Τα ξεχασμένα σκάνδαλα της «Εθνοσωτηρίου» – Εφτά χρόνια αρπαχτή

anti-ntp.net

 από e-mail

Στους έντονα αντικοινοβουλευτικούς καιρούς μας, ένα δόλιο φάντασμα πλανιέται στον αέρα: ο ισχυρισμός περί «τιμιότητας» των δικτατόρων που κατέλαβαν πραξικοπηματικά την εξουσία το 1967 για να την επιστρέψουν πριν από 36 χρόνια, σαν βρεγμένες γάτες, «στους πολιτικούς».

Πρόκειται βέβαια για μύθο, θεμελιωμένο στη μίζερη εικόνα των επιζώντων «πρωταιτίων» – αφού πρώτα έχασαν την εξουσία, στερήθηκαν όσα είχαν παράνομα καρπωθεί και υπέστησαν τις οικονομικές συνέπειες της κοινωνικής απομόνωσής τους. Ακόμη κι αυτή η εικόνα δεν αφορά, ωστόσο, παρά ελάχιστους πρωτεργάτες της δικτατορίας. Αγνοεί την οικονομική ευμάρεια πάμπολλων μεσαίων ή «πολιτικών» στελεχών της, που η νομική κατασκευή περί «στιγμιαίου αδικήματος» άφησε παντελώς ατιμώρητα ν’ απολαμβάνουν τα αποκτήματά τους.
Την επιβίωση του μύθου διευκολύνει η χαώδης διαφορά του τότε με το σήμερα, όσον αφορά τη δυνατότητα δημόσιας συζήτησης για παρόμοια ζητήματα. Επί χούντας η ραδιοτηλεόραση ήταν κρατική (κι αυστηρά προπαγανδιστική), ενώ ο Τύπος περνούσε από δρακόντεια λογοκρισία. Οποιαδήποτε έρευνα ή ακόμη και νύξη για κρατικά σκάνδαλα ήταν απλά αδιανόητη. χαρακτηριστικό το κύριο άρθρο του Γιάννη Καψή στον «Ταχυδρόμο» (24.5.74), όταν η δικτατορία Ιωαννίδη δημοσιοποίησε το (παπαδοπουλικό) «σκάνδαλο των κρεάτων»:
«Δεν είναι καινούρια η υπόθεση. Μήνες ολόκληρους οι φήμες οργίαζαν. Κι όμως κανείς δεν τολμούσε. Κανείς δεν είχε το θάρρος να μεταβάλη τον ψίθυρο σε καταγγελία. Κι όσο οι φήμες απλώνονταν, αγκαλιάζοντας όλο και περισσότερους υπεύθυνους και μη, τόσο μεγάλωνε κι ο φόβος μήπως θίξουμε τα κακώς κείμενα. Ηταν μια ‘συνωμοσία κραυγαλέας σιωπής’, χάρη και στη δρακόντεια νομοθεσία που ρυθμίζει -και συμπιέζει- την ενάσκηση του λειτουργήματός μας».
Μετά τη Μεταπολίτευση, ο Τύπος ξεχείλισε βέβαια από πληροφορίες για σκάνδαλα της χουντικής επταετίας. Ομως αυτά θεωρούνταν τότε -και σωστά- απλές παρωνυχίδες μπροστά στα υπόλοιπα εγκλήματα της δικτατορίας.

Απολαβές και «ασυλία»

Το πρώτο πράγμα που φρόντισαν να κάνουν οι ηγέτες της χούντας, ήταν να αυγατίσουν τα εισοδήματά τους –σε σχέση όχι μόνο με τους ώς τότε δημοσιοϋπαλληλικούς μισθούς τους, αλλά και με τις απολαβές της ανατραπείσας κοινοβουλευτικής «φαυλοκρατίας». Με τον Α.Ν. 5 του 1967, ο μισθός του πρωθυπουργού υπερδιπλασιάστηκε (από 23.600 σε 45.000 δρχ), των υπουργών και υφυπουργών αυξήθηκε από 22.400 σε 35.000 δρχ, ενώ θεσπίστηκαν -για πρώτη φορά- ημερήσια «εκτός έδρας» 1.000 και 850 δρχ αντίστοιχα («Πολιτικά Θέματα» 5.10.73).
Ακολούθησαν κι άλλες «τακτοποιήσεις», όπως η καταχρηστική στεγαστική αποκατάσταση «αξιωματικών διαδραματισάντων εξέχοντα ρόλον» στο πραξικόπημα με ειδική ρύθμιση του 1970 («Πολιτικά Θέματα» 8.2.75).
Οι δικτάτορες θεσμοθέτησαν τέλος τη μελλοντική ασυλία τους, με ρυθμίσεις που κάνουν τα σημερινά κουκουλώματα να μοιάζουν με παιδικό παιχνίδι. Η χουντική νομοθεσία «περί ευθύνης υπουργών» (Ν.Δ. 802 της 30.12.1970) περιείχε «μεταβατική διάταξη» (§ 48) βάσει της οποίας δίωξη υπουργού ή υφυπουργού της χούντας μπορούσε να γίνει μόνο με απόφαση των …συναδέλφων τους. Επιπλέον, όλα τα «εγκλήματα δια τα οποία δεν ησκήθη ποινική δίωξις μέχρι της ημέρας συγκλήσεως» της μελλοντικής Βουλής, θεωρούνταν αυτομάτως παραγεγραμμένα!
Προϋπόθεση για την ατιμωρησία συνιστούσε, φυσικά, η επιτυχία της ελεγχόμενης επιστροφής στον κοινοβουλευτισμό «αλά τουρκικά». Η εξέγερση του Πολυτεχνείου τίναξε όμως το εγχείρημα στον αέρα, με αποτέλεσμα τον κάθετο θεσμικό διαχωρισμό της Μεταπολίτευσης απ’ το προηγούμενο καθεστώς.

Τα μαύρα κρέατα

Το μόνο σκάνδαλο που εκκαθαρίστηκε δικαστικά επί χούντας, αποκαλύφθηκε για λόγους προπαγανδιστικής «νομιμοποίησης» της ανατροπής του Παπαδόπουλου απ’ τον Ιωαννίδη. Πρόκειται για την (κυριολεκτικά δύσοσμη) «υπόθεση των κρεάτων», με βασικούς κατηγορούμενους τον πρώην υφυπουργό Εμπορίου Μιχαήλ Μπαλόπουλο και το Γεν. Διευθυντή του Υπουργείου (και διορισμένο πρόεδρο της ΑΔΕΔΥ) Ζαφείριο Παπαμιχαλόπουλο.
Το κατηγορητήριο αφορούσε ποικίλες παρανομίες, με κυριότερη τη «δωροληψία κατά συρροήν» από μεγαλεμπόρους για τη μονοπωλιακή εξασφάλιση αδειών εισαγωγής κρέατος –με αποτέλεσμα παράνομες ανατιμήσεις («καπέλα») σε βάρος των καταναλωτών. Επιμέρους πτυχή του σκανδάλου συνιστούσε η απαγόρευση διάθεσης ντόπιων ζώων, ώστε να πουληθούν τα προβληματικά κρέατα Αργεντινής που «μαύριζαν» και «δεν τάθελε ο κόσμος». Στη δίκη πρόκυψε ανάμιξη του Παττακού – αναγνώστηκε, μάλιστα, και διαταγή του (21.9.72) «όπως διατεθούν το ταχύτερον εις την κατανάλωσιν» τα επίμαχα προϊόντα.
Ο Μπαλόπουλος καταδικάστηκε σε 3,5 χρόνια φυλάκιση, ποινή που το 1976 μειώθηκε σε 14 μήνες. Δεν διώχθηκε, αντίθετα, για την επίδοση που τον έκανε ευρύτερα διάσημο: το «μπαλόσημο» που (φέρεται να) εισέπραττε ως γραμματέας του ΕΟΤ, με το παρατσούκλι «ο κύριος 10%».
Ενδιαφέρον παρουσιάζουν οι σχετικές ημερολογιακές εγγραφές του διπλωμάτη Γεωργίου Χέλμη, γαμπρού του Μαρκεζίνη. «Φαίνεται πως συνελήφθη ο Μπαλόπουλος, πρώην του Τουρισμού, για οικονομικά σκάνδαλα και καταδιώκεται ο Παύλου, γαμπρός του Παττακού, επίσης για οικονομικά σκάνδαλα (υπόθεσις κρεάτων)», σημειώνει στις 21.1.74, για να συμπληρώσει στις 5.2: «Για τα σκάνδαλα, πιστεύει ο Μομφεράτος ότι τίποτε δεν πρόκειται να προωθήσουν, διότι φοβούνται να έλθουν εις αντιθέσεις και, άλλωστε, δεν έχουν μάρτυρες να καταθέσουν». Με τη δημοσιοποίηση της δίωξης, εκτιμά τέλος «ότι κατά την δίκη θα προκύψουν και στοιχεία για άλλες υποθέσεις (ίσως σκάνδαλα στον τουρισμό κά)» («Ταραγμένη διετία», Αθήνα 2006, σ.123, 129 & 161).

Η «νέα φαυλοκρατία»

Η δυσοσμία δεν περιοριζόταν ωστόσο στα κρέατα. Επτά μήνες μετά το πραξικόπημα, ο εκδότης του «Ελεύθερου Κόσμου» (και κεντρικός προπαγανδιστής της χούντας) Σάββας Κωσταντόπουλος εξομολογείται γραπτά στον παλιό του πάτρωνα Κωνσταντίνο Καραμανλή: «Λυπούμαι, διότι είμαι υποχρεωμένος να μνημονεύσω και ένα άλλο εκτάκτως λυπηρόν φαινόμενον. Ενεφανίσθη και αναπτύσσεται μία νέο-φαυλοκρατία (ατομικά ρουσφέτια, προσωπικαί εξυπηρετήσεις, τακτοποιήσεις συγγενών, ατομική προβολή κοκ)» («Αρχείο Καραμανλή», τ.7ος, σ.50).
Παρά τη στενή σχέση του με το καθεστώς, ο Κωσταντόπουλος διατήρησε την ίδια γνώμη μέχρι τέλους. Αναλύοντας το Δεκέμβριο του 1973 στον Καραμανλή την ανατροπή του Παπαδόπουλου, τονίζει πως «είχε υποστεί το καθεστώς και αυτός προσωπικώς ηθικήν φθοράν εις την συνείδησιν των Ενόπλων Δυνάμεων. Μεγάλην ζημίαν του έκαμε η σύζυγός του και ο ταξίαρχος Μ. Ρουφογάλης, τον οποίον είχε τοποθετήσει εις την ΚΥΠ. Εκαμαν προκλητικάς ενεργείας (εντυπωσιακοί γάμοι, θορυβώδεις δεξιώσεις, δημόσιαι εμφανίσεις με μεγαλοπλουσίους, επίδειξις πλούτου κλπ). Μοιραίον ρόλον έπαιξαν και οι γαμβροί ωρισμένων παραγόντων του καθεστώτος (του κ. Σ. Παττακού και άλλων). Εδημιουργήθη μία αποπνικτική ατμόσφαιρα σκανδάλων δια την οποίαν δεν δυνάμεθα ακόμη να γνωρίζωμεν μέχρι ποίου σημείου ανταπεκρίνετο εις την πραγματικότητα. Πάντως, αντιστοιχία υπήρχε οπωσδήποτε» (όπ.π., σ.203-5).
Παρόμοια αίσθηση αναδύουν κι οι επιστολές του «γεφυροποιού» Ευάγγελου Αβέρωφ προς τον Καραμανλή: «κυκλοφορούσαι φήμαι περί μεγάλων ή μικρών σκανδάλων (δημοπρασίαι τηλεοράσεως, ΟΛΠ, σύμβασις Reynold’s, βέβαιοι μικρολοβιτούραι Ματθαίου και άλλα)» (14.10.68), «ανησυχία» του Παπαδόπουλου για «τα γύρω του σκάνδαλα, το ξεχαρβάλωμα της Διοικήσεως» (28.10.72).
Ιδια γεύση και στη συνομιλία του νεαρού -τότε- πολιτικού επιστήμονα Θεόδωρου Κουλουμπή με τον παλαίμαχο μεταξικό υπουργό Ασφαλείας, Κωνσταντίνο Μανιαδάκη (27.8.71): «Και για το στρατό; τον ρώτησα. Η απάντησή του ήταν να τρίψει τα δάχτυλα του δεξιού του χεριού, υπονοώντας ότι δωροδοκούνται» («Σημειώσεις ενός πανεπιστημιακού», σ.116-7).
Ειδική πτυχή της «νεοφαυλοκρατίας» αποτέλεσε η ποικιλότροπη «τακτοποίηση» του συγγενικού περιβάλλοντος των δικτατόρων:
* Ο Μακαρέζος διόρισε υπουργό Γεωργίας (κι αργότερα Βορείου Ελλάδος) τον κουνιάδο του, Αλέξανδρο Ματθαίου.
* Ο Λαδάς έκανε τον ένα ξάδερφό του διοικητή της ΑΣΔΕΝ και τον άλλο Γ.Γ. Κοινωνικών Υπηρεσιών.
* Ο γαμπρός του Παττακού Αντρέας Μεϊντάσης επιδόθηκε σε μπίζνες με το Δήμο Αθηναίων –από την κατασκευή του υπόγειου γκαράζ της Κλαυθμώνος μέχρι μια τεχνική μελέτη αξιοποίησης δημοτικού ακινήτου, ύψους 1.109.000 δρχ.
* Τα αδέρφια του αρχηγού βολεύτηκαν κι αυτά. Ο Κωνσταντίνος Παπαδόπουλος ως στρατιωτικός ακόλουθος, Γ.Γ. του Υπ. Προεδρίας, Περιφερειακός Διοικητής Αττικής και «υπουργός παρά τω πρωθυπουργώ». Ο Χαράλαμπος Παπαδόπουλος αναρριχήθηκε αστραπιαία στην υπαλληλική ιεραρχία για να αναλάβει Γ.Γ. Δημ. Τάξεως. Σύμφωνα με τα απομνημονεύματα βαθμοφόρου υφισταμένου του, «μένει γνωστός σαν ‘μπον φιλέ’ γιατί, τυλιγμένος σε χειμωνιάτικο παλτό, τρέχει νύκτα μαζί με αξιωματικούς αστυνομίας πόλεων στα καμπαρέ σαν γκάγκστερς και τρώγουν φιλέτο» (Αλέξανδρος Δρεμπέλας, «Ο θρήνος του χωροφύλακα», Αθήνα 1998, σ.118).
Ειδική κατηγορία σκανδάλων συνιστούν οι ανεξέλεγκτες δανειοδοτήσεις «ημετέρων». Τον πρώτο καιρό μετά τη μεταπολίτευση το θέμα απασχόλησε επανειλημμένα τα ΜΜΕ, για προφανείς όμως λόγους οι σχετικές κατηγορίες ουδέποτε ερευνήθηκαν σε βάθος. Αποκαλυπτικά είναι δυο έγγραφα του τότε αρχηγού της ΚΥΠ Μιχαήλ Ρουφογάλη που αποκάλυψε ο «Ταχυδρόμος» (29.8 και 12.9.74), με το ενδοκαθεστωτικό φακέλωμα «δανείων άτινα θεωρούνται χαριστικά ή επισφαλή», καθώς και των παραγόντων που «παρενέβησαν» για τη χορήγησή τους. Το συνολικό ύψος των «χορηγηθέντων» δανείων ήταν 1.519.000.000 δρχ. και των «υπό έγκρισιν» 1.644.000.000 δρχ.
Ενδιαφέρουσα και η εμπιστευτική ενημέρωση του Χαρίλαου Χατζηγιάννη, προσωπικού φίλου του δικτάτορα, προς τον αυλάρχη του εξόριστου βασιλιά Κωνσταντίνου (25.11.70): «Αυξάνεται η επιρροή της Δέσποινας [Παπαδοπούλου], του Ρουφογάλη και του Φραγκίστα. Η Δέσποινα ανακατεύεται σε όλα και, αναμφισβήτητα, επηρεάζει τον άντρα της. Ακόμη και η κόρη της παίζει ρόλο. Μιλούν και για οικονομικά συμφέροντα. Ο Λαδάς φώναξε τον Χατζηγιάννη και του συνέστησε, φιλικά, να διαφωτίσει τον Παπαδόπουλο» (Λεωνίδας Παπάγος, «Σημειώσεις 1967-1977», Αθήνα 1999, σ.296).

Η Ντόλτσε Βίτα

Την εικόνα συμπληρώνουν, από διαφορετική οπτική γωνία, οι αναμνήσεις της Ντέλλας Ρουφογάλη, φωτομοντέλου που το 1973 παντρεύτηκε το διοικητή της ΚΥΠ: «Αρχίζω να ράβω την καινούρια μου γκαρνταρόμπα στους μετρ της ραπτικής για τους οποίους μέχρι τώρα έκανα επιδείξεις. Η ζωή μου έχει αλλάξει τελείως, το ίδιο και η συμπεριφορά όλων απέναντί μου. Μου φέρονται με έκδηλο σεβασμό και τα κοπλιμέντα τους είναι υπερβολικά. Αλλά μου αρέσει. Εγώ εξακολουθώ να φέρομαι φιλικά προς τους παλιούς γνωστούς και τους κανούριους, πλούσιους φιλοχουντικούς επιχειρηματίες που πληθαίνουν μέρα με τη μέρα μαζί με τα ραβασάκια για ρουσφέτια. Αισθάνομαι πως έχω υποχρέωση να εξυπηρετήσω τους πάντες. Ο Μιχάλης συνήθως δεν αρνείται. Γεύομαι τη δύναμη της εξουσίας, και με μαγεύει» (σ.85-6).
Στην ιδιαίτερη πατρίδα της, τη Βέροια, «έρχονται πολλοί να με δουν. Γνωστοί και άγνωστοι. Ο πατέρας μου μου δίνει πακέτο τα σημειωματάκια με τα ρουσφέτια που ζητούσαν οι γνωστοί του όλο αυτό τον καιρό και εγώ του υπόσχομαι ότι κάτι θα προσπαθήσω να κάνω». Μεταξύ των αιτημάτων που ικανοποίησε, γράφει, ήταν και η απονομή χάριτος (απ’ τον Παπαδόπουλο) σ’ ένα συντοπίτη της εξαγωγέα, πρώην «μεγάλο ποδοσφαιριστή της τοπικής ομάδας», που είχε καταδικαστεί «με αποδείξεις» για κατασκοπεία υπέρ της Βουλγαρίας (σ.89).
Τους αρραβώνες του ζεύγους τίμησαν «επιλεγμένοι εξωκυβερνητικοί παράγοντες», όπως οι επιχειρηματίες Λάτσης και Κιοσέογλου. «Την επόμενη βδομάδα καινούρια δώρα, καινούριες ανθοδέσμες, φρέσκα ψάρια απ’ όλα τα νησιά της Ελλάδας, κούτες με το καλύτερο χαβιάρι της Περσίας και παγωμένα καβούρια της Αλάσκας καταφθάνουν στο σπίτι. Δεν ξέρω τι να τα κάνω» (σ.88).
Στο γάμο τους, πάλι, παραβρέθηκαν «ο Παύλος Βαρδινογιάννης, ο εφοπλιστής Θεοδωρακόπουλος με το γιο του τον Τάκη, ο Κώστας Δρακόπουλος των διυλιστηρίων, ο Νίκος Ταβουλάρης των ναυπηγείων, το ζεύγος Μποδοσάκη, ο Αγγελος Κανελλόπουλος των τσιμέντων ‘Τιτάν’ με τη γυναίκα του, ο Τομ Πάππας, ο Γ. Λύρας, ο Γιώργος Ταβλάριος, εφοπλιστής από τη Νέα Υόρκη με τη γυναίκα του και ο Γιάννης Λάτσης με τη μεγάλη του κόρη, αφού η γυναίκα του την ίδια μέρα πάντρευε την ανηψιά της σε άλλη εκκλησία» (σ.95).
Εύγλωττη για τις στενές σχέσεις χουντικής ηγεσίας και μεγαλοκαπιταλιστών είναι η περιγραφή ενός ιδιωτικού ταξιδιού της Ντέλλας με τη Δέσποινα Παπαδοπούλου στο Παρίσι: «Μένουμε σε μεγάλες σουΐτες στο Intercontinental. Ερχονται να μας επισκεφθούν με το τραίνο από τη Γενεύη ο Γιάννης Λάτσης και η σύζυγός του Εριέτα. Είναι πολύ φίλοι της Δέσποινας. [...] Πηγαίνουμε σε όλα τα καλά μαγαζιά της Φομπούρ Σεντ Ονορέ. Η Δέσποινα έχει αφεθεί στο γούστο μου. [...] Λόγω της παρατεταμένης κακοκαιρίας, πηγαίνουμε οδικώς στις Βρυξέλλες με λιμουζίνα που μας έστειλε ο Ωνάσης» (σ.87).
Οι επαφές αυτές δεν ήταν αυστηρά κοινωνικές. Λίγο μετά το Πολυτεχνείο, π.χ., το ζεύγος Ρουφογάλη τρώει στο σπίτι του με το Λάτση. Αρχηγός της ΚΥΠ κι εφοπλιστής «συζητούν για τα διϋλιστήρια και τα προβλήματα που έχει». Μετά το τέλος της κουβέντας, ο δεύτερος προθυμοποιείται να συνοδεύσει τη γυναίκα του πρώτου στο Λονδίνο, για κάποιες ιατρικές εξετάσεις (σ.100).
Μια στιχομυθία του Ρουφογάλη φωτίζει, τέλος, καλύτερα την τυχοδιωκτική διαχείριση του δημόσιου πλούτου από τα ηγετικά στελέχη της χούντας:
«Ενα βράδυ ο Χρήστος Μίχαλος, τότε υπουργός, μισοαστειευόμενος, του λέει ότι τώρα που παντρεύτηκε θα πρέπει να κάνουν καμιά δουλειά να εξασφαλίσουν το μέλλον τους, γιατί ποτέ δεν ξέρεις τι γίνεται. Ο Μιχάλης, ατάραχος, του λέει να μην ανησυχεί. ‘Οσο είμαστε στα πράγματα δεν μας χρειάζονται λεφτά και, αν πέσουμε, τα λεφτά δεν θα μας σώσουν’. Ξεσπάει σε γέλια. Εγώ παγώνω, μαζί μου κι ο Μίχαλος» (σ.98).

Οι συμβάσεις

Το φιλέτο των σκανδάλων της «επταετίας» υπήρξαν ωστόσο οι μεγάλες «αναπτυξιακές» συμβάσεις της περιόδου.
* Η πρώτη υπογράφηκε με την αμερικανική πολυεθνική Litton (15.5.67), για «παροχήν υπηρεσιών οργανώσεως και διεκπεραιώσεως της οικονομικής αναπτύξεως ορισμένων περιοχών εις Κρήτην και Δυτικήν Πελοπόννησον» (ΦΕΚ 1972/Α/88). Είχε προταθεί το 1966 απ’ την κυβέρνηση των αποστατών (κυρίως τον Μητσοτάκη), αλλά η Βουλή δεν τόλμησε να την ψηφίσει. Η Litton θα εισέπραττε όλα τα έξοδα που έκανε «βοηθώντας» το δημόσιο (συν κέρδος 11%) και προμήθεια 2% επί των κεφαλαίων (ή των δανείων) που θα έφερνε, θεωρητικού ύψους 800.000.000 δολαρίων. Ως «προκαταβολή», το δημόσιο της κατέβαλε 1.200.000 δολάρια.
Στην πράξη, η εταιρεία αρκέστηκε να ξεκοκκαλίζει τα ποσοστά επί των …εξόδων της: «Το κέρδος μας είναι φυσικά δυσανάλογα μεγάλο», παραδεχόταν (στις ΗΠΑ) ο υπεύθυνος του προγράμματος, «επειδή δεν έχουμε κάνει βασική επένδυση. Η επένδυση είναι το καλό μας όνομα». Τελικά η σύμβαση λύθηκε στις 15.10.69, με καταβολή από το κράτος των δαπανών της εταιρείας -συν 11%- ακόμη και κατά την …«περίοδο τερματισμού» (ΦΕΚ 1969/Α/268). Επίσημη δικαιολογία: «αι ελληνικαί υπηρεσίαι είναι εις θέσιν να συνεχίσουν άνευ ειδικής εξωτερικής βοηθείας τας προσπαθείας δια την ανάπτυξιν» (Βήμα, 16.10.69).
* Απίστευτα επαχθής ήταν και η σύμβαση για την κατασκευή της Εγνατίας, που ο Μακαρέζος υπέγραψε με τον αμερικανό εργολάβο Ρόμπερτ Μακντόναλντ (ΦΕΚ 1969/Α/15). Το δημόσιο έβαζε 45 απ’ τα 150 εκατομμύρια δολάρια του έργου, «διευκόλυνε» τον «επενδυτή» με ομόλογα 80.000.000 κι εγγυόταν για τα δάνειά του. Το έργο θα γινόταν από έλληνες υπεργολάβους, ενώ ο «ανάδοχος» θα φρόντιζε απλώς για μελέτες και δάνεια, εισπράττοντας αμοιβή 14% επί των εξόδων (συμπεριλαμβανόμενης της δημόσιας χρηματοδότησης!) – τα 4.500.000 δολάρια «εν είδει προκαταβολής». «Εάν κατά την διάρκειαν της μελέτης ήθελεν διαπιστωθή» από τον ίδιο πως 150 εκατομμύρια δεν αρκούν, μπορούσε είτε να ψάξει γι’ άλλα είτε απλά να «θεωρηθή εκτελέσας την σύμβασιν άμα τη συμπληρώσει της κατασκευής τμήματος της οδού, ούτινος η αξία ανέρχεται εις δολλ. ΗΠΑ 150.000.000» (άρθρο 1§4). Τελικά, δε βρήκε ούτε τα προβλεπόμενα κι έφυγε, αφού το δημόσιο επιβαρύνθημε με 1 ½ δις δρχ.
* Ο ελληνοαμερικανός Τομ Πάππας ήταν ήδη παρών με το διϋλιστήριο της ESSO στη Θεσσαλονίκη, επένδυση του 1962 που είχε καταγγελθεί ως σκανδαλωδώς προνομιακή. Το Μάιο του 1972, η χούντα τον απάλλαξε από τις αντισταθμιστικές υποχρεώσεις που είχε αναλάβει, για ανέγερση έξι αγροτοβιομηχανικών μονάδων σε διάφορα σημεία της χώρας (ΦΕΚ 1972/Α/72). Του έδωσε και άδεια για τα εργοστάσια της Coca Cola, που οι κοινοβουλευτικές κυβερνήσεις δεν ενέκριναν, ως ανταγωνιστικά προς τη ντόπια παραγωγή αναψυκτικών (ΦΕΚ 1968/Α/201).
Θερμός υποστηρικτής της χούντας, ο Πάππας πρωταγωνίστησε ως γνωστόν στο «ελληνικό Γουτεργκέιτ», ανακυκλώνοντας κονδύλια της CIA για το χρηματισμό του Νίξον απ’ τους δικτάτορες. Ενας προσωπάρχης του με σκανδαλώδες παρελθόν, ο Παύλος Τοτόμης, διορίστηκε το 1967 υπουργός Δημόσιας Τάξης και κατόπιν πρόεδρος της ΕΤΒΑ.
* Μητέρα όλων των μαχών υπήρξε ωστόσο το ντέρμπι των μεγιστάνων (Ωνάσης, Νιάρχος, Βαρδινογιάννης, Ανδρεάδης, Λάτσης κ.ά) για το 3ο διϋλιστήριο της χώρας. Ο Παπαδόπουλος τάχθηκε αποφασιστικά υπέρ του Ωνάση, σε βίλα του οποίου (στο Λαγονήσι) έμενε αντί συμβολικού ενοικίου, ενώ ο Μακαρέζος υπέρ του Νιάρχου. Η σύγκρουση έφτασε στα άκρα, με απόπειρες πραξικοπημάτων κι έκτακτους ανασχηματισμούς. Τελικά ο Ωνάσης τα παράτησε, ακυρώνοντας τη «μεγαλειώδη» σύμβαση που είχε υπογράψει και παίρνοντας πίσω την εγγύησή του, το 3ο διϋλιστήριο μοιράστηκε μεταξύ Ανδρεάδη και Λάτση (ΦΕΚ 1972/Α/130) κι ένα 4ο παραχωρήθηκε στο Βαρδινογιάννη (ΦΕΚ 1972/Α/181).
Μια λεπτομέρεια αυτής της τιτανομαχίας, από την εμπιστευτική ενημέρωση Χατζηγιάννη προς τον Παπάγο (25.11.70), παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον με βάση τα σημερινά δεδομένα:
«Σε άλλο υπουργικό συμβούλιο, παραβρισκόταν ο Καρδαμάκης, ο οποίος εισηγήθηκε την αγορά μηχανημάτων από τη Siemens και την AEG χωρίς διαγωνισμό, για να μπορέσει να ανταποκριθεί η ΔΕΗ στο πρόγραμμά της, που καθυστερούσε λόγω των δυσκολιών εκτέλεσης των συμφωνιών Ωνάση. Ο Παπαδόπουλος έλυσε μόνος του το θέμα, αποδεχόμενος την αγορά από τη μια εταιρεία».

Το «Τάμα του Εθνους»

Υπήρξε ίσως το χαρακτηριστικότερο σκάνδαλο της χούντας: ο τέλειος συνδυασμός της επαγγελίας μιας «Ελλάδος Ελλήνων Χριστιανών» με τη μεγαλομανία του δικτάτορα και το ξάφρισμα υπέρογκων δημόσιων κονδυλίων.
Στις 14 Δεκεμβρίου 1968 ο Παπαδόπουλος εξήγγειλε την ανέγερση ενός μνημειώδους ναού του Σωτήρος στα Τουρκοβούνια –ως εκπλήρωση, υποτίθεται, της σχετικής υπόσχεσης της Δ΄ Εθνοσυνέλευσης του 1829 προς το Θεό σε περίπτωση απελευθέρωσης της Ελλάδας. Σύμφωνα άλλωστε με τη χουντική προπαγάνδα, η «επανάστασις» της 21ης Απριλίου 1967 δεν ήταν παρά η άμεση συνέχεια -και ολοκλήρωση- του 1821.
Το έργο εγκρίθηκε στις 5.1.69 σε κοινή συνεδρίαση υπουργικού συμβουλίου και αρχιεπισκόπου. Για την επίβλεψή του συστήθηκε το Μάιο μια «Ανώτατη Επιτροπή» με πρόεδρο τον ίδιο τον πρωθυπουργό Γ. Παπαδόπουλο και μέλη τον αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο, τους υπουργούς Εσωτερικών Στ. Πατττακό, Συντονισμού Ν. Μακαρέζο, Παιδείας Θ. Παπακωνσταντίνου, Δημ. Εργων Κ. Παπαδημητρίου και τον υφυπουργό Προεδρίας Κ. Βοβολίνη. Ενα δεύτερο σώμα, το «Γνωμοδοτικό Συμβούλιο», αποτελούνταν από τον πρόεδρο της Ακαδημίας, τους πρυτάνεις του Πανεπιστημίου και του ΕΜΠ, το δήμαρχο Αθηναίων, το Γενικό Διευθυντή Αρχαιοτήτων και τον κοσμήτορα της Αρχιτεκτονικής. Στο εγχείρημα μετείχε, με άλλα λόγια, σύμπασα η ανώτατη πολιτική και πνευματική ηγεσία του καθεστώτος.
Για το είδος της προπαγάνδας που συνόδευσε την εξαγγελία, αποκαλυπτικό είναι ένα απόσπασμα από την «Ηχώ των Ενόπλων Δυνάμεων» (3.6.73): «Ο Ναός του Σωτήρος Χριστού, αφ’ ενός μεν υλοποιεί την υπόσχεσιν που έδωσε το Εθνος προς τον Θεό, και αφ’ ετέρου θ’ αποτελέση, μετά την οικοδόμησίν του, το τρίτο αρχιτεκτονικό οικοδόμημα των Αθηνών, μετά τον κλασικό Παρθενώνα και τον Βυζαντινό Λυκαβηττό».
Η επιστημονική κοινότητα των 1.857 ελλήνων αρχιτεκτόνων δεν φάνηκε πάντως να δείχνει τον ίδιο ενθουσιασμό. Τρεις διαδοχικοί διαγωνισμοί «προσχεδίων» και «ιδεών» μεταξύ 1970 και 1973 κατέληξαν σε φιάσκο: παρά τα τεράστια «βραβεία» που τους συνόδευαν (από 300.000 μέχρι 5.000.000 δραχμές, όταν ο μέσος μισθός του ιδιωτικού τομέα ήταν γύρω στις 4.000 δραχμές), οι προτάσεις που υποβλήθηκαν ήταν αντίστοχια 7, 35 και 31. Τελικά και οι τρεις διαγωνισμοί κηρύχθηκαν άγονοι – μάλλον δίκαια, αν κρίνουμε από τις μακέτες που δημοσιεύθηκαν μεταδικτατορικά στο «Αντί» (30.11.74). Ακόμη κι έτσι, 3.650.000 δρχ διανεμήθηκαν σε ελάσσονες «επαίνους».
Απείρως μεγαλύτερη τέχνη επιδείχθηκε στη διασπάθιση των χρημάτων.
Τον Ιούνιο του 1969 ανακοινώθηκε η σύσταση «Ειδικού Ταμείου» για την οικονομική διαχείριση του «τάματος». Σύμφωνα με τον τελικό απολογισμό του που δημοσιεύθηκε μετά την ανατροπή του Παπαδόπουλου («Εστία» 19.1.1974), το «Ταμείο» εισέπραξε συνολικά 453.300.000 δρχ: 45,5 εκατομμύρια ως επιχορήγηση απ’ τον τακτικό προϋπολογισμό, 180 εκατομμύρια από «δωρεές, εισφορές, κλπ» και 230 εκατομμύρια σε δάνεια. Ενα μέρος των «εισφορών» ήταν επίσης δημόσιο χρήμα (η Αγροτική Τράπεζα «πρόσφερε» π.χ. 10 εκατομμύρια), ενώ το υπόλοιπο προήλθε από το υστέρημα του φιλοχρίστου και φιλοθεάμονος κοινού – όπως ο συνταξιούχος δημόσιος υπάλληλος που θυσίασε στο «Τάμα» ολόκληρο το εφάπαξ του (109.455 δρχ), εισπράττοντας «τα συγχαρητήρια του πρωθυπουργού δια του υπουργού Προεδρίας» («Νέα» 31.12.68).
Σύμφωνα ωστόσο με τον ίδιο απολογισμό, το 90% των εσόδων είχε ήδη καταναλωθεί σε απαλλοτριώσεις, «δαπάνες μελετών», προπαρασκευαστικά έργα και «δαπάνες διοικήσεως και λειτουργίας»!
«Φαίνεται ότι ο Ναός του Σωτήρος, που πρόκειται να ανεγερθή πάνω στα Τουρκοβούνια, θα είναι απ’ τους πιο θαυματουργούς στη χώρα μας», σχολίαζαν τις επόμενες μέρες τα «Νέα» (26.1.74). «Γιατί, πριν ακόμα κτισθή, πριν καν γίνουν τα σχέδια για την κατασκευή του, δαπανήθηκαν -λες από θαύμα- τα 406 εκατομμύρια δραχμές από τα 453 εκατομμύρια που είχαν τελικά συγκεντρωθεί. Πάντως κι οι πιο ολιγόπιστοι θαύμασαν το γεγονός ότι με εντελώς κανονικό τρόπο αναλώθηκε ολόκληρο το τεράστιο αυτό ποσόν για ένα έργο του οποίου ακόμα δεν κατάφεραν οι υπεύθυνοι να έχουν ούτε το σχέδιο. [...] Αφού λεφτά δεν υπάρχουν πιά, αφού ούτε καν τα σχέδια του ναού δεν έχουν γίνει ακόμη, η υπόθεση αυτή θα πρέπει να λήξη εδώ και όλοι θα φροντίσουμε να ξεχασθή».

ΔΙΑΒΑΣΤΕ

Jean Meynaud
«Οι πολιτικές δυνάμεις στην Ελλάδα»
(Αθήνα 2002, εκδ. Σαββάλας)
Η σφαιρικότερη ανάλυση της ελληνικής πολιτικής και κοινωνικής ζωής κατά τη δεκαετία του ’60. Ο 2ος τόμος είναι αφιερωμένος στα Ιουλιανά και τη δικτατορία.

Σταύρος Ζορμπαλάς
«Ο νεοφασισμός στην Ελλάδα (1967-1974)»
(Αθήνα 1978, εκδ. Σύγχρονη Εποχή)
Ανάλυση του δικτατορικού καθεστώτος, με έμφαση στη διαπλοκή του με το μεγάλο κεφάλαιο και τον ξένο παράγοντα. Ενδιαφέρουσα πρωτογενής τεκμηρίωση.

Δ. Μπενάς
«Η εισβολή του ξένου κεφαλαίου στην Ελλάδα»
(Αθήνα 1976, εκδ. Παπαζήση)
Εκτενής παρουσίαση των αμαρτωλών συμβάσεων της χούντας κι ακτινογραφία της διαπλοκής ντόπιου και ξένου κεφαλαίου κατά τη δεκαετία του ’70.

Γιώργης Κρεμμυδάς
«Οι άνθρωποι της χούντας μετά τη Δικτατορία»
(Αθήνα 1985, εκδ. Εξάντας)
Δημοσιογραφική καταγραφή προσώπων και πραγμάτων, αποτυπώνει τις πολλαπλές ταχύτητες (και, συχνά, την πλήρη απουσία) «κάθαρσης» των συνεργατών της δικτατορίας.

Ευάγγελος Κουλουμπής
«…71 …74: Σημειώσεις ενός πανεπιστημιακού»
(Αθήνα 2002, εκδ. Πατάκη)
Ημερολογιακή καταγραφή συνομιλιών και συναντήσεων του -εξ Αμερικής ορμώμενου- συγγραφέα με στελέχη, οπαδούς και αντιπάλους του καθεστώτος κατά την τελευταία τριετία του.

Ντέλλα Ρουφογάλη-Ρούνικ
«Να γιατί…»
(Αθήνα 2002, εκδ. Φερενίκη)
Γλαφυρή αυτοβιογραφία της πάλαι ποτέ συζύγου του χουντικού αρχηγού της ΚΥΠ. Αποκαλυπτική για τον τρόπο ζωής του ηγετικού πυρήνα της χούντας, αλλά και για τη στενή διαπλοκή του με μικρούς και (κυρίως) μεγάλους καπιταλιστές.

ΤΙ (ΔΕΝ) ΕΙΔΑΝ ΤΟ ΒΡΑΔΥ ... Ο ΤΟΜΣΕΝ & Η ΤΡΟΪΚΑ ...

από e-mail

Οι Βλάκες δεν διορθώνονται με τις παραινέσεις και την λογική,
Οι Βλάκες καταλαβαίνουν το λάθος τους μόνο μέσα από την καταστροφή τους.

                                                                                   Δημόκριτος

Πώς θα πληρώσετε τα τέλη κυκλοφορίας του 2013 - Πλήρης Οδηγός

http://stoxasmos-politikh.blogspot.gr/2012/11/2013_16.html

Από σήμερα τίθεται σε λειτουργία η εφαρμογή του ΤaxisNet για τα τέλη κυκλοφορίας του 2013. Όπως είναι γνωστό φέτος δεν θα γίνει αποστολή ειδοποιητηρίων μέσα ΕΛΤΑ, ενώ καταργείται και το ειδικό αυτοκόλλητο.

Η διαδικασία έχεις ως εξής: Οι ιδιοκτήτες ΙΧ θα εισέρχονται στην διεύθυνσηhttps://www1.gsis.gr
με τον κωδικό τους ή το ΑΦΜτους και θα εκτυπώνουν το ειδοποιητήριο, με το οποίο στην συνέχεια θα καταβάλλουν το τέλος στις τράπεζες ή μέσω web banking.

Να σημειωθεί ότι όσοι δεν έχουν πιστοποιηθεί στο Taxisnet έχουν τη δυνατότητα να πληκτρολογήσουν τον αριθμό κυκλοφορίας του οχήματός τους, καθώς και τον ΑΦΜ τους, στην ιστοσελίδα και να τυπώσουν το ειδοποιητήριο τους.

Σε περίπτωση που το τέλος δεν εξοφληθεί έως 31 Δεκεμβρίου, οπότε και λήγει η προθεσμία, ο ιδιοκτήτης του ΙΧ. θα καταβάλλει το διπλάσιο ποσό. 

Από την στιγμή που καταργείται το ειδικό αυτοκόλλητο, οι οδηγοί θα πρέπει να έχουν στο όχημα την απόδειξη πληρωμής και να την επιδεικνύουν σε ενδεχόμενο έλεγχο.
Πατήστε εδώ

Όσοι δεν έχουν πρόσβαση σε ηλεκτρονικούς υπολογιστές μπορούν με την άδεια κυκλοφορίας και τον ΑΦΜ να μεταβούν στις τράπεζες και να πληρώσουν απευθείας τα τέλη κυκλοφορίας και να παραλάβουν τη σχετική απόδειξη.

Τέλη κυκλοφορίας 2013 υπολογίζονται ως εξής:

• Από 51 κ.ε. μέχρι 300 κ.ε. 22 ευρώ
• Από 301 κ.ε. μέχρι 785 κ.ε. 55 ευρώ
• Από 786 κ.ε. μέχρι 1071 κ.ε. 120 ευρώ
• Από 1071 κ.ε. μέχρι 1357 κ.ε 135 ευρώ
• Από 1358 κ.ε. μέχρι 1548 κ.ε 240 ευρώ
• Από 1549 κ.ε. μέχρι 1738 κ.ε. 265 ευρώ
• Από 1739 κ.ε. μέχρι 1928 κ.ε. 300 ευρώ
• Από 1929 κ.ε. μέχρι 2357 κ.ε. 660 ευρώ
• Από 2358 κ.ε. μέχρι 3000 κ.ε. 880 ευρώ
• Από 3001 κ.ε. μέχρι 4000 κ.ε. 1100 ευρώ
• Από 4001 κ.ε. και άνω 1320 ευρώ
Επιβατικά αυτοκίνητα που ταξινομήθηκαν για πρώτη φορά στην Ελλάδα από την 1/11/2010 και μετά, αποκλειστικά με βάση τις εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα:

Κλιμάκιο εκπομπών CO2 (γρ./χλμ.)
Ετήσια τέλη κυκλοφορίας ανά γραμ. εκπομπών σε ευρώ:
• 0 – 100 (γρ./χλμ.) 0 ευρώ
• 101 – 120 (γρ./χλμ.) 0,90 ευρώ
• 121 – 140 (γρ./χλμ.) 1,10 ευρώ
• 141 – 160 (γρ./χλμ.) 1,70 ευρώ
• 161 – 180 (γρ./χλμ.) 2,25 ευρώ
• 181 – 200 (γρ./χλμ.) 2,55 ευρώ
• 201 – 250 (γρ./χλμ. 2,80 ευρώ
• Άνω των 251 (γρ./χλμ.) 3,40 ευρώ

Πάνω απο 40 ποσοστιαίες μονάδες έπεσε έξω το μνημόνιο! Γιατί εμείς έχουμε την εντύπωση ότι “έπεσε μέσα” στην σκοπιμότητα του;

http://olympia.gr/2012/11/16/%CF%80%CE%AC%CE%BD%CF%89-%CE%B1%CF%80%CE%BF-40-%CF%80%CE%BF%CF%83%CE%BF%CF%83%CF%84%CE%B9%CE%B1%CE%AF%CE%B5%CF%82-%CE%BC%CE%BF%CE%BD%CE%AC%CE%B4%CE%B5%CF%82-%CE%AD%CF%80%CE%B5%CF%83%CE%B5-%CE%AD%CE%BE/

H διαρροή από πηγή του Eurogroup, που επικαλέστηκε το Γαλλικό Πρακτορείο, ενόψει της συνεδρίασης της Δευτέρας, τα έλεγε όλα. “Η Ελλάδα έχει μικρή ανάπτυξη, όμως δεν φταίει εκείνη αφού κάνει ό,τι της λένε”.

Όσο όμως κι αν φαίνεται απίστευτο, αυτή είναι εξαρχής η πραγματικότητα, από την πρώτη στιγμή των επαφών τού τότε υπουργού Οικονομικών Γιώργου Παπακωνσταντίνου με τους ευρωπαίους και το ΔΝΤ. Ήταν ο ίδιος ο Έλληνας υπουργός Οικονομικών που ζήτησε ψυχρά από την τρόικα να του δώσει ένα αναλυτικό πρόγραμμα για την Ελλάδα το οποίο η κυβέρνηση Παπανδρέου θα παρουσίαζε ως δικό της. Έτσι βγήκε το πρώτο Μνημόνιο. Τέτοιου επιπέδου ήταν οι πρώτες συζητήσεις της ελληνικής κυβέρνησης με την τρόικα όσο κι αν οι τότε υπεύθυνοι ποτέ δεν θα αποδεχθούν αυτή την πραγματικότητα και θα δηλώνουν ότι οι διαπραγματεύσεις ήταν σκληρές μέχρι να καταλήξουν σε συμφωνία για το πρώτο Μνημόνιο.

Η αποτυχία των Μνημονίων ως προς την επίτευξη των οικονομικών στόχων είναι παροιμιώδης. Αλήθεια, σε ποια χώρα του κόσμου τρόικα και κυβέρνηση, που από κοινού αποφάσισαν και εφάρμοσαν τις μνημονιακές πολιτικές-σοκ, θα έπεφταν έξω πάνω από 40 εκατοστιαίες μονάδες στην εκτίμησή τους για το χρέος ως ποσοστό του ΑΕΠ και θα συνέχιζαν να συγκυβερνούν χωρίς να δίνουν λόγο σε κανέναν; Αν δει κανείς τις εκτιμήσεις του υπουργείου Οικονομικών, θα διαπιστώσει ότι, ενώ υπολόγιζαν το χρέος λίγο κάτω από το 150% του ΑΕΠ, στην πραγματικότητα βρίσκεται στο 190%! Μάλιστα σε όλη τη διάρκεια του προγράμματος το υπουργείο έχει πέσει έξω στους υπολογισμούς του για το χρέος συνολικά περίπου μιάμιση φορά το ΑΕΠ της χώρας! Κι όμως κανείς δεν ζήτησε ούτε μια συγγνώμη.

Αξίξει στο σημείο αυτό να επισημανθεί ότι στην πραγματικότητα δεν μειώνεται σε απόλυτους αριθμούς το χρέος παρά μόνο 15 δισ. μετά το πολυδιαφημισμένο “κούρεμα” Βενιζέλου. Το χρέος κυμαίνεται γύρω στα 340 με 350 δισ. ευρώ σε όλη τη διάρκεια του προγράμματος σκληρής λιτότητας, με εξαίρεση τη μικρή υποχώρηση μετά το “κούρεμα”. Το πρόγραμμα εσωτερικής υποτίμησης “σκότωσε” μεγάλο μέρος του ΑΕΠ, πάνω από 20% και οδεύει προς το 25%, ποσοστό πρωτοφανές για χώρα εν καιρώ ειρήνης. Ο φαύλος κύκλος συνεχίζεται παρά την εμφανή αποτυχία του προγράμματος σε επίπεδο οικονομικών στόχων. Κι αυτό εξαιτίας της λανθασμένης υποτίμησης του λεγόμενου πολλαπλασιαστή, δηλαδή των επιπτώσεων που έχουν στο ΑΕΠ της χώρας οι αιματηρές περικοπές εισοδημάτων, η αύξηση των φόρων, αλλά και οι περιορισμένες ροές αναπτυξιακών κονδυλίων, που δεν μπορούν να αντισταθμίσουν την κατρακύλα της οικονομίας.

Ποια είναι η απάντηση της κυβέρνησης και της τρόικας σε αυτό το μεγάλο λάθος, την υποεκτίμηση του πολλαπλασιαστή, που φτάνει μάλιστα στο ένα τρίτο της πραγματικής επίπτωσης; Η επιβολή της ρήτρας αυτόματης λήψης νέων αιματηρών περικοπών δαπανών και αύξησης των εσόδων με το τρίτο Μνημόνιο.

Με αυτά τα μέτρα όμως θα “σκοτώσουν” ακόμη μεγαλύτερο μέρος του ΑΕΠ, που έχει ήδη μειωθεί κατά 50 δισ. ευρώ, με αποτέλεσμα να αυξάνεται το χρέος. Αυτό το καθοδικό σπιράλ θανάτου γίνεται ακόμη πιο εφιαλτικό καθώς η χώρα οφείλει να φτάσει σε πρωτογενή πλεονάσματα, που φτάνουν μέχρι το 4,5% του ΑΕΠ ετησίως, προκειμένου να αποπληρώνει το χρέος της. Αυτό όμως είναι πραγματική τρέλα, γιατί, ενώ βρίσκεται σε βαθιά κρίση, θα αφαιρεί συνεχώς επιπλέον πόρους απο την οικονομία, τους οποίους θα μπορούσε να διοχετεύσει σε αναπτυξιακούς σκοπούς προκειμένου να ανακάμψει.

Λαγκάρντ και Σόιμπλε διαφωνούν τώρα για τον τρόπο απομείωσης του χρέους, ενώ όφειλαν να πάρουν τις αναγκαίες αποφάσεις σχεδόν τρία χρόνια πριν, στην αρχή του προγράμματος, και όχι να λοιδορούν μαζί με τα κυβερνητικά παπαγαλάκια στην Αθήνα όσους το πρότειναν τεκμηριωμένα και έγκαιρα και, το κυριότερο, με πολύ λιγότερο οικονομικό και κοινωνικό κόστος.

Ο σαδομονεταρισμός πρέπει να σταματήσει, έχει ήδη πληγώσει βαθιά τη χώρα.

Σ. Καπάκος – Avantipopolo.gr

Tο έξυπνο πουλί, από την μύτη πιάνεται…- Του Κώστα Ροδινού

http://www.antinews.gr/2012/11/16/189981/

Όταν παίζεις, επι μακρόν, με τη φωτιά διατρέχεις τον κίνδυνο αυτή να ξεφύγει από τον έλεγχο (άρα στο τέλος να προκληθούν μεγαλύτερες ζημιές), ενώ δεν αποκλείεται να καείς και ο ίδιος! Πολύ φοβούμαι ό,τι η γερμανική πολιτική ηγεσία βρίσκεται σ’ αυτή την εξαιρετικά δυσάρεστη θέση.

Αναμφίβολα, η Γερμανία από το τέλος του 2009 και μετά «παίζει» με την κρίση της Ευρωζώνης. Για την ακρίβεια τη χρησιμοποίησε προς όφελός της,  αδιαφορώντας προκλητικά για τις επιπτώσεις της στη ζώνη του ευρώ και ειδικότερα του Νότου. Ακόμα και  προχθές η Γερμανία ….δανείστηκε από τις αγορές με επιτόκιο 0.020% όταν Ισπανία και Ιταλία έφτασαν πληρώνουν μέχρι και 7%!

Η καταστροφική λιτότητα

Το δίδυμο Μέρκελ-Σόϊμπλε εδώ και τρία χρόνια επιβάλλει μια κοντόφθαλμη πολιτική διαχείρισης της κρίσης, ενώ στην ουσία κάνει ό,τι περνά από το χέρι του για να τη …συντηρήσει! Πάρτε για παράδειγμα την περίπτωση της Ελλάδος. Κάθε λύση…διαρκούσε τρείς μέρες, πριν αυτή αποδομηθεί πλήρως από τις …αγορές και σε κάθε Σύνοδο Κορυφής διαπίστωναν οτι η προηγούμενη λύση …σωτηρίας ήταν ανεπαρκής. Ξεκινήσαμε με ένα «τριετές μνημόνιο» ύψους 120 δις και αισίως φτάσαμε στο …τρίτο μνημόνιο, ενώ έχει …χαθεί και ο λογαριασμός των δις! Για να φτάσουμε που; Να έχουμε το 2020 ή το 2022 ή το 2024  δημόσιο χρέος αυτό που σχεδόν είχαμε το 2009!

Δείτε τη διαπίστωση της ΕΛΣΤΑΤ για την πορεία της οικονομία μας. Βαθιά ύφεση, της τάξεως του 7,2%, το γ’ τρίμηνο του 2012, ενώ το ΑΕΠ, σε σταθερές τιμές, ….επέστρεψε 11 χρόνια πίσω, στο 2001 (44,6 δισ. ευρώ το γ´ τρίμηνο του 2012 , 43,4 δισ. ευρώ το γ´ τρίμηνο 2001).

Χαρακτηριστική είναι η διαπίστωση του κ. Προβόπουλου στο άρθρο στη Wall Street Journal, “το πραγματικό ΑΕΠ συρρικνώθηκε κατά 20% – και συνεχίζει να υποχωρεί. Η ανεργία αυξήθηκε στο 25%, ξεκινώντας από ποσοστό χαμηλότερο του 8%, – και συνεχίζει να αυξάνεται. Το βιοτικό επίπεδο κατακρημνίσθηκε – και συνεχίζει να υποχωρεί. Τα μεγέθη αυτά είναι αντίστοιχα με εκείνα του αμερικανικού «Μεγάλου Κραχ»»

Και καλά η Ελλάδα είχε χρόνια δομικά προβλήματα (που είχε) και  ήταν ο αδύναμος κρίκος της Ευρωζώνης. Οι Έλληνες είναι ….αντιπαραγωγικοί και τεμπέληδες, άρα ευθύνονται οι ίδιοι για τις συμφορές που τους βρήκαν. Επί πλέον δεν …υλοποιούν τα υπεσχημένα και συνεχώς ζητούν περισσότερα χρήματα. Λίγο-πολύ αυτή ήταν η προσφιλής επιχειρηματολογία. Και για κάποιο διάστημα, αποδεικνυόταν πειστική, είναι αλήθεια.

Θα πρέπει να ήταν προς το τέλος του 2010 όταν ο πολύπειρος Ρομάνο Πρόντι είπε  ό,τι το ελληνικό πρόβλημα θα μπορούσε να λυθεί «σε 5 λεπτά»! Δεν ξέρω, αν αρκούσαν μόνο «5 λεπτά», σίγουρα όμως θα βοηθούσε μεγαλύτερη διορατικότητα και αποφασιστικότητα.

Όμως ήταν ζήτημα χρόνου η φωτιά να πάρει διαστάσεις.

Η Ισπανία δεν βρίσκεται αντιμέτωπη  μόνο με τον  το κίνδυνο της  οικονομικής κατάρρευσης, αλλά και εκείνον της διάλυσης της κρατικής της οντότητας και πολλοί πιστεύουν ότι ο κ. Ραχόϊ απλώς αναζητά μια καλύτερη συγκυρία για να υποβάλλει αίτημα …βοήθειας.

Η Πορτογαλία ακολουθεί τα …βήματα της Ελλάδος.

Η Κύπρος ήδη διαπραγματεύεται το δικό της μνημόνιο.

Η Ιταλία, δυσκολεύεται όλο και περισσότερο.

Ακόμα και η Ιρλανδία που αποτελεί το …..επιτυχημένο case study και….αναβαθμίστηκε ασθμένως από τον Οίκο Fitch, είναι  σε μια πολύ εύθραυστη πορεία.

Το ζητούμενο, όμως, δεν είναι τόσο η ραγδαία επιδείνωση των οικονομικών δεδομένων στον Ευρωπαϊκό Νότο. Είναι κυρίως η κοινωνική κατάρρευση συνεπεία της κρίσης. Οι προχθεσινές ογκώδεις διαδηλώσεις στέλνουν ένα ηχηρό μήνυμα ότι η κατάσταση βρίσκεται ήδη εκτός ελέγχου.

Εκείνο που επιδεινώνει τα πράγματα ακόμα περισσότερο είναι η παντελής έλλειψη ελπίδας.

Η λάθος συνταγή…

Που έγινε λάθος; Έγραφε προχθές ο P. Krugman  στους ΝΥΤ,αναφερόμενος στις ΗΠΑ, αλλά νομίζω ότι το αυτό ισχύει και για την ΕΕ:

«Το 2010, οι ιέρακες του ελλείμματος κυριάρχησαν στην πολιτική μας συζήτηση. Σε μια περίοδο μαζικής ανεργίας και ιστορικά χαμηλού κόστους δανεισμού, σε μια περίοδο που η οικονομική θεωρία λέει ότι χρειαζόμασταν περισσότερες, όχι λιγότερες, δημόσιες δαπάνες, οι ιέρακες έπεισαν το μεγαλύτερο μέρος της πολιτικής τάξης ότι τα ελλείμματα, και όχι οι θέσεις εργασίας, θα έπρεπε να είναι η υπ’ αριθμόν 1 προτεραιότητα για την οικονομία μας.»

Ενώ, ο γνωστός μας Τσάρλς Νταλάρα, μιλώντας προχθές στην Αθήνα, επισήμανε: «η λιτότητα εγκλωβίζει όχι μόνο την Ελλάδα αλλά και την Ευρωζώνη, σε μια περίοδο πολύ χαμηλής ανάπτυξης. Αν δει κανείς τα στοιχεία, θα διαπιστώσει ότι πρόβλημα δεν αντιμετωπίζει μόνο η Ελλάδα, η Πορτογαλία, η Ιρλανδία, αλλά ότι το πρόβλημα εξαπλώνεται και στη Γαλλία, την Ισπανία, την Ολλανδία και σε άλλες χώρες».

Είναι προφανές ότι τα  «πακέτα σωτηρίας» δεν αποτελούν λύση, ούτε  η Γερμανία και τα άλλα τσομπανόσκυλα  της λιτότητας μπορούν να επιμείνουν στην ίδια πολιτική.

Αυτό δεν είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα της Γερμανίας. Ποιος είναι ο κίνδυνος; Το έγραψαν πρόσφατα οι Financial Times:

“Το ανεξέλεγκτο τραπεζικό ρίσκο δημιουργεί έκρηξη στο σύστημα. Το πιθανότερο είναι ότι οι περιφερειακές κυβερνήσεις ακόμη θα στενάζουν κάτω από το βάρος των χρεών και δεν θα έχουν την δυνατότητα να σώσουν τις τράπεζές τους. Το κόστος των διασώσεων θα πέσει τότε στους μηχανισμούς, πιθανότατα τον European Stability Mechanism. Η Γερμανία διαθέτει το ένα τέταρτο από τα κεφάλαια του ESM, οπότε θα αναμένεται από την Γερμανία να πληρώσει σε μεγάλο βαθμό την κρίση που απεγνωσμένα προσπάθησε να αποφύγει….”

Η κ. Μέρκελ μπαίνει σε προεκλογική τροχιά και πολύ θα ήθελε να αφήσει την κρίση πίσω της, πολύ δε περισσότερο να την κρατήσει όσο το δυνατόν πιο μακριά από τη Γερμανία. Για προφανείς λόγους.

Προσπαθεί, λοιπόν,  να τα κρύψει όλα κάτω από το χαλί, τουλάχιστον μέχρι τον Σεπτέμβριο του 2013.

Το έξυπνο πουλί…

Όμως, αυτοί οι υπολογισμοί δεν έλαβαν υπόψιν τους τον…ξενοδόχο! Που στη συγκεκριμένη περίπτωση ήταν το ΔΝΤ και η κ. Λαγκάρντ! Και όχι, μόνο…

Η κ. Λαγκάρντ το είπε, όσο πιο κομψά μπορούσε, «θέλουμε μια πραγματική λύση για την Ελλάδα»!

Μέρκελ και Σόϊμπλε, από την άλλη πλευρά, εργάζονται  για μια από τις …λύσεις που επέβαλαν τα τελευταία χρόνια. Και οι οποίες απεδείχθησαν, εκ των πραγμάτων, καταστροφικές.

Και γιατί αυτό έχει σημασία; Έχει σημασία γιατί μια «πραγματική λύση για την Ελλάδα», θα αποτελέσει τον πρόδρομο για ..πραγματικές λύσεις για το σύνολο της Ευρωζώνης.

Ίσως, είναι η πρώτη φορά από τότε που ξέσπασε η κρίση που η Γερμανία δεν έχει και πολλές επιλογές. Επίσης, για πρώτη φορά, ο χρόνος δεν δουλεύει υπέρ της, αλλά εναντίον της;

Είναι έτοιμη να ανταποκριθεί;

Το σκηνικό μου θυμίζει μια  σκηνή από τον Jerry Maguire; Ο Τom Cruise  ζητούσε  καλύτερο συμβόλαιο για τον παίκτη του πριν αρχίσει η σεζόν. Όμως, ο Γενικός Διευθυντής της Ομάδος, ήθελε ακόμα ένα χρόνο γιατί επένδυε σε μια όχι και τόσο καλή …απόδοση του παίκτη. Θυμάστε, πόσα πλήρωσε στο τέλος! Ο ….Γενικός Διευθυντής….

Μήπως ο Παναγούλης ήταν προφητικός ;;;

http://olympia.gr/2012/11/16/%CE%BC%CE%AE%CF%80%CF%89%CF%82-%CE%BF-%CF%80%CE%B1%CE%BD%CE%B1%CE%B3%CE%BF%CF%8D%CE%BB%CE%B7%CF%82-%CE%AE%CF%84%CE%B1%CE%BD-%CF%80%CF%81%CE%BF%CF%86%CE%B7%CF%84%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CF%82/

--*Γράφει ο Δρ. Κυριάκος Τόμπρας

Η ώρα που οι Έλληνες Αστυνομικοί των 510 ευρώ θα πάρουν τη μεγάλη απόφαση είναι πολύ κοντά.

View this document on Scribd

ECONOMIST>Ξεχάστε την Ελλάδα. Η Γαλλία είναι η ωρολογιακή βόμβα της Ευρώπης!

http://kourdistoportocali.com/articles/15993.htm

Ξεχάστε Ελλάδα-Ισπανία-Ιταλία: Το μεγάλο πρόβλημα της ευρωζώνης είναι η Γαλλία Με ένα πρωτοσέλιδο-και ένα κύριο άρθρο- που αν μη τι άλλο αναμένεται να προκαλέσει αίσθηση κυκλοφορεί ο αυριανός Economist. Το συντηρητικό βρετανικό περιοδικό υποστηρίζει, ούτε λίγο ούτε πολύ, ότι τα προβλήματα Ελλάδας, Ισπανίας, Ιταλίας είναι σταγόνα στον ωκεανό για τη βιωσιμότητα της ευρωζώνης μπροστά στην «ωρολογιακή βόμβα», όπως τη χαρακτηρίζει, της Γαλλίας. 

«Η κρίση του ευρώ», όπως υποστηρίζει ο Economist, «ξεσκέπασε τις αδυναμίες» μιας χώρας η οποία «ήταν πάντα στην καρδιά της ευρωζώνης». Και τα στοιχεία προς επίρρωσιν αυτής της διαπίστωσης δεν είναι λίγα.«Εδώ και χρόνια η ανταγωνιστικότητα της Γαλλίας υποχωρεί συνεχώς έναντι της Γερμανίας, με την τελευταία να έχει προχωρήσει σε περικοπές δαπανών και μεταρρυθμίσεις στην οικονομία της». 

«Η Γαλλία αντίθετα, χωρίς πλέον το περιθώριο της υποτίμησης του εθνικού της νομίσματος, έχει στραφεί σε αύξηση των δημοσίων δαπανών και του χρέους της». Κι ενώ άλλες χώρες, κατά τον Economist, προσπαθούν να μειώσουν τον δημόσιο τομέα τους, το γαλλικό Δημόσιο έχει αυξηθεί τα τελευταία χρόνια καταλαμβάνοντας το 57% του ΑΕΠ. Και όχι μόνο: «εξαιτίας της αδυναμίας της να πετύχει ισοσκελισμένο προϋπολογισμό από το 1981, το δημόσιο χρέος της Γαλλίας έχει αυξηθεί από το 22%, πάνω από 90% σήμερα».

«Αλλά και το επιχειρηματικό κλίμα στη χώρα έχει επιδεινωθεί. Οι γαλλικές επιχειρήσεις επιβαρύνονται από τις υπερβολικά άκαμπτες εργασιακές σχέσεις, τις ρυθμίσεις αγοράς-προϊόντος, αλλά και τις υψηλότερες κοινωνικές εισφορές στην Ευρώπη. Δεν αποτελεί έκπληξη το γεγονός ότι οι νέες επιχειρήσεις είναι σπάνιες. Η Γαλλία διαθέτει λιγότερες μικρές και μικρομεσαίες επιχειρήσεις, τις σημερινές μηχανές οικονομικής ανάπτυξης, από τη Γερμανία, την Ιταλία ή τη Βρετανία. Η οικονομία έχει μείνει στάσιμη, ενδέχεται να πέσει σε ύφεση το τρέχον τρίμηνο και να μην αναπτυθχεί καθόλου τον επόμενο χρόνο. Πάνω από το 10% του εργατικού δυναμικού και πάνω από το 25% των νέων είναι άνεργοι. Το έλλειμμα εξωτερικών συναλλαγών έχει εκτοξευθεί και από ελαφρώς πλεονασματικό το 1999, έχει γίνει από τα μεγαλύτερα της ευρωζώνης. Με λίγα λόγια, πολλές από της επιχειρήσεις της Γαλλίας δεν είναι ανταγωνιστικές και η κυβέρνηση ζει πέρα από τις δυνατότητές της».

Δεν απομένει λοιπόν άλλλος δρόμος για τον κ. Φρανσουά Ολάντ, κατά τον Economist, από το να προχωρήσει σε θαρραλέες μεταρρυθμίσεις. Κάτι που ωστόσο δεν φαίνεται πρόθυμος να κάνει, κατά το βρετανικό συντηρητικό περιοδικό, δεδομένου ότι η Γαλλία δεν αισθάνεται ότι βρίσκεται κάτω από συνθήκες κρίσης, με αποτέλεσμα να μην έχει κίνητρο, όπως συνέβη με άλλες χώρες, να προχωρήσει σε τολμηρές αλλαγές. Το βρετανικό περιοδικό θυμίζει άλλωστε την απροθυμία της χώρας να εκχωρήσει την εθνική της κυριαρχία στηρίζοντας μέσω της στενότερης ενοποίησης τους ευρωπαϊκούς θεσμούς, αλλά και το γεγονός ότι ο κ. Ολάντ «κάηκε» το 2005 όταν οι Γάλλοι ψηφοφόροι απέρριψαν στο σχετικό δημοςψήφισμα τη Συνταγματική Συνθήκη της Ευρωπαϊκής Ενωσης και το κόμμα του είχε διχαστεί. «Αν ο κ. Ολάντ δεν αποδείξει ότι δεσμεύεται πραγματικά να αλλάξει το δρόμο που ακολουθεί η χώρα του τα τελευταία 30 χρόνια, η Γαλλία θα χάσει την εμπιστοσύνη των αγορών- και των Γερμανών», προειδοποιεί ο Economist. 

«Η κρίση μπορεί να χτυπήσει ακόμα και στις αρχές του νέου έτους», υποστηρίζει το περιοδικό. «Οι προηγούμενες αναταραχές της ευρωζώνης έχουν ξεκινήσει από αλλού, για να περιβάλλουν στο τέλος τη Γαλλία και το ίδιο μπορεί να συμβεί και τώρα. Και αυτή τη φορά θα είναι η Γαλλία, όχι η Ισπανία ή η Ιταλία αυτή που θα αποφασίσει την τύχη του ευρώ», όπως αναφέρει χαρακτηριστικά, καταλήγοντας δυσοίωνα: «Ο κ. Ολάντ δεν έχει πολύ χρόνο στη διάθεσή του για να απενεργοποιήσει τη βόμβα στην καρδιά της Ευρώπης». Οι αιχμηρές, σε κάθε περίπτωση, απόψεις του βρετανικού περιοδικού απηχούν τις θέσεις που διατύπωσε στην ετήσια έκθεσή του για τη Γαλλία, στις 5 Νοεμβρίου, το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο.

Το τελευταίο προειδοποίησε τη χώρα ότι κινδυνεύει να μείνει πίσω από την Ιταλία και την Ισπανία σε θέματα ανταγωνιστικότητας, αν δεν προχωρήσει σε μείωση του εργατικού κόστους και της φορολογίας. Μέσα στην εβδομάδα εξάλλου, ο υπουργός Οικονομικών της Γερμανίας, κ.Βόλφγκανγκ Σόιμπλε ανέθεσε από ομάδα «σοφών» την κατάρτιση ειδικής έκθεσης για τις μεταρρυθμίσεις που πρέπει να εφαρμόσει η Γαλλία, προκαλώντας τις αντιδράσεις του Παρισιού. Ο κ. Σόιμπλε προσπάθησε λίγες ημέρες αργότερα σε κοινή συνέντευξη Τύπου με τον γάλλο ομόλογό του κ. Πιέρ Μοσκοβισί, να διασκεδάσει τις αντιδράσεις, τονίζοντας την «αμοιβαία εμπιστοσύνη» που υπάρχει μεταξύ των δύο χωρών. Οπως και να έχει, οι περιπέτειες του κοινού νομίσματος και ο μεταρρυθμιστικός άνεμος που φυσάει σαρώνοντας την ευρωζώνη, καλά κρατούν...

http://www.tovima.gr/finance/article/?aid=484128

Πνεύμα Θεατρικό: Οι «Νταντάδες» του Σκούρτη μας μιλούν για την κρίση (;) - από την Ηρώ Μητρούτσικου

Πνεύμα Θεατρικό     

27.10.2012                                                                           από την Ηρώ Μητρούτσικου

http://www.attikipress.gr/31389/oi-ntantades-toy-skoyrth-mas-miloyn-gia-thn-krish

 

Οι «Νταντάδες» του Σκούρτη μας μιλούν για την κρίση (;)

 

Ο Γιώργος Σκούρτης πρωτοεμφανίζεται με το έργο του “Οι νταντάδες” στο Θέατρο Τέχνης του Καρόλου Κουν, ένα έργο-σταθμό στη σύγχρονη δραματουργίας μας. Ακολούθησαν τα έργα: “Οι μουσικοί”, “Οι εκτελεστές”, “Οι ηθοποιοί” και “Οι παγιδευτές” (2005, άπαιχτο ακόμη). Επίσης το “Θρίλερ του έρωτα” και η μεγάλη επιτυχία του “Κομμάτια και θρύψαλα”, που παίχτηκε το 1976 σε σκηνοθεσία Κάρολου Κουν, κι από τότε παίζεται σχεδόν κάθε χρόνο από επαγγελματικούς και ερασιτεχνικούς θιάσους. Έχει γράψει μυθιστορήματα, καθώς και μια σειρά έργων με ήρωα τον κακόμοιρο Καραγκιόζη. Κάνει ένα καθαρά Ελληνικό θέατρο με τύπους που φέρουν όλα τα χαρακτηριστικά του Έλληνα...

 "Οι νταντάδες" ανέβηκαν για πρώτη φορά επί δικτατορίας, από το Θέατρο Τέχνης, την άνοιξη του 1970. Το σκηνοθέτησε ο Γιώργος Λαζάνης και τα σκηνικά φιλοτέχνησε ο Γιώργος Βακαλό. Έπαιξαν οι ηθοποιοί Θύμιος Καρακατσάνης (Πέτρος), Γιάννης Μόρτζος (Παύλος) και Νίκος Μπουσδούκος (κύριος Σταύρος). Δύο χρόνια μετά, το έργο ανέβηκε στο Οφ-Οφ Μπρόντγουεϊ, στην Ν.Υόρκη!

Το έργο μιλά για τα αποτελέσματα της εξουσίας που οδηγεί σε εξαθλίωση εσωτερική και ανισορροπία κοινωνική, χωρίς να προσδιορίζει για ποιά εξουσία μιλά. Οι πολλές μορφές εξουσίας (που παραλλάσσονται ανάλογα με τις καταστάσεις ή τις εποχές) περιγράφονται αλληγορικά, καθώς και το τί μπορεί να πάθει από αυτές ο άνθρωπος. Ωστόσο, η γραφή του Σκούρτη είναι πάντα ρεαλιστική. Τα έργα του αποτελούν μορφή κοινωνικοπολιτικής καταγγελίας και ο ίδιος δηλώνει ότι η οργή τον έκανε συγγραφέα! Σήμερα, η οικονομική κρίση είναι μια μορφή εξουσίας κάτω από την οποία συνθλίβεται το άτομο, όπως το ’70 συνθλιβόταν από την δικτατορία. Οι "Νταντάδες" είναι ένα μεγάλο έργο, γιατί κάθε εποχή μπορεί να το διαβάσει διαφορετικά. Πάντα, θα σημαίνει κάτι. Όπως σημαίνουν και τα ονόματα και των τριών ηρώων...

Ο Πέτρος και ο Παύλος, αποφυλακισμένοι πρόσφατα, τριγυρίζουν άστεγοι , πεινασμένοι, άνεργοι. Επάνω στην απελπισία τους, εμφανίζεται ένας κύριος, και τους προτείνει μια εύκολη δουλειά με υψηλές απολαβές, ευχάριστη διαμονή και πλούσια υλικά αγαθά. Αποφασίζουν να τον ακολουθήσουν. Στην πορεία προκύπτουν όροι και απαιτήσεις, που δοκιμάζουν τους ίδιους αλλά και την φιλία τους. Οι συγκρούσεις με τους εαυτούς τους, αλλά και μεταξύ τους είναι αναπόφευκτες.

Το έργο γράφτηκε το 1970, μέσα στην χούντα και με νωπές ακόμα τις μνήμες του εμφυλίου. Μεταφερμένο στο σήμερα, εξακολουθεί να πραγματεύεται τα ίδια ζητήματα: τί είναι πρόθυμος κανείς να θυσιάσει, να ανεχθεί και να πιστέψει, στο όνομα του εύκολου πλουτισμού και του βολέματος. Ο απλός άνθρωπος με πίκρες, όνειρα, με επιθυμίες, με πίστη στη ζωή, έρχεται αντιμέτωπος με τη βία και τον εξαναγκασμό της εξουσίας. Ανυπεράσπιστος μπροστά της δέχεται ως αλήθεια, ηθική και ζωή, το ψέμα, την ανηθικότητα και τέλος τον θάνατο. «Κάποιοι» από την εξουσία, πάντα θα κλέβουν τη ζωή των απλών ανθρώπων μέσα σε μια φθαρμένη κοινωνία, η οποία κλονίζεται ηθικά, πολιτικά και κοινωνικά. (Οποιαδήποτε ομοιότητα με πραγματικά πρόσωπα και καταστάσεις είναι συμπτωματική και ουδεμία σχέση έχει με την πραγματικότητα;)

Η φετινή παράσταση των Νταντάδων παρουσιάζεται από τρία νέα παιδιά, σε έναν πολύ ιδιαίτερο χώρο. Όλο, σχεδόν, το έργο εκτυλίσσεται στο πολυτελές, αλλά κλειστοφοβικό, σπίτι του εργοδότη Σταύρου, κι έτσι η παράσταση παίζεται σε ένα διαμέρισμα στον Κεραμεικό! Δεν είναι η πρώτη φορά που βλέπουμε παράσταση σε διαμέρισμα (μέχρι και σε γκαρσονιέρα έχουμε δει), αλλά το «Studio της Οδού Πλαταιών» εκτός από θεατράκι είναι και χώρος μαθημάτων.

Το δεύτερο αξιοπρόσεκτο αυτής της παράστασης είναι ότι οι τρεις ηθοποιοί (Ανδ.Αντωνιάδης, Μ.Βαζαίος, Μ.Καβίδας) συνσκηνοθετούν! Είναι συχνό το φαινόμενο ένας ηθοποιός που παίζει να σκηνοθετεί κιόλας, ή μια παράσταση να έχει δύο σκηνοθέτες. Αυτό, όμως, (να παίζουν τρεις και να αυτοσκηνοθετούνται συγχρόνως) μόνο στην περσινή παράσταση των: Καταλειφού, Οικονομίδου Κοκκίνου το είδαμε, αλλά εκεί υπήρχε και ένας (τέταρτος) αμιγώς σκηνοθέτης (Π.Παπαδόπουλος).

Εδώ, λοιπόν, τρία νέα παιδιά καταφέρουν να σκηνοθετήσουν μια πολύ καλή παράσταση και να υποδυθούν τρεις διαφορετικούς τύπους, έγκλειστους σε μια περίεργη συνθήκη. Ο κύριος, η εξουσία δηλαδή, ζητά από τους δύο άνεργους φίλους να υπηρετούν και να λατρεύουν με την ψυχή τους κάτι το οποίο είναι πεθαμένο, αλλά αυτοί θα πρέπει να το αγαπήσουν με πάθος αληθινό, να θυσιαστούν για μια πεθαμένη ιδέα-ιδεολογία

και να αφιερώσουν την ίδια την ζωή και την ελευθερία τους! Ο Σκούρτης έχει πάρει ιδέες από το “1984” του ‘Οργουελ κι έφτιαξε ένα καθαρά Ελληνικό έργο με αρκετές δόσεις χιούμορ, παρόλη την τραγική ειρωνεία που το διαπερνά!

Όσοι, λοιπόν, θέλετε να δείτε ένα καλό ελληνικό έργο να γελάσετε αλλά και να προβληματιστείτε, ο «κύριος» θα σας περιμένει σπίτι του, 

κάθε Τετάρτη και Πέμπτη, στις 9.30, μέχρι τις 6 Δεκέμβρη....

 

“Στούντιο της οδού Πλαταιών”

 

Πλαταιών 4 και Πειραιώς, Κεραμεικός (7’ από το Metro Kεραμεικός)
Τηλ.: 213-0058407, 6984-036147

Εισιτήρια: 10 , 5 Ε

Πνεύμα Θεατρικό ΠΑΛΙΟ     

http://www.attikipress.gr/27635/teleytaies-kalokairines-parastaseis-sthn-athhna

 Τελευταίες Καλοκαιρινές Παραστάσεις στην Αθήνα

 

22.9.2012                                                                             από την Ηρώ Μητρούτσικου

 

 

Και νάααα ‘μαστε πάλι εδώ, μαυρισμένοι και ξεκούραστοι!!!

Είμαι σίγουρη ότι οι περισσότεροι από εσάς έχετε κλείσει μήνα στην πρωτεύουσα∙ κι εγώ κοντεύω, αλλά ακόμα θαυμάζω το φετινό μου μαύρισμα...

Αλλά για να σοβαρευτούμε, αρχίζω την εξέταση: Πόσες παραστάσεις είδατε; Τόσες και τόσες περιόδευαν σε όλη την Ελλάδα και σε όλη την Αθήνα. Όλο και κάπου θα πήγατε. Εεε;

Όσο για ‘μένα, τον Σεπτέμβρη είδα λίγες, στις οποίες θα αναφερθώ περιληπτικά, γιατί αυτές που απέμειναν  τελειώνουν σύντομα!

 

“ΟΙΔΙΠΟΥΣ ΤΥΡΡΑΝΟΣ” του Σοφοκλή: 

Η μοναδική τραγωδία που παρουσιάστηκε φέτος στην Επίδαυρο. Ο πολύ καλός σκηνοθέτης Τσεζάρις Γκραουζίνις (από την Λιθουανία) κατάφερε να κάνει μια εξαιρετική και απόλυτα μίνιμαλ παράσταση. Δύο πόρτες, μια καρέκλα και ένα χαλί ήταν τα μοναδικά σκηνικά αντικείμενα που υπήρχαν, τα οποία,  μάλιστα, «έπαιζαν» ρόλο στην παράσταση! Στα ίδια παλ χρώματα με τα σκηνικά αντικείμενα ήταν και τα λειτουργικά, άχρονα-σύγχρονα, κοστούμια.

 Αυτή η παράσταση είχε κάτι που είχαμε να δούμε καιρό: αν και είχε απόλυτα σύγχρονη ματιά, η διανομή έγινε όπως στην αρχαιότητα:  ένας, αποκλειστικά, ανδρικός θίασος και τρεις ηθοποιοί οι οποίοι έπαιζαν όλους τους κύριους ρόλους του έργου (δηλαδή οι δύο δευτεραγωνιστές υποδύονται από τρεις ρόλους ο καθένας).  Επίσης, όλοι οι ηθοποιοί ήταν συνέχεια επί σκηνής λειτουργώντας σαν ομάδα και προωθώντας την εξέλιξη της υπόθεσης!

Ο Αιμίλιος Χειλάκης (Οιδίπους) ήταν απλός και καθηλωτικός. Πολύ καλός ως Κρέοντας, βοσκός εξ Κορίνθου και αγγελιοφόρος  ο Χρήστος Σαπουτζής. Ο Κων/νος Μαρκουλάκης απογοήτευσε πολλούς ως Τειρεσίας και Ιοκάστη, αλλά ήταν πολύ καλός στο ρόλο του βοσκού του Λάιου. Ένα (δεύτερο και τελευταίο) μείον της παράστασης ήταν το χωρίς νόημα το αναπηρικό καρότσι της Ιοκάστης.

Κατά τα άλλα, ήταν μια εξαιρετική παράσταση, με πολύ καλή μουσική, χωρίς τίποτα κραυγαλέο. Έβλεπες πραγματικό θέατρο 

 

“EROFILI SYNOPSIS 3”, του Γ. Χορτάτση:

Ο Σίμος Κακάλας, ο οποίος βραβεύτηκε με Έπαινο Σκηνοθεσίας από την Ένωση Ελλήνων Κριτικών για το έργο "Λιωμένο Βούτυρο", και ο θίασός του παρουσιάζουν το έργο «Εrofili  synopsis», μια παράσταση βασισμένη στην Ερωφίλη του Γ. Χορτάτση. Η προηγούμενη εκδοχή της παράστασης, "Ερωφίλη - άσκηση 2", παρουσιάστηκε με μεγάλη επιτυχία στην μικρή Επίδαυρο το 2010, αποσπώντας εξαιρετικές κριτικές. Η φετινή, η οποία ήταν η μόνη από τις τρεις εκδοχές που έχω δει, ήταν μια  πολύ ιδιαίτερη παράσταση, με στοιχεία σωματικού αλλά και Ιαπωνικού θεάτρου. Έπαιζε πολύ με τις σκιές, το άσπρο και το μαύρο, την αργή κίνηση και τον απόλυτο μινιμαλισμό. Θεωρώ την Γκόλφω και ειδικά το Λιωμένο Βούτυρο πολύ καλύτερες δουλειές∙  η Ερωφίλη έχει μια ωριμότητα, αλλά ίσως της έλειπε κάτι ακόμα! Ωστόσο να αναφερθώ σε δύο εξαιρετικές στιγμές της παράστασης αυτής:

Στην αρχή όταν η ηθοποιός γυρίζει στην πίσω πλευρά του κεφαλιού της την μάσκα πουλιού που φοράει, γυμνώνει την πλάτη της, κι αρχίζει να κινεί την πλάτη και τα χέρια της σαν να είναι το μπροστινό μέρος του περίεργου πουλιού που μας μιλάει!

Και στο τέλος της παράστασης, αφού ο βασιλιάς έχει διαμελίσει τον Πανάρετο και έχει τελειώσει τον λόγο του για την εξουσία και τη δύναμή του, ακούγεται μια φωνή: «Σε αυτό το σημείο του έργου, ο Χορός ποδοπατά τον βασιλιά για την ύβρη που διέπραξε∙ όμως στη σύγχρονη εποχή  δεν υπάρχει Χορός στην κοινωνία μας, κι έτσι ο βασιλιάς μένει ατιμώρητος». Σβήσαν τα φώτα και ακούστηκε ένα γελάκι μαζί με ένα «χμ» από όλο το θέατρο!

 

 

“ΑΜΦΙΤΡΥΩΝ”, κωμωδία του Μολιέρου (1668):

Ο Μολιέρος εμπνέεται από την ελληνική μυθολογία, στηρίζεται δεξιοτεχνικά πάνω στον Αμφιτρύωνα του Πλαύτου και μεταπλάθει τον μύθο του Αμφιτρύωνα και της Αλκμήνης σε μια απολαυστική κωμωδία.  Προκειμένου να χαρεί τον έρωτά του με την Αλκμήνη, ο Δίας παίρνει τη μορφή του άντρα της, του Αμφιτρύωνα, που λείπει στη μάχη. Με τη βοήθεια του Ερμή, που μεταμορφώνεται με τη σειρά του σε Σωσία, υπηρέτη του Αμφιτρύωνα, το σχέδιο του βασιλιά των θεών στέφεται με επιτυχία. Όμως αυτή η διπλή μεταμόρφωση γεννά μια σειρά από τρομακτικές παρεξηγήσεις, ίντριγκες, ανατροπές, πάθη και εξωφρενικό χιούμορ, όταν ο Αμφιτρύωνας επιστρέφει από τον πόλεμο. Οι ανεξήγητες αυτές καταστάσεις βρίσκουν τη λύση τους μετά από τη θεϊκή παρέμβαση, που προσφέρει στον Αμφιτρύωνα μια πειστική εξήγηση και μια αναγκαία και –ίσως- ευτυχή λύση.

 Στον Αμφιτρύωνα, ο Μολιέρος χρησιμοποιεί τα δοκιμασμένα μοτίβα τόσο της αυτοσχέδιας κωμωδίας όσο και της προγενέστερης λόγιας ελληνικής και λατινικής θεατρικής παράδοσης, για να μιλήσει για τον ερωτικό πόθο αλλά και την εκμετάλλευση του αδύνατου από τον δυνατό.
Αξιοποιώντας στο έπακρο τα θεατρικά σχήματα της μεταμόρφωσης και της παρεξήγησης, ζωντανεύει με εξαιρετική μαεστρία τους ήρωές του, δίνοντας τους μια χυμώδη σκηνική υπόσταση και ισορροπώντας την ποίηση με την κωμικότητα, χωρίς να υποβαθμίζει τις δραματικές πτυχές που κρύβονται στον αρχαιοελληνικό μύθο.

Γραμμένη το 1668, η κωμωδία του Μολιέρου παρουσιάζεται για δεύτερη φορά από το Εθνικό Θέατρο - η πρώτη ήταν το 1948 σε σκηνοθεσία Δημήτρη Ροντήρη. Ο Γάλλος κωμωδιογράφος θίγει έμμεσα τις ερωτικές περιπέτειες του Βασιλιά Λουδοβίκου 14^ου ενώ σατιρίζει τον αμοραλισμό των ισχυρών και την δουλική συμπεριφορά όσων τους περιβάλλουν. 

 Ο Λευτέρης Βογιατζής (που λόγω προβλημάτων υγείας μας έλειψε τον χειμώνα που πέρασε από την Αθηναϊκή Σκηνή) έχει στη διάθεσή του ένα σύνολο σημαντικών συνεργατών,  Αμφιτρύων (Γιώργος Γάλλος), Δίας (Νίκος Κουρής), Αλκμήνη (Αμαλία Μουτούση) που θα υλοποιήσουν την, όπως πάντα, εξαιρετικά δουλεμένη και ποιοτικά άρτια σκηνοθετική του προσέγγιση.
Η τελευταία παράσταση δόθηκε στο Ηρώδειο. Καλή, αλλά κουραστικό το πρώτο μέρος.

  

“ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΜΑΣ ΤΣΙΡΚΟ”, λαϊκή, πολιτική - σατιρική επιθεώρηση τουΙάκωβου Καμπανέλλη:

Η παράσταση του 1973, από τον θίασο Καρέζη – Καζάκου, ήταν μια κραυγή ενάντια στη δικτατορία αλλά και στην ανευθυνότητα των Ελλήνων. Το έργο μιλάει για γεγονότα που καλύπτουν ένα μεγάλο φάσμα της ελληνικής ιστορίας, από την αρχαιότητα ως το 1940, αλλά μέσα από ένα συγκεκριμένο ιδεολογικό και ιστορικό πρίσμα. Ωστόσο, είναι πια ξεπερασμένο, εγκλωβισμένο στην εποχή που γράφτηκε. Ο σκηνοθέτης Σωτήρης Χατζάκης δεν έκανε τίποτα για να το επικαιροποιήσει. Δεν άλλαξε ούτε τη μουσική (Στ. Ξαρχάκος) και προπάντων δεν μείωσε την μεγάλη του διάρκεια!

Η παράσταση περιοδεύει παντού και παντού τα θέατρα γεμίζουν μεσήλικες που χειροκροτούν όλη την ώρα σε κάθε άκουσμα της λέξης «Έλληνας» και «ξένος παράγοντας». Δεν είναι, όμως, δυνατόν ό,τι ήταν επαναστατικό την περίοδο της Χούντας να είναι και σήμερα. Πριν 40 χρόνια κατ’αρχάς υπήρχε λογοκρισία, σήμερα που δεν υπάρχει γιατί δεν άλλαξε τίποτα στο κείμενο;

 Έχω την αίσθηση ότι αυτό το έργο ανέβηκε με σκοπό την είσπραξη, κι όχι για να προσφέρει κάτι νέο στους θεατές, να τους παρακινήσει να κάνουν κάτι, αλλά το αντίθετο: να κοιμηθούν ήσυχοι μετά από αυτό το θέαμα (γιατί επρόκειτο για θέαμα και μάλιστα ακριβό) πιστεύοντας ότι έχουν διαπράξει μια πολιτική πράξη καθήμενοι!! Στον καιρό της δικτατορίας ήταν πολιτική πράξη και μόνο το να τολμήσεις να μπεις σε ένα θέατρο όπου παιζόταν τέτοιο έργο. Σήμερα τι είναι αυτή η παράσταση; Μια σπασμωδική εκτόνωση και ψευδαίσθηση επανάστασης τηλεθεατών του Λαζόπουλου; Νιώθω ότι οι αγανακτισμένοι της πολυθρόνας αποφάσισαν, επιτέλους, να βγουν από το σπίτι τους και να πάνε, μετά από πολλά χρόνια, θέατρο, σε μια παράσταση που τους πρότεινε η τηλεόραση... Συγνώμη, αλλά κι εγώ κι όλος ο νέος κόσμος βαρεθήκαμε (και είμαι επιεικής!).....

Ακόμα ένα έγκλημα στη Συρία: Ισλαμοφασίστες έκαψαν Eλληνορθόδοξο μοναστήρι!

http://www.pentapostagma.gr/2012/11/e_15.html

Το Ελληνορθόδοξο μοναστήρι της Αγίας Μαρίας στις όχθες του Ευφράτη αποτελεί παρελθόν. 
Γι αυτό φρόντισαν οι "δημοκρατικοί" - κατά τον υπουργό Εξωτερικών της Ελλάδας Δ.Αβραμόπουλο - ισλαμοφασίστες αντάρτες, οι οποίοι μόλις κατέλαβαν την περιοχή το έκαψαν και μετά το ανατίναξαν!
Μνημείο τέχνης που...συγκέντρωνε ανεκτίμητης πολιτιστικής αξίας κειμήλια και έργα ανεκτίμητης τέχνης καταστράφηκε τους ισλαμιστές αντάρτες της Συρίας που αγωνίζονται για την κατάληψη της εξουσίας στην Συρία.
Η μοναδική Ελληνορθόδοξη παρουσία κοντά στην πόλη Deir Ezzor της Συρίας δεν υπάρχει πλέον.
Εκεί για μια δεκαετία (1994 – 2004) οι Χριστιανοί της Συρίας είχαν εργαστεί με τεράστιες θυσίες και τη συμπαράσταση του προέδρου της Συρίας Άσαντ και οικοδόμησαν ένα μνημείο παιδείας και πολιτισμού: Τη χριστιανική σχολή ‘Al-wahda’.
Τα ισλαμικά ζώα της «Αραβικής Άνοιξης», προχωρούν σε πολιτιστική καταστροφή όλων των χριστιανικών μνημείων.
πηγή 

ΠΗΓΗ: http://www.pentapostagma.gr/2012/11/e_15.html#ixzz2CJs5S6Mz

Πήγαν να "φάνε" και την τελευταία των Ωνάση; Βαριά τραυματισμένη στο νοσοκομείο η Αθηνά!

http://www.kourdistoportocali.com/articles/15972.htm

Η Ελληνίδα κληρονόμος έπεσε από το άλογό της, κατά την διάρκεια προπόνησης στους στάβλους της παθαίνοντας κάκωση στον ραχιαίο.

Ο σύζυγός της, Αλβάρο, ο επονομαζόμενος Ντόντα, είναι δίπλα της στο νοσοκομείο και στις δηλώσεις του τόνισε ότι η σύντροφός του έχει τραυματιστεί σοβαρά, αλλά παραδέχτηκε πως τα πράγματα θα μπορούσαν να είναι ακόμη πιο δύσκολα.

«Είναι πολύ άσχημος τραυματισμός αλλά είμαστε ευτυχείς γιατί θα μπορούσε να ήταν πολύ χειρότερα. Θα έχει πλήρη αποκατάσταση», τόνισε ο Ντόντα. Όπως ήταν φυσικό, ακύρωσε την συμμετοχή του στην έναρξη αγώνων στην Στουτγάρδη.

http://www.crime.gr/

Ο "ΚΑΓΚΕΛΑΡΙΟΣ" ΑΚΗΣ ΑΓΚΑΛΙΤΣΑ ΜΕ ΠΑΝΙΣΧΥΡΟ ΓΑΛΑΖΙΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ... ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΟ

http://makeleio.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=7336:--qq--------&catid=4:2012-02-11-12-49-59&Itemid=2

Θέλετε να δείτε τον "καγκελάριο" σήμερα Ακη Τσοχατζόπουλο να τραγουδάει παλιότερα με πρωτοκλασάτο πιο πρωτοκλασάτος δεν γίνεται πολιτικό της Νέας Δημοκρατίας;

Ο Τσοχατζόπουλος αγκαλίτσα με τον Καραμανλή..."Οι μεγάλες αγάπες δεν ξεχνιούνται" που λέει και το άσμα..

Τη φωτογραφία αλιεύσαμε απο το taxalia

Γιατί δεν δίνουν τη δανειακή δόση οι Γερμανοί - Του Γιώργου Δελαστίκ

http://hassapis-peter.blogspot.gr/2012/11/blog-post_9080.html

Υπάρχει ένα ερώτημα το οποίο έχουν όλοι οι Ελληνες, μνημονιακοί και αντιμνημονιακοί: αφού η συγκυβέρνηση Σαμαρά, Βενιζέλου, Κουβέλη εκτελεί χωρίς την παραμικρή αντίρρηση κάθε εντολή του Βερολίνου και τη μετατρέπει σε νόμο του ελληνικού κράτους, γιατί οι Γερμανοί δεν...

δίνουν στην κυβέρνηση τη διαβόητη πλέον δόση των 31,5 δισεκατομμυρίων ευρώ που βάσει της δανειακής σύμβασης έπρεπε να έχουν εκταμιεύσει εδώ και σχεδόν πέντε μήνες, από τις 28 Ιουνίου; Τι επιδιώκουν με αυτές τις αλλεπάλληλες σκόπιμες καθυστερήσεις;

Υπάρχουν δύο ομάδες απαντήσεων. Στην πρώτη ομάδα συγκαταλέγονται επιμέρους στόχοι. Είναι προφανές π.χ. ότι μέσω των καθυστερήσεων το Βερολίνο έχει μετατρέψει την κυβέρνηση Σαμαρά σε τυφλό όργανό της, περισσότερο ακόμη και από την κυβέρνηση του Γιώργου Παπανδρέου. Είναι πασίδηλο επίσης ότι η καθυστέρηση αυτή έχει αποδυναμώσει εντελώς τη διαπραγματευτική θέση των Ελλήνων τραπεζιτών και διευκολύνει την επιβολή σκληρότατων όρων ανακεφαλαιοποίησης εκ μέρους των Γερμανών επί των Ελλήνων μετόχων των τραπεζών της χώρας. Αυτό αποσκοπεί στο να τεθεί το ελληνικό τραπεζικό σύστημα υπό γερμανικό και ευρωπαϊκό έλεγχο και τελικά να περάσουν οι ελληνικές τράπεζες στα χέρια των Γερμανών και άλλων ισχυρών Ευρωπαίων.

Είναι χαρακτηριστικό ότι προχθές, μόλις δημοσιοποιήθηκε η πράξη του Υπουργικού Συμβουλίου για τους όρους της ανακεφαλαιοποίησης των τραπεζών, κατέρρευσαν σε ποσοστό γύρω στο 15% (!) σε μια και μόνη μέρα οι μετοχές των σημαντικότερων τραπεζών της χώρας μας. Οι μέτοχοι πανικόβλητοι και απογοητευμένοι πουλούσαν σωρηδόν τις μετοχές τους, καταλαβαίνοντας προς τα πού πάει το πράγμα. Είναι εξόφθαλμο ακόμη ότι ο εκβιασμός χρεοκοπίας του ελληνικού τραπεζικού συστήματος μέσω της καθυστέρησης της δόσης των 31,5 δισ. ευρώ χρησιμοποιείται από τους Γερμανούς για να πιέσει (και να... βοηθήσει, ίσως) την κυβέρνηση Σαμαρά να διαλύσει τις εργασιακές σχέσεις και δικαιώματα και να «κινεζοποιήσει» τους μισθούς και τις συντάξεις στη χώρα μας.

Αυτοί και πολλοί άλλοι επιμέρους στόχοι των Γερμανών στην Ελλάδα, όπως π.χ. και ο αφελληνισμός σταδιακά της δημόσιας διοίκησης, προωθούνται με όπλο τον στραγγαλιστικό εκβιασμό της καθυστέρησης της δόσης των 31,5 δισεκατομμυρίων.

Στη δεύτερη ομάδα απαντήσεων για τις βαθύτερες αιτίες που οι Γερμανοί δεν δίνουν τα λεφτά, κυριαρχεί ένα όντως τεράστιο θέμα: το ελληνικό δημόσιο χρέος δεν είναι βιώσιμο, αφού ως ποσοστό του ΑΕΠ θα ανέλθει στο 190% του ΑΕΠ το 2013. Αν η χώρα μας χρεοκοπήσει, οι Γερμανοί και οι άλλοι Ευρωπαίοι θα χάσουν τα εκατοντάδες δισεκατομμύρια που τους χρωστάμε! Είναι τόσο απλό. Αν οι Γερμανοί δεν δώσουν τη δόση των 31,5 δισ. ευρώ, η Ελλάδα θα χρεοκοπήσει σε λίγους μήνες και θα κάνει υποχρεωτικά παύση πληρωμών. Αν οι Γερμανοί δώσουν τη δόση, ναι μεν η χώρα μας δεν πτωχεύει αμέσως, αλλά με τη δόση δεν λύνεται απολύτως τίποτα σε ό,τι αφορά τη βιωσιμότητα του ελληνικού δημόσιου χρέους! Δεν θα γίνει δηλαδή βιώσιμο το ελληνικό δημόσιο χρέος, αν το Βερολίνο δώσει τη δόση.

Μόνη λύση μέσα στην Ευρωζώνη είναι να διαγράψουν οι Γερμανοί μεγάλο τμήμα του ελληνικού δημόσιου χρέους που οφείλεται στα κράτη και στην ΕΚΤ, μέσω «κουρέματος» της αξίας των ομολόγων που κατέχουν. Αν το κάνουν όμως για την Ελλάδα, πρέπει να το κάνουν και για την Πορτογαλία, την Ιρλανδία, την Ισπανία, την Ιταλία και ποιος ξέρει για ποια ακόμη χώρα της Ευρωζώνης. Μιλάμε έτσι για απώλειες του Βερολίνου ύψους εκατοντάδων δισεκατομμυρίων ευρώ! Οπως αντιλαμβάνεται ο καθένας, δεν παίρνει εύκολα μια ηγεσία την απόφαση να χάσει τόσα λεφτά. Από την άλλη, αν δεν αποφασίσουν οι Γερμανοί να πληρώσουν, το ευρώ, το οποίο αποδείχθηκε ότι είναι το όπλο της πανευρωπαϊκής ηγεμονίας τους, θα διαλυθεί. Το δίλημμα είναι κρισιμότατο. Την απόφασή τους θα τη δούμε.

Από:  ethnos.gr

Ελλάδα του μνημονίου: Πάνω από 350.000 οικογένειες θα φωτίζονται με κερί και θα ζεσταίνονται με ξυλόσομπες...

http://www.antinews.gr/2012/11/15/189954/

Σοκαριστικά στοιχεία για την κατάσταση των ελληνικών νοικοκυριών, έδωσε ο διευθύνων σύμβουλος της ΔΕΗ, Αρθρούρος Ζερβός, κι αν πράγματι ισχύουν τότε επιβεβαιώνουν ότι η κοινωνία είναι στα όρια του κραχ.

Πιθανότατα να είναι υπερβολές καθώς σύμφωνα με τη ΔΕΗ, κάθε μήνα γίνονται 30.000 διακοπές ρεύματος λόγω χρέους, αυτό σημαίνει ότι σε 12 μήνες πάνω από 350.000 οικογένειες θα φωτίζονται με κερί και θα ζεσταίνονται με ξυλόσομπες. Σύμφωνα με το έγγραφο του κ. Ζερβού προς τη Βουλή που αφορά την περιοχή του Θριασίου «στην ευρύτερη περιοχή της Ελευσίνας στην οποία εντάσσεται και το Θριάσιο Πεδίο, οι διακοπές που πραγματοποιούνται στο σύνολο των οικιακών και εμπορικών πελατών δεν ξεπερνούν μηνιαίως τις 280 περιπτώσεις, όταν πανελλαδικά πραγματοποιούνται ανά μήνα περί τις 30.000 διακοπές ρεύματος λόγω χρέους».

Ο κ. Ζερβός σημειώνει ωστόσο ότι, παρά την τρέχουσα δυσμενή οικονομική συγκυρία, η συντριπτική πλειονότητα των πελατών της ΔΕΗ είναι συνεπείς στις υποχρεώσεις τους. Τα όποια προβλήματα, λέει ο διευθύνων σύμβουλος, δημιουργούνται «ως προς τα θέματα εξόφλησης λογαριασμών και διακοπών ρεύματος λόγω χρέους, προέρχονται από τη μειονότητα πελατών της επιχείρησης, οι οποίοι είναι ασυνεπείς στις υποχρεώσεις τους και απαιτούν διακριτή μεταχείριση έναντι των υπόλοιπων πελατών, ζητώντας κατ’ επανάληψη μακροχρόνιους διακανονισμούς τους οποίους όμως κατά κανόνα δεν τηρούν».

Όπως και να έχει, υπερβολή ή όχι, το σημαντικό είναι ότι χιλιάδες άνθρωποι δεν έχουν να πληρώσουν ούτε για το ρεύμα τους και ξαναγυρνούν στα χρόνια μετά τον Εμφύλιο.