ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ: Αυτό είναι το Big Deal Σαμαρά - Σημίτη

http://www.periodista.gr/index.php/coverstories/item/2010-%CE%B1%CF%85%CF%84%CF%8C-%CE%B5%CE%AF%CE%BD%CE%B1%CE%B9-%CF%84%CE%BF-big-deal-%CF%83%CE%B1%CE%BC%CE%B1%CF%81%CE%AC-%CF%83%CE%B7%CE%BC%CE%AF%CF%84%CE%B7Ο Κώστας Σημίτης με τον Αντώνη Σαμαρά

“ Ποιος κυβερνάει επιτέλους αυτόν τον τόπο; ”

Periodista

Θα είναι ο Κώστας Σημίτης, ο επόμενος Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας;

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.

«Τελικά αποτελεί ευχάριστη έκπληξη ο Αντώνης Σαμαράς στη θέση του πρωθυπουργού», φέρεται να είπε πριν από μερικές ημέρες ο πρώην πρωθυπουργός και αρχιτέκτονας της ένταξης της Ελλάδας στην Οικονομική Νομισματική Ένωση Κώστας Σημίτης σε επικοινωνία που είχε με τον υπουργό Οικονομικών Γιάννη Στουρνάρα.

Αυτή δεν ήταν η πρώτη φορά που ο Κώστας Σημίτης εκδηλώθηκε με θετικό τρόπο για τον Αντώνη Σαμαρά.

Νωρίτερα ο πρώην πρωθυπουργός σε δείπνο που είχε με γνωστό δημοσιογράφο έλεγε ότι τα όσα κάνει ο Σαμαράς είναι στην σωστή κατεύθυνση. Δεν θα μπορούσε να είναι διαφορετικά: Ο Κώστας Σημίτης δίνει τις εντολές και ο Αντώνης Σαμαράς εκτελεί πιστά. Το «γιατί» θα το δούμε παρακάτω.

Εκείνον τον Νοέμβρη

Μετά την παραίτηση του Γιώργου Παπανδρέου στις αρχές Νοεμβρίου του 2011 και ενώ βρισκόταν σε εξέλιξη η διαδικασία αναζήτησης υπηρεσιακού πρωθυπουργού, ακόμη και παραδοσιακοί πολέμιοι του «συστήματος Σημίτη» υποστήριζαν ότι σε εκείνη της φάση της πολιτικής κρίσης που είχε ξεσπάσει μετά την πρόταση για τη διενέργεια δημοψηφίσματος, μόνο το «σύστημα Σημίτη» ήταν εκείνο, το οποίο θα μπορούσε να βγάλει την Ελλάδα από την συγκυριακή πολιτική κρίση … μέσα στην κρίση χρέους. Τελικά, στα τέλη εκείνου του Νοέμβρη, επελέγη ή μάλλον επιβλήθηκε πρωθυπουργός.

Ο Αντώνης Σαμαράς, ο οποίος προφανώς και εμφανώς για ψηφοθηρικούς λόγους, είχε υψώσει την αντιμνημονιακή «παντιέρα», αντιλήφθηκε ότι το πολιτικό του μέλλον περνούσε μέσα από τη συναίνεση στη «λύση Παπαδήμου» και από την υποταγή στους δανειστές, την οποία υπέβαλε ως διαπιστευτήριο και μάλιστα εγγράφως. Εξάλλου είχε λάβει τα μηνύματα, ότι το δαιδαλώδες σύστημα – στυλοβάτης της μνημονιακής πολιτικής, αυτό που τον βοήθησε στη συνέχεια να γίνει πρωθυπουργός θα ήταν απέναντί του. Έτσι στήριξε την κυβέρνηση του δοτού πρωθυπουργού Λουκά Παπαδήμου και βέβαια υπέγραψε όσες εγγυήσεις ζήτησαν οι πιστωτές της χώρας. Η απαίτησή του Αντώνη Σαμαρά για διεξαγωγή βουλευτικών εκλογών γρήγορα μετά την παραίτηση Παπανδρέου και την επιβολή Παπαδήμου, στην πραγματικότητα δεν ελήφθη ποτέ σοβαρά.

Το «σύστημα Σημίτη», το οποίο εκπροσωπήθηκε από τον ευπατρίδη των Τραπεζών και πρώην αντιπρόεδρο της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, δεν είχε φυσικά ποτέ ιδιαίτερη εμπιστοσύνη στον Αντώνη Σαμαρά και στις ικανότητές του. Εξάλλου, όπως γνωρίζει πολύ καλά το Periodista, εκείνη τη χρονική περίοδο, την περίοδο της συγκυβέρνησης ΠΑΣΟΚ – ΝΔ – ΛΑΟΣ, υπό τον δοτό πρωθυπουργό Λουκά Παπαδήμο, στις ξένες διπλωματικές αντιπροσωπείες επικρατούσε μεγάλη ανησυχία, όχι τόσο για τον ίδιο τον Αντώνη Σαμαρά, όσο για το περίγυρό του και τον κύκλο των συμβούλων του, κάποιοι εκ των οποίων ήταν και είναι γνωστοί για τις ακραίες, έως γραφικές θέσεις τους, οι οποίες από ξένες διπλωματικές αντιπροσωπείες εκλαμβάνονταν ως απειλή για τη σχέση των χωρών τους με την Αθήνα. Αξιωματούχοι ξένων πρεσβειών θεωρούσαν (και θεωρούν) επικίνδυνους για την πορεία της σταθερότητας της χώρας κάποιους από τους συμβούλους του Αντώνη Σαμαράς, τους οποίους επίσης χαρακτήριζαν "επικίνδυνα γραφικούς".

Χαρακτηριστικά είναι τα όσα έλεγε τότε σε ιδιωτικές συζητήσεις ένα πρόσωπο, το οποίο κυκλοφορεί με άνεση στους διαδρόμους του υπουργείου Εξωτερικών: «Η μακρά πολιτική απομόνωση του Αντώνη Σαμαρά, δηλαδή η περίοδος που δεν τον πλησίαζε κανένας, τον οδήγησε στο να “ψωνίσει” συμβούλους από το πανέρι».

Αυτός ήταν και ένας λόγος για τον οποίο το «σύστημα Σημίτη», το οποίο έχει εδώ και πολλά χρόνια αναλάβει εργολαβικά την υπόθεση της πορείας της ελληνικής οικονομίας, δεν εμπιστευόταν τον Αντώνη Σαμαρά. Ωστόσο εξαιτίας και της ολοκληρωτικής κατάρρευσης του ΠΑΣΟΚ (εκείνη την περίοδο εξάλλου ήταν ακόμη πρόεδρος ο Γιώργος Παπανδρέου) δεν «έβλεπε» άλλη λύση στον ορίζοντα ή άλλο πολιτικό πρόσωπο να υλοποιήσει την πολιτική Σημίτη. Σε κάθε περίπτωση ο Αντώνης Σαμαράς στήριξε τον Λουκά Παπαδήμο, στήριξε με πάθος και θέρμη την ψήφιση του δεύτερου μνημονίου, δεν απαίτησε άμεσα εκλογές και πίεσε προς την άνοιξη, όταν και τελικά προκηρύχθηκαν τον περασμένο Μάιο. Στην πολιτική, όμως, όπως είναι γνωστό τίποτα δεν γίνεται χωρίς ανταλλάγματα.

Η μεγάλη δέσμευση

Ο Αντώνης Σαμαράς, αντιλήφθηκε ότι ένας λάθος χειρισμός, θα μπορούσε να σβήσει το όνειρο για την ιστορική ρεβάνς, δηλαδή για μια δυναμική επιστροφή μετά το γκρεμοτσάκισμα της κυβέρνησης Μητσοτάκη. Αυτή η ρεβάνς εκτός από την επικράτηση στο εσωτερικό της Νέας Δημοκρατίας, θα ισοδυναμούσε και με την εκλογή στην πρωθυπουργία. Το «σύστημα Σημίτη» έδωσε τον λόγο του και τον τήρησε. Ενεργοποίησε όλον τον παλαιό σημιτικό μηχανισμό για να στηρίξει την πρωτιά της Νέας Δημοκρατίας, κατά τη δεύτερη προεκλογική περίοδο, πριν από τις εκλογές της 17ης Ιούνη. Εξάλλου, όλο το κατεστημένο είχε εκπλαγεί από το αποτέλεσμα των εκλογών της 6ης Μαΐου. Δεν περίμεναν ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θα ερχόταν δεύτερος, ούτε ότι η Νέα Δημοκρατία θα κατέγραφε ιστορικό χαμηλό ποσοστό, της τάξης περίπου του 18%.

Εκείνα τα αποτελέσματα περιέπλεξαν την υπόθεση σχηματισμού κυβέρνησης συνεργασίας, όπως αποδείχθηκε στη συνέχεια. Πρώην σύμβουλοι και καθοριστικοί «παίκτες» της περιόδου της διακυβέρνησης Σημίτη, πρώην εκσυγχρονιστές οι οποίοι «δούλευαν» και «δουλεύουν» για λογαριασμό της Δημοκρατικής Αριστεράς, τεχνοκράτες, ιδιοκτήτες εταιρειών πολιτικής επικοινωνίας και άνθρωποι του χρηματιστηρίου, ήρθαν σε επαφή με το περιβάλλον του Αντώνη Σαμαρά, μεταφέροντας τις επιθυμίες και τις προτάσεις του Κώστα Σημίτη. «Δεν θα διαταράξεις την ακολουθούμενη οικονομική πολιτική και εμείς θα σε βοηθήσουμε να βγει το κόμμα σου πρώτο».

Στο παιχνίδι μπήκαν και εκδότες, ενώ πολιτικά στελέχη του ΠΑΣΟΚ «έστελναν» ψηφοφόρους, μανάδες και πατεράδες στη Νέα Δημοκρατία για να μην βγει πρώτο κόμμα ο ΣΥΡΙΖΑ. Μέχρι και παραθρησκευτικές οργανώσεις και παρακλάδια της εκκλησίας ενεργοποιήθηκαν και ιερείς σε πόλεις και χωριά έπιασαν δουλειά «Οι κομμουνιστές θα σας πάρουν τα σπίτια» έλεγαν στα κηρύγματά τους. Αλίμονο.

Το βράδυ που ο Αντώνης Σαμαράς, προεκλογικά, μίλησε στην άδεια πλατεία Συντάγματος, μπορούσε να διακρίνει κανείς με πολύ μεγάλη ευκολία ανθρώπους του Κώστα Σημίτη και στελέχη του πάλαι – ποτέ εκσυγχρονιστικού ΠΑΣΟΚ, τζογαδόρους – χρηματιστηριάκηδες, «παιδιά της χρηματιστηριακής φούσκας» στο πλήθος … οι οποίοι προσέτρεξαν για ψυχολογική υποστήριξη, προς τον … επόμενο πρωθυπουργό, ο οποίος σκυθρωπός μιλούσε αντιλαμβανόμενος ότι η συγκέντρωση συνιστούσε φιάσκο μεγαλύτερο και από τη συγκέντρωση του Ευάγγελου Βενιζέλου.

Μα ποιος κυβερνάει αυτόν τον τόπο;

Τελικά, μετά από μία προεκλογική περίοδο κατατρομοκράτησης του ελληνικού λαού, η Νέα Δημοκρατία κατάφερε να πετύχει ανάπηρη πρωτιά, καταγράφοντας ακόμη και σε συνθήκες πόλωσης, μικρό για τα δεδομένα της ιστορίας του κόμματος, ποσοστό, κάτω από το 30%. Όμως, το εκλογικό αποτέλεσμα ήταν ικανό να λύσει τα χέρια για την συγκυβέρνηση Νέας Δημοκρατίας – ΠΑΣΟΚ – Δημοκρατικής Αριστεράς.

Ο Αντώνης Σαμαράς είχε πετύχει τον στόχο του: έγινε επιτέλους πρωθυπουργός. Ο Ευάγγελος Βενιζέλος, πόνταρε στην πολιτική του διάσωση μέσω της συμμετοχής του στη συγκυβέρνηση και στην συνέχιση της πολιτικής του. Ο Φώτης Κουβέλης (και αυτό κρατήστε το για τη συνέχεια) δέχτηκε στις παρασκηνιακές συζητήσεις – πέραν από τις πιέσεις συγκεκριμένων επιχειρηματικών κύκλων - την πρόταση που του έγινε: «Αν μακροημερεύσει η κυβέρνηση αυτή, θα σε κάνουμε Πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας το 2015».

Όμως, είχε έρθει η ώρα και για τον Αντώνη Σαμαρά να υλοποιήσει τη δική του υπόσχεση: Να κάνει υπουργό Οικονομικών άνθρωπο του «συστήματος Σημίτη», σε μία κυβέρνηση όχι τρικομματική, αλλά επί της ουσίας τετρακομματική, με τον «αόρατο άρχοντα» Κώστα Σημίτη να κινεί τα νήματα και το Βερολίνο και την Φρανκφούρτη τις μαριονέτες στην Αθήνα.

Πρώτη επιλογή: Βασίλης Ράπανος (δεν «έκατσε», για λόγους που θα αναλύσουμε σε άλλη δημοσίευση).

Δεύτερη επιλογή: Γιάννης Στουρνάρας, το πολιτικά «υιοθετημένο παιδί» του Κώστα Σημίτη και ένας εκ των αρχιτεκτόνων της ένταξης της Ελλάδας στην Οικονομική Νομισματική Ένωση.

Αυτό που μπορούμε να πούμε είναι ότι η επιλογή - επιβολή του Γιάννη Στουρνάρα, έγινε κατόπιν συγκεκριμένων εισηγήσεων, ακόμη και ανθρώπους, οι οποίοι θεωρούσαν ότι η παρουσία του στο υπουργείο Οικονομικών θα τους διευκόλυνε, ακόμη και αν δεν είχαν την καλύτερη γνώμη για εκείνον. Ο Αντώνης Σαμαράς πέραν της ικανοποίησης της επιθυμίας του να διαβεί τις πύλες του Μεγάρου Μαξίμου, χωρίς στην πραγματικότητα να διαθέτει κανένα σχέδιο εξόδου από την κρίση, και διακρίνοντας ότι το πολιτικό μέλλον για τον ίδιο, εξαιτίας της προαποφασισμένης οικονομικής πολιτικής, την οποία θα ασκούσε ο Γιάννης Στουρνάρας, αντιλήφθηκε ότι μελλοντικά ο μοναδικός δρόμος για την πολιτική διάσωση θα ήταν η προσχώρησή του στο «σύστημα Σημίτη», όπως και έγινε.

Δεν πρέπει κανείς να ξεχνάει το εξής: Μία από τις δεσμεύσεις, επίσης, τις οποίες ανέλαβε ο Αντώνης Σαμαράς ήταν εκείνη των χειρισμών στην υπόθεση του σκανδάλου με τα «μαύρα ταμεία» του γερμανικού κολοσσού SIEMENS: Θα γινόταν αποκλειστικά καθ’ υπόδειξη του «συστήματος Σημίτη». Το σκάνδαλο με τις μίζες της SIEMENS, σημάδεψε ανεξίτηλα την περίοδο της διακυβέρνησης της χώρας από τον Κώστα Σημίτη. Πρόκειται για την περίοδο της ολοκληρωτικής εφόρμησης των γερμανικών οικονομικών συμφερόντων στη χώρα μας. Η υπόθεση έπρεπε να «κλείσει» γρήγορα. Για αυτόν ακριβώς το λόγο και χωρίς ο Αντώνης Σαμαράς να μπορεί να πει «Όχι», μία από τις πρώτες πρωτοβουλίες του Γιάννη Στουρνάρα, υπήρξε ο εξωδικαστικός συμβιβασμός του ελληνικού δημοσίου με την SIEMENS, ο οποίος ως σκανδαλώδης, ευτυχώς δεν προχώρησε.

Το τρίγωνο της εξουσίας

Το τελευταίο χρονικό διάστημα ο Κώστας Σημίτης, ο Γιάννης Στουρνάρας και ο Αντώνης Σαμαράς βρίσκονται σε διαρκή τηλεφωνική επαφή, με τον Κώστα Σημίτη να δίνει το γενικό πρόσταγμα, τον Γιάννη Στουρνάρα να υλοποιεί και τον Αντώνη Σαμαρά να ακολουθεί τα κελεύσματα … της εξουσίας του «Κύκλου της Φρανκφούρτης».

Μάλιστα, όπως λένε, καλά πληροφορημένοι κύκλοι ο Αντώνης Σαμαράς ελάχιστη σχέση έχει πια με το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας και σε αυτό εξαιρετικά σημαντικό ρόλο διαδραμάτισαν οι εισηγήσεις, κυρίως του στενού του συνεργάτη Χρύσανθου Λαζαρίδη, για την επεξεργασία σεναρίων και σχεδίων περί της δημιουργίας ενός φιλοευρωπαϊκού ή Ευρωδημοκρατικού κόμματος. Παλαιοί αστοί νεοδημοκράτες, σε σουαρέ των βορείων προαστίων, δεν αναφέρουν καν πλέον τον Αντώνη Σαμαρά ως πρόεδρο της Νέας Δημοκρατίας, αλλά ως αρχηγό της "Πολιτικής Άνοιξης". 

Το κόμμα αυτό, θα μπορούσε να συμπεριλαμβάνει ασφαλώς και το «σύστημα Σημίτη», μόνο που δεν είναι βέβαιο ότι θα ηγείται ο Αντώνης Σαμαράς και δεν είναι βέβαιο αν θα προκύψει, εφόσον βέβαια «γεννηθεί» κάτι νέο, με παλαιά υλικά, από τον χώρο της Κεντροαριστεράς. Τα πράγματα περιπλέκουν οι φήμες για δημιουργία «κόμματος Στουρνάρα».

Οι διακινητές, βέβαια, αυτής της σεναριολογίας δεν εννοούν ότι ο Γιάννης Στουρνάρας θα ηγείται απαραίτητα ενός πολιτικού φορέα, αλλά ότι αυτός ο φορέας θα έχει ως βασικό άξονα λειτουργίας την οικονομική πολιτική που υλοποιεί ο Γιάννης Στουρνάρας, κατόπιν υποδείξεως του λεγόμενου «συστήματος Σημίτη».

Το πρώτο Crash Test πάντως πραγματοποιήθηκε: Ο Γιάννης Στουρνάρας βγήκε και εξαπέλυσε τα βέλη του στο σύστημα Καραμανλή, με αποτέλεσμα να υπάρξουν οι γνωστές αντιδράσεις. Το βέβαιο είναι ότι δεν ρώτησε τον Αντώνη Σαμαρά. Αντιθέτως στις επαφές που έχουνε, ο Αντώνης Σαμαράς ζήτησε συμβουλές τόσο από τον Κώστα Σημίτη, όσο και από τον Γιάννη Στουρνάρα για το πώς θα χειριστεί τις εσωκομματικές αντιδράσεις. Και έτσι έλαβε μια πολύ σημαντική δέσμευση …

ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ ΤΩΡΑ

Πέραν των τελευταίων κυβερνήσεων, ένα πρόσωπο το οποίο έχει διαδραματίσει εξαιρετικά σημαντικό ρόλο, σε ότι έχει τουλάχιστον να κάνει με την επιβαλλόμενη στον ελληνικό λαό καταστροφική νεοφιλελεύθερη πολιτική, δεν είναι άλλος από τον Πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας Κάρολο Παπούλια.

Το «σύστημα Σημίτη» επιδιώκει να διασφαλίσει εσαεί και την πολιτειακή κάλυψη της υλοποίησης του λαοκτόνου μοντέλου οικονομικής πολιτικής που εφαρμόζει στην Ελλάδα. Εξάλλου, η Προεδρία της Δημοκρατίας, υπό τον Κάρολο Παπούλια, όποτε χρειάστηκε διευκόλυνε τις τελευταίες κυβερνήσεις με την υπογραφή Προεδρικών Διαταγμάτων … ακόμη και από το Βερολίνο.

Η «υπογραφή» του Προέδρου της Δημοκρατίας παραμένει ένα ισχυρότατο όπλο στα χέρια του «συστήματος Σημίτη», το οποίο διαδραμάτισε πρωταγωνιστικό ρόλο στην ευρωπαϊκή ολοκλήρωση της Ελλάδας μέσω της πρόσδεσης της χώρας μας στο άρμα του Βερολίνου και της Φρανκφούρτης. Η «δικτατορία των αγορών» ή η «δικτατορία των τεχνοκρατών», νομιμοποιούνται «δημοκρατικά» μέσω του θεσμού και όχι βέβαια μέσω του λαού.

Πριν από λίγο καιρό το Periodista αποκάλυψε ότι δεν «προχωράει» η περίπτωση του Φώτη Κουβέλη για την Προεδρία της Δημοκρατίας, έπειτα από συμφωνία του Αντώνη Σαμαρά με τον Ευάγγελο Βενιζέλο και μετά τη συγκατάθεση του Γιάννη Στουρνάρα, ο οποίος εντός της κυβέρνησης εκφράζει την τάση Σημίτη, η οποία κινεί τα νήματα.

Τώρα ο Αντώνης Σαμαράς έχει συμφωνήσει: Όταν έρθει η ώρα θα προτείνει τον Κώστα Σημίτη για την Προεδρία της Δημοκρατίας.

Αν αυτή η κυβέρνηση μακροημερεύσει ο Κώστας Σημίτης θα είναι ο επόμενος Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας, με την στήριξη του Αντώνη Σαμαρά.

ΑΠΙΣΤΕΥΤΟ!!! ΚΕΡΑΥΝΟΙ ΧΤΥΠΗΣΑΝ ΤΟΝ ΑΓΙΟ ΠΕΤΡΟ ΤΟΥ ΒΑΤΙΚΑΝΟΥ, ΛΙΓΟ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΗΣ ΠΑΡΑΙΤΗΣΗΣ ΤΟΥ ΠΑΠΑ!!!

http://hellas-orthodoxy.blogspot.gr/2013/02/blog-post_12.html

ΤΥΧΑΙΟ ΓΕΓΟΝΟΣ Ή...ΣΗΜΑΔΙ ΑΠΟ ΨΗΛΑ;

Και για να μην κουράζονται κάποιοι να μιλάνε για "μοντάζ", ορίστε και ο σχετικός σύνδεσμος της φωτογραφίας.

Φυσικά, όλα αυτά φαίνονται υπερβολικά και "τυχαία" στον σύγχρονο, αποχαυνωμένο από τον υλισμό άνθρωπο. Όμως, όπως έλεγε και ο Γέροντας Παϊσιος, «Ο διάβολος έχει τα σχέδιά του και ο Θεός τα δικά του»...!

Και κάτι ακόμα: Η "κατάρα του 11" ξαναχτύπησε σήμερα!!! Ένας αριθμός που από πολλούς συνδέεται με τους "Πεφωτισμένους" (Illuminati) και άλλες παρόμοιες μυστικές εταιρείες και έχει δώσει στο πρόσφατο παρελθόν τα γεγονότα των Δίδυμων Πύργων στις ΗΠΑ, το τσουνάμι στην Ιαπωνία, μέχρι και την ανάληψη της πρωθυπουργίας της χώρας μας από το μέλος της σιωνιστικής Τριμερούς Λέσχης, Λ. Παπαδήμο!

Τυχαία λοιπόν και η συγκεκριμένη αριθμητική επιλογή από τον απερχόμενο Πάπα...;  

Νέα Παγκόσμια Τάξη - (ΝΕΟ ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ) - Σχεδιάγραμμα των Παραφρόνων

http://www.pentapostagma.gr/2013/02/blog-post_3053.html

 

Η απειλή της "παγκόσμιας τρομοκρατίας". Το κατασκευασμένο "όχημα" των υπηρετών της Νέας Τάξης στις Η.Π.Α για την έλευση της Νέας Εποχής και την οργάνωση των συνθηκών δημιουργίας του απόλυτου αστυνομικού κράτους παρακολούθησης...

 

Πηγή

ΠΗΓΗ: http://www.pentapostagma.gr/2013/02/blog-post_3053.html#ixzz2Kg3DrHbf

Αριστέα Μπουγάτσου: Κληρονομιά Αξιοπρέπειας (1964-2013)

http://www.antinews.gr/2013/02/11/203542/

Το να γράψεις για την Αριστέα Μπουγάτσου, ενώ δεν την είχες γνωρίσει, θα ήταν μεταθανάτια ειρωνεία στην ερευνητική της φύση : έγραφε μόνο με ντοκουμέντα και άμεση γνώση του αντικειμένου.

Χρωστώντας της ωστόσο, όπως όλοι μας, αποκαλύψεις και αλήθειες που οι πιο ισχυροί του χρήματος και της πολιτικής πάσχιζαν να μείνουν κρυμμένες, νιώθω την ανάγκη, στη μνήμη της, να μεταφέρω δυο πράγματα.

Ένα συναίσθημά μου και ένα κείμενό της.

Το συναίσθημα προέρχεται από μια απειροελάχιστη, έμμεση επαφή μαζί της. 
Για μένα έχει πλέον αξία ακριβού ενθυμίου από προσφιλή – για άλλους ίσως καμμία.

Φτάσαμε μια ανάσα πριν να γνωριστούμε, ένα βράδυ του 2009. Συζητούσαμε με τον Φάκτορα στο Κολωνάκι για την φθορά της Κυβέρνησης Καραμανλή, όταν χτύπησε το τηλέφωνο του. Απαντώντας ο Φ. έφτασε στα αυτιά μου μια γνώριμη από το ραδιόφωνο φωνή. «Η Αριστέα» μου ένευσε, σε επιβεβαίωση.

Η χαρακτηριστική φωνή της δεν περιοριζόταν στο ακουστικό, ξεχυνόταν άπλετα στο περιβάλλον. Η συνομιλία αφορούσε στο χειρισμό ενός σκανδάλου που ερευνούσε, αλλά και κάποια επαγγελματικά – οι λεπτομέρειες δεν έχουν πλέον σημασία.

Φαινόταν λίγο αγχωμένη. Η βαθειά φωνή της, μερικές στιγμές, δεν είχε τη χροιά εκείνης της τεκμηριωμένης ευθύτητας που απέπνεε όταν παλιότερα μιλούσε στο ραδιόφωνο. Ακουγόταν λίγο πιο τρωτή. Ίσως και η αρρώστια…

Όμως οι ακριβόλογες διατυπώσεις της πρόδιδαν εύκολα τη σπάνια συγκρότηση. Και το μέταλλο της αποφασιστικότητας ενός αφοσιωμένου ανθρώπου ήταν πάντα εκεί.

Στο τέλος της συνομιλίας, όταν ο Φ. την ενημέρωνε που και με ποιον βρισκόταν, της έστειλα χαιρετισμούς. Είπαμε να συναντηθούμε αργότερα.

«Αργότερα», μια ξαφνική μπόρα που σκέπασε την πόλη την απέκλεισε κάπου. Η γνωριμία δεν έγινε ποτέ.

Το κείμενο είναι η επιστολή της προς την ΕΣΗΕΑ με ημερομηνία 21 Μαρτίου 2007, λίγο μετά την «οικειοθελή» αποπομπή της από τον Όμιλο Αλαφούζου και πολύ πριν το ξέσπασμα της Κρίσης.

Την «πολέμησαν» ο Αλαφούζος και ο Παπαχελάς, ενώ όπως είχε χαριτολογήσει η ίδια «Μούέκαναν αγωγή ο Κόκκαλης, ο Ψυχάρης και ο Βουρλούμης. Όπως βλέπεις, με εμένα δενασχολούνται παρακατιανοί».

Η επιστολή διδάσκει, προφητεύει, εξιστορεί. Με χειρουργική ακρίβεια.

Επισημαίνω μόνο τον ορισμό της «ευδοκιμούντα παράσιτα» για όλους τους αχρείους που στο ξεδίπλωμα της Κρίσης αποκαλύπτονται διαρκώς, πρωτίστως υπαίτιοι για τον εθνικό ζόφο.

Δεν έχει χρεία άλλου σχολιασμού. Διαβάστε την μόνο. Και προωθήστε την σε όσους νεώτερους γνωρίζετε.

Κάποιοι αναρωτήθηκαν : Τι θα απομείνει άραγε από την ακεραιότητα της Αριστέας Μπουγάτσου;

Και να χαθούν όλα της τα ρεπορτάζ, αρκεί η επιστολή της. 
Είναι Κληρονομιά Αξιοπρέπειας.

Κάποιοι νέοι και νέες θα βρουν εκεί πρότυπα ήθους, θάρρους και, ναι, ανδρείας από μια γυναίκα.

Καλό Ταξίδι Αριστέα

Πάντα οι καλύτεροι φεύγουν νωρίς

Προφήτης




Η επιστολή της Αριστέας Μπουγάτσου
21 Μαρτίου 2007

Προς το Δ.Σ. της ΕΣΗΕΑ

Στις 16 Μαρτίου 2007 υπέγραψα τη λήξη της σύμβασής μου με την ‘Καθημερινή’ μετά από 14 περίπου χρόνια εργασίας. Θα ήταν υπό κανονικές συνθήκες μια συναινετική απόφαση η οποία δεν θα χρειαζόταν να απασχολήσει το συμβούλιό σας. Ήταν όμως στ’ αλήθεια καταναγκασμός σε αποχώρηση, αφού προηγήθηκε ‘πόλεμος’ ενός περίπου χρόνου στον οποίο χρησιμοποιήθηκε κάθε βάρβαρο μέσο, προκειμένου να φιμωθώ, να παραγκωνισθώ, γιατί όχι και να διασυρθώ επαγγελματικά, βάσει ενός σχεδίου που είχε εκπονηθεί.

Αρχικά ήλπιζαν ότι θα εξωθηθώ σε παραίτηση. Όταν αυτό δεν υλοποιήθηκε άρχισε η λογοκρισία, η απόρριψη θεμάτων πρώτης γραμμής, η αήθης και αβάσιμη αμφισβήτηση του ρεπορτάζ μου, ο αποκλεισμός θεμάτων μου πριν καν γραφτούν με την παράλληλη προσπάθεια της υπαγόρευσης γραμμής…κατεξοχήν κυβερνητικής προπαγάνδας. Θέματα έπρεπε πλέον να αποσιωπούνται. Άλλα να «χειρουργούνται» και όσα δεν ήταν στα νέα μέτρα και σταθμά…να διαστρέφονται. Όσοι δεν ήταν «πρόθυμοι» από τη διευθυντική ομάδα παραγκωνίσθηκαν και στη συμμαχία των προθύμων λογοκριτών και προπαγανδιστών προσετέθησαν οι νέες μεταγραφές, δηλαδή η νέα ομάδα, απολύτως πρόθυμη για όλα, πλην της έντιμης δημοσιογραφίας.

Όπως θα θυμόσαστε από πέρυσι το Μάρτιο είχε προαναγγελθεί ότι πρόκειται να απολυθώ και από τον ΣΚΑΪ – και από την «Καθημερινή». Το είχαν γράψει σε στήλες των media. Κάτι ήξεραν. Ένα χρόνο μετά και σε διάστημα 8 μηνών έχασα και τις δυο δουλειές, εν μέσω επαίνων για τον επαγγελματισμό, την εντιμότητα, το δυναμισμό μου κ.α., για να επιβεβαιωθεί ότι πρόκειται περί προγραφής. Κάποιοι δεν ήθελαν ούτε να αναπνέω στην «Κ», ενώ η ιδιοκτησία έγινε πλέον επιρρεπής στην κολακεία της εξουσίας, δεκτική στην παρέμβαση πολιτικών και επιχειρηματιών και για δικούς της λόγους αποφάσισε τη μετεξέλιξη του φύλλου σε light έκδοση ως προς όλα τα θέματα αιχμής.

Στο περίγραμμα αυτό επί μακρόν εξελίχθηκε μια προσπάθεια απαξίωσης και προσβολής μου. Αφού μου δηλώθηκε ότι καταργείται το ρεπορτάζ που ήμουν χρεωμένη (ασφαλώς εγώ καταργήθηκα και όχι το ρεπορτάζ για το οποίο είναι και η μετάφραση), μου προτάθηκε, υποτίθεται, να κάνω θέματα ποιότητας ζωής! Την προσχηματική πρόταση την απέρριψα και επειδή δεν ήθελαν να μου καταγγείλουν τη σύμβαση (εκτιμώντας την κατακραυγή που έτσι και αλλιώς εισέπραξαν από το εσωτερικό της εφημερίδας), έφτασαν στο σημείο να μου προτείνουν μέχρι και αργομισθία! Δηλαδή να πληρώνομαι αλλά να μην εργάζομαι και κυρίως να μην εμφανίζομαι στην εφημερίδα.

Την περασμένη Παρασκευή υπέγραψα για την αποχώρησή μου, γιατί δεν ήθελα να επιβάλω την παρουσία μου αφού δεν με ήθελαν. Κυρίως όμως το έκανα για να προστατεύσω την αξιοπρέπειά μου και τον επαγγελματισμό μου αλλά και τους συναδέλφους που από τις θέσεις που κατέχουν καθημερινά εμπλέκονται σε περιπέτειες και καλούνται να αποκαθηλώσουν ή να εξαφανίσουν θέματά μου. Δεν θα ήθελα να παραγνωρίζεται ότι ο διωγμός μου έχει και ιδεολογικά χαρακτηριστικά (όχι κομματικά). Είμαι απ` αυτούς που δεν δέχονται παραγγελίες, δεν μισθώνονται και δεν επιθυμούν να κάνουν τους προπαγανδιστές! Πολύ δε περισσότερο δεν θα μπορούσα να γίνω όψιμος οπαδός του γλοιώδους νεοφιλελευθερισμού που λανσάρεται, διανθισμένος με υποδείξεις προς την κυβέρνηση, γιατί δεν τα ισοπέδωσε ακόμα όλα!

Την Παρασκευή που ενημέρωσα τους συναδέλφους μου τους είπα ότι είμαι υπερήφανη για τη δημοσιογραφική δουλειά τόσων χρόνων και ότι αυτή δεν ανταλλάσσεται ούτε με γαλαντομίες ούτε με extra bonus που πρόθυμα και αυτοβούλως μου προσέφερε η επιχείρηση. Όταν χάνεις 2 δουλειές σε 8 μήνες, το bonus σημαίνει ότι κάποιοι προσπαθούν με αυτό να ξεπλύνουν την ντροπή τους και τη συνείδησή τους, αν και αυτή δεν έχει μεταλλαχθεί.

Ως προς τις πολιτικές και επιχειρηματικές παρεμβάσεις, από τους προϊσταμένους μου (όσο υπήρχαν) πληροφορήθηκα ότι παρενέβησαν εις βάρος μου οι συναρμόδιοι υπουργοί για τα ΜΜΕ (Επικρατείας και Μεταφορών- Επικοινωνιών), κάτι που μου ειπώθηκε και από την ιδιοκτησία, ενώ με ιδιαίτερη μέριμνα εναντίον μου κινήθηκε ο πρόεδρος του ΟΤΕ αλλά και εισαγγελικός παράγων με πρόσβαση στην «Κ». Οι δυο πρώτοι «έδρασαν» μετά την προσθήκη και της τηλεόρασης του ΣΚΑΪ στο επιχειρηματικό πακέτο του Ομίλου, ενώ από το μεγάλο διαφημιζόμενο ΟΤΕ για πρώτη φορά καταχωρήθηκαν στην «Κ» συγκαλυμμένα διαφημιστικά κείμενα, που έμοιαζαν με δημοσιογραφική ύλη! Και αυτό ήταν πρωτοφανές αλλά και η μανία φίμωσής μου, προφανώς επειδή είμαι και μάρτυρας σε δυο σημαντικές ποινικές υποθέσεις (υπερτιμημένα συμβόλαια τεχνικής υποστήριξης, εξαγορά της Γερμανός από την Cosmote) που κάποιοι τις σπρώχνουν στη λήθη.

Όπως αντιλαμβάνεστε τη δική μου μάχη την έδωσα και είμαι ευτυχής γι` αυτό. Οι συνθήκες που κάθε μέρα γίνονταν και πιο αναξιοπρεπείς είναι γνωστές και τους συναδέλφους μου Κ. Παπαδημητρίου και Παντελή Μπουκάλα που με στήριξαν ενισχύοντάς μου την άποψη «κανένας συμβιβασμός». Δεν θα μπορούσα από μάχιμος δημοσιογράφος να μετατραπώ σε ταπεινωτικό και φοβισμένο ον για να εξασφαλίσω ένα μισθό, ούτε ήθελα να γίνω μισάνθρωπος.

Δεν απευθύνθηκα στο πειθαρχικό, γιατί θα έπρεπε να συνεδριάζει επί έτη απασχολούμενο με τα έργα και τις ημέρες των Καλλίτσιδων και των Παπαχελάδων, που εκτός των άλλων είναι και δειλοί. Δρουν από το παρασκήνιο και τώρα μόλις άρχισαν με μένα, αλλά θα συνεχίσουν την απαξίωση και το διωγμό όσων δεν γίνουν όργανα…

Ίσως δεν μπορούν να κάνουν καριέρα δίχως την υποτίμηση των άλλων, το διωγμό κάποιων, αλλά και την έλευση ελεγχόμενων και υποταγμένων στο Γκουαντάναμο και στον εκσυγχρονισμό τους. Δεν ζήτησα από την ΕΣΗΕΑ να παρέμβει ή να κηρύξει απεργία γιατί θα ήταν ένα δράμα η επιβολή της παρουσίας μου στην «Κ» υπό την απεργιακή ή συνδικαλιστική απειλή. Μάταιη είναι και μια 24ωρη για την τιμή των όπλων, όταν μάλιστα η εργοδοσία δεν εισπράττει κόστος για τις αυθαιρεσίες της, με το να μην εκδοθούν για παράδειγμα τα φύλλα του Σαββατοκύριακου. Εξίσου καταδικασμένη είναι μια απεργιακή κινητοποίηση εφόσον δεν αποφασίζεται ταυτόχρονα και κλιμάκωσή της.

Η τελευταία εμπειρία με την απόλυση της Ελ. Τράιου ήταν άκρως οδυνηρή. Νιώθω ένοχη γιατί σιωπήσαμε και γιατί στη συνέλευση κάποιοι ομιλούσαν περί του αν η απεργία θα κηρύσσετο παράνομη ή και καταχρηστική. Και εσείς πρέπει να κάνετε την κριτική σας γιατί η απεργία λύθηκε, επειδή ο πρόεδρος της ΕΣΗΕΑ έλαβε προσωπικές διαβεβαιώσεις από το διευθύνοντα σύμβουλο της «Κ».

Μήπως η ΕΣΗΕΑ πρέπει να πάψει να συμπεριφέρεται ως μονοπρόσωπη ΕΠΕ; Μήπως η αλληλεγγύη και ο συνδικαλισμός υποκαταστάθηκαν επικίνδυνα από μια συντεχνιακή φιλανθρωπία; Πάντως οφείλω να επισημάνω και τα καλά. Πέρσι, η δυναμική παρέμβαση της ΕΣΗΕΑ, μετά την επίθεση που δέχτηκα από τον υπουργό Δημόσιας Τάξης με αφορμή την έρευνα που ζήτησα να γίνει από την ΑΔΑΕ ως προς τις υποκλοπές που φέροντο να έχουν γίνει και σε δημοσιογράφους, ήταν μία ασπίδα. Πρέπει να γνωρίζετε ότι λίγες ημέρες μετά την καταγγελία, η ΑΔΑΕ κατόρθωσε να διαβεί το άβατο της ΕΥΠ. Μπορεί να μην της επέτρεψαν να ερευνήσει την υπόθεση, όμως βρήκε το περίφημο βαλιτσάκι των υποκλοπών και υποχρέωνε την ΕΥΠ να το αποσύρει, επισημαίνοντας την ανεξέλεγκτη δράση του και τη συνταγματική εκτροπή από τη χρήση του.

Κυρίες και Κύριοι συνάδελφοι,

Σας ευχαριστώ ιδιαίτερα για το ενδιαφέρον που δείξατε. Είμαι σίγουρη ότι αντιληφθήκατε πως η επαγγελματική και προσωπική μου περιπέτεια έχει ιδεολογικά χαρακτηριστικά. Ζήτησαν από μια εκ πεποιθήσεως αριστερή να «επανενταχθεί» και να μετατρέψει τη γραφίδα της σε σφουγγαρόπανο του συστήματος, που θέλει την δημοσιογραφία μια φτηνή πόρνη των πολιτικών, των επιχειρηματιών, των κοσμικών εσχάτως και άλλων ευδοκιμούντων παρασίτων. Εγώ προτιμώ το original σφουγγαρόπανο και αυτό δεν το λέω εκ του ασφαλούς, καθώς από τις 16/3 τα εισοδήματά μου είναι στο μηδέν.
Ευχαριστώ τους συναδέλφους μου στην ‘Κ’. Είδα στα μάτια τους την αξιοπρέπεια και αισθάνθηκα αυτό που σε λίγο θα λείπει: την αλληλεγγύη.

ΥΓ: Ασφαλώς και δεν δελεάστηκα από την ενισχυμένη αποζημίωση που μου προσέφεραν! Ασφαλώς και δεν χρησιμοποίησα την προσωπική μου σχέση με τον κ. Αριστείδη Αλαφούζο και άφησα τα πράγματα να εξελιχθούν.

Με εκτίμηση, 

Αριστέα Μπουγάτσου

Διαπεριφερειακός Σύλλογος Εργαζομένων ΒΣΣ Περ/ών Δ.Ελλάδος & Πελοποννήσου: ΣΗΜΑΝΤΙΚΗ ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

https://www.facebook.com/pages/%CE%94%CE%B9%CE%B1%CF%80%CE%B5%CF%81%CE%B9%CF%86%CE%B5%CF%81%CE%B5%CE%B9%CE%B1%CE%BA%CF%8C%CF%82-%CE%A3%CF%8D%CE%BB%CE%BB%CE%BF%CE%B3%CE%BF%CF%82-%CE%95%CF%81%CE%B3%CE%B1%CE%B6%CE%BF%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CF%89%CE%BD-%CE%92%CE%A3%CE%A3-%CE%A0%CE%B5%CF%81%CF%8E%CE%BD-%CE%94%CE%95%CE%BB%CE%BB%CE%AC%CE%B4%CE%BF%CF%82-%CE%A0%CE%B5%CE%BB%CE%BF%CF%80%CE%BF%CE%BD%CE%BD%CE%AE%CF%83%CE%BF%CF%85/364974476894086

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

Αξιότιμοι συνάδελφοι ,
Ως Δ.Σ. του Διαπεριφερειακού Συλλόγου Εργαζομένων ΒΣΣ Περιφερειών Δυτικής Ελλάδος και Πελοποννήσου θα θέλαμε να σας ενημερώσουμε και να διευκρινίσουμε τα παρακάτω .
Έχοντας πλήρη επίγνωση ότι βρισκόμαστε στο κρισιμότερο σημείο για το εργασιακό μας μέλλον βεβαιώνουμε άπαντες ότι όλοι μαζί θα βρισκόμαστε σε αγώνα κοινής διεκδίκησης την Τετάρτη 13-2-2013 στην Αθήνα αλλά και οποιαδήποτε άλλη ημερομηνία κριθεί απαραίτητο και από κοινού αποφασιστεί.

Το Σωματείο μας τους τελευταίους κρίσιμους μήνες που διανύουμε έχει κατηγορηθεί από κάποιους ότι διασπάστηκε από τα υπόλοιπα σωματεία που αποτελούν το άτυπο Πανελλήνιο Συντονιστικό και ότι ακολουθεί δική του πορεία. Αυτό σε καμία περίπτωση δεν ισχύει , καθώς σκοπός και στόχος όλων μας είναι η συνέχιση του εργασιακού μέλλοντος όλων των εργαζομένων ακολουθώντας τον δρόμο της διεκδίκησης μέσω της νομοθετικής ρύθμισης .

• ΝΑΙ….διαφωνήσαμε για το αν θα έπρεπε να συμμετέχουμε στην Ομάδα Εργασίας από τη στιγμή που ενημερωθήκαμε ότι στόχος και σκοπός της δεν ήταν η διασφάλιση της εργασίας μας , αλλά η διαβούλευση σχετικά με ανάπτυξη άλλων κοινωνικών μοντέλων στους Δήμους όπου θα μπορούσαν πιθανόν να απορροφηθούν οι εργαζόμενοι του ΒΣΣ (σχετ ανακοίνωση από 23-10-2012, στην σελίδα μας) .
• ΝΑΙ…διαφωνήσαμε για την μη δημοκρατική διαδικασία που ακολουθήθηκε στο Πανελλήνιο για τον τρόπο επιλογής των μελών της 5μελούς επιτροπής που θα διαβουλεύονταν στις συναντήσεις με την Επιτροπή Κατ’οίκον Φροντίδας συνταξιούχων(σχετ ανακοίνωση από 23-10-2012, στην σελίδα μας).
• ΝΑΙ……δηλώσαμε ότι συνεχίζουμε να συμμετέχουμε και να στηρίζουμε όλες τις διαδικασίες του Πανελληνίου Συντονιστικού (σχετ ανακοίνωση από 23-10-2012, στην σελίδα μας)
• ΝΑΙ…..καλέσαμε σε κοινή συνάντηση όλα τα σωματεία της Χώρας την Τρίτη 4 Δεκεμβρίου 2012 προκειμένου να επαναπροσδιορίσουμε την κοινή μας πορεία, να ακουστούν νέες απόψεις και μέσα από τη συζήτηση , τον διάλογο και τις προτάσεις των Σωματείων να ορίσουμε το κοινό αγωνιστικό μας μέλλον( ανακοιν. από 26-11-2012). Ως μέλος του άτυπου Πανελληνίου Συντονιστικού είχαμε το δικαίωμα να συγκαλέσουμε τα υπόλοιπα σωματεία και δεν χρειαζόταν η έγκριση από συγκεκριμένα πρόσωπα.
• ΝΑΙ…...υπήρξε προσωπική τηλεφωνική επικοινωνία της Προέδρου με όλους τους Προέδρους των υπολοίπων Σωματείων προκειμένου να συμπλεύσουμε όλοι σε κοινή πορεία
• ΝΑΙ……αρνήθηκαν, εκτός ελαχίστων, και δεν ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμά μας τα σωματεία (ανακ. 1-12-2012)
• ΝΑΙ….ζητήσαμε ενημέρωση από την Επιτροπή των συναδέλφων που διαβουλεύτηκαν στην Ομάδα Εργασίας , προκειμένου να ενημερωθούμε και να ενημερώσουμε τους εργαζόμενους στις Περιφέρειες που εκπροσωπούμε.
• ΝΑΙ …...αρνήθηκαν να μας ενημερώσουν δηλώνοντας ότι τα δικά τους Δ.Σ. είναι ενήμερα
• ΝΑΙ……ζητήσαμε σαν Δ.Σ. ενημέρωση από το Υπουργείο, εφόσον δεν μας δόθηκε από τους συναδέλφους μας
• ΝΑΙ…..ο εκπρόσωπός μας παραβρέθηκε στις 8-1-2013 στην συνάντηση που είχαν οι εκπρόσωποι των Σωματείων στο Υπουργείο Εργασίας όπου και οι υπόλοιποι συνάδελφοι αποχώρησαν επειδή βρίσκονταν εκεί ο εκπρόσωπος μας ( ανακ. 13-1-2013)
• ΝΑΙ….παραβρεθήκαμε – Πρόεδρος, Γραμματέας, Ταμίας – στην ΚΕΔΕ (16-1-2013) προκειμένου να συμμετέχουν στην συνάντηση του Πανελλήνιου Συντονιστικού με τους εκπροσώπους της ΚΕΔΕ.
• ΝΑΙ……αποχώρησε από τον κοινό χώρο που βρισκόμασταν η τριμελής επιτροπή του Πανελληνίου (κ.Κολιζέρα, κ.Παπαιωάννου, Τρίτο μέλος ) χωρίς καμιά εξήγηση προς εμάς και πήγαν σε ενημερωτική συνάντηση με τον κ.Δανιηλίδη μόνες τους.
• ΝΑΙ……παραμείναμε στο συμβούλιο της ΚΕΔΕ όπου και όταν ζητήθηκε από την Πρόεδρό μας να τοποθετηθεί ανέφερε ΄΄ ότι οι εργαζόμενοι δεν έχουν κάνει καμία συμφωνία με κανέναν φορέα, και δεν έχουν αποδεχτεί καμιά πρόταση τονίζοντας ότι πάντα διεκδικούμε και θα διεκδικούμε τη Νομοθετική Ρύθμιση(ανακ. 16-1-2013)
• ΝΑΙ……στις 3-2-2013, παρουσία των μελών του Δ.Σ. , η Πρόεδρός μας επικοινώνησε τηλεφωνικά με όλους τους προέδρους των υπολοίπων σωματείων δηλώνοντας:
- την συμμετοχή μας στην Πανελλαδική Απεργία και στην κινητοποίηση στην Αθήνα
- την αναγκαιότητα σύμπνοιας, συμπόρευσης, ενότητας και κοινής πορείας
- την διάθεση του Σωματείου μας για συνεργασία, αλληλοενημέρωση και συμμετοχή σε οποιαδήποτε διαβούλευση προκύψει είτε μέσα στο Πανελλήνιο, είτε με φορείς
- την ύπαρξη Γνωμοδότησης από Νομικούς Συμβούλους που απευθύνθηκε το σωματείο μας και την αναγκαιότητα υποστήριξής της από όλους μας προκειμένου να πετύχουμε τη Νομοθετική ρύθμιση

ΟΧΙ…..δεν ενημερωθήκαμε για καμιά κοινή συνάντηση των σωματείων πριν την κινητοποίηση
ΟΧΙ….δεν ενημερωθήκαμε από τους συναδέλφους του Πανελληνίου για τη συνάντηση εκπροσώπων με την
ΚΕΔΕ στις 12-2-2013
ΟΧΙ….στην ενημέρωση του σωματείου μας αποφάσισε η πλειοψηφία των μελών του άτυπου Πανελληνίου
Συντονιστικού , όπως ειπώθηκε στην Πρόεδρό μας από μέλος του Πανελληνίου
ΟΧΙ….δεν ζητήθηκε η σύμπνοια και η συνεργασία από τα υπόλοιπα σωματεία
ΟΧΙ….δεν ζητήσαμε συγνώμη από τον κ.Αθανασίου γιατί δεν θεωρούμε ότι προσβάλλαμε προσωπικά τον
ίδιο ή οποιοδήποτε άλλο συνάδελφο

Αγαπητοί συνάδελφοι , σας ενημερώνουμε ότι ως Δ.Σ. δεν θεωρούμε πως έχουμε πράξει κάποια διασπαστική κίνηση έως σήμερα, αντιθέτως εμείς ως Δ.Σ. καθώς και οι εργαζόμενοι των Περιφερειών που εκπροσωπούμε θα βρισκόμαστε σύσσωμοι στην κινητοποίηση της Τετάρτης και σε οποιαδήποτε άλλη κινητοποίηση χρειαστεί προκειμένου από κοινού να αγωνιστούμε για το εργασιακό μας μέλλον.

Ταυτόχρονα σας ενημερώνουμε ότι παραλάβαμε από τους Νομικούς Συμβούλους που απευθυνθήκαμε ΘΕΤΙΚΗ Γνωμοδότηση με συγκεκριμένη επιχειρηματολογία και συγκεκριμένο Νόμο βάσει του οποίου μπορούμε να διεκδικήσουμε την Νομοθετική Ρύθμιση που χρόνια διεκδικούμε.
ΔΙΑΘΕΤΟΥΜΕ στους αξιόλογους και σεβαστούς συναδέλφους μας την εν λόγω Γνωμοδότηση προκειμένου να την χρησιμοποιήσουν προς όφελος όλων μας κατά τις διαβουλεύσεις με τους αρμόδιους φορείς.
Παρακαλούμε τα μέλη του Πανελληνίου Συντονιστικού να επικοινωνήσουν με την Πρόεδρο του Σωματείου μας κ.Μαντέλου (6937631112) προκειμένου να τους την παραδώσει και να προβεί στις ανάλογες επεξηγήσεις.

Η ΕΝΟΤΗΤΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΄΄Α΄΄ ΚΑΙ ΤΟ ΄΄Ω΄΄ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΜΑΣ

Εκ του Δ.Σ.

Σημ: H παρούσα ανακοίνωση θα αποσταλεί με φαξ σε όλους τους προέδρους των σωματείων της χώρας και θα αναρτηθεί στο διαδίκτυο προς ενημέρωση όλων των εργαζομένων.

Η παγκόσμια πρωταθλήτρια ανάβει την σπίθα της λαικής εξέγερσης ενάντια στο Μνημόνιο

http://www.kourdistoportocali.com/articles/18475.htm

Από τον Βασίλη Μπόνιο

Το μελαχρινό κορίτσι με το παγκόσμιο ρεκόρ στο ακόντιο μάγευε τις οθόνες με τις επιδόσεις και έκοβε τις ανάσες με το σμιλεμένο κορμί της τις αναλογίες του οποίου μόνο η θρυλική πένα του Γιώργου Λιάνη θα μπορούσε να προκαλέσει τον ιδανικό οργασμό λέξεων για να αποδώσει την τελειότητά του. 

Αυτό το κορίτσι που είχε όλες τις «προυποθέσεις» να καταλήξει αιχμάλωτη της φιλαρέσκειάς της και να αναλωθεί στα τηλεπαράθυρα θα απαντήσει ως εξής στην ερώτηση της Κατερίνας Γκίκα «γιατί επιμένετε να αφήνετε τα μαλλιά σας γκρίζα, αν και είστε νέα γυναίκα;»
-Δυστυχώς ζούμε εποχές που κυριαρχούν μονοσήμαντα αισθητικά πρότυπα. Στη δική μου λογική η νεότητα έχει και άλλες συνδέσεις, πέραν της σύνδεσης με τα μαλλιά... Είναι μια μεγάλη συζήτηση αυτή, που θαρρώ ότι στις μέρες μας υποχωρεί αυτονόητα, αφού τα κρίσιμα ζητήματα είναι άλλα.

Η Σοφία Σακοράφα που έσπευσε νωρίς να πει όχι στο πρώτο κιόλας μνημόνιο με αποτέλεσμα να την διαγράψει ο σκληροτράχηλος Γιωργάκης, βρέθηκε μόλις λίγες ώρες πριν απέναντι στον πρόεδρο Αλέξη και στην αποτελεσματικότητα των περιπλανήσεών του σε ανατολή και δύση.

«Βρισκόμαστε πλέον στην εποχή που ο λαός μας δεν εμπιστεύεται έναν ηγέτη ή ένα πολιτικό χώρο μέχρι αυτοί να φανούν αναξιόπιστοι.
Παρά εμπιστεύεται έναν ηγέτη ή έναν πολιτικό χώρο αφού πρώτα αποδείξουν ότι είναι αξιόπιστοι.

Εμείς λοιπόν θεωρώ ότι όχι απλώς δεν κάνουμε όσα πρέπει για να εδραιώσουμε την αξιοπιστία μας, αλλά πολλές φορές κάνουμε πράγματα που μας καθιστούν αναξιόπιστους.

Αναξιόπιστους με την έννοια τόσο της πολιτικής ασυνέχειας του λόγου μας, όσο και της πολιτικής ασυνέπειας στις πράξεις μας…»

Και συνέχισε: Στη συνάντηση Πέρες αποτύχαμε να δώσουμε στίγμα.
Στη συνάντηση στο ευρωπαικό κοινοβούλιο δώσαμε ένα στίγμα εξαιρετικά μαλακό, χαρακτηρίζοντας το πρόγραμμα που ακολουθεί η χώρα μας αδύναμο.
Στη συνάντηση με Σόιμπλε δε βγήκε ξεκάθαρο στίγμα στην ελληνική κοινωνία.
Στη δε συνάντηση με το ΔΝΤ το στίγμα υπήρξε μάλλον στρεβλό, αφού αντί να βγει προς τα έξω η υπαναχώρηση του ΔΝΤ ως προς το μνημόνιο,
βγήκε προς τα έξω μια θρησκευτικού τύπου λατρεία προς τον Ομπάμα και τις αξίες του αμερικανικού έθνους.
Μια αγιοποίηση δηλαδή του αμερικάνικου καπιταλισμού, η οποία δημιουργεί τα εξής ιδεολογικά και τακτικά προβλήματα.

Το ιδεολογικό πρόβλημα. Είναι άλλο να λες ότι στην ανταγωνιστική σύγκρουση του αμερικανικού και του ευρωπαϊκού καπιταλισμού θα συμμαχήσω ακόμη και με το διάολο, προκειμένου εκμεταλλευόμενος τις αντιθέσεις, αλλά και τις επιδιώξεις ενός εκάστου, να κερδίσω λύσεις για το λαό μου.
Και είναι διαφορετικό να αγιοποιείς τη μητρόπολη που παρήγαγε και εξήγαγε την κρίση και στην Ευρώπη.
Γιατί η πρώτη τοποθέτηση επιθετικά εκμεταλλεύεται τις καπιταλιστικές αντιθέσεις.
Η δεύτερη όμως ενεργητικά υποτάσσεται στον έναν πόλο, μετατρέποντας τον κιόλας όχι σε τακτικό, αλλά σε στρατηγικό σύμμαχο.

Το τακτικό πρόβλημα που προκύπτει, αφορά σε μια πλήρη διάσταση με την προεκλογική δυναμική μας.
Η δυναμική μας βασιζόταν πάνω στην αναμφισβήτητη διαπραγματευτική μας ισχύ.
Και αυτή η ισχύς δεν πήγαζε μόνον μέσα από το γεγονός ότι ο ΣΥΡΙΖΑ ΕΚΜ δε χρωστούσε πουθενά.
Πήγαζε κατά κύριο λόγο μέσα από τον εγγενή φόβο που τρέφουν οι πυλώνες του ευρωπαικού και δυτικού κατεστημένου απέναντι σε κάθε τι αριστερό.

Αυτός ακριβώς ο φόβος, ο πολιτικός φόβος εννοώ, σε μια σκληρή διαπραγμάτευση είναι ίσως το πιο σημαντικό εργαλείο, μαζί εννοείται με την πολιτική βούληση, που μπορεί να έχει μια κυβέρνηση της αριστεράς.

Εμείς αυτήν την πολιτική υπεραξία τη μετατρέπουμε προς τα έξω σε εύσημα κυβερνησιμότητας, προς τα μέσα σε δηλώσεις νομιμότητας.
Και εξηγώ.
Το προς τα έξω κομμάτι.
Όλες οι συναντήσεις πήραν το χαρακτήρα, ενώ πραγματικά πιστεύω ότι δεν τον είχαν, του καλού πολιτικού χώρου, που δίνει τις εξετάσεις του … σε ποιους ; στους δανειστές του, στους τοκογλύφους τους, ώστε να προαχθεί σε εν δυνάμει κυβέρνηση.

Το προς τα μέσα κομμάτι. Ξεκινώντας από το βίλα αμαλία και μετά στο Mall βρεθήκαμε απολογούμενοι προς τους άνομους να δηλώνουμε τη νομιμότητά μας.
Βρεθήκαμε απολογούμενοι προς τους πραγματικούς τρομοκράτες να δηλώνουμε φιλειρηνικοί.
Βρεθήκαμε απολογούμενοι προς τους τραμπούκους που έδωσαν απλόχερη ασυλία στον Καλαμπόκα, να δηλώνουμε ότι σεβόμαστε την ανθρώπινη ζωή.
Βρεθήκαμε απολογούμενοι σε αυτούς που έκαναν κουρελόχαρτο το σύνταγμα, σε αυτούς που με συνοπτικές διαδικασίες κατέλυσαν δημοκρατικούς θεσμούς και δημοκρατικά κεκτημένα να δηλώνουμε πίστη στη δημοκρατία….»

Με απλά λόγια η Σοφία πέρασε γενεές 14 τον πρόεδρο Αλέξη και την διγλωσσία του. Η Σοφία που που στις εκλογές του Μαίου ήρθε πρώτη σε ψήφους ανάμεσα στους 300  της Βουλής δείχνει να μετανιώνει για εκείνη την διστακτικότητα που δεν της επέτρεψε να προχωρήσει από τότε στην δημιουργία ενός αντιμνημονιακού πολιτικού φορέα. Είχε φθάσει ως το παρά 5 αλλά την τελευταία στιγμή έκανε πίσω με έναν δισταγμό που δεν ταιριάζει σε μια παγκόσμια πρωταθλήτρια και κυρίως σε μια γυναίκα ασυμβίβαστη όπως είναι εκείνη.

«Εάν τούτη η κυβέρνηση έχει απέναντί της δέκα εικοσάρηδες που πυροβολούν τα γραφεία της ΝΔ, ΝΑ ΦΥΓΕΙ.

ΕΧΕΙ ΗΔΗ ΑΠΟΤΥΧΕΙ.
ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΓΓΥΗΘΕΙ ΟΥΤΕ ΚΑΝ ΤΗΝ ΑΣΦΑΛΕΙΑ ΤΟΥ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΥ ΤΗΣ.

Εάν έχει προβοκατόρικους μηχανισμούς, όπως πολύ εύκολα έχει αποδείξει στην πατρίδα μας η ιστορία, εμείς να περάσουμε στην επίθεση, αφού είναι στο πολιτικό dna του λαού μας, είναι κομμάτι της ιστορικής του μνήμης, ότι τούτο το τραμπουκικό σχήμα με τους κένταυρους και τους τσεκουροφόρους μπορεί πολύ εύκολα να επαναλάβει όχι απλώς την ιστορία του, αλλά τον ίδιο τον εαυτό του…»

H ιστορία της Εριν Μπρόκοβιτς είναι γνωστή. Μια ανύπαντρη μητέρα τριών παιδιών, εκπαιδευόμενη βοηθός σε δικηγορικό γραφείο, κατόρθωσε να συγκεντρώσει ενοχοποιητικά στοιχεία που απέδειξαν ότι μια εταιρεία στην πόλη Χίνκλεϊ της Καλιφόρνια, η Pacific Gas and Electric Company, μόλυνε το πόσιμο νερό με εξασθενές χρώμιο. Αποτέλεσμα; Μια από τις ακριβότερες αγωγές αποζημίωσης στην ιστορία των ΗΠΑ. Και η επιβεβαίωση ότι ο Δαβίδ μπορεί και στις μέρες μας καμιά φορά να κερδίσει τον Γολιάθ. Η Σοφία με αφορμή το χυδαίο χαράστι της ΔΕΗ θα στείλει επιστολή στους επικεφαλής της ΔΕΗ και της ΡΑΕ στην οποία θα αναφέρει ανάμεσα στα άλλα: Από το 2008 βρίσκεται σε εξέλιξη μια άνευ προηγουμένου οικονομική κρίση. Τούτη η κρίση στην πατρίδα μας, κυρίως τον τελευταίο χρόνο, έχει προσλάβει διαστάσεις ανθρωπιστικής κρίσης, όπως πολύ καλά εκ της θέσεώς σας γνωρίζετε. Η αδυναμία σίτισης, πολλές φορές στέγασης, πρόσβασης στην υγεία και σε απολύτως απαραίτητες ιατρικές θεραπείες, είναι φαινόμενα άκρως ενδεικτικά της ανθρωπιστικής κρίσης που βιώνει μεγάλο μέρος του λαού μας.
Την τραγική αυτή κατάσταση έρχεται να επιδεινώσει, ο φόρος επί των ακινήτων, το κοινώς λεγόμενο χαράτσι, το οποίο εισπράττεται μέσω των λογαριασμών του ηλεκτρικού ρεύματος. Δε θα ήθελα όμως στην παρούσα επιστολή να υπεισέλθω σε ζητήματα τήρησης της νομιμότητας, σε ζητήματα τήρησης της συνταγματικής αρχής της αναλογικότητας. Ούτε ακόμα για το αν τελικά καταβάλλεται από όλους τους υπόχρεους, σύμφωνα με αυτά που προβλέπει ο νόμος.

Αναφέρομαι όμως και καταρχήν στην πολιτική γύρω από την ηλεκτρική ενέργεια στην πατρίδα μας. Είναι χαρακτηριστικό ότι ακόμα και η Ανεξάρτητη Αρχή Ενέργειας έχει επισημάνει ότι: “Είναι γνωστό ότι η ηλεκτρική ενέργεια στην Ελλάδα αποτελεί μοναδική, παγκοσμίως, περίπτωση καταναλωτικού προϊόντος, στο οποίο επιβλήθηκαν (ή αυξήθηκαν δραστικά) μέσα στα τελευταία δύο χρόνια τρεις (3) διαφορετικοί ειδικοί φόροι κατανάλωσης: δύο στα καύσιμα που χρησιμοποιούνται ως πρώτη ύλη στην ηλεκτροπαραγωγή (ΕΦΚ στο φυσικό αέριο, ΕΦΚ στο πετρέλαιο που χρησιμοποιείται στους σταθμούς ηλεκτροπαραγωγής της ΔΕΗ στα νησιά), και ένας στο τελικό προϊόν (ΕΦΚ στο ηλεκτρικό ρεύμα). Η εξαντλητική αυτή φορολόγηση του κοινωνικού αγαθού της ηλεκτρικής ενέργειας, καθώς και η ενσωμάτωση στους λογαριασμούς του ηλεκτρικού ρεύματος, για καθαρά εισπρακτικούς λόγους, χρεώσεων που είναι τελείως άσχετες με την ηλεκτρική ενέργεια (δημοτικοί φόροι και τέλη, τέλος ΕΡΤ, ΕΕΤΗΔΕ, ΔΕΤΕ, κ.α.), είχε και έχει τις δυσμενείς εκείνες επιπτώσεις που πολύ καλά γνωρίζουν οι Έλληνες καταναλωτές. Πέραν των προφανών επιπτώσεων στο εισόδημα των καταναλωτών, πέραν του γεγονότος ότι η επιβολή όλων αυτών των φόρων και τελών υπέρ τρίτων έχει δημιουργήσει πολλαπλά εμπόδια στον εξορθολογισμό των χρεώσεων για την ηλεκτρική ενέργεια, καθώς και στην ανάπτυξη υγιούς ανταγωνισμού στην ενεργειακή αγορά”. Η συγκεκριμένη πολιτική επιπλέον έχει προκαλέσει ΠΟΛΛΑΠΛΕΣ ΣΥΝΕΠΕΙΕΣ, ΜΕ ΤΡΑΓΙΚΟΤΕΡΗ ΟΤΙ ΕΚΘΕΤΕΙ ΣΕ ΣΟΒΑΡΟΤΑΤΟΥΣ ΚΙΝΔΥΝΟΥΣ ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΤΗ ΖΩΗ ΣΥΜΠΟΛΙΤΩΝ ΜΑΣ.
Υπογραμμίζω με πλήρη συνείδηση και ευθύνη των όσων γράφω και δημοσιοποιώ, επικαλούμενη τόσο την προσωπική μου γνώση, όσο και δημοσιογραφικά ρεπορτάζ, ότι η διακοπή ρεύματος στα νοικοκυριά τα οποία αδυνατούν να αντεπεξέλθουν στην πληρωμή του λογαριασμού της ΔΕΗ, συνιστά κίνδυνο για τη ζωή αυτών των συμπολιτών μας.
Μέγιστο κίνδυνο, εάν συνυπολογίσουμε ότι αυτοί οι συμπολίτες μας, μπορεί να είναι είτε μεγάλης ηλικίας ( συνταξιούχοι ), είτε μικρά παιδιά ή ακόμη και βρέφη.

Κύριε Διευθύνοντα Σύμβουλε,
-Βασιζόμενη στο Άρθρο 2 του Συντάγματος που ορίζει ότι : " O σεβασμός και η προστασία της αξίας του ανθρώπου αποτελούν την πρωταρχική υποχρέωση της Πολιτείας"

-Επικαλούμενη το δοκίμιο της Unesco, το οποίο ασχολείται αποκλειστικά με το αν και υπό ποιες συνθήκες σοβαρής φτώχειας παραβιάζονται τα ανθρώπινα δικαιώματα και το αίσθημα της ηθικής και σύμφωνα με το οποίο η ηλεκτρική ενέργεια συγκαταλέγεται μέσα στα αναγκαία αγαθά μαζί με την τροφή, το νερό και τη στέγη :
"Περίπου 799 εκατομμύρια άνθρωποι υποσιτίζονται, 1.000 εκατομμύρια άνθρωποι δεν έχουν πρόσβαση σε πόσιμο νερό, 2.400 εκατομμύρια άνθρωποι δεν έχουν πρόσβαση σε βασικές εγκαταστάσεις υγιεινής και 876 εκατομμύρια ενήλικες είναι αναλφάβητοι. Περισσότεροι από 880 εκατομμύρια άνθρωποι δεν έχουν πρόσβαση σε βασικές υπηρεσίες υγείας. Περίπου 1.000 εκατομμύρια δεν έχουν επαρκή στέγη και 2.000 εκατ. καθόλου ηλεκτρική ενέργεια.

Μετά το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, έχει αναγνωριστεί ευρέως ότι υπάρχουν επίσης και ηθικά δικαιώματα του ανθρώπου, η ισχύς των οποίων είναι ανεξάρτητη από οποιοδήποτε κυβερνητικό φορέα. Σ' αυτή την περίπτωσή, πραγματικά, η εξάρτηση ανθρωπίνων δικαιωμάτων και νόμων υπάρχει πιθανότητα να πραγματοποιηθεί με άλλο τρόπο: Μόνο εάν οι οποιοιδήποτε κυβερνητικοί φορείς σέβονται τα ανθρώπινα δικαιώματα έχουν την νομιμότητα, την ικανότητα, αλλά και το ηθικό κύρος να επιβάλουν τους νόμους και τις διαταγές τους".

Η ίδια σε παλαιότερο άρθρο της θα αμφισβητήσει την θεωρία του «ώριμου φρούτου» που θέλει τις μνημονιακές κυβερνήσεις να πέφτουν από μόνες τους: Κι ενώ η κοινωνία μας προβληματίζεται σοβαρά, θα έλεγα με ζωτικό ενδιαφέρον για τα παραπάνω, το «ώριμο φρούτο» δηλώνει πανέτοιμο να κάνει αυτό που είναι εγγεγραμμένο στο πολιτικό του DNA ως νόμος επιβίωσης: με σχεδιασμό, με πολιτική αποφασιστικότητα, με γκεμπελική μεθοδολογία,  πραγματοποιεί μια ολομέτωπη επίθεση ως την απόλυτη επικράτησή του, η οποία συνεπάγεται την πλήρη εξόντωση του λαού μας. Το μεγάλο εργαστήριο του συστήματος έχει στόχο να σκοτώσει το πειραματόζωο. Καθόλου δεν φαίνεται – και δεν υπήρξε ποτέ―έτοιμο να αποδεχτεί την ήττα του, θυμίζοντας εκείνο τον παλιό στίχο «το σάπιο σύστημα εκεί που σάπιζε ξανατονώθηκε».

Φτάνουμε λοιπόν στο κρίσιμο ερώτημα: «Τώρα τι κάνουμε;». Είναι πέρα για πέρα αλήθεια ―μακριά από μένα η όποια θεωριτικοποίηση της αδυναμίας μας―ότι είναι πολύ δύσκολο να πούμε σήμερα με ακρίβεια τι κάνουμε και πώς το κάνουμε, ήταν άλλωστε πάντα δύσκολη η σχέση ανάμεσα στην πράξη και τη θεωρία. Επίσης είναι δεδομένο ότι η όποια ανατρεπτική θεωρία δεν μπορεί να μην έχει λάθη, σφάλματα, να μην περιλαμβάνει και στοιχεία που τελικά να καταλήγουν αναντίστοιχα με την εκάστοτε πραγματικότητα. Δεν γίνεται λοιπόν λόγος για την τέλεια θεωρία, αλλά για μια επαρκή θεωρία που θα θεμελιώνει επαρκή πράξη. Αυτό σήμερα δεν υπάρχει.

Μπορεί να υπάρξει; Μπορούμε μετά από μια μακρά περίοδο, κατά την οποία η Αριστερά είτε επεξεργαζόταν αιτιολογίες για να καλύψει τρομακτικές στρεβλώσεις είτε αποκοπτόταν από την κοινωνία εμπεδώνοντας ελιτίστικες προσεγγίσεις, να δείξουμε επάρκεια; Μια επάρκεια που δεν θα μας οδηγήσει ούτε στο να ξανασιδερώσουμε τσαλακωμένες σημαίες, ούτε στη διολίσθηση και την ενσωμάτωση στον αστικό κοινοβουλευτισμό;

Μπορούμε, κατά την άποψή μου μπορούμε. «Κλέβω» μια συλλογιστική του Ευτύχη Μπιτσάκη, που αναρωτιέται πώς ο Μαρξ έγινε αυτός που έγινε. Λέει λοιπόν ότι προφανώς ο Μαρξ δεν θα μπορούσε να υπάρξει εάν δεν υπήρχε το προλεταριάτο, αλλά και οι αγώνες του. Αλλά εξίσου προφανώς ο Μαρξ δεν θα γινόταν Μαρξ αν δεν υπήρχε μια μακρά παράδοση στο χώρο της ιστορίας, της φιλοσοφίας και των οικονομικών θεωριών. Τέλος, ο Μαρξ δεν θα γινόταν Μαρξ εάν δεν μετείχε στο εργατικό και στα κοινωνικά κινήματα της εποχής του.

Μπορούμε λοιπόν, υπό τις εξής όμως συνθήκες:

Συνθήκη πρώτη. Στην πατρίδα μας από το 2001, με κορυφαία στιγμή έξαρσης το 2008 και βέβαια τα δύο τελευταία χρόνια, θυμίζω λαικές συνελεύσεις, κίνημα πλατειών, τεράστιες κινητοποιήσεις στις 5 του Μάη, στις 12 Φλεβάρη, υπάρχει ένας αγωνιζόμενος λαός. Ένας λαός, που σε πολλές περιπτώσεις πρόκρινε το αυθόρμητο έναντι του συνειδητού. Μέγα λάθος; Για να δούμε πόσες φορές στην πατρίδα μας, ή και αλλού, το περιώνυμο συνειδητό κατάφερε περισσότερα πράγματα από το «αφελές» αυθόρμητο; Από τη μεταπολίτευση και μετά καμία. Ένα αυθόρμητο κίνημα, που έλιωσε κοινοβουλευτικές πλειοψηφίες, που ξαπόστειλε δοτούς πρωθυπουργούς που ήρθαν για να μείνουν, και που κυρίως γέννησε και απαιτεί διαδικασίες ισότιμες, συμμετοχικές, αμεσοδημοκρατικές, χωρίς διαμεσολάβηση και γραμμές από τα πάνω. Αυτή λοιπόν είναι η πρώτη συνθήκη, ο σεβασμός, όχι ο ρητορικός, ο πραγματικός σεβασμός σε αυτό το πλούσιο υλικό διαδικασιών που γέννησε το αυθόρμητο και μάλιστα ένας σεβασμός που έμπρακτα θα ενσωματωθεί και στις διαδικασίες της Αριστεράς.

Συνθήκη δεύτερη. Αξιοποίηση της παράδοσης των οικονομικών και πολιτικών θεωριών και τακτικών, όχι βάζοντάς τες στο εικονοστάσι, αλλά στη ζωή. Κυρίως αντλώντας τες από τη ζωή. Μια πρόταση, αυτή για τη συγκρότηση Επιτροπής Λογιστικού Ελέγχου, κάλεσε για πρώτη φορά μέσα στα δύο χρόνια τους πολίτες να κοιτάξουν έναν άλλο δρόμο, έξω από το μονόδρομο της εν ψυχρώ εκτέλεσης. Μια πρόταση απαλλαγμένη από εικονοστάσια και μεταφυσικά ευχολόγια, κάλεσε τον πολίτη ―όπως πολύ ορθά διάβασα σε ένα κείμενο―να διευρύνει το «τρέχον» περιεχόμενο της έννοιας «ρεαλισμός», συνδέοντάς το με εκείνο της έννοιας «αναγκαίο», και ταυτόχρονα προσέφερε τεκμηριωμένη απόδειξη ότι σε χρόνο ενεστώτα, κάπου αλλού, τα πράγματα έγιναν εντελώς αλλιώς. Συνθήκη δεύτερη λοιπόν, η αριστερά να μη «θολώνει» στις έννοιες ρεαλισμός, αναγκαίο, απόδειξη. Να περάσει από το στάδιο της αμήχανης παρατήρησης, από το στάδιο του κομματικού ιεροτυπικού «της από τα πάνω επικοινωνίας», από το στάδιο της διεκδίκησης της εξουσίας στο όνομα του λαού, επιτέλους στο στάδιο που να τολμά να διεκδικεί μαζί με τον λαό και να υιοθετεί, χωρίς σύνδρομα αλαζονείας και πρωτοκαθεδρίας, πρακτικές που αποδεδειγμένα ενισχύουν την εξουσία του λαού.

Συνθήκη τρίτη. Η αέναη εμπλοκή με το κίνημα. Σήμερα ζούμε σε συνθήκες ενός πρωτοφανούς οικονομικού και κοινωνικού πολέμου. Αυτός ο πόλεμος έχει θύτες, το κεφάλαιο, και θύματα, τους λαούς. Έχει επιτιθέμενο και αμυνόμενο. Και ο ιστορικός ρόλος της Αριστεράς σε αυτήν τη συγκλονιστική περίοδο είναι η πυροδότηση της σύγκρουσης και της ανατροπής. Κενός χώρος που ισοδυναμεί με τη λογική «περιμένω να γίνω πρωταγωνιστής όταν πεθάνει ο πρωταγωνιστής», είτε δημιουργεί άλλους πρωταγωνιστές είτε θα έχει ως αποτέλεσμα, όταν γίνουμε πρωταγωνιστές, να μην έχουμε πλέον εκείνο το δυναμικό κοινό που δεν θα στηρίζει απλώς χειροκροτώντας αλλά θα σκηνοθετεί την παράσταση της ζωής του συμμετέχοντας.

Τρεις συνθήκες που, για να επανέλθω στην αρχή του κειμένου μου, ξεβολεύουν. Είναι ξεβόλεμα η αναγνώριση και υιοθέτηση μη δικών σου και εν πολλοίς άγνωστων διαδικασιών. Είναι ξεβόλεμα να μη μιλάμε με θαυμασμό για το μακρινό Εκουαδόρ, αλλά να μιλούν οι άλλοι με θαυμασμό για τις ρήξεις που εμείς, εδώ, σήμερα κάνουμε. Είναι ξεβόλεμα να αφήνεις την ασφάλεια του στρογγυλού και να περνάς στο χώρο του άγνωστου αιχμηρού.

Κλείνοντας, αντιγράφω ένα κομμάτι του Σλάβοϊ Ζίζεκ, το οποίο λέει ότι ακόμη κι αν δεν γνωρίζουμε τώρα, αυτήν τη στιγμή, τι πρέπει να κάνουμε οφείλουμε να δράσουμε αμέσως, γιατί η αδράνειά μας θα μπορούσε να έχει σύντομα καταστροφικές συνέπειες. Περισσότερο από ποτέ άλλοτε, είμαστε υποχρεωμένοι να ζήσουμε σαν να ήμασταν ελεύθεροι. Και ο ελεύθερος δεν βολεύεται, δεν συμβιβάζεται, δεν διολισθαίνει. Ο ελεύθερος είναι ανένδοτος και κάνει Ανένδοτο!»

Μετά απ’ όλα αυτά αμφιβάλλει κανείς ότι ένας νέος ηγέτης και μάλιστα γένους θηλυκού μόλις ανέτειλε; Για την Σακοράφα ήρθε η ώρα να μετουσιώσει τα παιδικά της βιώματα στην απόλυτη προσπάθεια γενναιοδωρίας και αυτοθυσίας απέναντι στην πατρίδα της: Από το βάθρο της πιο δημοφιλούς προσωπικότητας στο ελληνικό κοινοβούλιο μπορεί να ανάψει την φλόγα της λαικής εξέγερσης απέναντι στο μνημόνιο. Εδώ ακριβώς που απέτυχαν ως τώρα όλοι οι ηγέτες της Αριστεράς του κωλοτούμπα Αλέξη συμπεριλαμβανομένου.
«Mέχρι οκτώ χρόνων μεγάλωσα στο Γκάζι, στη Βουτάδων. Τότε υπήρχαν χαμηλές κατοικίες με λίγα δωμάτια και μεγάλες αυλές που φιλοξενούσαν πολυμελείς οικογένειες σαν τη δική μου. Έντονο είναι στη μνήμη μου το παιχνίδι με την ασετυλίνη με τα παιδιά της γειτονιάς. Χρόνια κλειστά, εντός των τειχών της γειτονιάς, της οικογένειας, του σχολείου. Ταυτόχρονα όμως χρόνια ανοικτά στην ανθρωπιά και στο μοίρασμα. Σίγουρα σε πολύ μεγάλο βαθμό με καθόρισαν· μην ξεχνάμε ότι τα προσωπικά μας βιώματα διαδραματίζουν μεγάλο ρόλο στον διάλογο που κάνουμε αργότερα με τον εαυτό μας και με την ιστορία»

Kαλό τo παραμύθι του κ. Βαρουφάκη για την υπεράσπιση του Αντρίκος… αλλά απουσιάζει ο δράκος!

http://olympia.gr/2013/02/12/k%CE%B1%CE%BB%CF%8C-%CF%84o-%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%B1%CE%BC%CF%8D%CE%B8%CE%B9-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%BA-%CE%B2%CE%B1%CF%81%CE%BF%CF%85%CF%86%CE%AC%CE%BA%CE%B7-%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CF%84%CE%B7%CE%BD/

Της Μαργαρίτας Ισιδώρου

Αυτόκλητα ο πολύς κ. Βαρουφάκης κατάθεσε υπόμνημα για την απάτη-προδοσία της χώρας με το πούλημα των CDS και οι τίτλοι χαρακτηριστικοί: “Βαρουφάκης αδειάζει Καμμένο για Ανδρίκο”.
Πολά θα μπορούσαν να γραφτούν για την ιδιαίτερη σχέση, τη φιλία και την “καριέρα”τους στο ίδιο Πανεπιστήμιο των κ.κ. Βαρουφάκη-Αντρίκου… πάρα πολλά, όπως τη φιλία τους με 
τον κ. Σόρος.
Όμως, εκείνο που αξίζει να σημειωθεί είναι η ταμπακιέρα του ζητήματος που έμεινε στο απυρόβλητο από τον πολλά βαρύ καθηγητή Βαρουφάκη.
Εμείς οι ανόητοι, ήλιθιοι πολίτες που δεν διδάσκουμε τη νεολαία αναρωτιόμαστε λαϊκά, σε πολύ απλά ελληνικά και χωρίς γνώσεις, αναζητώντας απαντήσεις κι ευχόμενοι να τις δώσει η δικαιοσύνη κι όχι οι παρέες φίλων.
Λοιπόν…
1. Την διακυβέρνηση της χώρας αναλαμβάνει ο αδελφός του κ. Αντρίκου, ο “λεφτά υπάρχουν” ΓΑΠ και οι κηπουροί του.
2. Τα CDS (δηλαδή η ασφάλεια του ελληνικού χρέους) που σημαίνουν ότι αν η χώρα τα τινάξει το χρέος της είναι σε ελληνικά χέρια, την ΚΡΑΤΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο.
3. Ο κύριος πρωθυπουργός (ο αδελφός του Αντρίκου) γνωρίζει την…
άσχημη οικονομική κατάσταση της χώρας και έχει ήδη αρχίσει να ζητάει “τεχνικές συμβουλές” από το ΔΝΤ (δεν μιλάμε για μεθόδευση και ξεπούλημα γιατί αυτό θα το αναζητήσει η δικαιοσύνη ή στο μέλλον μια Λαϊκή Δικαιοσύνη).
4. Ξαφνικά -ενώ μόνον ο πρωθυπουργός και ο έντιμος, αδέκαστος και επιστήμονας Παπακωνσταντίνου (ναι, αυτός που έχασε το στικάκι με τη λίστα των φοροφυγάδων, που όμως είχε σπίτι του ο κ. Βενιζέλος μαζί με τα απόρρητα σχέδια της χώρας) γνωρίζουν ότι το χρέος δεν είναι βιώσιμο και αναζητούν σανίδα σωτηρίας στο ΔΝΤ- η ΚΡΑΤΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ που έχει γεμάτο το όπλο της με τα CDS (αν η χώρα χρεωκοπήσει το χρέος είναι ασφαλισμένο και πληρώνεται το ίδιο το κράτος) αρχίζει να πουλάει στην “ελεύθερη αγορά” το όπλο της χώρας.
5. Η κυβέρνηση γνωρίζει ότι επέρχεται οικονομική καταστροφή στη χώρα και το καλύτερο όπλο της Ελλάδας πουλιέται από μια ΚΡΑΤΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ! Ποιοι είναι οι πωλητές επί κυβέρνησης ΓΑΠ;
Ο κ. Άγγελος Φιλιππίδης, πρόεδρος του ΤΤ, στέλεχος της δεξιάς και φίλος του κ. Σαμαρά (φυσικά ο ΓΑΠ και ο Παπακωνσταντίνου τον άφησαν στην ηγεσία της ΚΡΑΤΙΚΗΣ ΤΡΑΠΕΖΑΣ χωρίς να διορίσουν δικό τους άνθρωπο).
Κατόπιν διορίζουν τον μεγάλο καρα-δεξιό οικονομικό έγκέφαλο κ. Κλέων Παπαδόπουλο, φιλαράκι του κ. Παμπούκη και θαμώνα στο Μαξίμου, ο οποίος συνεχίζει να πουλάει τα CDS, την ασφάλεια της χώρας που η κυβέρνηση γνωρίζει και συνομιλεί με το ΔΝΤ.
6. Οι κ.κ. Φιλιππίδης και Παπαδόπουλος, για να πουλήσουν το περίστροφο της χώρας (CDS) έχουν την έγκριση (αν πρόκειται για δική τους πρωτοβουλία-πρόταση) ή την εντολή από την κυβέρνηση!
7. Ποιος είναι ο πολιτικός προϊστάμενος που δίνει εντολή ή εγκρίνει να πουληθούν τα CDS; Ο κ. Παπακωνσταντίνου και φυσικά ενημερώνεται ο αδελφός του Αντρίκου και πρωθυπουργός της Ελλάδας.
8. Εντελώς συμπτωματικά ποιοι αγοράζουν και κερδοσκοπούν;
Η εταιρία του πρωθυπουργικού αδελφού Αντρίκου (φυσικά χωρίς να το γνωρίζει ο ίδιος ή να έχει συμβουλεύσει τον συνεταίρο του, μιας κι ο ίδιος ασχολείται με την “πρασινη ανάπτυξη” στο club και ποτέ ο αδελφός του πρωθυπουργός δεν θα του μιλούσε για CDS και συνομιλίες με ΔΝΤ).
Τι λοιπόν δεν είπε ο κ. Βαρουφάκης;
Τίποτα από τα παραπάνω και επιπροσθέτως ότι εκείνες τις εποχές ήταν, μαζί με τον Αντρίκο, ο σύμβουλος του κυρίου ΓΑΠ για την οικονομική πολιτική!
Τι συμβαίνει;
Η αποστασία στο κόμμα Ανεξάρτητοι Έλληνες, ώστε να έχουν καβάτζα δύο πουλητάρια δεν έτυχε μεγάλης λαϊκής αποδοχής…
Ο Πάνος Καμμένος, σε αντίθεση με τον κ. Αλέξη Τσίπρα που επέλεξε να περάσει με τους νοικοκυραίους, συνεχίζει να είναι κορμός του Αντιμνημονιακού Μετώπου…
Το ΚΚΕ, που επίσης συνεχίζει αντιμνημονιακά, δέχεται κι αυτό χυδαίες επιθέσεις (βλέπε ΠΑΜΕ και προβοκάτσιες συγκυβέρνησης ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ)…
Συγχαρητήρια κ. Βαρουφάκης!

http://www.sibilla-gr-sibilla.blogspot.gr/2013/02/k-o.html