sociologyalert

Δευτέρα 9 Ιουλίου 2012

ΤΟ ΔΟΓΜΑ ΤΗΣ ΛΙΤΟΤΗΤΑΣ - του κ. Βασίλη Βιλιάρδου

http://www.casss.gr/PressCenter/Articles/2642.aspx#.T_qOsIL4WSo

ΤΟ ΔΟΓΜΑ ΤΗΣ ΛΙΤΟΤΗΤΑΣ: Ανεξάρτητα από το ποιό φάρμακο προτείνουν κάθε φορά οι πολιτικοί ναυαγοσώστες της Ευρωζώνης στα κράτη και στους θεσμούς της, ο ευρωπαίος ασθενής όχι μόνο δεν αναρρώνει, αλλά αρρωσταίνει περισσότερο - με το εφιαλτικό σενάριο της διάλυσης να παραμένει ανέπαφο

"Υποτίθεται ότι οι πολιτικοί, εάν τα βρουν πολύ δύσκολα, κάνουν πραγματικά αυτό που πρέπει - κάτι που απαντάει στην ερώτηση, η οποία αφορά την προθυμία τους. Από την άλλη πλευρά, δεν είναι αρκετή η υποθετικά ανιδιοτελής προθυμία τους να κάνουν αυτό που πρέπει, έστω την ύστατη στιγμή - αφού κάτι τέτοιο προϋποθέτει ότι, μπορούν να το κάνουν σωστά.

Απλούστερα, δεν είναι αρκετό να είναι οι πολιτικοί πρόθυμοι, έντιμοι και ανιδιοτελείς - πρέπει ταυτόχρονα να είναι επαρκείς και ικανοί, για να έχουν σωστά αποτελέσματα η προθυμία, η υποθετική ανιδιοτέλεια και οι ενέργειες τους.

Πρόσφατα όμως επικρατεί μεγάλη ανασφάλεια σε σχέση με το τελευταίο - δηλαδή, με το εάν είναι επαρκείς οι πολιτικοί, καθώς επίσης εάν έχουν πράγματι τις ικανότητες. Ειδικά όσον αφορά τη ζώνη του κοινού νομίσματος υπάρχει ένα παράδειγμα, το οποίο απεικονίζει πολύ καλά την κεντρική δυναμική και τις ιδιαιτερότητες της σημερινής Ευρώπης.

Ειδικότερα ας φαντασθούμε ότι, όλοι οι ηγέτες της Ευρωζώνης κάθονται επάνω σε μία πρόχειρα κατασκευασμένη σχεδία, η οποία παρασύρεται από τα ορμητικά νερά ενός ποταμού - πλησιάζοντας επικίνδυνα έναν απότομο, πανύψηλο και θανατηφόρο καταρράχτη.

Όσο πιο πολύ περιμένουν οι ηγέτες, συζητώντας ακατάπαυστα στον πύργο της Βαβέλ (Ευρωζώνη), χωρίς ουσιαστικά να κάνουν τίποτα, τόσο πιο γρήγορα κινείται η σχεδία - με αποτέλεσμα η ξέφρενη πορεία της προς το θάνατο, να μην εξαρτάται πια από την επιθυμία, καθώς επίσης από την προθυμία τους να οδηγήσουν τη σχεδία από κοινού και με ασφάλεια στην ακτή, μακριά από τον καταρράχτη.

Τα αποτελέσματα των ενεργειών τους λοιπόν εξαρτώνται όλο και λιγότερο από την προθυμία τους να συνεργασθούν. Αντίθετα, όλο και περισσότερο από τις συγκυρίες, καθώς επίσης από την επάρκεια και τις ικανότητες τους - πόσο μάλλον όταν ευρίσκονται αντιμέτωποι με πανίσχυρες «φυσικές δυνάμεις» (αγορές), οι οποίες είναι όλο και πιο δύσκολο να ελεγχθούν.

Το ίδιο ισχύει και για την Ελλάδα, η οποία κατευθύνεται όλο και πιο γρήγορα στο βάραθρο - ενώ υπάρχουν βάσιμες υποψίες, σχετικά με την ικανότητα των πολιτικών της να αποτρέψουν το μοιραίο.

Είναι πολύ πιθανόν λοιπόν, όταν θα υπάρξει επιτέλους η μεταξύ τους συνεννόηση (καθώς επίσης η προθυμία να συνεργαστούν από κοινού, χωρίς μικροκομματικές σκοπιμότητες, απέναντι στον κοινό εχθρό), να μην έχουν την ικανότητα ή/και να είναι πλέον πολύ αργά, για να οδηγήσουν τη χώρα με ασφάλεια στην ακτή - ένα μάλλον τρομακτικό, αν και δυστυχώς απόλυτα ρεαλιστικό σενάριο".

Ανάλυση

Όπως γνωρίζουμε, υπήρξαν πρόσφατα πολλές αντιδράσεις, ακόμη και από μεγάλα ΜΜΕ, σε σχέση με ένα μέλος της ΕΚΤ, το οποίο είπε ότι, ο μέσος μικτός μισθός των δημοσίων υπαλλήλων στην Ελλάδα είναι της τάξης των 3.000 €. Στα πλαίσια αυτά, θεωρούμε σκόπιμο να αναφέρουμε τα παρακάτω:

(α) Με βάση τον προϋπολογισμό του 2012 για τη χρήση 2011, οι καθαρές αποδοχές των ΔΥ ήταν 15.228.000.000 € (εκτιμώμενες πραγματοποιήσεις 2011).

(β) Ο αριθμός των ΔΥ το 2011 ήταν 712.071 άτομα (φυσικά χωρίς τις ΔΕΚΟ, οι υπάλληλοι των οποίων δεν πληρώνονται από τον κρατικό προϋπολογισμό).

Επομένως, εάν διαιρέσει κανείς τα δύο παραπάνω νούμερα, θα καταλήξει σε ένα καθαρό μέσο μηνιαίο μισθό (ετήσιος δια του 12) ύψους 1.782 € (21.385 € ετήσια) - όταν ο μέσος μισθός στον ιδιωτικό τομέα, παρά το ότι δεν έχει το προνόμιο της μονιμότητας, ενώ είναι αυτός που κατασπαράζεται από το τέρας της ανεργίας, είναι κάτω από 1.000 €.

Εάν κανείς συμπεριλάβει τώρα τις κρατήσεις για κοινωνική ασφάλιση και περίθαλψη, θα καταλήξει σε ένα μικτό μισθό, ο οποίος δεν απέχει καθόλου από αυτόν που ανέφερε το μέλος της ΕΚΤ. Αν και καταλαβαίνουμε λοιπόν ότι, ένα μεγάλος αριθμός ΔΥ πληρώνεται με πολύ λιγότερα χρήματα, δεν μπορούμε παρά να σεβαστούμε τους αριθμούς - οι οποίοι βέβαια αφορούν το μέσο μισθό, αποκλειστικά και μόνο για σύγκριση με άλλες χώρες (αφού οι μέσοι μισθοί δίνουν μία, πολλές φορές, εσφαλμένη εικόνα της πραγματικότητας, επειδή αποκρύπτουν τις πάσης φύσεως εισοδηματικές ανισότητες).

Με την τοποθέτηση μας αυτή βέβαια δεν ισχυριζόμαστε ότι, η μειωμένη ανταγωνιστικότητα της χώρας μας οφείλεται αποκλειστικά και μόνο στο ύψος των μισθών - εκτός εάν έχει καταδικαστεί εν αγνοία μας η Ελλάδα, στο ρόλο μίας οικονομίας παροχής φθηνών υπηρεσιών (εμπόριο, τουρισμός κλπ.), όπου πράγματι οι μισθοί θα συνιστούσαν ένα κρίσιμο ανταγωνιστικό πλεονέκτημα.

Στην περίπτωση λοιπόν που δεν συμβαίνει κάτι τέτοιο και η πατρίδα μας σχεδιάζεται να εξέλθει από την κρίση ως μία ανεπτυγμένη οικονομία με βασικές βιομηχανικές δομές, όπως ήταν στο παρελθόν (πριν αποβιομηχανοποιηθεί, μεταξύ άλλων από τις συνθήκες που επικράτησαν στην Ευρωζώνη - ευρωπαϊκές ασυμμετρίες), τότε η μείωση των μισθών δεν θα αυξήσει την ανταγωνιστικότητα της - αντίθετα, θα επιδεινώσει ακόμη πιο πολύ την ύφεση, λόγω των μειωμένων καταναλωτικών δαπανών, με αποτέλεσμα να μην υπάρχει πλέον καμία ελπίδα σωτηρίας.

Εν τούτοις, οι διαρθρωτικές αλλαγές και η εσωτερική υποτίμηση, κατά το γερμανικό πρότυπο (Agenda 2010), συστήνονται ανεπιφύλακτα στη χώρα μας, όπως επίσης στα υπόλοιπα κράτη του Νότου - σαν μία μέθοδος, με τη βοήθεια της οποίας η Γερμανία κατόρθωσε να καταπολεμήσει την ανεργία, να αναπτυχθεί και να ξεφύγει από την ύφεση του 2008 (παραδόξως δεν απαιτήθηκε απόλυτα από την αγγλοσαξονική Ιρλανδία - όπου επιτράπηκαν οι χαμηλοί φορολογικοί συντελεστές, με τη βοήθεια των οποίων αφενός μεν δεν εμποδίστηκε η εγκατάσταση ξένων επιχειρήσεων, αφετέρου συνέχισαν να «επιδοτούνται» οι εξαγωγές της).

Είναι όμως πράγματι έτσι ή μήπως οι διαρθρωτικές αλλαγές και η εσωτερική υποτίμηση στη Γερμανία (πάγωμα μισθών ουσιαστικά και περιορισμός του κοινωνικού κράτους), είχαν σαν αποτέλεσμα κυρίως μία εισοδηματική ανισότητα, καθώς επίσης μία ανάπτυξη, στηριγμένη αποκλειστικά και μόνο στις εξαγωγές;

Εάν εφαρμοζόταν αυτή η μέθοδος (πολιτική λιτότητας) σήμερα εκ μέρους όλων των ασθενέστερων οικονομιών, δεν θα έπρεπε οι υπόλοιπες χώρες (Βορράς) να αποδεχθούν ελλείμματα στο εμπορικά τους ισοζύγια, να εισάγουν δηλαδή και να καταναλώνουν περισσότερα από το Νότο εξάγοντας λιγότερα, έτσι ώστε να έχουν πλεονάσματα τα κράτη του Νότου; Δεν θα όφειλε σε τελευταία ανάλυση να χρεώνεται ο Βορράς, για να εξοφλάει ο Νότος; Υπάρχει όμως αυτή η προθυμία;

Εκτός αυτού, δεν θα έπρεπε να αποδεχθούν οι χώρες του Νότου τις εισοδηματικές ανισότητες (αύξηση των εισοδημάτων των πλουσίων, μείωση των εισοδημάτων των φτωχών), κατά το γερμανικό «πρότυπο»; Όταν όμως τα κυριότερα προβλήματα τους είναι η γραφειοκρατία, το φορολογικό και το επιχειρηματικό πλαίσιο, πόσο θα μπορούσε να βοηθήσει η ζητούμενη πολιτική λιτότητας;

Μήπως προσπαθεί απλά να κερδίσει χρόνο για να προετοιμαστεί κατάλληλα η Γερμανία (ενδεχομένως για την έξοδο της από την Ευρωζώνη, εάν δεν πετύχει να κυριαρχήσει απολυταρχικά σε όλες τις χώρες), εισπράττοντας ταυτόχρονα τις τεράστιες απαιτήσεις της από τα αδύναμα κράτη-οφειλέτες της; Είναι ίσως η Γερμανία και οι τεράστιες καταθέσεις των Πολιτών της (περί τα 5 τρις €) ο τελικός στόχος των αγορών; Άλλωστε, οι Γερμανοί Πολίτες δεν ήταν αυτοί που κυρίως «ληστεύτηκαν», με τη βοήθεια της χρεοκοπίας της Lehman Brothers;

Αρκετές οι απορίες λοιπόν, οι οποίες συνδέονται με την (αποτυχημένη) πολιτική που εφαρμόζεται σήμερα στις χώρες του Νότου - με μία από τις απαντήσεις να ευρίσκεται στην ανάλυση του γερμανικού μοντέλου, γνωστού ως Agenda 2010.

ΤΟ ΓΕΡΜΑΝΙΚΟ ΜΟΝΤΕΛΟ

Αυτοί οι οποίοι ισχυρίζονται ότι, οι διαρθρωτικές αλλαγές, σε συνδυασμό με την εσωτερική υποτίμηση, ήταν αυτά που εξασφάλισαν την οικονομική ανάπτυξη της Γερμανίας, θα έχουν κατά κανόνα υπ' όψιν τους (πηγή: F.E.S.) τις δύο παρακάτω «διαστάσεις»:

(α) το ότι η γερμανική οικονομία, μετά τις μεγάλες αλλαγές (τις οποίες ουσιαστικά δρομολόγησε το σοσιαλδημοκρατικό κόμμα, λίγο αργότερα από την είσοδο της χώρας στην Ευρωζώνη), αύξησε την αποτελεσματικότητα της, σε σύγκριση με το δικό της παρελθόν και

(β) το ότι αναπτύχθηκε καλύτερα από εκείνες τις χώρες, με τις οποίες θα μπορούσε να συγκριθεί - ή έστω ότι, λόγω αυτών των αλλαγών, κατάφερε να αντιμετωπίσει καλύτερα από τα άλλα κράτη τη χρηματοπιστωτική κρίση.

Η έννοια «καλύτερα» τώρα είναι δυνατόν να «αποκωδικοποιηθεί» με πολλούς και διαφορετικούς τρόπους (οικονομικούς δείκτες) όπως, για παράδειγμα: ρυθμός ανάπτυξης, απασχόληση, εξαγωγικές επιδόσεις (πλεονάσματα στο ισοζύγιο εξωτερικών συναλλαγών), δημόσιο χρέος, έλλειμμα προϋπολογισμού, πιστοληπτική αξιολόγηση κλπ.

Στα πλαίσια αυτά, ο Πίνακας Ι που ακολουθεί, στον οποίο αναφέρονται ορισμένοι οικονομικοί δείκτες για δύο διαφορετικές χρονικές περιόδους, θα μας βοηθήσει να αποκτήσουμε τη σωστή εικόνα του «γερμανικού θαύματος»:

ΠΙΝΑΚΑΣ Ι: Σύγκριση της οικονομικής εξέλιξης της Γερμανίας, πριν και μετά την εφαρμογή της Agenda 2010

Οικονομικοί Δείκτες	Περίοδος 1995-2003	Περίοδος 2003-2011

Μέσος ετήσιος ρυθμός ανάπτυξης (ονομ.)	1,95%	2,34%
Μέσες επενδύσεις (ως προς το ΑΕΠ)	21%	18%
Μέση ετήσια αύξηση παραγωγικότητας	0,97%	0,72%
Αύξηση πραγματικού μισθού*	0,9%	-0,8%
Ανεργία	10,3%	9,1%
Νέοι εργαζόμενοι (είσοδος)	1.754.000	831.000
Αύξηση εξαγωγών (ονομαστική)**	9%	7%
Πλεονάσματα εξαγωγών (% ΑΕΠ)	-1%	5%
Έλλειμμα προϋπολογισμού (% ΑΕΠ)	2,1%	1,9%
Δημόσιο χρέος	59%	69%

* Συνυπολογισμένου του πληθωρισμού (αγοραστική δυνατότητα)

** Ονομαστική = Μη συνυπολογισμός του πληθωρισμού

Πηγή: F.E.Stiftung

Συνεχίζοντας, εάν συγκρίνει κανείς τις δύο χρονικές περιόδους θα διαπιστώσει αμέσως ότι ο δείκτης, ο οποίος κυρίως ωφελήθηκε από τις διαρθρωτικές αλλαγές στη Γερμανία, ήταν η ανεργία - η οποία μειώθηκε από σχεδόν 11% το 2005, στο περίπου 7% το 2011 (στον Πίνακα Ι εμφανίζονται οι μέσοι δείκτες των δύο περιόδων), μετά από μία μικρή άνοδό της το 2009.

Αντίθετα, ο ρυθμός ανάπτυξης επηρεάσθηκε πολύ λιγότερο - με μία μικρή αύξηση από το 2004, με μία εντονότερη το 2007 και με μία ραγδαία πτώση το 2008/09, κατά το ξέσπασμα της κρίσης (ενώ η σχετικά ισχυρή ανάπτυξη το 2010/11 επανάφερε απλά το ΑΕΠ στα προηγούμενα επίπεδα και στη συνέχεια ομαλοποιήθηκε).

Όσον αφορά τις εξαγωγές, αυξάνονταν περισσότερο πριν από τις αλλαγές (9%) και στη συνέχεια περιορίσθηκαν (7%) - ενώ το έλλειμμα του προϋπολογισμού μειωνόταν έως το 2007, για να εκτοξευθεί στα ύψη στα πλαίσια της χρηματοπιστωτικής κρίσης, με αποτέλεσμα να αυξάνεται διαρκώς το δημόσιο χρέος (γεγονός που άλλαξε το 2010, όταν η Γερμανία άρχισε να κερδίζει από την κρίση δανεισμού της Ευρωζώνης).

Χωρίς να επεκταθούμε σε λεπτομέρειες (θα απαιτούσαν εξειδικευμένες οικονομικές γνώσεις, οι οποίες θα ήταν κουραστικές), εάν συγκρίνει κανείς τη Γερμανία με τις υπόλοιπες χώρες της ΕΕ ή/και της Ευρωζώνης, θα διαπιστώσει ότι τα οικονομικά της μεγέθη καλυτερεύουν μετά τη χρηματοπιστωτική κρίση - αφού πριν από αυτήν και μετά τις αλλαγές της Agenda 2010, τόσο ο ρυθμός ανάπτυξης, όσο και η ανεργία, ήταν στο μέσο επίπεδο της ΕΕ.

Αντίθετα λοιπόν με όλες τις άλλες χώρες, τα μεγέθη της Γερμανίας άρχισαν να καλυτερεύουν μετά τη χρηματοπιστωτική κρίση - γεγονός που οδήγησε πολλούς στη θεωρεία συνωμοσίας, σύμφωνα με την οποία η Γερμανία, σε συνεργασία με τις Η.Π.Α., προκάλεσε σκόπιμα την κρίση, με στόχο την εγκαθίδρυση μίας νέας τάξης πραγμάτων.

ΑΙΤΙΑ ΤΗΣ ΕΠΙΤΥΧΙΑΣ ΤΟΥ ΓΕΡΜΑΝΙΚΟΥ ΜΟΝΤΕΛΟΥ

Η αύξηση των πλεονασμάτων στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών της Γερμανίας (από έλλειμμα -1% σε πλεονάσματα 5%), η οποία προκλήθηκε κυρίως από το πάγωμα των μισθών των εργαζομένων (από +0,9% στο -0,8%, όταν σε όλες τις άλλες χώρες οι πραγματικοί μισθοί αυξάνονταν), έχει μία διπλή ανάγνωση:

(α) η μειωμένη εσωτερική ζήτηση, λόγω του περιορισμού της αγοραστικής ικανότητας των εργαζομένων, είχε σαν αποτέλεσμα τη μείωση των εισαγωγών και

(β) οι χαμηλοί μισθοί αύξησαν την ανταγωνιστικότητα της χώρας, με αποτέλεσμα να διευκολυνθούν οι εξαγωγές της, παρά το ότι δεν ακολούθησαν μεγάλες επενδύσεις - κυρίως όμως λόγω της αύξησης των εισαγωγών των χωρών της ΕΕ, στις οποίες οι μισθολογικές αυξήσεις οδήγησαν σε μεγαλύτερη κατανάλωση τους πληθυσμούς τους.

Σε τελική ανάλυση λοιπόν, το βασικό αποτέλεσμα των γερμανικών μεταρρυθμίσεων ήταν η ραγδαία αύξηση των πλεονασμάτων του ισοζυγίου εξωτερικών συναλλαγών (από 4-8% του ΑΕΠ μετά το 2005) - η οποία στο μεγαλύτερο μέρος της οφειλόταν στην αυξημένη ζήτηση από το εξωτερικό.

Εν τούτοις, οι γερμανικές επιχειρήσεις δεν μετέφεραν το χαμηλότερο κόστος τους (λόγω του περιορισμού των αμοιβών των εργαζομένων τους) εξ ολοκλήρου στις τιμές των προϊόντων τους - με αποτέλεσμα να αυξηθούν τα εισοδήματα (κέρδη) των επιχειρηματιών, καθώς επίσης των ιδιοκτητών κεφαλαίου.

Κατ' επακόλουθο, τα υψηλά εισοδηματικά στρώματα αύξησαν τις αποταμιεύσεις τους - ενώ τα χαμηλότερα εισοδηματικά στρώματα αναγκάσθηκαν να αποταμιεύουν επίσης περισσότερο, λόγω των αλλαγών στα συνταξιοδοτικά προγράμματα, καθώς επίσης σε αυτά της υγειονομικής περίθαλψης (μειώσεις, οι οποίες υποχρέωναν τους πολίτες να φροντίζουν μόνοι τους για το μέλλον, ιδίως μετά τη συνταξιοδότηση τους).

Η αύξηση αυτή των αποταμιεύσεων και από τις δύο εισοδηματικές τάξεις, αφενός μείωσε περαιτέρω την εσωτερική κατανάλωση (άρα τις εισαγωγές), αφετέρου αύξησε τα διαθέσιμα κεφάλαια των Γερμανών - τα οποία οδηγήθηκαν από το χρηματοπιστωτικό κλάδο στο εξωτερικό, επειδή δεν διενεργούνταν αρκετές επενδύσεις στο εσωτερικό, παρά τις μεγάλες φοροελαφρύνσεις για τις επιχειρήσεις.

Οι οφειλέτες λοιπόν του εξωτερικού εισέπρατταν (δανείζονταν) ουσιαστικά τις αποταμιεύσεις των Γερμανών - με αποτέλεσμα να αυξάνεται η ζήτηση στις χώρες τους, η οποία μεγέθυνε με τη σειρά της τις γερμανικές εξαγωγές (εν μέρει «μερκαντιλιστικά»), οι οποίες πληρώνονταν με δάνεια εκ μέρους της Γερμανίας.

Η ΕΦΑΡΜΟΓΗ ΤΟΥ ΜΟΝΤΕΛΟΥ ΣΤΟ ΝΟΤΟ

Όπως συμπεραίνεται από τις δηλώσεις πολλών Γερμανών και Ευρωπαίων πολιτικών ή/και τεχνοκρατών (ακόμη και από αυτές του ύπατου αρμοστή στην Ελλάδα), για τις χώρες του ευρωπαϊκού νότου, οι οποίες χαρακτηρίζονται από ελλειμματικά εμπορικά ισοζύγια και αρνητικούς προϋπολογισμούς, προτείνεται το γερμανικό μοντέλο - ως η ιδανική στρατηγική για να ανακτήσουν την ανταγωνιστικότητα τους.

Είναι όμως δυνατόν να δημιουργήσει αυτό το μοντέλο ανάπτυξη και να μειώσει την ανεργία σε χώρες οι οποίες στο παρελθόν, σε αντίθεση με τη Γερμανία, χαρακτηρίζονταν από αυξήσεις τόσο των μισθών, όσο και της εσωτερικής κατανάλωσης - η οποία οδηγούταν κυρίως σε εισαγωγές από άλλες χώρες, εις βάρος των δικών τους επιχειρήσεων και της παραγωγικής τους βάσης;

Η γερμανική εμπειρία, πάντοτε κατά την F.E.S., προκαλεί μεγάλες αμφιβολίες, αφού τόσο η ανάπτυξη, όσο και η καταπολέμηση της ανεργίας στη Γερμανία δεν οφείλονται στις διαρθρωτικές αλλαγές και στις μεταρρυθμίσεις, αλλά στην αυξημένη ζήτηση από το εξωτερικό και στην υπερχρέωση των χωρών του νότου. Η ζήτηση αυτή λειτούργησε για τη Γερμανία σαν ένα μεγάλο πολυετές πρόγραμμα ανάπτυξης «τύπου Marshall», ύψους περίπου 4% του ΑΕΠ σε ετήσια βάση.

Η συγκεκριμένη στρατηγική λοιπόν θα μπορούσε να έχει επιτυχία, στην καλύτερη των περιπτώσεων, εάν οι χώρες του Βορά αναλάβουν το ρόλο αυτό (αύξηση της κατανάλωσης τους, με τη βοήθεια της αύξησης των μισθών και του δανεισμού, με προϊόντα εισαγωγής από τις χώρες του Νότου) - εάν αποδεχθούν δηλαδή τόσο ελλειμματικά εμπορικά ισοζύγια, όσο και έναν μέτριο πληθωρισμό (κάτι που δεν φαίνεται να επιθυμούν, με πρώτη από όλες τη Γερμανία).

Χωρίς όμως αυτήν την προϋπόθεση, η πολιτική λιτότητας και εσωτερικής υποτίμησης που εφαρμόζεται στις χώρες του νότου (με εξαίρεση ίσως την Ιρλανδία, αν και τα οφέλη τα καρπώνονται οι ξένες βιομηχανίες που έχουν εγκατασταθεί εκεί, λόγω της χαμηλής φορολόγησης), θα οδηγήσει σε μία εκτεταμένη ύφεση - όπου ναι μεν θα περιορίζονται τα ελλείμματα των υπερχρεωμένων κρατών, αλλά με ένα πολύ υψηλό τίμημα: την εξαθλίωση των λαών τους, τη λεηλασία του πλούτου τους και την απόλυτη αδυναμία ανάπτυξης, για πολλά έτη.

Παράλληλα, η διεύρυνση των εισοδηματικών ανισοτήτων και ο περιορισμός του κοινωνικού κράτους, τον οποίο προκάλεσαν οι διαρθρωτικές αλλαγές στη Γερμανία, απειλεί να επεκταθεί σε όλη την Ευρώπη - γεγονός που μάλλον δεν θα οδηγήσει τους ιδιοκτήτες κεφαλαίων σε παραγωγικές επενδύσεις (λόγω μειωμένης ζήτησης), οι οποίες θα προκαλούσαν ανάπτυξη, αλλά στα χρηματιστήρια και στις αναπτυσσόμενες οικονομίες.

Η ανάπτυξη χρειάζεται ισχυρή ζήτηση, η οποία μπορεί να προκληθεί μόνο από μία δικαιότερη αναδιανομή των εισοδημάτων, προς όφελος των λιγότερο προνομιούχων - αφού οι αυξημένες απολαβές των υψηλότερων εισοδηματικών τάξεων δεν οδηγούνται στην κατανάλωση αλλά στις αποταμιεύσεις, οι οποίες διοχετεύονται σε επενδύσεις και προκαλούν ανάπτυξη, μόνο εάν υπάρχει καταναλωτική ζήτηση.

Η ΣΥΝΟΔΟΣ ΚΟΡΥΦΗΣ ΤΟΥ ΙΟΥΝΙΟΥ

Κανένας δεν μπορεί και δεν πρέπει να αποκλείει τίποτα - επομένως ούτε τα ευρωομόλογα, ούτε το ΕΝΤ, ούτε τη δημοσιονομική και πολιτική ένωση ισότιμων μεταξύ τους κρατών, με στόχο μία Ευρώπη των πολιτών της (όσο ουτοπικό και αν ακούγεται - αν και οι δηλώσεις της Φιλανδίας, σχετικά με το ότι εξετάζει την έξοδο της από το ευρώ, κάτι που είχαμε προβλέψει στο άρθρο μας «Η ημέρα Δέλτα», δεν προμηνύουν τα καλύτερα).

Εν τούτοις, τόσο οι αποφάσεις της συνόδου κορυφής, όσο και η πρόσφατη μείωση των επιτοκίων εκ μέρους της ΕΚΤ, ήταν κυρίως προς όφελος των τραπεζών - ενώ απλά καθυστερούν το μοιραίο, όπως μοιάζει να είναι η διάλυση της Ευρωζώνης. Στον Πίνακα ΙΙ φαίνεται το μέγεθος των συστημικών τραπεζών σε ορισμένες χώρες:

ΠΙΝΑΚΑΣ ΙΙ: Ποσοστά των συνολικών ισολογισμών των συστημικών τραπεζών, ως προς το ΑΕΠ της χώρας (σε περίπου μεγέθη)

Κράτος	Ποσοστό προς ΑΕΠ

Γαλλία	290%
Ολλανδία	210%
Ισπανία	102%
Γερμανία	100%
Ιταλία	60%

Πηγή: Bruegel

Πίνακας: Β. Βιλιάρδος

Όπως φαίνεται από τον Πίνακα ΙΙ, η χώρα που κινδυνεύει περισσότερο από όλες τις άλλες από μία ενδεχόμενη κατάρρευση των τραπεζών είναι η Γαλλία - η οποία είναι επί πλέον πάρα πολύ εκτεθειμένη στις χώρες του Νότου. Επομένως ωφελήθηκε σημαντικά από τις αποφάσεις της συνόδου, γεγονός που επεξηγεί την σχετικά ουδέτερη θέση του προέδρου της.

Στον Πίνακα ΙΙΙ που ακολουθεί αναφέρονται ορισμένοι βασικοί δείκτες της Ισπανίας, της Ιταλίας και της Γαλλίας, επίσης της Ελλάδας για σύγκριση, από τους οποίους διαφαίνονται οι τεράστιοι κίνδυνοι από τις οφειλές των χωρών μεταξύ τους:

ΠΙΝΑΚΑΣ ΙΙΙ: Βασικοί οικονομικοί δείκτες σε ευρώ, τέλη Ιουνίου του 2011 (προβλέψεις)

Δείκτες	Γαλλία	Ιταλία	Ισπανία	Ελλάδα

ΑΕΠ	1,8 τρις	1,2 τρις	0,7 τρις	0,2
Εξωτερικό χρέος	4,2 τρις	2,0 τρις	1,9 τρις	0,4
Εξωτερικό χρέος / κάτοικο	66.508	32.875	41.366	38.073
Εξωτερικό χρέος / ΑΕΠ	235%	163%	284%	252%
Δημόσιο χρέος / ΑΕΠ	87%	121%	67%	*135%
Οφειλές σε Γερμανία	123,5 δις	120,0	131,7	15,9
Οφειλές σε Βρετανία	227,0 δις	54,7	74,9	9,4
Οφειλές στις Η.Π.Α.	202,1 δις	34,8	49,6	6,2
Οφειλές προς Γαλλία	,/.	309,0	112,0	41,4

* Μετά τη διαγραφή

Πηγή: BBC (BIS, IMF, World Bank, UN Population Division)

Πίνακας: Β. Βιλιάρδος

Όπως συμπεραίνουμε από τον Πίνακα ΙΙΙ, η Γαλλία είναι πολύ εκτεθειμένη με δάνεια στην Ιταλία και στην Ισπανία (στην Ελλάδα επίσης), οπότε δεν θα ήθελε με κανέναν τρόπο να συμβεί κάτι στις δύο αυτές χώρες. Από τα δική της πλευρά τώρα, οφείλει πάρα πολλά στη Γερμανία, στη Μ. Βρετανία και στις Η.Π.Α. (79,8 δις € στην Ιαπωνία) – οπότε τα κράτη αυτά δεν θα ήθελαν να συμβεί κάτι στη Γαλλία.

Ανεξάρτητα τώρα από τα παραπάνω, αυτό που κατά πολλούς συνέβη κατά τη διάρκεια της σύσκεψης ήταν «μία πυγμαχία στο παρασκήνιο» - όπου ο Ιταλός πρωθυπουργός, παρά τον ξεκάθαρο «εκβιασμό» του (αποχώρηση από το ευρώ, ένα ενδεχόμενο εξαιρετικά επικίνδυνο για τη Γερμανία) δεν νίκησε, ενώ η γερμανίδα καγκελάριος δεν έχασε (αφού δεν έκανε καμία σοβαρή παραχώρηση). Ειδικότερα τα εξής:

(α) Οι αγορές ομολόγων από τον ESM, στα πλαίσια των κανόνων της συμφωνίας του Μάαστριχτ, χωρίς αύξηση των κεφαλαίων του (500 δις €) και χωρίς την εκχώρηση τραπεζικής άδειας, όπως συμφωνήθηκε, δεν έχουν κανένα νόημα - ειδικά αφού η Ιταλία έχει σε κυκλοφορία ομόλογα του δημοσίου της ύψους περί τα 2 τρις €, ενώ η Ισπανία επίσης αρκετά.

(β) Ο μοναδικός θεσμός, ο οποίος μπορεί να αγοράσει ομόλογα των χωρών της Ευρωζώνης σε μεγάλες ποσότητες είναι η ΕΚΤ - η οποία όμως δεν εξουσιοδοτήθηκε για κάτι τέτοιο.

(γ) Η επόμενη συμφωνία, η απ' ευθείας διάσωση δηλαδή των τραπεζών από τον ESM, θα μπορούσε να πραγματοποιηθεί μόνο μετά από την λειτουργία ενός μηχανισμού ελέγχου των τραπεζών - κάτι που μάλλον θα διαρκέσει αρκετό καιρό.

Το «πακέτο μέτρων» λοιπόν που συμφωνήθηκε λέγεται πως ήταν μία πανηγυρική νίκη της θεατρικής εικόνας, του ψέματος δηλαδή, απέναντι στην καθημερινή πραγματικότητα, στην αλήθεια - ενώ θα μπορούσε στο παρελθόν να είχε κερδίσει κανείς πολλά χρήματα, εάν στοιχημάτιζε πριν από κάθε σύνοδο στην άνοδο των χρηματιστηρίων και αμέσως μετά στην πτώση. Από την άλλη πλευρά, η άνοδος των επιτοκίων δανεισμού της Ιταλίας και της Ισπανίας συνεχίζεται, ενώ η κρίση θα επιστρέψει δριμύτερη, το αργότερο μετά το καλοκαίρι.

Θα είναι αλήθεια πρόθυμη τότε η καγκελάριος να συμφωνήσει στα ευρωομόλογα ή να επιτρέψει τη λήψη τραπεζικής άδειας από τον ESM, έτσι ώστε ο τελευταίος να δανείζεται από την ΕΚΤ και να μπορεί να αγοράζει απεριόριστες ποσότητες ομολόγων;

Μάλλον όχι, γεγονός που θα σήμαινε ότι, η επιστροφή μίας ισχυρότερης κρίσης, σε συνδυασμό με την ύφεση σε ολόκληρη την ΕΕ, με τη μείωση του ρυθμού ανάπτυξης στις Η.Π.Α., στην Κίνα, στη Βραζιλία, στην Ινδία κλπ., θα οδηγούσε την Ευρωζώνη στα όρια της.

Επομένως, η σύσκεψη κορυφής ίσως να μην ήταν ένα ακόμη βήμα προς την ενοποίηση της Ευρώπης, όπως υποτέθηκε αρχικά, αλλά ένα ακόμη βήμα προς την ανεξέλεγκτη διάλυση - η οποία θα προκαλούσε ένα παγκόσμιο κραχ ανυπολόγιστων διαστάσεων.

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Ειδικά όσον αφορά την Ελλάδα, “τι θα μπορούσε να διαπραγματευθεί κανείς στη σύνοδο κορυφής, όταν ο πρωθυπουργός τόνιζε στην επίσημη επιστολή του ότι «η νέα κυβέρνηση της Ελλάδας αποδέχεται την ιδιοκτησία του προγράμματος σταθεροποίησης και είναι πλήρως δεσμευμένη στους στόχους, στους αντικειμενικούς σκοπούς και σε όλες τις βασικές πολιτικές του προγράμματος";

Κυβέρνηση, «πλήρως δεσμευμένη» σε όλες τις βασικές πολιτικές των συνδίκων του διαβόλου, των μπράβων των τοκογλύφων καλύτερα, είναι προφανές ότι ούτε θέλει, ούτε μπορεί να διεκδικήσει οποιαδήποτε βελτίωση των όρων του Μνημονίου - με αποτέλεσμα να οδηγείται η Ελλάδα, ερήμην των πολιτών της, στη στάση πληρωμών και στη δραχμή. Πόσο μάλλον όταν η αντιπολίτευση, στο συντριπτικό της ποσοστό, δεν φαίνεται ικανή να επωμισθεί εναλλακτικά τη διακυβέρνηση της χώρας - αφού οι λύσεις και τα στελέχη που προτείνει δεν πείθουν, έστω σε κάποιο βαθμό, ούτε τους ίδιους τους υποστηρικτές της.

Ολοκληρώνοντας, ο κίνδυνος χρεοκοπίας της πατρίδας μας, δυστυχώς μετά τη λεηλασία της ιδιωτικής και δημόσιας περιουσίας της (αποκρατικοποιήσεις κοινωφελών, κερδοφόρων μονοπωλιακών επιχειρήσεων κλπ.), καθώς επίσης μετά την εξαθλίωση των πολιτών της, είναι μεγαλύτερος από ποτέ – ειδικά εάν συνεχίσει να επιμένει ανόητα στην ιδιοκτησία του προγράμματος σταθεροποίησης (!) και στην πιστή εφαρμογή των εντολών των εισβολέων.

Παράλληλα, η αντίστροφη μέτρηση για την Ελλάδα, για την Ευρώπη και για ολόκληρη τη Δύση συνεχίζεται - ενώ ουσιαστικά η γεωπολιτικές εξελίξεις (οι συνεχείς ανακοινώσεις εγκλημάτων στη Συρία από τη Διεθνή Αμνηστία και τις υπόλοιπες, δήθεν ανθρωπιστικές οργανώσεις που έχουν επωμισθεί το marketing και τις δημόσιες σχέσεις του πολέμου, αποτελεί ένα μάλλον ασφαλές δείγμα), προηγούνται ήδη των οικονομικών.

Εν τούτοις, ίσως επικρατήσει στο τέλος η κοινή λογική – οπότε θα μπορέσει η πατρίδα μας να ξεφύγει, με σχετικά ελεγχόμενες ζημίες, από τη μεγαλύτερη κρίση στην ιστορία της. Επίσης η Ευρώπη και η Δύση, η οποία δεν θα θέσει ανόητα σε κίνδυνο όλα όσα πέτυχε να δημιουργήσει τους τελευταίους αιώνες.

Βασίλης Βιλιάρδος (copyright)

Αθήνα, 07. Ιουλίου 2012

viliardos@kbanalysis.com

Facebook Twitter Netlog

Ο κ. Β. Βιλιάρδος είναι συγγραφέας, οικονομολόγος, πτυχιούχος της ΑΣΟΕΕ Αθηνών, με μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο του Αμβούργου. Έχει εκδώσει πρόσφατα τρία βιβλία της σειράς «Η κρίση των κρίσεων» (διάθεση με παραγγελία στο kb@kbanalysis.com).

Σκάνδαλο- μαμούθ με την πώληση 4 κρατικών Airbus!

http://attikanea.blogspot.gr/2012/07/4-airbus.html

ΤΑ ΠΗΡΑΜΕ 167 ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ ΕΥΡΩ ΕΚΑΣΤΟ, ΤΑ ΠΟΥΛΑΜΕ 31 ΟΛΑ ΜΑΖΙ ΓΙΑ ΠΑΛΙΟΣΙΔΕΡΑ
ΜΟΛΙΣ ΠΡΟΠΕΡΣΙ, ΜΑΣ ΕΔΙΝΑΝ 90-95 ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΚΑΘΕΝΑ!!!

Αυτό, δεν είναι απιστία; Δεν πρέπει να το ψάξει ένας εισαγγελέας και να μας πει αν κάποιος ζημίωσε με τις πράξεις του το ελληνικό Δημόσιο, άρα και όλους τους Έλληνες που υπόκεινται αιματηρές περικοπές. Δεν πρέπει να μπει κάποιος φυλακή;

Τελικά, οι άνθρωποι παίζουν το παιχνίδι τους πολύ ωραία. Οι αποκρατικοποιήσεις, σου λένε, ξεκίνησαν. Πουλήσαμε, σου λένε, τέσσερα παλιά αεροπλάνα της Ολυμπιακής που ήταν άχρηστα, για 40 εκατομμύρια. Ναι, αλλά τι 40 εκατομμύρια; Δολάρια (αλλάξαμε νόμισμα και δεν το μάθαμε; πείτε το μας, αν είναι), άρα 31 εκατομμύρια ευρώ. Και πόσο παλιά; Τόσο παλιά, ώστε πριν από δύο χρόνια, άξιζαν περίπου 90-95 εκατομμύρια ευρώ το καθένα. Και τι έγινε μέσα σε αυτά τα δύο χρόνια; Πολλά, όπως θα διαβάσετε παρακάτω, στο ρεπορτάζ της iTabloid…

Ο πρόεδρος της Ένωσης Χειριστών Πολιτικής Αεροπορίας, Γρηγόρης Κωνσταντέλλος, εκτιμά πως “εάν τα αεροσκάφη είχαν πωληθεί με το κλείσιμο της εταιρίας, όταν ακόμα ήταν πλόϊμα, η τιμή και για τα 4 θα μπορούσε να φτάσει ακόμα και στα 170 με 180 εκατ. ευρώ”, ενώ σύμφωνα με εκτιμήσεις άλλων τεχνικών, “εάν αληθεύει ότι πουλήθηκαν προς 31 εκατ. ευρώ και τα 4 αεροπλάνα, τότε μιλάμε για τιμή scrap”. Και έτσι είναι. Τα 4 “διαμάντια” της Ολυμπιακής, πουλήθηκαν για… παλιοσίδερα, στην Apollo Aviation Group, με τιμή κατά 50 εκατομμύρια ευρώ μικρότερη για το κάθε ένα από αυτά, από τη μέση τιμή προσφοράς που είχε ισχύσει σε διαγωνισμό, ένα χρόνο πριν!

Και γιατί αυτή η απαξίωση; Οι άνθρωποι που γνωρίζουν καλά από αεροπλάνα, λένε πως εις βάρος της Ελλάδας είχε στηθεί ένα βρώμικο παιχνίδι, με την ανοχή πάντα, της ικανότατης, άτεγκτης, γενναίας, πανέξυπνης και ετοιμοπόλεμης πολιτικής ηγεσίας τούτου του τόπου. Ο “νόμος” στην αεροπορική αγορά, είναι ότι όσο ένα αεροσκάφος δεν πετά, χάνει την αξία του. Αυτό γιατί, με απλά λόγια, κάποια απαραίτητα για την πτήση εξαρτήματά του, τίθενται εκτός λειτουργίας και χρειάζονται αντικατάσταση. Αυτό, αποκλείεται να μην το ήξερε κανείς σε ολόκληρο το ελληνικό Δημόσιο. Κι όμως: Τα τέσσερα αεροσκάφη έμειναν παροπλισμένα από το 2009.
Kατά τον ..
πρώτο διεθνή ανοικτό διαγωνισμό που προκηρύχθηκε από την ΔΕΑΑ στο τέλος του 2009, η πλειοδότρια εταιρία (Cirrus International) που είχε προσφέρει το ποσό των 97 εκατ. δολαρίων απέσυρε το ενδιαφέρον της εξαιτίας αδυναμίας χρηματοδότησης της συναλλαγής.
Μετά από εξέταση των υπολοίπων προσφορών που είχαν υποβληθεί στο πλαίσιο αυτού του πρώτου διαγωνισμού και τις σχετικές εισηγήσεις των χρηματοοικονομικών και νομικών συμβούλων, ο διαγωνισμός κηρύχθηκε άγονος τον Δεκέμβριο του 2010 και αποφασίστηκε η επαναπροκήρυξή του από τη ΔΕΑΑ. Τότε, σύμφωνα με πληροφορίες του -έγκυρου σε ζητήματα άμυνας- defencenet.gr, η Πολεμική Αεροπορία πρότεινε να της παραχωρηθούν τα τέσσερα γιγαντιαία αεροσκάφη και να τα μετατρέψει σε αεροσκάφη εναέριου ανεφοδιασμού.
Αλλά αυτό, ας μην το εξετάσουμε, γιατί κάποιοι Γερμανοί, Γάλλοι, Αμερικανοί κλπ, θα πίεζαν να μας πουλήσουν τα δικά τους, έτοιμα.
Περιέργως, η υπόθεση της πώλησης των 4 Airbus, δεν ανατέθηκε στην εκκαθαριστική εταιρία “Ολυμπιακές Αερογραμμές”, αλλά στη Lazard. Η οποία Lazard, επέτρεψε να καθυστερήσει η διαδικασία και να απαξιωθούν τα αεροπλάνα. Τα οποία, βέβαια, είναι μέχρι σήμερα τα ιδανικότερα, ασφαλέστερα και πιο σύγχρονα για τα ταξίδια μεγάλων αποστάσεων (εάν ετοιμάζεστε να απαντήσετε για μεγάλες καταναλώσεις και τα συναφή, ρίξτε μια ματιά στους στόλους των μεγαλύτερων αεροπορικών εταιριών του κόσμου, γιατί δεν είναι ηλίθιοι οι επιτελείς της Lufthansa, ή της Turkish Airlines, για παράδειγμα, που τα χρησιμοποιούν).

Τώρα, η Lazard μας λέει πως για να καταστούν πλήρως αξιόπλοα τα συγκεκριμένα αεροπλάνα, θα χρειάζονταν 47 εκατ. δολάρια, ή και περισσότερα. Δεν μας λέει όμως, αν γινόταν αυτή η επένδυση, πόσο θα πωλούνταν τα αεροσκάφη και αν το Δημόσιο θα έβγαζε περισσότερα.

Ας κάνουμε ένα… repetition: Το Δημόσιο, επί κυβερνήσεων ΠΑΣΟΚ- ΝΔ, αγόρασε για την Ολυμπιακή τέσσερα αεροσκάφη προς περίπου 167 εκατ. ευρώ το ένα. Εάν ήταν άχρηστα, πρόκειται για σπατάλη. Εάν πρόκειται για σπατάλη, κάποιος κρατικός παράγοντας έχει κάνει απιστία, άρα θα πρέπει να λογοδοτήσει και να οδηγηθεί στην παρεούλα του Άκη.
Αν δεν ήταν άχρηστα, τότε θα μπορούσαν -όπως συνομολογούν ΟΛΟΙ οι ειδικοί- να πουληθούν στο μισό της αξίας αγοράς τους, πέρυσι, πρόπερσι, ή ακόμα και το 2009. Κανείς δεν θα δικαιούταν να μιλά για σκάνδαλο τότε. Το αντίθετο: Όλοι θα “χειροκροτούσαν” μια λογική κίνηση. Έκανες μια αγορά, χρησιμοποίησες το προϊόν, το πουλάς στο μισό της τιμής αγοράς. Πολύ καλό deal. Όμως, λόγω αδράνειας, η αξία τους έπεσε άνω του 90%. Γιατί, τι έκανες (ως κράτος);

Για να μπορέσεις να πουλήσεις σε καλή τιμή αυτό το προϊόν, προσέλαβες (και πλήρωσες, να μην ξεχνιόμαστε) μια εταιρία συμβούλων. Μην εξετάσεις το τι έγινε και δεν έγινε στο ενδιάμεσο. Με τη βοήθεια αυτής της εταιρίας, όχι μόνο δεν κατάφερες να το πουλήσεις σε καλή τιμή, αλλά περίμενες να απαξιωθεί τόσο το προϊόν σου, ώστε να το πουλήσεις για παλιοσίδερα, σε έναν από τους ενδιαφερόμενους, που πέρυσι, αντί για 30, σου έδινε 93 εκατομμύρια ευρώ.

Στη χειρότερη περίπτωση δηλαδή, έχασες 63 εκατομμύρια ευρώ.

Ποιος ευθύνεται γι’ αυτό;

Αυτό, δεν είναι απιστία;

Δεν πρέπει να το ψάξει ένας εισαγγελέας και να μας πει αν κάποιος ζημίωσε με τις πράξεις του το ελληνικό Δημόσιο, άρα και όλους τους Έλληνες που υπόκεινται αιματηρές περικοπές.

Δεν πρέπει να μπει κάποιος φυλακή;

Πηγή

Ποιος «σκότωσε» τον Αραφάτ;

http://www.antinews.gr/2012/07/08/169840/

Ο Γιασέρ Αραφάτ είναι νεκρός. Πέθανε στις 4/11/2004, αφού πρώτα είχε ξαποστείλει αρκετές χιλιάδες αθώων…
Τώρα, οι διάφορες παλαιστινιακές φατρίες προσπαθούν να πείσουν ότι τον σκότωσε το Ισραήλ. Πρόκειται για ένα ακόμη ανέκδοτο της Μ. Ανατολής, όπως τότε που ο επικεφαλής της επιτροπής του αμερικανικού κογκρέσου για τις υπηρεσίες πληροφοριών, δήλωνε με κάθε ειλικρίνεια, ότι η Μουσουλμανική Αδελφότητα αποτελεί μια κοσμική δημοκρατική οργάνωση!
Και το περίεργο είναι ότι αυτήν την φαιδρότητα, τα ΜΜΕ της Δύσης, την παίρνουν στα σοβαρά. Π.χ. οι εφημερίδες New York Times και Washington Post.
Όταν συμβαίνει κάτι τέτοιο, αυτό που βλέπουμε είναι μια έξαρση της αντιεβραϊκής, και αντιισραηλινής προπαγάνδας.
Υπάρχει όμως και ένα πιο ανησυχητικό στοιχείο στην υπόθεση. Οι ριζοσπάστες Ισλαμιστές, αλλά και πολλοί απλοί Μουσουλμάνοι, πιστεύουν ακράδαντα ότι οι Εβραίοι προσπάθησαν να δολοφονήσουν τον ιδρυτή του Ισλάμ Μωάμεθ. Και μάλιστα, πιστεύουν ότι αν και απέτυχαν, το δηλητήριο που του έδωσαν μίκρυνε την ζωή του.
Η σημερινή υπόθεση περί Αραφάτ, έχει τις ρίζες της στο ότι οι Εβραίοι σκοτώνουν τους προφήτες των άλλων θρησκειών.
Αυτό επαναλαμβάνουν συνεχώς κάποιες οργανώσεις όπως είναι η Χαμάς. Πρόκειται για μια επικίνδυνη συκοφαντία μίσους, που οδηγεί στο συμπέρασμα ότι οι Εβραίοι είναι διαβολικοί και θα πρέπει να εξαφανιστούν. Εν ολίγοις, αποτελεί μια πρώτης τάξης δικαιολογία για γενοκτονία.
Όταν λοιπόν ακούμε το Ιράν, την Χαμάς, την Χεζμπολάχ και την Μουσουλμανική Αδελφότητα να επιμένουν στην ανάγκη εξόντωσης του εβραϊσμού, τότε ξέρουμε πως αυτή η λογική έχει τις ρίζες της από παλιά.
Οι Δυτικοί σχολιαστές αγνοούν αυτό το παρελθόν. Και όμως, είναι κάτι που επαναλαμβάνεται καθημερινά στις λειτουργίες των τζαμιών της Μέσης Ανατολής.
Αυτή η άγνοια οδηγεί την Δύση στο να πιστεύει ότι οι διαφωνίες και οι συγκρούσεις είναι εύκολο να διορθωθούν, ειδικά αν οι Ισραηλινοί προχωρήσουν σε κάποιες παραχωρήσεις.
Οι δυτικές κοινωνίες του σήμερα έχουν μια αρρωστημένη εμμονή με την αναζήτηση ρατσισμού και ρητορικής μίσους παντού. Ε, λοιπόν, η άποψη ότι οι Εβραίοι δολοφόνησαν τον Αραφάτ, εμπίπτει σ’ αυτή τη κατηγορία. Άσχετα αν ο Αραφάτ πέρασε μια ολόκληρη ζωή δολοφονώντας….
Πάντως οι κατηγορίες αυτές απορρίπτονται πολύ εύκολα. Πρώτα απ’ όλα, όποιος συνάντησε τον Παλαιστίνιο ηγέτη τον τελευταίο χρόνο πριν πεθάνει, θα κατάλαβε ότι είναι βαριά ασθενής και πήγαινε από το κακό στο χειρότερο. Τα χείλη του έτρεμαν, έμοιαζε ζαλισμένος και δεν μιλούσε με την ίδια ευκολία όπως παλιά. Ακόμη και στην τηλεόραση φαίνονταν το πόσο ταλαιπωρημένος ήταν. Μάλλον θα πρέπει να έπασχε από Πάρκινσον, αν και κάποιοι πιστεύουν ότι είχε προσβληθεί από την ασθένεια του Crohn.
Οι γιατροί του γνώριζαν την άσχημη κατάσταση της υγείας του. Δεν έκαναν όμως τίποτα για αυτό. Το ενδεχόμενο θανάτου του αποτελούσε ένα ισχυρό πλήγμα για τον PLO, του οποίου ο Αραφάτ ήταν ο μοναδικός ηγέτης στα 43 χρόνια της Φατάχ. Το να μην κάνουν κάτι οι γιατροί του, για να τον σώσουν, αποτελεί τα κλειδί του μυστηρίου. Οι γιατροί του, και το ίδιο το κίνημά του είναι αυτοί που σκότωσαν τον Αραφάτ.
Άρα, αν το Ισραήλ είναι αυτό που τον δολοφόνησε, τότε ολόκληρη η ηγεσία των παλαιστινιακών κινημάτων ήταν κι αυτή στο κόλπο. Μπορεί να ήταν στο κόλπο και ο ίδιος ο Αραφάτ, που δεν αναζήτησε ιατρική βοήθεια, ούτε μίλησε δημόσια για τα ζητήματα υγείας του… Κάτι που είναι μάλλον απίθανο.
Δεύτερον, κάποιοι βούλωσαν το στόμα των θεραπόντων ιατρών του, ενώ το πιστοποιητικό θανάτου κρατήθηκε μυστικό από την χήρα του Αραφάτ. Το ίδιο σιωπηλοί παρέμειναν και οι στενοί του συνεργάτες. Με άλλα λόγια, θα πρέπει να πιστέψουμε πως όλοι αυτοί που είχαν συμφέρον να πλήξουν το Ισραήλ, είχαν στοιχεία για την ενοχή του, αλλά τα κράτησαν μυστικά;
Τρίτον, ξαφνικά, οκτώ χρόνια μετά, η χήρα του και οι οπαδοί του αρχίζουν τις κατηγορίες! Χωρίς όμως να υπάρχει κανένα νέο στοιχείο. Μάλλον πρόκειται για επικοινωνιακό κόλπο.
Αν θέλουν, ας δώσουν στην δημοσιότητα το πιστοποιητικό του θανάτου του. Ας κάνουν μια πρες κόνφερανς οι Γάλλοι γιατροί του. Ας ξεθάψουν το πτώμα του. Μέχρι να γίνουν όλα αυτά, δεν θα πρέπει να τους παίρνουμε στα σοβαρά. Επαναλαμβάνω, αν υπήρχε η οποιαδήποτε ένδειξη ότι ο Αραφάτ δολοφονήθηκε, τότε όλοι (χήρα, γιατροί, και συνεργάτες) θα έπρεπε να είναι μέρος της συνομωσίας. Αυτό μοιάζει απίστευτο όμως.
Τέταρτον, οι ισχυρισμοί ότι ο Αραφάτ δηλητηριάστηκε με κάποια εξωτική ραδιενεργή ουσία από πλευράς των Ισραηλινών, κυκλοφορούν εδώ και καιρό, όμως πάντα εξαφανίζονταν αφού δεν συνοδεύονταν από κανένα στοιχείο. Τώρα, κάποιοι παίρνουν αυτά τα παλιά παραμύθια και τα ανακυκλώνουν ως νέες αποκαλύψεις. Κάτι ανάλογο συμβαίνει κάθε φορά που χάνεται ένας σημαντικός Μουσουλμάνος.
Πέμπτον, αν ο Αραφάτ είχε πέσει θύμα ραδιενέργειας, τα συμπτώματα θα ήταν έντονα και εμφανή. Θα έπασχε από ναυτία, απώλεια μαλλιών, πρήξιμο στα λαιμά και χλωμότητα. Πέραν τούτου, θα πέθαινε γρήγορα. Κάτι που δεν συνέβη.
Όλα λοιπόν κατατείνουν στο ότι αυτοί που έχουν να κρύψουν κάτι είναι οι ηγέτες των Παλαιστινίων και όχι το Ισραήλ. Και αυτό το κάτι μάλλον είναι η ανεπάρκεια των γιατρών που παρακολουθούσαν τον Παλαιστίνιο ηγέτη.
Μήπως πέθανε από AIDS; Παρά τις ενδελεχείς μου έρευνες, όχι. Επίσης, καμιά δυτική ή ισραηλινή μυστική υπηρεσία δεν είχε στοιχεία για την δήθεν ομοφυλοφιλία του Αραφάτ. Κάποιοι που μιλάνε για αυτό, ήταν πολιτικοί αντίπαλοί του και η άποψή τους στερείται αξιοπιστίας.
Αυτή η φήμη είχε ξεκινήσει με ένα άρθρο της Οριάνα Φαλάτσι, που την βάσιζε στο ότι οι σωματοφύλακες του Αραφάτ ήταν όλοι τους ωραίοι νεαροί άνδρες! Αυτό βέβαια έπαψε να ισχύει όταν τον γνώρισα εγώ, στη δεκαετία του 1990.
Σίγουρα επρόκειτο για μια περίεργη προσωπικότητα, την οποία περιγράφω στο βιβλίο Arafat: A Political Biography. Ένα από τα πιο ανεκδοτολογικά περιστατικά έχει να κάνει με τη φορά που ο Αραφάτ γνώρισε ένα κοριτσάκι, χάιδεψε το κεφαλάκι του και το ρώτησε: «Ποιανού παιδί είσαι εσύ»; Το κοριτσάκι απάντησε: «Δικό σου….».
Ο Αραφάτ θεωρούνταν από τους συμπατριώτες του ως ιδιαίτερα ψυχρός, σε σημείο να μην αναγνωρίζει την κόρη του! Η ιστορία αυτή θα μπορούσε να είναι και αληθινή δηλαδή.
Πάντως, δεν πιστεύω πως κάποιος δολοφόνησε τον Αραφάτ. Ήταν υπέρβαρος, δεν έτρωγε υγιεινά, δούλευε σκληρά, δεν πρόσεχε τον εαυτό του και είχε πολύ κακούς θεράποντες γιατρούς.
Άρα, ξέρουμε ποιοι τον σκότωσαν. Οι γιατροί του, η αυλή του, το κίνημά του και βεβαίως το ίδιο του το σώμα. Παρά τις κυρίαρχες και παντελώς αναπόδεικτες φήμες ότι τον σκότωσαν οι Ισραηλινοί.
pjmedia.com
S.A.

Σμύρνη- Η καταστροφή μιας κοσμοπολίτικης πόλης 1900-1922 (Ντοκυμαντέρ)

http://anti-ntp.blogspot.com/2012/07/1900-1922.html

Tο Πακιστάν απελαύνει 400.000 Αφγανούς… Στην Ελλάδα;

http://olympia.gr/2012/07/08/t%CE%BF-%CF%80%CE%B1%CE%BA%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%AC%CE%BD-%CE%B1%CF%80%CE%B5%CE%BB%CE%B1%CF%8D%CE%BD%CE%B5%CE%B9-400-000-%CE%B1%CF%86%CE%B3%CE%B1%CE%BD%CE%BF%CF%8D%CF%82-%CF%83%CF%84%CE%B7%CE%BD/

http://heilgapormindthegap.blogspot.gr

Γιατί άραγε δεν λέει κάνεις κουβέντα , όταν το Πακιστάν απελαύνει 400.000 Αφγανούς μουσουλμάνους πρόσφυγες ;

PAKISTAN TO DEPORT THOUSANDS OF AFGHAN REFUGEES BACK TO WAR TORN AREAS
Το ΠΑΚΙΣΤΑΝ θα απελάσει χιλιάδες Αφγανούς πρόσφυγες πίσω στις περιοχές που μαστίζονται από τον πόλεμο .
http://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=g9q0FdFiDG4
Αλλά όταν χώρα μας και η υπόλοιπη Ευρώπη , το Ηνωμένο Βασίλειο ή και οι ΗΠΑ , προσπαθούν να ξεφορτωθούν τα παράνομα Μουσουλμανικά στρατεύματα κατοχής που εισέβαλαν με το έτσι θέλω στις χώρες τους ….. ή τουλάχιστον να ξεχωρίσουν τους ψευτο-αιτούντες άσυλο από εκείνους τους ανθρώπους που πράγματι έχουν την ανάγκη του ασύλου , τότε … όλες οι «συνιστώσες» της νέας τάξης πραγμάτων … από την γιαγιούλα του περισσού μέχρι τον γκαβουλιακα της Συγγρού …. παρέα με την Διεθνή Αμνηστία αλλά πρωτίστως « το μεγάλο αφεντικό …. τα Ηνωμένα Έθνη » ….. κραυγάζουν για ρατσισμό .
Πακιστάν: ΑφγανοίΠρόσφυγες θα απελαθούν.
http://www.huffingtonpost.com/2012/06/29/pakistan-afghanistan-refugees_n_1637154.html
Posted: 06/29/2012
Το Πακιστάν ετοιμάζεται να αποστείλει 400.000 Αφγανούς πρόσφυγες στην αντίπερα πλευρά των συνόρων … στο διαλυμένο από τον πόλεμο Αφγανιστάν , σύμφωνα με έκθεση που δημοσίευσε το Γαλλικό Πρακτορείο -Presse.
Το Ισλαμαμπάντ ισχυρίζεται ότι δεν είναι υπεύθυνο ώστε να ανέχεται τους παράνομους μετανάστες , ενώ το Αφγανιστάν ανησυχεί ότι η αδύναμη οικονομία του θα υποφέρει από την επιστροφή των τόσο πολλών προσφύγων.
Εκτός από τις προγραμματισμένες άμεσες απελάσεις, το Πακιστάν ενδέχεται εντός του έτους να στείλει πίσω σχεδόν 3 εκατομμύρια πρόσφυγες .

Οι Αφγανοί πρόσφυγες στο κέντρο επαναπατρισμού που διαχειρίζεται η Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες, στο Πακιστάν , περιμένουν να φύγουν για το Αφγανιστάν ,την Τετάρτη 20 Ιουνίου 2012.
Ο Ύπατος Αρμοστής του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες (UNHCR) αποκάλεσε την κατάσταση “ως την μεγαλύτερη και πιο παρατεταμένη προσφυγική κρίση στον κόσμο, όπως γράφει τοAFP.
ΤΕΛΟΣ
Οι μουσουλμάνοι λοιπόν του Πακιστάν λοιπόν …. δεν θέλουν να βοηθήσουν τους άλλους μουσουλμάνους του Αφγανιστάν , αλλά και χώρες της ΕΕ …. πρέπει να δεχθούν αυτά τα άτομα , “όταν υπάρχουν πενήντα επτά – 57 – μουσουλμανικές χώρες” για να τα στείλετε εκεί …. κύριε Ύπατε Αρμοστή του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες ;
Δεν απομένει τώρα παρά ένα πολυέξοδο τηλεοπτικό ρεπορτάζ της δημοσίας τηλεόρασης από « την προπαγάνδα χωρίς σύνορα » …. και έχουμε άλλο ένα εκατομμύριο κακομοίρηδες , ώστε να μπορέσουμε να επανδρώσουμε τα εργοστάσια …. που προγραμματίζουν να κτίσουν οι Γερμανοί στις ΕΛΕΥΘΕΡΕΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΕΣ ΖΩΝΕΣ, ΤΗΣ ΞΕΠΟΥΛΗΜΕΝΗΣ ΠΛΕΟΝ ΠΑΤΡΙΔΑΣ ΜΑΣ .

Ο Στουρνάρας ανέτρεψε την στρατηγική Σαμαρά με μια φράση!!!

http://www.antinews.gr/2012/07/09/169985/

Ο κ. Στουρνάρας, με μια φράση του, ανέτρεψε όλη τη στρατηγική του Αντώνη Σαμαρά και της Νέας Δημοκρατίας την τελευταία τριετία. Τι μας είπε ο τεχνοκράτης Υπουργός Οικονομικών; Ότι η κρίση έφερε το μνημόνιο. Πάλι καλά που δεν μας είπε ότι το μνημόνιο ήταν μονόδρομος! Ότι δηλαδή μας έλεγε και ο κ. Γ. Παπανδρέου!
Ο κ. Στουρνάρα, λέγοντας αυτά:
α) ουσιαστικά δίνει συγχωροχάρτι στον κ. Παπανδρέου,
β)έστω και καθυστερημένα απενοχοποιεί τις κυβερνήσεις του και νομιμοποιεί πολιτικά τις αποφάσεις τους.
γ)τέλος, δίνει και άλλοθι στην τρόϊκα, η οποία μονότονα επαναλαμβάνει ότι δεν φταίει το πρόγραμμα!
Λυπούμαι, αλλά ο κ. Στουρνάρας μάλλον θα έπρεπε να βρισκόταν σε άλλη χώρα την τελευταία τριετία!
Ο ίδιος ο κ. Σαμαράς από τον Νοέμβριο του 2009, εγκαλούσε διαρκώς την κυβέρνηση Παπανδρέου για την παρατεταμένη απραξία της. Χαρακτηριστική ήταν η φράση του «ξεκολλήστε επιτέλους και πάρτε μέρα» κατά τη διάρκεια της συζήτησης για τον προϋπολογισμό του 2010. Απραξία που οδήγησε στο μνημόνιο.
Ο κ. Σαμαράς και η ΝΔ καταψήφισαν το πρώτο μνημόνιο:
α) επειδή έλεγαν ότι δεν αποτελούσε μονόδρομο. Υπήρχε και άλλη λύση. Ας διαβάσει το Ζάππειο Ι! και
β)επειδή το μνημόνιο όχι μόνο δεν θα έλυνε τα προβλήματα, αλλά θα τα επιδείνωνε κιόλας. Όπερ και συνέβη!
Αυτή η επιχειρηματολογία επιβεβαιώθηκε από τα πράγματα.
Ο κ. Στουρνάρας για να ….ενημερωθεί δεν έχει παρά, μεταξύ άλλων να μελετήσει και την έκθεση του κορυφαίου οικονομολόγου του ΟΟΣΑ Ρεζά Λαχιτζί, στην οποία ανάγλυφα περιγράφεται γιατί το μνημόνιο ήταν μια «συνταγή που σκότωσε τον ασθενή»
Για του λόγου το αληθές αρκεί η παράθεση δυο μόνο στοιχείων:
Στην προ-μνημονίου εποχή:
- η ανεργία ήταν 10% και το Μνημόνιο κατάφερε να την εκτινάξει πάνω απο 23%, ενώ αυτή των νέων αγγίζει το 50%
-το χρέος μας ως ποσοστό του ΑΕΠ ήταν κάτω από το 120% και τώρα, μετά από δυο μνημόνια και ένα PSI, ίσως ….καταφέρουμε να θα έχουμε αυτό το χρέος το ..2020!
Να μην αναφερθώ στα λουκέτα, τη διάλυση των ασφαλιστικών ταμείων, τη δραματική μείωση του βιοτικού επιπέδου, τα χαράτσια, τη διάρρηξη του κοινωνικού ιστού, την επιδημία των αυτοκτονιών…
Όλα αυτά, και πολλά άλλα ακόμα, τα έφερε το μνημόνιο και είναι επικίνδυνα αφελής όποιος δεν το βλέπει.
Όταν οι αποτυχημένοι τεχνοκράτες της τρόϊκα, οι οποίοι έπεσαν έξω σε όλες τις εκτιμήσεις τους και αν ήταν σε μια ιδιωτική εταιρεία θα είχαν ήδη απολυθεί πυξ-λάξ, μας προκαλούν θρασύτατα, εμείς δεν πρέπει να τους νομιμοποιούμε. Αντίθετα, θα ενισχύσουμε την διαπραγματευτική μας θέση και το αίτημα μας για επαναδιαπραγμάτευση, αν παραθέσουμε στοιχεία που λένε το αυτονόητο: το μνημόνιο ήταν μια καταστροφική συνταγή. Η συνέχιση του δεν οδηγεί σε λύση, αλλά εντείνει το αδιέξοδο.
Αυτό πρέπει να το λέει και ο καθ’ ύλην αρμόδιος για τις διαπραγματεύσεις. Ο υπουργός Oικονομικών. Αντιλαμβάνομαι ότι στην πολιτική πολλά λέγονται για να ..λέγονται, όμως, όταν με τα επιχειρήματά σου αποδυναμώνεις τη θέση σου, ενισχύεις εκείνη των αντιπάλων σου. Αλλιώς να καλέσουμε τον …κ. Παπακωνσταντίνου!
Κώστας Ροδινός

Tο διαζύγιο πολιτικής και «νοήματος»... - Του κ. Χρήστου Γιανναρά

http://hassapis-peter.blogspot.gr/2012/07/t.html

Περιμένοντας το πλοίο σε επαρχιακό λιμάνι, ένας νέος σχετικά άνδρας με πλησιάζει και μου συστήνεται: είναι ο δήμαρχος του μικρού δήμου όπου θα μας μεταφέρει το πλεούμενο. «Θα ήθελα να σας κάνω μια ερώτηση» λέει. Eχει απροσποίητη απλότητα, άγνωστη ή σπάνια σε πολιτευόμενους.

Nομίζω ότι προβλέπω την ερώτησή του: θα διαβάζει τις επιφυλλίδες, θα ζητάει ένα «διά ταύτα», τι μπορεί να γίνει ή....

να προβλεφθεί για την έξοδο από το ανυπόφορο πια αδιέξοδο της χώρας. Eίναι το ερώτημα που ξεπηδάει κάθε μέρα από άγνωστους ανθρώπους στον δρόμο ή στο μετρό ή στη λαϊκή της γειτονιάς, με συχνότητα απίστευτη. Oμως ο δήμαρχος αποδείχνεται απρόβλεπτος, είναι έκπληξη: «Θα ήθελα να μου πείτε, με δύο λόγια, ποιες πραγματικές, ρεαλιστικές συνέπειες έχει στη ζωή του ανθρώπου η υπαρκτική προτεραιότητα του προσώπου έναντι της ουσίας και όχι η προτεραιότητα της ουσίας έναντι του προσώπου».

Mένω ολίγον άναυδος, πρώτη φορά συναντώ στον τόπο μου άνθρωπο της πολιτικής, άνθρωπο που επιδίωξε και πέτυχε να διαχειρίζεται εξουσία και που σώζει μέσα του ερωτήματα για το «νόημα» (την αιτία και τον σκοπό) της ζωής του, των ενεργημάτων του, της ανθρώπινης ύπαρξης και συνύπαρξης. Σε αυτήν εδώ την ελάχιστη φλούδα γης, στις δυο ακτές του Aιγαίου και στο ενδιάμεσο αρχιπέλαγος, γεννήθηκε για πρώτη φορά ερώτημα για το ξεχώρισμα της έγκυρης γνώσης από την αυθαίρετη γνώμη, τη διαφορά της πραγματικότητας από την ψευδαίσθηση, του φθαρτού και εφήμερου από το αναλλοίωτο και αιώνιο. Aλλά σήμερα στην ίδια αυτή γη, μέσα στο φως του ίδιου ουρανού και στο γαλάζιο της ίδιας θάλασσας, άρχοντες και αρχόμενοι ζούμε μόνο για το σισύφειο κυνηγητό του χρήσιμου και του ηδονικού, με αδιαφορία ή και χλεύη για οποιαδήποτε αναζήτηση «νοήματος» των πραγμάτων.

Σε έρωτα για το αληθινά υπαρκτό, το «όντως ον», δεν διαφέρουμε οι σημερινοί ελληνώνυμοι από τους Παπούα, τους Zουλού ή τα ανθρωποειδή ρομπότ της Γουόλ Στριτ, των κατ’ ευφημισμόν «αγορών». Mοναδική διαφορά μας είναι ότι οι Παπούα ή οι μανιακοί τοκογλύφοι των «αγορών» κυνηγούν την κτηνώδη ηδονή της κυριαρχίας και της αυτασφάλισης χωρίς να ζουν κάτω από τον ιερό βράχο της Aκρόπολης και τη σκιά του Παρθενώνα, χωρίς να πυκνοδιαβαίνουν δίπλα από την Kαπνικαρέα ή τους Aγίους Aσώματους – δεν έχουν κατάφατσα κάθε μέρα τη σύγκριση του πρωτογονισμού με τα κορυφώματα της ανθρώπινης καλλιέργειας. Eμείς σκοντάφτουμε στα κορυφώματα σε κάθε μας βήμα, και επειδή δεν αντέχουμε τη σύγκριση χλευάζουμε όποιον μας τη θυμίσει. Eίμαστε «προοδευτικοί», «εκσυγχρονιστές», δηλαδή είμαστε με τους Παπούα, κυνηγάμε ό,τι είναι καινούργιο, φανταχτερό και μας γυαλίζει. Γι’ αυτό και φανατικοί του νεοβαρβαρισμού, του ιστορικο-υλιστικού μηδενισμού (μαρξιστικού ή καπιταλιστικού, το ίδιο κάνει).

Λοιπόν, κύριε δήμαρχε, οι κάποτε Eλληνες παρατήρησαν ότι το μόνο αιώνιο (σταθερό, άφθορο, αθάνατο) δεδομένο της πραγματικότητας είναι όχι «κάτι τι», αλλά ένα «πώς», ένας τρόπος: «ο τρόπος της του παντός διοικήσεως» (Hράκλειτος). O τρόπος που υπάρχουν και συνυπάρχουν τα διάφορα είδη των υπαρκτών, ο λόγος - τρόπος της μορφής, αλλά και ο λόγος - τρόπος της δια-μόρφωσης, δηλαδή των σχέσεων ανάμεσα στα υπαρκτά, της κοσμικής αρμονίας και του κάλλους. «Θεωρούσαν» οι Eλληνες ότι προηγείται η ουσία και καθορίζει την ύπαρξη – η λέξη «ουσία», παράγωγο του θηλυκού της μετοχής του ρήματος είναι, δηλώνει τον λόγο - τρόπο της μετοχής στο είναι. Tο «πώς» είναι ένα τριαντάφυλλο, ένας αετός, ένας άνθρωπος, ο λόγος - τρόπος της ύπαρξής του (η ουσία του) προηγείται (ανερμήνευτα) και καθορίζει το κάθε τριαντάφυλλο, αετό, άνθρωπο.

Aυτή η συμπαντική λογικότητα, ο «ξυνός» (κοινός) λόγος ο καθοριστικός της ύπαρξης και της συνύπαρξης, προδιαγράφει και την αιτιώδη αφετηρία του υπάρχειν, την καταγωγική αρχή του: H ύπαρξη είναι κίνηση, αέναο γίγνεσθαι, με λογικά δεδομένο το κινητικό αίτιο: ένα «πρώτο κινούν», που για να είναι πρώτο στη μετάδοση της κίνησης, πρέπει το ίδιο να είναι ακίνητο – καθαρή ενέργεια, «ταυτότης νου και νοητού», «ον ακρότατον, θείον, γένος τιμιώτατον». H λογικότητα προηγείται και στην περίπτωση του «θείου» όντος»: η ουσία του Θεού, ο λόγος - τρόπος της ύπαρξής του, είναι μια δεδομένη αναγκαιότητα. Tο υπάρχειν είναι καταγωγικά υποταγμένο στην αναγκαιότητα, οι έννοιες «ύπαρξη» και «ελευθερία» οριστικά ασύμπτωτες, ασυμβίβαστες.

Aυτόν τον εξ ορισμού αποκλεισμό της ύπαρξης από την ελευθερία έρχεται να αναιρέσει η μαρτυρία της χριστιανικής εμπειρίας: Aιτιώδης αρχή του υπάρχειν και των υπαρκτών δεν είναι μια ουσία.(θεία), αλλά ένα πρόσωπο, λογική, αυτοσυνείδητη ύπαρξη που υπάρχει επειδή ελεύθερα θέλει να υπάρχει, και θέλει να υπάρχει επειδή αγαπάει. O τρόπος της ύπαρξής του είναι η ελευθερία της αγάπης και σημαίνεται γλωσσικά όχι με όνομα ατομικής οντότητας (Δίας, Aπόλλων, Hφαιστος) αλλά με σημαίνον που δηλώνει υπαρκτική σχέση. Eίναι ο Πατήρ, που «αχρόνως και αγαπητικώς» υποστασιάζει το είναι ως ελευθερία: «γεννά» τον Yιό και «εκπορεύει» το Πνεύμα. Συνιστά το υπαρκτικό γεγονός ως τριαδική αλληλοπεριχώρηση αγάπης, πλήρωμα ερωτικής αυθυπέρβασης και αυτοπροσφοράς. Eίναι «το όλον του έρωτος», το κορύφωμα της ελευθερίας.

Aυτά τα τηλεγραφικά, για τον ευγενικό δήμαρχο και το αναπάντεχο ερώτημά του. Ποιος εμπειρισμός ιστορικών ψηλαφήσεων θεμελιώνει τη μαρτυρία μιας τέτοιας οντολογικής οπτικής, και τι μπορεί να σημαίνει αυτή η οπτική για τη δυνατότητα του ανθρώπου να γευθεί την υπαρκτική ελευθερία, είναι ερμηνευτικά χρωστούμενα που δεν χωράνε στην επιφυλλίδα. Eξ άλλου, όταν νύξεις για τέτοια θέματα δημοσιεύονται στον «πολυσυλλεκτικό» σήμερα Tύπο, παίρνουν αναπόφευκτα τον χαρακτήρα ιδεολογικών «απόψεων», όχι μαρτυρίας εμπειρικής, κοινωνούμενης.

Tο σίγουρο είναι ότι ο εκπεσμός των άλλοτε Eλλήνων σε κάτι ανάλογο με τους ξιπασμένους για χάντρες και καθρεφτάκια Παπούα ή με τα μονοδιάστατα ανθρωποειδή των «αγορών» δεν έχει την αιτιώδη αρχή του στην πολιτική. O εκπεσμός συντελέστηκε από τη στιγμή που η ελληνικότητα έπαψε να είναι ιδιαιτερότητα πολιτισμού, έγινε υπηκοότητα κρατική. H «γιγαντομαχία περί της ουσίας», η προτεραιότητα της μεταφυσικής αναζήτησης διαφοροποιούσε τους Eλληνες από τους Bαρβάρους. Προτού να γίνουν τα κόμματα καραγκιοζιλίκι μικρόνοιας και ιδιοτέλειας, έγινε το εκκλησιαστικό γεγονός «επικρατούσα θρησκεία» του ελλαδικού κρατιδίου και η μεταφυσική φτηνό ιδεολόγημα.

Για να φτάσουμε σε Παναγιωτόπουλο υπουργό Aμυνας, Λυκουρέντζο υπουργό Yγείας, Στυλιανίδη υπουργό Eσωτερικών, ο Eλληνισμός είχε έγκαιρα αποχρωματιστεί από κάθε ιδιαιτερότητα και αρχοντιά πολιτισμού, «ανήκε εις την Δύσιν» μονοδιάστατα. H «πεφωτισμένη» μας διανόηση μας είχε αποκλείσει από τη μετοχή στην Iστορία.

Από: kathimerini.gr

Η κόντρα Καμμένου – Χατζηδάκη στη Βουλή

http://olympia.gr/2012/07/09/%CE%B7-%CE%BA%CF%8C%CE%BD%CF%84%CF%81%CE%B1-%CE%BA%CE%B1%CE%BC%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CE%BF%CF%85-%CF%87%CE%B1%CF%84%CE%B6%CE%B7%CE%B4%CE%AC%CE%BA%CE%B7-%CF%83%CF%84%CE%B7-%CE%B2%CE%BF%CF%85%CE%BB%CE%AE/

Αυτή είναι η λύση στα μεταλλαγμένα! Για περιορισμό των άγνωστων ασθενειών

Aγαπητέ cyber-ακτιβιστή,

Σκέψου ότι την ώρα που γράφω αυτές τις γραμμές, οι εταιρείες παραγωγής ζωικών προϊόντων που δραστηριοποιούνται στην Ελλάδα σπαταλούν εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ για να εισάγουν σόγια που προορίζεται για ζωοτροφή και είναι τις περισσότερες φορές μεταλλαγμένη.

Αυτό που ίσως δεν ξέρεις όμως, είναι ότι υπάρχει λύση και είναι ελληνική!

Τα παραδοσιακά κτηνοτροφικά φυτά, όπως το κουκί και το ρεβίθι, καλλιεργούνται από Έλληνες παραγωγούς, είναι πρωτεϊνούχα και μπορούν να αντικαταστήσουν την εισαγόμενη σόγια στις ζωοτροφές. Όχι μόνο δεν είναι μεταλλαγμένα, αλλά επιπλέον προστατεύουν το περιβάλλον και την υγεία μας, ενώ η χρήση τους στην κτηνοτροφία θα ενισχύσει την ανταγωνιστικότητα των ελληνικών ζωικών προϊόντων και θα τονώσει την απασχόληση στον αγροτικό τομέα.

Βάλαμε λοιπόν ένα στόχο:
να μαζέψουμε 10.000 υπογραφές αυτό το καλοκαίρι.

Θέλουμε αυτό το φθινόπωρο, με τη νέα καλλιεργητική περίοδο, να στείλουμε ένα ηχηρό μήνυμα στην πολιτική ηγεσία και τις εταιρείες παραγωγής ζωικών προϊόντων: καλλιέργεια ντόπιων, καθαρών, κτηνοτροφικών φυτών και όχι εισαγωγές μεταλλαγμένης σόγιας!