Οι δολοφόνοι της Λέλας Καραγιάννη και του Ρήγα Φεραίου κατηγορούν την Ελλάδα για... βασανιστήρια!

http://kostasxan.blogspot.gr/2013/02/blog-post_4491.html

Οι σφαγείς του Ελληνισμού, από τον Αλάριχο, οι βασανιστές του Ρήγα Φεραίου, οι συνεργοί του Κεμάλ, οι συμπατριώτες του Χίτλερ, οι σύγχρονοι κατακτητές και αρχιερείς της διαφθοράς, τολμούν να μιλούν για βασανιστήρια.

Ρήγας Φεραίος, ο ηγέτης των Ελευθέρων, Λέλα Καραγιάννη, η Μπουμπουλίνα της Αντίστασης. Δείτε πως βασανίστηκαν και μαρτύρησαν για την Ελευθερία την ώρα που οι διαχρονικοί φασίστες τολμούν να παριστάνουν τους  κριτές.

Ο Ρήγας άφησε εντολή τα τρία κιβώτια με τα αντίτυπα του έργου του να σταλούν μέσω του φίλου του και εμπόρου Ευστράτιου Αργέντη στο κατάστημα του Αντωνίου Νιώτη. Ταυτόχρονα έγραψε στο φίλο του Κορωνιό να πάει ο ίδιος να τα παραλάβει και να τα φυλάξει μέχρι να φτάσει και ο ίδιος εκεί. Ο Κορωνιός όμως έτυχε να απουσιάζει για εμπορικές δουλειές στη Δαλματία και το γράμμα του Ρήγα βρέθηκε στα χέρια του συνεταίρου του Κορωνιού Δημήτριου Οικονόμου από την Κοζάνη.

Αυτός, ορμώμενος άγνωστο από ποιες σκοπιμότητες, έσπευσε να καταδώσει τους συμπατριώτες του στην αυστριακή αστυνομία. Αυτή ενέργησε με αστραπιαία ταχύτητα. Αυστριακοί στρατιώτες συνέλαβαν τον Κορωνιό στη Δαλματία, τον μετέφεραν στην Τεργέστη και προχώρησαν σε εκτεταμένες συλλήψεις οπαδών του Ρήγα στη Βιέννη και την Τεργέστη. Έτσι, όταν ο Ρήγας έφτασε στην Τεργέστη στις 8/19 Δεκεμβρίου 1797, τα κιβώτια βρίσκονταν ήδη στα χέρια της αυστριακής αστυνομίας και ο ίδιος συνελήφθη και άρχισαν αμέσως οι ανακρίσεις.

Μαζί του συνελήφθη και ο συνοδός του Χριστόφορος Περραιβός. Αυτός όμως προέβαλε τη γαλλική του υπηκοότητα και κατόρθωσε να αφεθεί ελεύθερος. Στις αρχές του 1798 κατέφυγε στην Κέρκυρα που ήταν υπό γαλλική κατοχή. Εκεί τύπωσε τα επαναστατικά τραγούδια του Ρήγα κι ένα δικό του ύμνο προς τιμή του Ναπολέοντα. Πιστός στις αρχές του Ρήγα και στη φιλία που τον συνέδεε μαζί του δημοσίευσε σε μεγάλη κλίμακα το 1860 μια βιογραφία του εθνικού ήρωα.

Τα τελευταία χρόνια ήρθε στο φως μια ανεξακρίβωτη ως σήμερα είδηση, ότι είχε σταλεί στην Τεργέστη ένα ταχύτατο ελληνικό καράβι, για να παραλάβει τον Ρήγα και να τον μεταφέρει στην Ελλάδα. Δυστυχώς όμως ποτέ δεν μπόρεσε να γίνει κάτι τέτοιο. 

Ο υπουργός της αστυνομίας στη Βιέννη το βράδυ της 13/24 Δεκεμβρίου προχώρησε στις πρώτες συλλήψεις των συνενόχων του Ρήγα. Την επομένη ενημέρωσε τον αυτοκράτορα για τη συνωμοσία των Ελλήνων. 

Ο Ρήγας το βράδυ της 30ής Δεκεμβρίου, μια μέρα προτού μεταβεί στη Βιέννη αλυσοδεμένος, επιχείρησε να αυτοκτονήσει με ένα μικρό μαχαίρι που είχε κρύψει στη φυλακή. Δεν το κατόρθωσε. Τραυματίστηκε όμως σοβαρά και η μεταγωγή του αναβλήθηκε για δυόμισι μήνες, μέχρις ότου αποθεραπευτεί. Τελικά ξεκίνησε για τη Βιέννη στις 5 Φεβρουαρίου του 1798, όπου και έφτασε στις 14 του ίδιου μήνα.

Με βάση τα στοιχεία της αλληλογραφίας που έπεσε στα χέρια των Αυστριακών ενοχοποιήθηκαν ως σύντροφοι και ομόφρονοί του και συνελήφθησαν στις 13 Δεκεμβρίου 1797 άλλοι πέντε Έλληνες: Ο έμπορος Ευστράτιος Αργέντης, ο γιατρός Δημήτριος Νικολαΐδης, ο Παναγιώτης Εμμανουήλ, ο Φίλιππος Πέτροβιτς και ο Γεώργιος Πούλιος.

Ο Ρήγας θεωρήθηκε υποκινητής της όλης κίνησης και εχθρός της Αυστρίας. 

Πρώτον, γιατί σκόπευε να κηρύξει την επανάσταση εναντίον της Τουρκικής αυτοκρατορίας, της οποίας η Αυστρία ήθελε την ακεραιότητα, μέχρις ότου μπορέσει η ίδια να καταλάβει τα τμήματα των τουρκικών εδαφών που την ενδιέφεραν, 

και δεύτερον, γιατί ο Ρήγας ήθελε να δημιουργήσει μια δημοκρατία. Στην ανακριτική έκθεση δηλώνεται χαρακτηριστικά:

“Είχε την απόφασιν να μεταβή εις την χερσόνησον της Πελοποννήσου, κειμένην κατά την Μεσόγειον Θάλασσαν, προς τους εκεί κατοικούντας Έλληνας στασιαστάς, τους Μανιάτας, απογόνους όντας των αρχαίων Σπαρτιατών, να προσελκύση εις εαυτόν την εμπιστοσύνην των, να κηρύξη παντού την ελευθερίαν και έπειτα, βοηθούμενος από αυτούς, να ελευθερώσει όλην την χερσόνησον της Πελοποννήσου δια της βίας από του τουρκικού ζυγού. Μετά την απελευθέρωσιν δε της Πελοποννήσου ήθελε να εισβάλη εις την Ήπειρον, να ελευθερώση και τούτην την χώραν, να συνενώση τους Μανιάτας μετά των άλλων Ελλήνων στασιαστών, των καλουμένων Κακοσουλιωτών, που κατοικούν παρά τα παράλια της Αδριατικής Θαλάσσης, και μετά των συνηνωμένων τούτων δυνάμεων να προχωρήση προς Ανατολάς και έπειτα ν` απελευθερώση τας τουρκικάς επαρχίας Μακεδονίαν, Αλβανίαν, την κυρίως Ελλάδα, κατόπιν δε τας λοιπάς δια γενικής αποστασίας, και, καθώς καταθέτει ιδίως ο Πέτροβιτς, να εισαγάγη παντού το γαλλικόν πολίτευμα. Ήλπιζε δε ο Ρήγας να κατορθώση την απελευθέρωσιν ταύτην, τοσούτο μάλλον καθ` όσον όλοι οι Έλληνες είναι οπωσδήποτε ωπλισμένοι και έχουν προμηθείας τροφών, υπάρχουν δε πρόχειρα χρήματα εκ πλουσίων μονών”.

Όλοι όσοι συνελήφθησαν ομολόγησαν τους επαναστατικούς τους σκοπούς. Η αυστριακή αστυνομία στη συνέχεια συνέλαβε και άλλους. Η Αυστρία είδε την όλη κατάσταση ως μια πολύ καλή ευκαιρία, για να δείξει στην Οθωμανική Αυτοκρατορία τους αγαθούς σκοπούς της, επιζητώντας στο μέλλον ανταλλάγματα. Έτσι οκτώ από τους Οθωμανούς υπηκόους που συνέλαβε, τους περισσότερους ενόχους, αποφάσισε να τους παραδώσει στους Τούρκους. Επίσης έξι από τους ενόχους που είχαν αποκτήσει την αυστριακή υπηκοότητα αποφάσισε να τους απελάσει από την επικράτεια της Αυστρίας (ανάμεσά τους ήταν και ο Μαρκίδης Πούλιος, στο τυπογραφείο του οποίου είχαν εκδοθεί τα επαναστατικά έντυπα του Ρήγα).

Ο θάνατος του Ρήγα Φεραίου

Μαζί με επτά συντρόφους του παραδόθηκε στην Τουρκική κυβέρνηση, με συνοδεία ισχυρή αστυνομική φρουρά στις 27 Απριλίου 1798 από τις φυλακές της Βιέννης ως το Σεμλίνο, τον τελευταίο μεθοριακό σταθμό, και τελικά στις 10 Μαΐου του 1798 στον πασά του Βελιγραδίου, όπου κλείστηκαν στη σκοτεινή φυλακή του πύργου της Neboisa και για 40 ημέρες υπέμειναν τα μαρτύρια που τους υπέβαλαν οι βασανιστές τους.

Στις 13/24 Ιουνίου 1798 τους στραγγάλισαν και πέταξαν τα άψυχα κορμιά τους στο Δούναβη, ενώ διέδωσαν προς τα έξω ότι είχαν δραπετεύσει. Πρόσφατες πληροφορίες που προέρχονται από ένα χειρόγραφο του Λασσάνη μας πληροφορούν ότι πεθαίνοντας φώναξε στο στραγγαλιστή του “Λύσσαξε Τούρκε δεν εξαλείφεις μ` ημάς και τον σπόρον της ελευθερίας, οι εκδικηταί μας γλήγορα θ` αναβλαστήσωσι!”.

Κοντά του βρήκαν το θάνατο

• ο Ευστράτιος Αργέντης 31 ετών, Χιώτης μεγαλέμπορος της Βιέννης,
• ο Αντώνιος Κορωνιός 27 χρόνων, από τα Ιωάννινα,
• ο Ιωάννης Εμμανουήλ 24 χρόνων, από Καστοριά,
• ο Παναγιώτης Εμμανουήλ 22 χρόνων, από την Καστοριά, αδελφός του του Ιωάννη,
• ο Θεοχάρης Τουρούντζιας 29 χρόνων, από τη Σιάτιστα και
• ο Ιωάννης Καρατζάς 31 χρόνων, από την Κύπρο.

Η είδηση του θανάτου του γέμισε θλίψη και φόβο τους Έλληνες. Ο σουλτάνος Σελίμ ανέθεσε στον πατριάρχη Ιεροσολύμων Άνθιμο να εκδώσει μια εγκύκλιο που να παροτρύνει τους Έλληνες να μείνουν πιστοί σ` αυτόν, το νόμιμο ηγεμόνα τους.

Γρήγορα ως απάντηση στην παραπάνω εγκύκλιο κυκλοφόρησε μια μυστική επαναστατική διακήρυξη, στην οποία αναφερόταν 

“Διακηρύσσομεν δια ν` ανασκευάσωμεν το άφρον έγγραφον, ότι το μίσος κατά των θηριωδών μουσουλμάνων έχει βαθείας ρίζας εις τας καρδίας μας. Και ότι, αν δεν έχωμεν ακόμη αποτινάξει τον ζυγόν που βαρύνει επί των κεφαλών μας, δεν πρέπει δια τούτο να μας κατηγορούν δι` ευτέλειαν. Εκείνο που μας επιβραδύνει την ώραν της ελευθερίας είναι μόνον η αντιζηλία μερικών δυνάμεων της Ευρώπης”.

Ο μαρτυρικός θάνατος του, και των συντρόφων του, άφησε πίσω του το γόνιμο επαναστατικό σπόρο, ο Θούριος ύμνος έγινε το τραγούδι ενός ολόκληρου λαού και ο σπόρος της λευτεριάς που έριξε γρήγορα βλάστησε και έφτασε στην κορύφωσή του με τον αγώνα του `21.

Η νεότερη έρευνα μόλις κατά τα τελευταία χρόνια έφερε στο φως πτυχές της ζωής και του έργου του που μέχρι σήμερα μας ήταν άγνωστα. Οι πληροφορίες αυτές προέρχονται κατά βάση από τα έγγραφα των ανακρίσεων, όταν ο Ρήγας βρέθηκε στα χέρια των αυστριακών αρχών.

Το 1998 με αφορμή τη συμπλήρωση των 200 χρόνων από το θάνατό του οργανώθηκαν εορταστικές εκδηλώσεις και αφιερώματα σε σχολεία και άλλους φορείς, έγιναν επανεκδόσεις βιβλίων του, όπως της Μεγάλης Χάρτας, και προσκηνυματική “Ρήγεια” πορεία από τη γενέτειρά του, μέχρι τον υγρό του τάφο και αποφασίστηκαν ετήσιες εορταστικές εκδηλώσεις στη γενέτειρά του, με την επωνυμία “Ρήγεια” το δεύτερο δεκαπενθήμερο του Ιουνίου.

Η Λέλα Καραγιάννη - μια λυγερόκορμη επιβλητική γυναικεία μορφή, με μάτια μελιά, μεγάλα και αστραποβόλα, φωνή ζεστή, βελούδινη και καρδιά λέαινας - γεννήθηκε στα 1899 στη Λίμνη της Βόρειας Εύβοιας. Ήταν γόνος της ιστορικής Σπετσιώτικης οικογένειας των Μπούμπουλη, κόρη της Σοφίας Ιωάννου Μπούμπουλη.

Όταν ήλθε σε ηλικία γάμου, παντρεύτηκε Σμυρνιό έμπορο αρωματικών - φαρμακευτικών υλών και σκευασμάτων Νικόλαο Καραγιάννη, ο οποίος δραστηριοποιούνταν επιχειρηματικά – μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή - στο κέντρο της Αθήνας.

Η Λέλα Καραγιάννη δημιούργησε τότε μια πολυπληθή οικογένεια αποτελούμενη από επτά παιδιά: το Γιώργο, το Βύρωνα, το Νέλσονα, την Ιωάννα, την Ηλέκτρα, τη Νεφέλη και την Ελένη. 

Δυναμική και ακούραστη γυναίκα η Λέλα Καραγιάννη διαμοιράζει το χρόνο της καθημερινώς μεταξύ σπιτιού - με τις ιδιαιτέρως απαιτητικές οικογενειακές υποχρεώσεις της φροντίδας των επτά παιδιών της - και του καταστήματος της οικογενειακής επιχείρησης στην οδό Λήμνου 1, μα και της άοκνης προσφοράς στην κοινωνία και τον άνθρωπο που πάσχει, υποφέρει.

Αυτόν τον άνθρωπο θα δεί αιμόφυρτο και ψυχορραγούντα στο μέσο του δρόμου χτυπημένο ανελέητα από τη βάρβαρη μανία του Γερμανού δήμιου (που λίγες μέρες πριν έχει υποδουλώσει την Αθήνα, την Ελλάδα και συνάμα έχει αναρτήσει στο Ιερότερο Σύμβολο του Ανθρωπίνου Πνεύματος – την Ακρόπολη - το μιαρό σύμβολο του χιτλερισμού, τον αγκυλωτό σταυρό) και θα σπεύσει αυθόρμητα να του απλώσει το χέρι, να τον πάρει κοντά της, να τον περιθάλψει, να τον φροντίσει. 

Η ευαίσθητη ψυχή της συγκλονίζεται. Ο Άνθρωπος, ο Αγκυλωτός Σταυρός, το ανατριχιαστικό ηχοβολητό της ερπύστριας του τάνκς και της βαριάς γερμανικής αρβύλας, τη σπρώχνουν, την ωθούν, τη βγάζουν στους δρόμους του Αγώνα, του Χρέους, της Θυσίας. 

«Παιδιά μου, τους λέγει, όλοι στον Αγώνα, στη θυσία, στο χρέος για τον Άνθρωπο και την Πατρίδα». Παιδιά της είναι: τα παιδιά της τα έξι μεγαλύτερα - νιόβγαλτα βλαστάρια στη ζωή των δέκα, δώδεκα, δεκαεπτά χρόνων, πλήν της μικρότερης (της Ελένης) που είναι νήπιο ακόμη - ο άνδρας της ο Νίκος και η στενή της φίλη Μάρτζωρη Δημοπούλου. «Γρήγορα, τους λέγει, να οργανωθούμε, να βοηθήσουμε, όπως μπορούμε. Η Πατρίδα, ο Άνθρωπος, ο Αγώνας ….». 

Την ακούν με προσοχή, κάνουν ό,τι τους προστάζει. Τρέχουν στους δρόμους, μαζεύουν τους χαμένους Εγγλέζους και Νεοζηλανδούς συμμάχους που βρίσκονται αποπροσανατόλιστοι - μετά την κατάρρευση του Μετώπου - κάπου στην Ελλάδα, τους κρύβουν, τους αλλάζουν χρώμα μαλλιών και προσώπου, αμφίεση και ταυτότητα, τους περιθάλπτουν, όσο χρειάζεται, και στη συνέχεια τους φυγαδεύουν με ψαροκάικα στα παράλια της Μικρασίας, για να βρεθούν στη συνέχεια στα συμμαχικά στρατόπεδα της Μέσης Ανατολής.

Η ομάδας της Λέλας - που αρχικά είναι μια καθαρά οικογενειακή υπόθεση - σιγά σιγά επεκτείνεται και οργανώνεται αποκτώντας όλο και νέα μέλη, μα και όνομα, που δεν είναι άλλο από αυτό της προγονής της ηρωίδας του ’21 Λασκαρίνας Μπούμπουλη. 

«Μπουμπουλίνα», λοιπόν το όνομα αυτής και η δράση της πολυσχιδής παράτολμη, μεθοδική και ουσιαστική. Έτσι, πλέκει ένα οργανωμένο δίκτυο κατασκοπείας, διάχυσης πομπών σ’ όλο τον ελλαδικό χώρο, μετάδοσης πληροφοριών στις αντάρτικες ομάδες των αδούλωτων ελληνικών βουνών και στο συμμαχικό στρατηγείο της Μέσης Ανατολής, οργανώνει και εκτελεί σαμποτάζ και αφαίρεση πολεμικού και άλλου χρήσιμου υλικού μέσα από τις εχθρικές αγκάλες, τροφοδοτεί αντάρτικες ομάδες με έμψυχο και άψυχο υλικό, σιτίζει και περιθάλπτει αναξιοπαθούντες Έλληνες, συμμάχους, μα και Ιταλούς καταδιωκόμενους από τη γερμανική θηριωδία μετά τη συνθηκολόγηση της χώρας τους, το Σεπτέμβρη του ’43. 

Αρωγούς σ’ όλη της την προσπάθεια έχει σημαντικές προσωπικότητες των Αθηνών (ανάμεσά τους: τον Αρχηγό της Αστυνομίας Άγγελο Έβερτ - ο οποίος έπαιξε και θετικό ρόλο - τον Αρχιεπίσκοπο Αθηνών Δαμασκηνό, και άλλους) μα και πολίτες απλούς, άσημους.

Η αντιστασιακή της δράση γρήγορα γίνεται αντιληπτή από τις κατοχικές δυνάμεις, συλλαμβάνεται το Σεπτέμβρη του ’41, βασανίζεται σκληρά, μα απελευθερώνεται επτά μήνες αργότερα λόγω αμφιβολιών. 

Έκτοτε, παρακολουθείται στενά, μα με προσεκτικούς και επιδέξιους χειρισμούς καταφέρνει πάντα να δρα, κάτω από τη μύτη του κατακτητή, έχοντας στενούς συνεργάτες – πληροφοριοδότες μέσα στα ιταλικά και γερμανικά κατοχικά επιτελεία των Αθηνών και της επαρχίας. Ανάμεσά τους και οι Ιταλοί υπολοχαγοί Τζίμης Καλάρας και Πάολο Καστανίνο, μα και Γερμανοί αντιφασίστες στρατιωτικοί. 

Οι σύμμαχοι την ευγνωμονούν για τη δράση και τον Αγώνα της. Το συνθηματικό ήχημα «Τζάκσον εντ Τζάκσον. Άρωμα, ελήφθη» που στέλεται από τους Εγγλέζικους πομπούς προς τη Λέλα και την οργάνωση «Μπουμπουλίνα», η οποία συνεργάζεται και με πολλές άλλες αντιστασιακές οργανώσεις της Κατοχής, είναι η καλύτερη είδηση, πως: το μήνυμα της αποστολής έφθασε στον προορισμό του ή η συμφωνημένη αντιναζιστική επιχείρηση πραγματοποιήθηκε επιτυχώς. 

Κι ενώ όλα βαίνουν κατ’ ευχήν, στις 11 Ιουλίου του ’44 - αυτή η Αθάνατη Ελληνίδα των Αιώνων - συλλαμβάνεται μαζί με πέντε από τα παιδιά της ως αρχηγός της αντιστασιακής οργανώσεως «Μπουμπουλίνα», κατηγορουμένη για κατασκοπεία και μετάδοση σημαντικών πληροφοριών στον εχθρό, δηλ. τους Εγγλέζους και τους Συμμάχους τους. Μαζί τους συλλαμβάνονται, βασανίζοντα και φυλακίζονται στα κολαστήρια της οδού Μέρλιν και άλλοι Πατριώτες.

Δυστυχώς ένας εξ’ αυτών, ο στενός συνεργάτης της Ρήγγος Ριζόπουλος -; που ανήκει στην ομάδα φωτογράφισης και δημιουργίας πλαστικών ταυτοτήτων των φυγαδευόμενων προς τη Μ. Ανατολή - σπάει και ομολογεί τα της δράσεως της ομάδας «Μπουμπουλίνα».

Η Λέλα υποβάλλεται σε φοβερά βασανιστήρια: ξυλοδαρμοί, αλλεπάλληλες γρονθοκοπήσεις στο πρόσωπο και σε άλλα μέλη του σώματός της, πύρωση των άκρων της με ηλεκτρική μηχανή, σπάσιμο των πλευρών της με μια χειρολαβή θύρας, πολυήμερη στέρηση νερού και τροφής, εξάρθρωση των άκρων της, και όλων των αρμών του σώματος με ανάρτησή της στο ικρίωμα, έχοντας δεμένα πόδια και χέρια όπισθεν της μέσης, απειλές εκτέλεσης των τέκνων της μπροστά στα μάτια της, κ.α, κ.α …. 

Ακλόνητη και ατάραχη αυτή η άτρομη Ελληνίδα με αυταπάρνηση και περιφρόνηση προς τους δημίους της αποκρίνεται: 

«Ζητάτε από μια Ελληνίδα μάνα να προδώσει τους συνεργάτες της για την Πατρίδα της με την απειλή του τουφεκισμού των παιδιών της. Έ, λοιπόν, όχι. Μάθετε ότι τα παιδιά μου ανήκουν στην Ελλάδα και το αίμα τους θα πνίξει τους Ούνους και όλη τη Γερμανία σας!….» 

Αυτοί μπλοφάρουν πως θα την απελευθερώσουν. Αυτό της ανακοινώνει ο Γερμανός διοικητής των φυλακών Αβέρωφ δέκα, δώδεκα ώρες πριν. Της ενεχειρίζει -όπως και σε κάποιους συντρόφους της- το αποφυλακιστήριο…

Τέσσερις πρωινή της 8ης Σεπτεμβρίου 1944. Ημέρα Παρασκευή. Η πόρτα του κελιού ανοίγει. 

Ένας Ιερέας εισέρχεται. Για τη Θεία Κοινωνία … 

Των Μελλοθανάτων …

Που πήραν αποφυλακιστήριο ψες αργά…

Που λίγο πριν, εκείνη, είχε πει στο συγκρατούμενό της Νίκο Μπάρδη, ο οποίος έτυχε τελικά χάριτος: 

«Πρέπει να είμαστε υπερήφανοι που πεθαίνουμε για την πατρίδα μας και πρέπει να πεθάνουμε σαν Έλληνες… Να δείξουμε στους Γερμανούς πως ο Έλλην δεν φοβάται το θάνατο, όταν πρόκειται για την πατρίδα». 

5.30 π.μ. Επιβίβαση στα καμόνια του θανάτου. Φρούρηση ισχυρή, πολυπληθής. 

Τόπος προορισμού: Χαϊδάρι, αλσύλλιο Δαφνιού. 

Σκοπός: «αναγκαστική» αφαίρεση ζωής, εκτέλεση, θάνατος …

Στον τοίχο 70 ορθά Ελλήνων κορμιά και σιμά τους ένα γυρτό, αυτό του συναγωνιστή Ρήγγου που λύγισε και μίλησε, πρόδωσε…

Οι ριπές κροταλλίζουν ρυθμικές , επαναληπτικές, ζεστές, ψυχρές, άσπλαχνες…. 

«Ψηλά το κεφάλι, παιδιά. Ζήτω η Ελλάδα …» 

Η φωνή της Λέλας σκεπάζει το θάνατο, τις ριπές, τα φαράγγια! 

«Τον Εθνικό Ύμνο, παιδιά. Και το χορό, του Ζαλόγγου». 

«Σε γνωρίζω απ’ την κόψη…» 

Εκεί, πάνω στην κόψη του σπαθιού την τρομερή πέφτει η Λέλα και οι άλλοι εβδομήντα. Ανάμεσά τους και η αγαπημένη της Μάρτζωρη Δημοπούλου και άλλες πέντε Ελληνίδες του Αγώνα, του Χρέους, της Θυσίας!

Λίγο μετά στους δρόμους της Αθήνας με θλίψη τους οι ανυπόταχτοι σκλάβοι θα συλλέξουν δύο χαρτάκια που πήρε ο άνεμος από τα χέρια των μελλοθανάτων Μανόλη Λίτινα και Γιάννη Χούπη σαν οδηγούνταν προς τα Μαρμαρένια Αλώνια, καρφιτσώνοντάς τα στο πέτο της Αιωνιότητας: 

«Σήμερα το πρωί τουφεκιζόμεθα. Πέφτουμε για την Πατρίδα με γέλιο στα χείλη για τη Λευτεριά. Μανόλης Λίτινας» 

«Θέλω να ζήσετε για να εκδικηθείτε και να προσεύχεστε για την ανάπαυση της ψυχής μας. Θάρρος. Συγγνώμη. Σας φιλώ. Γιάννης Χούπης». 

Και άλλοι εκδικήθηκαν. Και συγχώρεσαν. Έπραξαν το καθήκον τους. 

Συνέχισαν να χτυπούν ανελέητα τον κατακτητή, να τραγουδούν τη μια νίκη σιμά στην άλλη και μέρες μετά (30) να φέρνουν ξανά στην Ελλάδα τον Ήλιο της Λευτεριάς και της Δικαιοσύνης (και να υψώνουν στον Ιερό Βράχο της Ακρόπολης τη Γαλανόλευκη της Ειρήνης, της Χαράς, της Ευτυχίας, δώρο αιώνιο και ακριβό της θυσίας της Λέλας Καραγιάννη- Μπούμπουλη και όλων των συνελλήνων Πατριωτών».*

Κ. Μπαϊρακτάρης

Η ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΗ ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ ΠΡΩΗΝ ΝΑΡΚΟΜΑΝΗ ΠΟΥ ΒΡΗΚΕ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟ, ΜΕΤΑ ΑΠΟ 18 ΧΡΟΝΙΑ ΕΞΑΡΤΗΣΗΣ ΣΤΗΝ ΗΡΩΙΝΗ!!!

http://hellas-orthodoxy.blogspot.gr/2013/02/18.html

«Περιπλανήθηκα Θεέ μου, πολὺ μακριὰ ἀπὸ Ἐσένα,

τὸ στήριγμά μου, κι ἔγινα γιὰ τὸν ἑαυτό μου ἄγονη γῆ..»

(Ἄγ. Αὐγουστῖνος) 

«Ἤμουν ναρκομανὴς 18 χρόνια, τὰ 15 πρεζάκιας, ἐξαρτημένος στὴν ἡρωίνη. Θὰ προσπαθήσω νὰ πῶ λίγα πράγματα γιὰ τὴν ἐμπειρία μου αὐτὴ τὴν ὀδυνηρὴ ποὺ μὲ στιγμάτισε, σακατεύοντας τὸ μυαλό μου καὶ διαλύοντας τὴν ψυχὴ καὶ τὸ σῶμα μου. Ἄς μοῦ συγχωρεθεῖ κατὰ τὴν ἐξιστόρηση ἡ τυχὸν ἀγοραία περιγραφὴ ἢ ἡ ὠμότητα τῶν λέξεων, ἀλλὰ ἡ ἡρωίνη καὶ ὅλα ὅσα τὴν ἀφοροῦν, δὲν εἶναι κόσμος ὄμορφος ἀγγελικὰ πλασμένος. Ἐν περιλήψει λοιπόν (γιατί τὸ ὑλικὸ εἶναι τεράστιο): 

Ἔκανα περιπετειώδη καὶ τυχοδιωχτικὴ ζωή, βιώνοντας καταστάσεις μυθιστορηματικές, παράξενες γιὰ τὴν ὀρθὴ λογική. Κι’ αὐτὸ τὸ λέω ἀπὸ τὴν ἄποψη τῶν ἐμπειριῶν ποὺ ἀπεκόμισα εὑρισκόμενος μακράν τοῦ δρόμου καὶ τῆς Χάριτος τοῦ Θεοῦ. Πολλὰ χρόνια μέσα στὴν ἁμαρτία ἔχω νταραβεριστεῖ μὲ ὅλων τῶν εἰδῶν τοὺς ἀνθρώπους, καλοὺς μὰ κι ἀλῆτες. Ἔχω ζήσει στὸ πεζοδρόμιο, ἔχω συναντήσει ἀλανιάρηδες, καιροσκόπους, κλεφτρόνια, λαμόγια, ναρκομανεῖς, τραβεστί, νταβατζῆδες, τρελαμένους, ἀναρχικούς. Ἔχω τραβηχτεῖ μὲ κάθε εἴδους γυναῖκες. Ἔφθασα στὰ ὅρια πολλὲς φορές, μερικὲς τὰ ξεπέρασα καὶ βρέθηκα μπροστὰ στὸν θάνατο… Ἤμουν πολὺ ἐμπαθὴς ἄνθρωπος, ἀκόρεστος, ἐπιρρεπὴς σὲ πολλά, ἤθελα νὰ τὰ ζήσω ὅλα στὴ ζωή μου. Ἀπὸ μικρὸς μὲ μαγκιὲς καὶ διάφορα τέτοια, γυναῖκες, ποτά, ξενύχτια, χασὶς καὶ   LSD στὴν ἀρχή, ὅλα αὐτὰ ἀνακατωμένα μὲ περίεργες εὐαισθησίες  καὶ προσωπικοὺς κώδικες τιμῆς. Ἀτίθασος τύπος δὲν μοῦ πήγαινε τὸ χαλινάρι στὸν λαιμό, νόμιζα ὅτι εἶχα ὅλον τὸν κόσμο στὰ πόδια μου, κι αὐτό μοῦ φούσκωνε ἐπικίνδυνα τὸν ἐγωισμό. 

Ὅμως ἦρθε ἡ ὥρα ποὺ ὁ Κύριος (χωρὶς νὰ μπορέσω τότε νὰ τὸ ὑποπτευθῶ) μοῦ ἔριξε δυνατὴ σφαλιάρα καὶ ἐπέτρεψε γιὰ νὰ ταπεινωθῶ, νὰ μπλέξω πολὺ χειρότερα, νὰ χάσω τὸν ἔλεγχο καὶ τὴν ἀξιοπρέπειά μου, μαζὶ καὶ τὸν ἐγωισμό μου τὸν ὑπερφίαλο. Τὸ τί πέρασα 15 χρόνια δὲν μπορεῖτε νὰ φανταστεῖτε. Μὲ ποιοὺς ἀπίθανους τύπους τραβήχτηκα, σὲ ποιὰ μέρη βρέθηκα τρέμοντας ἀπὸ τὴν ἀρρώστια νὰ περιμένω  ἢ σὲ ποιὰ ἄθλια μέρη χώθηκα σὲ παρανοϊκὴ κατάσταση ἀπὸ τὴν στέρηση γιὰ νὰ κάνω τὴν ἔνεση δὲν περιγράφεται. Εἶχα πεῖ σὲ κάποιον φίλο μου παλαιότερα: «στὸ ὄνειρό σου νὰ ἔβλεπες κάποιες στιγμὲς τῆς ζωῆς μου θὰ πάθαινες ἔμφραγμα» καὶ αὐτὸ δὲν εἶναι ὑπερβολή. Εἶναι φοβερὰ αὐτὰ ποὺ πέρασα· μαρτύριο, ἐφιάλτης σκέτος, μόνον οἱ δύστυχοι ὁμοιοπαθεῖς μποροῦν νὰ τὸ καταλάβουν. Γνώρισα ὅλη τὴν σαπίλα τοῦ δρόμου καὶ ἐξέκλινα μαζί της, γινόμενος ἕρμαιο τῶν παθῶν μου καὶ διαλύοντας τὶς σχέσεις μὲ τοὺς ἀνθρώπους ποὺ μὲ ἀγαποῦσαν, διαλύοντας καὶ τὸν ἑαυτό μου τὸν ἴδιο. 

Γιὰ δὲ τὴν οἰκογένειά μου· ἀφῆστε τα! Ζωντανοί-νεκροί, νὰ σέρνουν τὰ βήματά τους ἀπὸ τὴ θλίψη, παρακολουθώντας ἐμένα, ἀλλόφρονα, νὰ πλησιάζω τὸν θάνατο. Μὲ ἔπιασαν μερικὲς φορὲς μὲ τὴ σύριγγα στὸ χέρι, τρελὸ καὶ ἀλλοπαρμένο ἀπὸ τὸ σύνδρομο στέρησης νὰ γαζώνω τὸ σῶμα μου ὁλόκληρο, χέρια, πόδια, λαιμούς, γεννητικὰ ὄργανα, γιὰ νὰ βρῶ ἕνα φλεβίδιο νὰ ρίξω τὸ δηλητήριο, νὰ καλμάρω τὸ πάθος μου. Γιὰ λίγες ὧρες· καὶ μετὰ τὰ ἴδια γιὰ τὴν ἑπόμενη φορά. Δὲν ὑπάρχει χειρότερο πράγμα νὰ βλέπεις τὸ παιδί σου νὰ πεθαίνει καὶ νὰ μὴν μπορεῖς νὰ ἀντιδράσεις. Πάνω ἀπὸ 10 φορὲς ἔπαθα over-dose, φάτσα- κάρτα μὲ τὸν θάνατο. Φρίκη, φρίκη σκέτη. Ἔχω χάσει καὶ  ἀρκετοὺς φίλους ἀπὸ ὑπερβολικὴ δόση. Χάθηκαν! Ἔτσι ἁπλά, μέσα σὲ δευτερόλεπτα, μὲ τὴ σύριγγα καρφωμένη στὸ μπράτσο κι ἕνα μάτσο πόνο, φρίκη κι ἀνεκπλήρωτα ὄνειρα. 

Τότε λοιπόν, στὴν ἐξαθλίωση, μετὰ ἀπὸ μία σειρὰ νεκραναστάσεις ἀπὸ τὰ κώματα τῶν over-dose, ἀτυχημάτων μὲ αὐτοκίνητα, μηχανὲς σὲ μία πολὺ δύσκολη περίοδο τῆς ζωῆς μου, δείχνει ὁ Κύριος τὸ ἄφατο ἔλεός Του καὶ μὲ τραβᾶ πετώντας τὸ ἀγκίστρι τῆς ἀγάπης Του. Ἦταν τότε θυμᾶμαι ποὺ βρισκόμουν σὲ ἄθλια κατάσταση, κουλουριασμένος μέσα σὲ μία βρώμικη τουαλέτα ὑπεραστικοῦ σταθμοῦ καὶ τρελαμένος, μέσα στὰ αἵματα, προσπαθοῦσα νὰ βρῶ ποὺ νὰ ρίξω τὴν πρέζα γιὰ νὰ μπορέσω νὰ σταθῶ στὰ πόδια μου. Ἔτρεμα ἀπὸ τὴν χαρμάνα, ἤμουν ἱδρωμένος κι ἀλαφιασμένος καὶ μοῦ εἶχαν φύγει καὶ κόπρανα ἀπὸ πίσω, λόγῳ ἀκατάσχετης διάρροιας· θρίλερ κατάσταση. Τότε, δὲν ξέρω πώς, ἔνιωσα περισσότερο ἀπὸ κάθε ἄλλη φορὰ πόσο ξεφτίλας εἶχα καταντήσει, πόσο πάτο εἶχα πιάσει, καὶ μὲ ἔπιασε τὸ παράπονο· ἄρχισα νὰ κλαίω μὲ καυτὰ δάκρυα καὶ λυγμοὺς γιὰ τὰ χάλια μου. Τότε δὲν εἶχα καμμία σχέση μὲ τὸν Θεό, τὸν εἶχα ἐξορίσει ἀπὸ τὴ ζωή μου, οὔτε φυσικὰ πήγαινα στὴν ἐκκλησία Του. Πῶς ὅμως πάνω στὴ μιζέρια καὶ τὴν ἀπελπισία ποὺ βρισκόμουν ἔγινε τὸ κλὶκ στὴν καρδιά μου καὶ τὸν ἐπικαλέστηκα, ἐνῷ δὲν Τὸν πίστευα, δὲν τὸ κατάλαβα. Ὅμως τοῦ εἶπα μὲ ἀναφιλητά: «Θεέ μου, λένε ὅτι ὑπάρχεις. Ἀφοῦ ὑπάρχεις καὶ  εἶσαι καλός, ἐμένα γιατί δὲν μὲ λυπᾶσαι; Γιατί μὲ ἀφήνεις νὰ ζῶ ἔτσι μέσα στὸν βοῦρκο; Γιατί δὲν μὲ παίρνεις; Τί μὲ ἀφήνεις νὰ κάνω ἐδῶ; Τί τυραννία, τί θητεία εἶναι αὐτὴ ποὺ βγάζω ἐδῶ στὴν γῆ; Τί φρίκη περνάω τόσα χρόνια κάθε μέρα Θεέ μου; Βοήθησέ με Παναγιά μου».

Αὐτὸ ἦταν! Αὐτὸ ἤθελε ὁ Θεὸς ἀπὸ ἐμένα, νὰ τὸν ἐπικαλεστῶ, νὰ τοῦ ἀνοίξω τὴν πόρτα, νὰ τοῦ ζητήσω βοήθεια, μακάρι νὰ τὸ ἤξερα νωρίτερα ὁ ἄθλιος. Ἀλλὰ ἔπρεπε φαίνεται νὰ ξεφτιλιστῶ τελείως, νὰ ταπεινωθῶ, νὰ σπάσει ὁ τσαμπουκάς μου γιὰ νὰ συμβεῖ αὐτό, ἀλλιῶς σὲ μένα δὲν θὰ πετύχαινε. Ἤμουν πολὺ ἐπιρρεπής, πολὺ ἄστατος, πολὺ ἄρρωστος, πολὺ ἐξαρτημένος, ἡ πρέζα εἶχε ποτίσει ὅλο τὸ σῶμα μέχρι τὸ μεδούλι μου, κι εἶχε κολλήσει καὶ τὸ μυαλό μου τόσο ποὺ δὲν μποροῦσα νὰ ξεκολλήσω μὲ τίποτα. Οὔτε ἄνθρωποι μποροῦσαν νὰ μὲ βοηθήσουν, οὔτε ὁμάδες, οὔτε θεραπευτικὲς κοινότητες, οὔτε τίποτα, οὔτε κἂν ἔκανα τὸν κόπο νὰ ἀπευθυνθῶ σ’ αὐτές. Εἶχα προσπαθήσει ἄπειρες φορὲς νὰ καθαρίσω καὶ πάλι ἀμέσως ξαναέπεφτα, εἶναι φοβερό, κανένας ποὺ δὲν ἔχει μπλέξει χοντρὰ μὲ τὴν ἡρωίνη δὲν μπορεῖ νὰ τὸ καταλάβει αὐτό. Μιλᾶμε  γιὰ τὸ χειρότερο πάθος ποὺ μπορεῖ νὰ ὑπάρξει στὸν ἄνθρωπο, γιὰ τὸ ἰσχυρότερο δαιμόνιο, σκέτη κόλαση. 

Ὅμως ὁ Κύριος ἦταν ἐκεῖ καὶ 15 ὁλόκληρα χρόνια, καρτερικὰ μὲ περίμενε παρ’ ὅτι  Τὸν εἶχα τόσο πικράνει μὲ τὶς ἁμαρτίες  καὶ τὶς ἀλητεῖες, κι ἄρχισε νὰ βάζει μπροστὰ τὸ σχέδιο τῆς σωτηρίας μου. Ἐπειδὴ δὲν ἐπαρκεῖ ὁ χῶρος, ἐλάχιστα πράγματα ἀναφέρονται. Πῶς τὰ κατάφερε λοιπὸν ὁ Θεός, πῶς τὰ ἔφερε ἔτσι τὰ πράγματα   καὶ μοῦ πετάει τὸ ἀγκίστρί Του ποὺ τὸ δαγκώνω, τσιμπάω καὶ τρελαίνομαι. Ἐγὼ ποὺ νόμιζα ὅτι εἶχα γνωρίσει τὰ πάντα στὴ ζωή μου, γνωρίζω ἀπρόσμενα  καὶ ξαφνικά αὐτὸ ποὺ περιφρονοῦσα τελείως, τὸν ἀληθινὸ Θεό, τὸν Θεὸ τῆς ἀγάπης καὶ τῶν οἰκτιρμῶν καὶ τὴν Παναγία Μητέρα Του. Αὐτὸν ποὺ ἀπὸ τὴν ἀρχὴ ἔπρεπε νὰ ψάξω γιὰ νὰ βρῶ καὶ νὰ κρατηθῶ κι ὄχι νὰ πέσω μὲ τὰ μοῦτρα στὴ δίνη τῆς ἁμαρτίας. Στὰ ἔσχατα λοιπόν, στὴν ἐξαθλίωση καὶ σχεδὸν χαμένο στὴ δυστυχία τῆς πρέζας, μὲ παίρνει ἀπὸ τὸ χέρι, μὲ τραβᾶ ἀπὸ τὸν βοῦρκο καὶ δρομολογεῖ καταστάσεις ποὺ ἀκόμα καὶ τώρα μοῦ φαίνονται ἀπίστευτες. Ἀφοῦ γνωρίζοντας πὼς ζοῦσα, βλέπω τί γίνεται σήμερα καὶ τρελαίνομαι. Μόνον ὁ Θεὸς μπορεῖ νὰ τὰ κάνει αὐτά. Δὲν ξέρω τί βρῆκε σὲ μένα καὶ μοῦ ἐπέτρεψε ν’ ἀγωνισθῶ γιὰ τὴν ἀληθινὴ μετάνοια, μὰ θὰ τὸν εὐγνωμονῶ ἀληθινὰ κι ὅσο μπορῶ γι’ αὐτό, καὶ θὰ δοξολογῶ αἰωνίως τὸ ἅγιο ὄνομά Του ποὺ τόσες φορὲς μὲ ἔσωσε λυτρώνοντας τὴν ψυχή μου ἀπὸ τὸ στόμα τοῦ βύθιου δράκοντα. 

Τώρα ποὺ εἶμαι καλύτερα ἀπὸ κάθε ἄλλη φορά, κοιτῶ πίσω καὶ σκέφτομαι πόσο ἀλλοπρόσαλλη ὑπῆρξε ἡ ζωή μου, γεμάτη τρέλες καὶ ἀκραῖα περιστατικά. Ἐπέτρεψε ὁ Θεός – γιὰ τοὺς λόγους ποὺ Αὐτὸς γνωρίζει – εὑρισκόμενος τόσα χρόνια μακριά Του, νὰ ψάξω μανιωδῶς τὴν εὐτυχία σὲ λάθος πράγματα. Νὰ ἀναλώσω τὴ ζωή μου ψάχνοντας ψεύτικες ἐμπειρίες καὶ ἡδονές· καὶ στὸ τέλος, ἀντὶ νὰ εὐτυχήσω, νὰ ἀρρωστήσω. Νὰ ἀρρωστήσω ἄσχημα, φρικτά, σέρνοντας πάνω μου τὴ χειρότερη ἐξάρτηση. Ὁ Κύριος μὲ τράβηξε, κι ἀφοῦ σιγὰ – σιγὰ ἔκλεινε τὶς χαίνουσες πληγές μου, ἐπούλωνε τὰ τραύματά μου, μοῦ ἔδινε νὰ γευτῶ καὶ τὶς ἡδονὲς τῆς ἄλλης πλευρᾶς, τῆς πνευματικῆς. Ἄλλο μυστήριο κι αὐτό. Ὄχι μόνο νὰ μὲ κάνει καλά, νὰ μὲ βγάλει ἀπὸ τὸν ἐφιάλτη, ἀλλὰ νὰ μὲ καλεῖ κοντά Του μ’ ἕνα τρόπο θαυμαστό, μυστικό, πρωτόγνωρο γιὰ μένα καὶ τὸ κυριότερο νὰ μὴν μπορῶ νὰ Τοῦ τὸ ἀρνηθῶ. Ὁ Κύριος, ὁ γλυκύτατος Ἰησοῦς εἶναι ὁ Μέγας Θεραπευτὴς ποὺ μὲ τὶς πρεσβεῖες τῆς Ὑπεραγίας Μητρός Του καὶ τῶν Ἁγίων Του, μέσα ἀπὸ τὰ Ἅγια Μυστήρια τῆς Ἐκκλησίας Του καὶ τὸν ἀγώνα  τὸν καθημερινὸ γιὰ τὴν μετάνοια καὶ τὴν ταπείνωση, ἀνακαινίζει καὶ λαμπρύνει τὴν ψυχὴ ποὺ ἀγωνίζεται νὰ τηρήσει τὶς ἐντολές Του. 

Ὤ! Πόσο γλυκύτατος εἶναι ὁ Ἰησοῦς, ὁ Σωτήρας μας, πόσο νηφάλια καὶ μεθυστικὰ πυρπολεῖ τὶς καρδιὲς τῶν ἀνθρώπων! Πὼς ξανακεντᾶ τὴν εὐγένεια τῆς ψυχῆς μὲ πανέμορφο τρόπο! Αὐτὴ εἶναι ἡ Ὀρθοδοξία μας, ἡ Ἀλήθεια πού μᾶς παρεδόθη, ὁ πολύτιμος μαργαρίτης ποὺ ἀνακαινίζει καὶ στολίζει τὴν ψυχὴ ποὺ θρηνεῖ τὸν χωρισμὸ ἀπὸ τὸν γλυκύτατο Νυμφίο, μὲ τὸ πρωτόκτιστο κάλλος μέσα ἀπὸ τὸ μέγα μυστήριο τῆς μετάνοιας καὶ τῆς συντριβῆς τῆς ἁμαρτωλῆς καρδιᾶς. Ἔτσι κι ἐγὼ δὲν ξέρω τί νὰ πῶ· τἄχω χαμένα. Στέκομαι ὄρθιος, ψηλὰ καὶ κοιτάζω τὶς δυὸ πλευρὲς τῆς ζωῆς μου, ταξινομῶ καὶ ἐκθέτω τὶς ἐμπειρίες μου, ἀναρωτιέμαι τί καὶ γιατί συνέβη στὴ ζωή μου. Μερικὲς φορές, μέσα ἀπὸ τὴν ὀθόνη τῆς διάνοιάς μου, περνᾶ καὶ κυλᾶ ἡ ζωή μου σὰν ταινία, πὼς ἦταν πρὶν ἀπὸ τὴ γνωριμία μου μὲ τὸν Λυτρωτή μου. Ὅπως ἐκτυλίσσονται οἱ σκηνὲς τόσα χρόνια πρὶν καὶ ἀναμοχλεύεται τὸ παρελθόν, ἕνας κόμπος συγκίνησης μοῦ πνίγει τὸν λαιμό. Μὲ θάμβος παρατηρῶ καὶ ἀναλογίζομαι ὅτι δὲν μπορεῖ νὰ εἶμαι ἐγὼ ὁ πρωταγωνιστὴς αὐτῆς τῆς ταινίας. 

Ἐν κατακλείδι, θὰ μοῦ ἐπιτρέψετε νὰ σᾶς παρακαλέσω κάτι: Προσευχηθεῖτε γι’ αὐτὰ τὰ παιδιὰ στὸν φιλεύσπλαχνο Κύριο καὶ τὴ γλυκιά μας Παναγία. Δὲν φαντάζεστε τί πόνο κρύβουν μέσα τους, παρὰ τὴ σκληρότητα τῆς ζωῆς τους. Τὰ «θολωμένα» σοκάκια ποὺ περπάτησαν καὶ περπατοῦν μέρα-νύχτα αὐτὲς οἱ ταλαίπωρες ψυχές, ἀνακυκλώνοντας καὶ στροβιλίζοντας τὸ πάθος τους γιὰ τὴν πρέζα, ἔχουν πολλὲς ἱστορίες νὰ διηγηθοῦν. Κανεὶς ἀπὸ αὐτοὺς ποὺ γλύτωσαν δὲν θέλει νὰ τὶς θυμᾶται. Ἦταν καὶ εἶναι σκληρὴ ἡ νύχτα τὰ χρόνια τῆς ἐξάρτησης.. Εἴη τὸ ὄνομα Κυρίου εὐλογημένον ἀπὸ τοῦ νῦν καὶ ἕως τοῦ αἰῶνος!

Ἀμήν.

ΠΗΓΗ: Περιοδικό «Ερώ», 5ο τεύχος / Ιανουάριος - Μάρτιος 2011

Τι δεν γνωρίζουμε για τα Drones

http://www.antinews.gr/2013/02/08/203295/

Όταν διάβασα την είδηση ​​ότι ο Τζον Μπρέναν θα εμφανιστεί ενώπιον της Γερουσίας προκειμένου να γίνει διευθυντής της CIA, γράφει ο Dexter Filkins στο New Yorker, σκέφτηκα κάποιους χωρικούς που γνώρισα σε ένα παραθαλάσσιο ξενοδοχείο στην Υεμένη πριν από δύο χρόνια. Είχαν διανύσει πολλά χιλιόμετρα για να με δουν, ήρθαν από την ύπαιθρο της Υεμένης με κάτι σαραβαλιασμένα ταξί και περίμεναν στο χώρο στάθμευσης του ξενοδοχείου. Ήταν καμιά ντουζίνα όλοι μαζί. Ήταν ένα όμορφο ξενοδοχείο, το οποίο ονομάζεται Mercure, με πανοραμική θέα στο λιμάνι του Άντεν. Οι κάτοικοι του χωριού, ντυμένοι με ρόμπες και κουρέλια, φαινόταν εκτός τόπου, αλλά ήρθαν για να μιλήσουν.

Είχα πετάξει στην Υεμένη για να καλύψω τη λαϊκή εξέγερση που εκτυλίσσεται εναντίον του καθεστώτος του Αλί Αμπντουλάχ Σαλέχ, αλλά επίσης προσπαθούσα να μάθω για τον μυστικό πόλεμο που διεξάγουν εκεί οι Ηνωμένες Πολιτείες. Τον Δεκέμβριο του 2009, η κυβέρνηση της Υεμένης είχε ανακοινώσει ότι η Πολεμική Αεροπορία της είχε βομβαρδίσει ένα στρατόπεδο εκπαίδευσης της Αλ Κάιντα στο χωριό Αλ Ματζάλαχ, σε μια απομακρυσμένη γωνιά της χώρας, σκοτώνοντας τριάντα τέσσερις μαχητές, και ότι οι ΗΠΑ είχαν προετοιμάσει τις μυστικές υπηρεσίες για τα ο χτύπημα. Η πραγματικότητα, όπως ανακάλυψα, ήταν διαφορετική.

Για τους αρχάριους, όπως επιβεβαίωσαν Αμερικανοί αξιωματούχοι, η επίθεση δεν έγινε από την Πολεμική Αεροπορία της Υεμένης, αλλά, μάλλον, από τις Ηνωμένες Πολιτείες. Οι ΗΠΑ είχαν ξεκινήσει την εκτόξευση πυραύλων Tomahawk από ένα πλοίο στα ανοικτά των ακτών. (Απ’ ό, τι γνωρίζουμε, οι περισσότερες από τις επιθέσεις στην Υεμένη έκτοτε έχουν πραγματοποιηθεί με μη επανδρωμένα αεροσκάφη -drones).  Όπως αποκαλύφθηκε αργότερα σε έγγραφα που δημοσιοποιήθηκαν από το Wikileaks, Αμερικανοί και αξιωματούχοι της Υεμένης είχαν κάνει μια μυστική συμφωνία που επέτρεψε στις ΗΠΑ να αναλάβει δράση κατά υπόπτων για τρομοκρατία. Ο πρόεδρος της Υεμένης είπε στον στρατηγό Ντέιβιντ Πετρέους, τότε ο επικεφαλής του CENTCOM: «Θα συνεχίσουμε λέγοντας ότι οι βόμβες είναι δικές μας, όχι δικές σας».

Όπως έγραψα στο άρθρο «Επιστολή από την Υεμένη», το 2011, οι κάτοικοι του χωριού από το Αλ Ματζάλαχ είχαν έρθει στο χώρο στάθμευσης του ξενοδοχείου να μου πουν την ιστορία τους: ο Χουσεΐν Αμπντουλάχ, ένας βοσκός, μου είπε ότι πρόσεχε ένα κοπάδι κατσίκες και καμήλες, όταν χτυπήθηκε το Αλ Ματζάλαχ. Θυμήθηκε ότι ήταν στη σκηνή του μόλις ανέτειλε ο ήλιος, μισο -ξύπνιος, όταν είδε μια τεράστια λάμψη. «Ο ουρανός άσπρισε» είπε ο Αμπντάλα. «Τα πάντα ξαφνικά εξαφανίστηκαν». Αυτός έπεσε αναίσθητος και όταν συνήλθε, όπως μου είπε, είδε τη σύζυγό του να τρέχει προς αυτόν. «Όταν με αγκάλιασε ένιωσα παντού αίμα» είπε. Πέθανε, όπως και η κόρη του. Μόνο ο μικρός γιος του επέζησε.

Το ίδιο βράδυ, συνάντησα ένα 15χρονο κορίτσι που ονομάζεται Φατίμα Αλί, η οποία σήκωσε τα μανίκια του τσαντόρ της και μου έδειξε κάτι τρομερά εγκαύματα. Από ένα άλλο κορίτσι έλειπε ένα δάχτυλο. Η μητέρα της, είπε, σκοτώθηκε στην επίθεση.

Μερικούς μήνες μετά την επίθεση στο Αλ Ματζάλαχ, η Διεθνής Αμνηστία κυκλοφόρησε φωτογραφίες που δείχνουν μια αμερικανική βόμβα διασποράς και μια μονάδα προώθησης από ένα βλήμα Tomahawk. Μια επακόλουθη έρευνα από το  κοινοβούλιο της Υεμένης διαπίστωσε ότι 14 μαχητές της Αλ Κάιντα είχαν σκοτωθεί, μαζί με 41 αμάχους, συμπεριλαμβανομένων και 23 παιδιών. Αργότερα, όταν μίλησα με Αμερικανούς αξιωματούχους μου φάνηκαν πραγματικά προβληματισμένοι. Δεν αρνήθηκαν ότι είχαν σκοτωθεί πολλοί άμαχοι. Αισθάνονταν άσχημα γι ‘αυτό. Αλλά η εναέρια επιτήρηση, είπαν, είχε αποδείξει σαφώς ότι εκεί λειτουργούσε ένα στρατόπεδο εκπαίδευσης μαχητών. «Ήταν ένα τρομερό αποτέλεσμα» μου είπε αμερικανός αξιωματούχος. «Κανείς δεν το ήθελε αυτό».

Τίποτα από τα παραπάνω δεν αποτελεί μια επίθεση στον Μπρέναν, ο οποίος έχει περάσει τα τελευταία τέσσερα χρόνια ως σύμβουλος αντιτρομοκρατίας του Προέδρου Ομπάμα. Έχει μια σκληρή δουλειά. Είναι σχεδόν πάντα αναγκασμένος να ενεργεί με βάση τις ελλιπείς πληροφορίες. Η δουλειά του είναι να κρατήσει τους Αμερικανούς ασφαλείς και αυτό έχει κάνει. Η ηγεσία της Αλ Κάιντα, ιδιαίτερα στις περιοχές των φυλών του Πακιστάν, έχει αποδεκατιστεί. Οι επιχειρήσεις στην Υεμένη, όπου μεγάλες εκτάσεις της χώρας βρίσκονται πέρα ​​από οποιονδήποτε έλεγχο, δεν μπορεί να είναι εύκολες. Αλλά, όπως δείχνουν οι λεπτομέρειες από την Αλ Ματζάλαχ, ακόμη και οι καλύτερες προθέσεις των δημοσίων υπαλλήλων που λειτουργούν βάσει αυτού που μοιάζει με αξιοπρεπή νοημοσύνη μπορεί να έχει φριχτά αποτελέσματα. Ίσως στο Αλ Ματζάλαχ να υπήρχε πράγματι ένα στρατόπεδο εκπαίδευσης της Αλ Κάιντα -ίσως οι αεροφωτογραφίες να το είχαν εντοπίσει. Αλλά, εκ των υστέρων, γνωρίζουμε ότι απ’ τις φωτογραφίες ξέφυγαν οι γυναίκες και τα παιδιά.

Πράγματι, αν υπάρχει ένας επιτακτικός παράγοντας στους μυστικούς πολέμους της Αμερικής -ειδικά στην εκστρατεία των drone- είναι ότι οι ΗΠΑ λειτουργούν σε μια μαύρη τρύπα πληροφόρησης. Η άγνοια μας δεν είναι πλήρης, αλλά οι πληροφορίες μας δεν είναι καθόλου επαρκείς. Όταν ένας εργαζόμενος της C.I.A. πυροδοτεί ένα βλήμα από ένα μη επανδρωμένο τηλεκατευθυνόμενο αεροσκάφος σε μια ομάδα στα σύνορα Αφγανιστάν-Πακιστάν, είναι σχεδόν βέβαιο ότι δεν γνωρίζει με βεβαιότητα ποιον στοχεύει. Οι περισσότερες επιθέσεις drone στο Πακιστάν, όπως μου εξήγησε ένας Αμερικανός αξιωματούχος κατά την επίσκεψή μου εκεί το 2011, είναι γνωστές ως «επιθέσεις υπογραφής». Δηλαδή, η CIA βάζει ένα στόχο που αντιστοιχεί σε ένα μοτίβο συμπεριφοράς που κρίνεται ύποπτο. Συχνά το πετυχαίνουν και σκοτώνουν τους κακούς. Μερικές φορές κάνουν λάθος. Όταν ο Μπρέναν υποστήριξε, όπως έκανε και το 2011-σαφώς αναφερόμενος στην εκστρατεία drone- ότι «δεν έχει υπάρξει ούτε μια περίπτωση παράπλευρης απώλειας» κάνει σίγουρα λάθος.

Το ίδιο ισχύει και για τους αντιπάλους του πολέμου drone, που μερικές φορές ισχυρίζονται ότι έχουν πολύ περισσότερες γνώσεις από όσες έχουν πραγματικά. Και έτσι, όταν μια εφημερίδα στο Πακιστάν γράφει ότι 20 άμαχοι σκοτώθηκαν σε επίθεση, θεωρείται συχνά ως αναμφίβολη αλήθεια, ακόμα κι αν, όπως συμβαίνει συχνά, η αναφορά γίνεται από το τηλέφωνο. Για τους Αμερικανούς – οι οποίοι είναι τελικά αυτοί που κάνουν τον πόλεμο με drone-  είναι περισσότερο ή λιγότερο αδύνατο να ελέγξουν ανεξάρτητα πολλές λεπτομέρειες μιας  επίθεσης μη επανδρωμένου αεροσκάφους. Ο λόγος είναι προφανής: το να πάει ένας δυτικός διπλωμάτης ή δημοσιογράφος στην περιοχή όπου έχουν γίνει οι περισσότερες επιθέσεις  drone θα ήταν τουλάχιστον απερίσκεπτο. (Έχω πάει στις περιοχές των φυλών δύο φορές, με δική μου πρωτοβουλία. Την πρώτη φορά, με συνέλαβαν και εκδιώχθηκα από την κυβέρνηση του Πακιστάν. Τη δεύτερη φορά, είχα προσκληθεί από έναν πολέμαρχο των Ταλιμπάν, ο οποίος σκοτώθηκε έξι εβδομάδες αργότερα. Κάθε ταξίδι χρειάστηκε μέρες προετοιμασίας και διαπραγμάτευσης για να κανονιστεί).

Η καλύτερη και πιο επίπονη προσπάθεια για να μάθουμε την  αλήθεια για τον πόλεμο με drone –όπως αυτή που έγινε από το New America Foundation-αναγνωρίζει  τη δυσκολία της επιχείρησης. Η μελέτη του New America διαπίστωσε ότι μεταξύ του 2004 και του 2010, οι ΗΠΑ προέβησαν σε 114 επιθέσεις, στις οποίες οι συγγραφείς της μελέτης εκτιμούν ότι σκοτώθηκαν μεταξύ 830 και 1200 άνθρωποι. Από αυτούς, διαπίστωσε η μελέτη, περί τους 500 με 850 -περίπου τα δύο τρίτα-ήταν πιθανώς μαχητές. Στους νεκρούς συμπεριλαμβάνονται και πολλοί ηγέτες. Αυτό σημαίνει ότι περίπου το ένα τρίτο των νεκρών-αρκετές εκατοντάδες-ίσως ήταν άμαχοι. Αυτό σημαίνει πολλά πτώματα. Μπορεί αυτές να είναι οι καλύτερες εκτιμήσεις που έχουμε, αλλά εξακολουθούν να είναι κατά προσέγγιση.

Ο Μπρέναν άκουσε πολλά στην επιτροπή της Γερουσίας. Θα ακούσετε πολλά για μαχητές που σκοτώθηκαν και άμαχους που σκοτώθηκαν και άμαχους που γλίτωσαν. Το πιο πιθανό, καμία πλευρά δεν θα έχει το δικαίωμα στην κριτική. Εάν το χτύπημα στο Αλ Ματζάλαχ έχει κάποια αξία πλέον, θα είναι να μας θυμίζει όχι μόνο τις γνώσεις μας, αλλά και την άγνοια μας.

newyorker

Τελικά τι ώρα τους δείρατε;

http://www.kourdistoportocali.com/articles/18417.htm

To ρολόι τοίχου διαψεύδει την ελληνική αστυνομία.

Μέγα πολιτικό θέμα εγείρεται με τη δημοσίευση των φωτογραφιών των 4 συλληφθέντων από την ελληνικήαστυνομία.

Αφού πρώτα σας θυμίσουμε ότι για τοphotoshop στις πρώτες φωτογραφίες ο κ. Δένδιας είχε πει ότι χρησιμοποιήθηκε για να τους κάνει αναγνωρίσιμους (προφανώς τους είχαν κάνει αγνώριστους από το ξύλο), προσέξτε τι αποδεικνύεται σ' αυτή τη δεύτερη σειρά των φωτογραφιών που έδωσε στη δημοσιότητα ηελληνική αστυνομία.

Πριν σας παραθέσουμε το επίμαχο απόσπασμα από το δελτίο τύπου της ΕΛΑΣ, να σας θυμίσουμε το εξής.  ο λόγος της δημοσιοποίησης των φωτογραφιών είναι για να πείσουν τον κόσμο ότι τα χτυπήματα στα πρόσωπα των 4 συλληφθέντων έγιναν κατά τη διάρκεια της συμπλοκής. Άρα, το κρίσιμο στοιχείο είναι η ώρα λήψης των φωτογραφιών. Αυτό μας λέει η ελληνική αστυνομία. Ότι ορίστε. αυτές οι φωτογραφίες τραβήχτηκαν στις 13.30 το μεσημέρι. Και τα χτυπήματα τα είχαν. Άρα, δεν τους χτυπήσαμε μετά στο τμήμα.

Αφού κρατάμε αυτό το δεδομένο, ας διαβάσουμε τι λέει το δελτίο τύπου της ΕΛΑΣ.
Η σύλληψη έλαβε χώρα περί την 12:50 ώρα περίπου στην οδό Τρύφωνος στο κέντρο της Βέροιας.
Οι δράστες προσήχθησαν στη Διεύθυνση περί την 13:00-13:05 ώρα.
Φωτογραφήθηκαν ατύπως με κινητό τηλέφωνο περί την 13:11-13:14 ώρα και με ψηφιακή φωτογραφική μηχανή του Γραφείου Εγκληματολογικών Ερευνών της Υπηρεσίας περί την 13:30 ώρα. (Αρχείο1 & Αρχείο 2)Το Τ.Α. Βέροιας προσπάθησε ανεπιτυχώς αρχικά να αποστείλει τις φωτογραφίες στην Δ.Α.Ε.Ε.Β. την 13:30 ώρα μέσω του υπηρεσιακού e-mail.
Οι φωτογραφίες απεστάλησαν τελικά στη Δ.Α.Ε.Ε.Β. μέσω πάλι του υπηρεσιακού e-mail περί την 13:45 ώρα

Άρα, η ΕΛΑΣ επίσημα μας ενημερώνει ότι οι φωτογραφίες που δίνει στη δημοσιότητα τραβήχτηκαν στις 13.30 το μεσημέρι.

ΤΟΤΕ ΓΙΑΤΙ ΤΟ ΡΟΛΟΙ ΤΗΣ ΑΣΤΥΝΟΜΙΑΣ ΔΕΙΧΝΕΙ 8.25 ;;;;;

Στη φωτογραφία του Δημήτρη Μπουρζούκου, το ρολόι τοίχου που φαίνεται στο βάθος αποδεικνύει τι ώρα είναι ακριβώς. όταν τραβήχτηκε η φωτογραφία. Είναι 8 και 25 πρώτα λεπτά.  

Άρα, αυτή η φωτογραφία που δείχνει το πρόσωπο του συλληφθέντος γεμάτο χτυπήματα  δεν τραβήχτηκε λίγα λεπτά μετά την άφιξη του συλληφθέντος στο τμήμα (όπως ισχυρίζεται επίσημα η ελληνική αστυνομία) αλλά αρκετές ώρες μετά ΟΠΩΣ ΑΠΟΔΕΙΚΝΥΕΙ Η ΙΔΙΑ Η ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ!  

Η σύλληψη έγινε την Παρασκευή το μεσημέρι και οι φωτογραφίες (με το photoshop) δόθηκαν στη δημοσιότητα το επόμενο απόγευμα. Άρα έχουν μεσολαβήσει αρκετές ώρες από τη σύλληψη.Και όμως τα σημάδια στο πρόσωπο είναι εμφανέστατα.  

Πρέπει ΜΕΣΑ ΤΩΡΑ να απαντήσει ο Υπουργός Δημόσιας Τάξης.

ΑΜΕΣΩΣ ΤΩΡΑ να απαντήσει ο αρχηγός της Ελληνικής Αστυνομίας.

Τι θα μας πουν; Ότι ήταν σταματημένο το ρολόι τοίχου της αστυνομίας;

Περιμένουμε να το ακούσουμε και αυτό!

Το ΧΩΝΙ

http://www.toxwni.gr/xoni-apokleistika/item/1205-kirie-dendia-apantiste-mas-tora

Αλληλέγγυον Παλλήνης: Εγκαίνια την Κυριακή, 10/2/13, στις 12:30 μ.μ.

Αλληλέγγυον Παλλήνης: Εγκαίνια την Κυριακή, 10/2/13, στις 12:30 μ.μ.

Τα επίσημα εγκαίνια και αγιασμό, πραγματοποιεί την Κυριακή 10 Φεβρουαρίου στις 12:30 μ.μ. το «Αλληλέγγυον» Παλλήνης,στη Λεωφόρο Λαυρίου 13 και Υγείας γωνία, με τηλ. το 210 6040155.

Καλούνται όλα τα μέλη και οι φίλοι του Μη Κερδοσκοπικού Συνεταιρισμού Διάθεσης (ΜΟΝΟ) Ελληνικών προϊόντων «Αλληλέγγυον», να παραβρεθούν στην προσπάθεια αυτή που απέδειξε και συνεχίζει καθημερινά να αποδεικνύει, πως «η Ελλάδα, μπορεί να ταΐσει τα παιδιά της».

Με αξιοπρέπεια, χωρίς ουρές ζητιανιάς, χωρίς τις κάμερες πάνω από τους πενόμενους Έλληνες, με τιμές χωρίς μεσάζοντες, και χωρίς φυσικά προϊόντα των πολυεθνικών, αλλά με ότι παράγει η μάνα ελληνική γη και το μεράκι των Ελλήνων βιοτεχνών, το «Αλληλέγγυον» Παλλήνης, είναι ένα ακόμη «μετερίζι» αντίστασης στα δηλητήρια των πολυεθνικών, στη Monsanto, στηνGargill, στο Codex Allimentarius.

Ελάτε να γνωριστείτε από κοντά με τους διαχειριστές του «Αλληλέγγυον» Παλλήνης, Γιάννη και Ζωή. Ελάτε να γνωρίσετε τους αγρότες και τους βιοτέχνες μας. Ελάτε να δείτε τις πραγματικές τιμές των προϊόντων, όπως αυτές τις καθορίζουν οι αγρότες και οι βιοτέχνες μας. Ελάτε να δείτε πως μπορούμε να αντισταθούμε στον διατροφικό εφιάλτη τον οποίο μας επιβάλλουν.

Κλείστε τα αφτιά σας στις απάτες των πολυεθνικών, στην προπαγάνδα των κομματικών/μικροπολιτικών μαγαζιών (αριστερών και δεξιών) που ζητάνε για ένα πακέτο μακαρόνια, ως αντάλλαγμα την ψήφο σας και ελάτε να γνωρίσετε την πραγματική έννοια της Αλληλεγγύης: Τον χορτάτο Έλληνα αγρότη/βιοτέχνη και τον ικανοποιημένο Έλληνα πολίτη/καταναλωτή.

Το «Αλληλέγγυον», δεν ανήκει σε κόμματα, δημάρχους, εκκλησίες και ΜΚΟ: Είναι παιδί της ανάγκης για «ψωμί και αξιοπρέπεια», του ίδιου του ελληνικού Λαού. Πάρτε το στα χέρια σας. Κάντε τις προτάσεις σας. Απλώστε το σε ολάκερη την Ελλάδα μας.

Σας περιμένουμε όλους, την Κυριακή 10 Φεβρουαρίου, στις 12:30 το μεσημέρι, στη Λεωφόρο Λαυρίου 13 και Υγείας γωνία.

Πατριωτικό Μέτωπο
Πολιτικό Κίνημα Άμεσης Δημοκρατίας
Συνδεδεμένο Μέλος της Ευρασιατικής Ένωσης

Γραφεία Αθηνών:
Διδυμοτείχου 15-17,
10444, Κολωνός, Αθήνα
Τηλ. 2105141413, Φαξ: 2105141442
Τηλ. Προέδρου: 6980292626 http://www.pamet.gr 
pametopo@gmail.com

«Αλληλέγγυον»
Συνεταιριστικό Δίκτυο Κοινωνικής Αλληλεγγύης

Κεντρικό:
Αγίας Σοφίας 50
10444, Κολωνός, Αθήνα
Τηλ. 2105141443, Φαξ: 2105141442www.allilegion.gr
allilegion@gmail.com

Στα «Επίκαιρα» που κυκλοφορούν: Αποκάλυψη που θα συζητηθεί: Αντιεξουσιαστές… Βορείων Προαστίων!

Αποκάλυψη στα «Επίκαιρα» που θα συζητηθεί και θα φωτίσει νέες πτυχές στην υπόθεση με τους συλληφθέντες της Κοζάνης.

Τι έγραφε για τους αντιεξουσιαστές η ΠαυλίναΝάσιουτζικ, μητέρα ενός εκ των συλληφθέντων, τουΝίκου Ρωμανού, σε βιβλίο της το οποίο κυκλοφόρησεμετά τα «Δεκεμβριανά» του 2008.

Απίστευτες αναφορές για τους αντιεξουσιαστές… των Βορείων Προαστίων:

«(...) "Θα σας πω εγώ ποια είναι τα παιδιά που καίνε την Αθήνα", είπε η Βίκυ, σερβίροντας άψογα τσάι στην τσαγιέρα της γιαγιά της. "Τα παιδιά τωναντιεξουσιαστριών"». 

«(...) Αυτές δίνουν εντολές στα παιδιά τους να κάψουν την Αθήνα».

• Οι υπόγειες διαδρομές της τρομοκρατίας: Οι αρχές βλέπουν συνεργασία με αλβανούς ποινικούς και παραστρατιωτικούς. Οι σχέσεις και με θύλακες ισλαμιστών στο πλαίσιο της «επαναστατικής αλληλεγγύης».

Διαβάστε ακόμη στα «Επίκαιρα»:

• Μεγάλη έρευνα για τα χαράτσια:

-          Εκτελούν μεθοδικά τη μεσαία τάξη.

-          Ο θάνατος του ιδιοκτήτη: Πώς οι Έλληνες απειλούνται με απώλεια των σπιτιών και όλης της ακίνητης περιουσίας τους.

-          Επταπλασιάστηκαν οι φόροι στην ακίνητη περιουσία.

-          Η τρόικα ζητεί κατασχέσεις ακινήτων, εάν τα δάνεια δεν εξυπηρετούνται.

-          Τι λένε οι φορείς.

• Αποκλειστικό: Οι προτάσεις για την αναμόρφωση του πολιτικού συστήματος. Σχεδιάζεται μεταξύ άλλων η απευθείας εκλογή του Προέδρου της Δημοκρατίας.

• Οι σχέσεις Σαμαρά-Στουρνάρα: Αντώνης κερνάει, Γιάννης πίνει.

• Τι είπαν οι Αμερικανοί στον Τσίπρα;  Θερμή άνοιξη στο τρίγωνο Αθήνα – Βερολίνο – Ουάσινγκτον.

• Ενιαίο ενεργειακό δόγμα:  Η τελευταία ευκαιρία πλούτου για Ελλάδα – Κύπρο.

Πώς μπορεί να αποτραπεί η αρπαγή κοιτασμάτων αξίας εκατοντάδων δις.

• Η μάχη για τον αγωγό ΤΑΠ: Νέα δεδομένα στον ενεργειακό πόλεμο.

• Αγγλοτουρκικό σχέδιο για στρατηγική ανατροπή στην Κύπρο: Θανάσιμος κίνδυνος για τους Έλληνες της Κύπρου.

• Διπλωματικό πόκερ: Γιατί φορτώνει την ατζέντα της ελληνοτουρκικής συνάντησης κορυφής η Αγκυρα.

• Τουρκία:  Τους κατασκοπεύουν οι πάντες, τους φταίει η Ελλάδα.

• Παράνοια: Καμιά αλλαγή στο πρόγραμμα λιτότητας, αν και παραδέχονται το λάθος. Ζητούν επιπλέον μέτρα 4 δις για τη διετία 2015-2016.

• Το ξεπούλημα της Κασιόπης: Έκταση-φιλέτο «στο σφυρί» για 470 ευρώ το τετραγωνικό μέτρο.

• Τι φοβάται η Γερμανία και επαναπατρίζει το χρυσό της:  Τοπ Βερολίνο οχυρώνεται για πιθανό οικονομικό τσουνάμι.

• Μαύρος ουρανός πάνω από το Νείλο: Η Αίγυπτος βυθίζεται στο χάος.

• Δωρητές οργάνων με το ζόρι και με το νόμο.

• Ο μυστικός κόσμος της Σαϊεντολογίας: Σκοτεινή οργάνωση που προκαλεί αντιδράσεις και παρεμβάσεις της δικαιοσύνης σε όλο τον κόσμο.

• Η εξομολόγηση του σωματοφύλακα του Χίτλερ, Ρόχους Μις, β μέρος: «Μας χαιρέτησε έναν-έναν πριν αυτοκτονήσει»

«Η οργάνωση “Οντέσα” ήταν υπαρκτή και φυγάδευε Γερμανούς, πρώην αξιωματικούς, στη  Λατινική Αμερική.

• Συνεντεύξεις:

-          Χαράλαμπος Αθανασίου, αναπληρωτής υπουργός Εσωτερικών: «Αλίμονο αν ψηφίζουμε νόμους και δεν τους εφαρμόζουμε.

-          Λίνα Νικολακοπούλου, στιχουργός - συγγραφέας: «Η φτώχεια και ο φόβος είναι ο φασίστας».