ΜΑΡΤΥΡΕΣ ΤΟΥ ΙΕΧΩΒΑ: Η ΜΕΓΑΛΗ ΠΛΑΝΗ

http://www.agioritikovima.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=7673:martures-tou-ie&catid=99:nea&Itemid=768

Στην Αγία Γραφή συναντάμε αρκετές αναφορές στο όνομα του Θεού: «Αγιασθήτω το όνομά σου» (Ματθ. 6,9) είναι ένα από τα αιτήματα της γνωστής θεοπαράδοτης «Κυριακής προσευχής», ενώ αλλού γίνεται λόγος για το «όνομα το υπέρ παν όνομα» και τονίζεται με έμφαση ότι «εν τω ονόματι Ιησού παν γόνυ κάμψη επουρανίων και επιγείων και καταχθονίων» (Φιλ. 2, 9-10). Αυτές τις βιβλικές αναφορές, και πολλές άλλες, η Ορθόδοξη Παράδοση τις κατανοεί στο πλαίσιο της σωτηρίας του ανθρώπου δια του Ιησού Χριστού, όπως ακριβώς κάνει και η ίδια η Αγία Γραφή.

Υπάρχουν, όμως, συνάνθρωποί μας (προφανώς πλανημένοι), για τους οποίους το όνομα του Θεού έχει θεμελιώδη σημασία για τη σωτηρία και αποτελεί κυριολεκτικά ζήτημα ζωής η θανάτου. Πρόκειται για τους οπαδούς της γνωστής αίρεσης των Μαρτύρων του Ιεχωβά... που θεωρούν βασική αποστολή τους να «μαρτυρούν» περί ενός ονόματος, ως του αιωνίου προσωπικού ονόματος του Θεού. Ας δούμε, όμως, τι ακριβώς συμβαίνει στην περίπτωσή τους.

Η αίρεση εμφανίστηκε το 1884 στις Η.Π.Α με τη μορφή εταιρείας εμπορικού χαρακτήρα («Φυλλαδική Εταιρεία Σκοπιά της Σιών»), που ίδρυσε ο αρχηγέτης της Κάρολος Ρώσσελ. Ο Ρώσσελ, ο οποίος πέθανε το 1916, δεν είχε θέσει ποτέ ζήτημα ονόματος του Θεού. Αντίθετα, ο διάδοχός του Ιωσήφ Ρόδελφορδ από το έτος 1925 άρχισε να προβάλλει το όνομα «Ιεχωβά» ως ένα από τα ονόματα του Θεού. Ταυτόχρονα υπογράμμιζε, ότι ο Θεός εμφανίζεται και με άλλα ονόματα, όπως «Θεός», «Παντοκράτωρ», «Ύψιστος», «Κύριος των Δυνάμεων» κ.α. Την εποχή εκείνη ο Ρόδελφορδ διεκήρυττε πως ο Θεός αποκαλύφθηκε στην Καινή Διαθήκη ως «Πατέρας» (π. Αντ. Αλεβιζοπούλου, Η λατρεία της Σκοπιάς, τ. Α', Αθήνα 1993, σ. 140).

Όμως, από το 1934, μετά την έκδοση ενός βιβλίου της με τίτλο «Jehova», η αίρεση αλλάζει τη διδασκαλία για το «σχέδιο του Θεού», που κήρυττε ως τότε. Τώρα το «σχέδιο» δεν είναι η σωτηρία του κόσμου, αλλά η δικαίωση του ονόματος του Θεού· όλα τα άλλα ζητήματα γίνονται δευτερεύοντα. Στο εξής η αίρεση δηλώνει ότι το αποκλειστικό όνομα του Θεού είναι το όνομα «Ιεχωβά» (αυτόθι, σ. 141). Σημασία δεν έχει πλέον η σωτηρία του ανθρώπου από τον Θεό, αλλά η «σωτηρία» του Θεού από τους ανθρώπους, η «δικαίωση του ονόματός Του»! Αυτή είναι η «μεγάλη αλήθεια», που πρέπει να διακηρυχθεί στον κόσμο από τα μέλη της αίρεσης με το έργο «από σπίτι σε σπίτι», δηλ. με τη διανομή των εντύπων της αίρεσης.

Όπως συμβαίνει συνήθως, κάθε αίρεση αναζητά βιβλικά ερείσματα, ώστε να εμφανίσει τις πλάνες της, που είναι μεταγενέστερες ανθρώπινες επινοήσεις (η καλύτερα εισηγήσεις του διαβόλου), ως διδασκαλία της Αγίας Γραφής. Το χωρίο που «ανακάλυψε» η ηγεσία των Μαρτύρων του Ιεχωβά, και που δήθεν κανείς άλλος δεν το είχε προσέξει, είναι το Εξ. 3, 13-15, όπου γίνεται λόγος για την εμφάνιση του Θεού στον Μωϋσή στη φλεγόμενη βάτο. Όταν κάποτε ο Μωϋσής εποίμαινε «τα πρόβατα Ιοθόρ» στο όρος Χωρήβ, του εμφανίσθηκε «Άγγελος Κυρίου» σε μία βάτο, η οποία φλεγόταν, αλλά δεν καιγόταν (3,1-2). Πλησιάζοντας να δεί το παράξενο τούτο φαινόμενο, άκουσε τη φωνή «Κυρίου» από τη βάτο να τον καλεί και να του αποκαλύπει ότι «εγώ ειμί ο Θεός του Πατρός σου, Θεός Αβραάμ και Ισαάκ και Ιακώβ» (3,6). Στη συνέχεια, αφού τον αποστέλλει να ελευθερώσει τον λαό του Ισραήλ από τη δουλεία των Αιγυπτίων, ο Μωϋσής ζητά να του αποκαλύψει το όνομά Του, ώστε να εξηγήσει στον λαό ποιος τον απέστειλλε. Τότε, κατά το ιερό κείμενο, «είπεν ο Θεός προς Μωϋσήν λέγων· εγώ ειμί ο Ων ... ούτως ερείς τοις υιοίς Ισραήλ· ο Ων απέσταλκέ με προς ημάς ... τούτο μου εστιν όνομα αιώνιον και μνημόσυνον αιώνιον γενεών γενεαίς» (3,14-15). Ας προσπαθήσουμε, όμως, να ερμηνεύσουμε το παραπάνω χωρίο, που δεν είναι απαλλαγμένο ερμηνευτικών προβλημάτων.

Ερμηνευτική προσέγγιση των «ερεισμάτων» της αίρεσης

Το κείμενο που παραθέσαμε, όπου αναφέρεται το όνομα του Θεού («ο Ων»), είναι από την αρχαία ελληνική μετάφραση της Παλαιάς Διαθήκης, που ονομάζεται μετάφραση των «Εβδομήκοντα» (Ο') και χρονολογείται στα μέσα του 3ου π.Χ. αι. (Αθ. Χαστούπη, Εισαγωγή εις την Παλαιάν Διαθήκην, εν Αθήναις 1981, σ. 586). Πρόκειται για κείμενο με μεγάλο κύρος στην αρχαία Εκκλησία. Είναι το κείμενο που χρησιμοποιούσε ο Κύριος και οι άγιοι Απόστολοι (όλες οι αναφορές της Καινής Διαθήκης στην Παλαιά, γίνονται στο κείμενο των Ο') και που αναγνωρίζει μέχρι σήμερ η Εκκλησία μας, ως επίσημο (=θεόπνευστο) κείμενο της Παλαιάς Διαθήκης. Οι Μάρτυρες του Ιεχωβά λένε ότι αυθεντικό κείμενο είναι το πρωτότυπο εβραϊκό και εκεί πρέπει να αναζητήσουμε τη γνήσια μορφή του ονόματος του Θεού. Ποια είναι, όμως, η αλήθεια και τι λέει η επιστήμη των κειμένων για το θέμα;

Είναι, όντως, αλήθεια ότι η Παλαιά Διαθήκη (στη συντριπτική της τουλάχιστον πλειοψηφία), γράφτηκε πρωτοτύπως στην εβραϊκή γλώσσα. Είναι επίσης αλήθεια ότι σήμερα υπάρχει ένα κείμενο στην εβραϊκή γλώσσα, που ονομάζεται «Μασωρητικό κείμενο» (Μ). Όμως, το εβραϊκό αυτό κείμενο δεν είναι το πρωτότυπο της Π. Διαθήκης. Είναι ένα κείμενο, που επεξεργάστηκαν πολύ αργότερα εβραίοι λόγιοι και που έλαβε την τελική του μορφή τον 14ο αι. μετά Χριστόν (Αθ. Χαστούπη, ό.π., σ. 577), ενώ, όπως προαναφέραμε, η μετάφραση των Ο' (το ελληνικό κείμενο της Π. Διαθήκης) είναι του 3ου αι. προ Χριστού. δηλ. η ελληνική μετάφραση είναι αρχαιότερη από το εβραϊκό κείμενο, που σώζεται σήμερα, κατά 16 τουλάχιστον αιώνες! Με άλλα λόγια, η μετάφραση των Ο' είναι πολύ πιο κοντά στο πρωτότυπο εβραϊκό, που έχει χαθεί. «Το Μασωρητικόν κείμενον είναι εν πολλοίς ηλλοιωμένη μορφή του αρχικού κειμένου της Π. Διαθήκης» (αυτόθι, σ. 583). Για την αποκατάστασή του είναι αναγκαία η χρήση των αρχαίων μεταφράσεων, μεταξύ των οποίων δεσπόζουσα θέση κατέχει η μετάφραση των Ο'. Η προσφυγή, λοιπόν, στο σωζόμενο εβραϊκό κείμενο ούτε στοιχείο γνησιότητος είναι, ούτε στοιχείο αυθεντικότητος, ούτε στοιχείο θεοπνευστίας.

Όμως, το εβραϊκό κείμενο παρουσιάζει και άλλα ερμηνευτικά προβλήματα ως προς το όνομα του Θεού. Γνωρίζουμε ότι οι αρχαίοι Εβραίοι έγραφαν μόνο τα σύμφωνα των λέξεων (με κατεύθυνση από τα δεξιά προς τα αριστερά, αντίστροφα απ' ό,τι γράφουμε συνήθως). Τα φωνήεντα τα εννοούσαν. Γνώριζαν τις λέξεις από μνήμης και, βλέποντας τα σύμφωνά τους, ανακαλούσαν από τη μνήμη τους τη λέξη και την προφορά της. Πολλούς αιώνες αργότερα οι «μασωρίτες» (εβραίοι λόγιοι - φιλόλογοι) επινόησαν ένα σύστημα μικροσκοπικών σημείων (φωνηέντων), τα οποία πρόσθεσαν στα αρχικά κείμενα, ώστε να μη χαθεί η αυθεντική προφορά της γλώσσας, που κινδύνευε από το όντως πολύπλοκο αρχαίο σύστημα γραφής και ανάγνωσης. Το φωνηεντισμένο αυτό κείμενο αποκαλείται «μασωρητικό κείμενο». Στο σωζόμενο Μασωρητικό κείμενο το όνομα του Θεού στο Εξ. 3,13-15 και σε πολλά άλλα χωρία είναι «Γιαχβέ» (και όχι «Ιεχωβά», όπως εσφαλμένα προφέρουν οι οπαδοί της αίρεσης). Υπάρχουν, όμως, κι άλλα ονόματα του Θεού στο εβραϊκό κείμενο, όπως τα «Ελωχείμ», «Αδωνάγι» κ.α. Οι αρχαίοι Εβραίοι θεωρούσαν ότι το «Γιαχβέ» υπερέχει κατά κάποιον τρόπο των άλλων ονομάτων, γι' αυτό, όταν επρόκειτο να το προφέρουν στον προφορικό λόγο η όταν το συναντούσαν διαβάζοντας ένα κείμενο, το αντικαθιστούσαν με άλλα ονόματα του Θεού, τα «Ελωχείμ», «Αδωνάγι» κ.λ.π. Έγραφαν μεν το όνομα «Γιαχβέ», αλλά ποτέ δεν το πρόφεραν. Τι, όμως, έγραφαν; Έγραφαν μόνο τα τέσσερα σύμφωνα του ονόματος, που αντιστοιχούν στα δικά μας ΓΧΒΧ. Αφού, όμως, κανείς δεν πρόφερε αυτό το όνομα, κανείς δεν γνώριζε και την ακριβή προφορά του, κανείς δεν γνώριζε τον φωνηεντισμό του, κανείς δεν γνώριζε ποια φωνήεντα αντιστοιχούν στο τετραγράμματατο ΓΧΒΧ. Για να λύσουν το πρόβλημα αυτό οι μασωρίτες, κατέφυγαν στην εξής λύση: δανείστηκαν φωνήεντα από τα άλλα ονόματα του Θεού με γνωστή προφορά και τα πρόσθεσαν στο τετραγράμματατο ΓΧΒΧ. Έτσι προήλθε η μορφή «Γιαχβέ» στο σωζόμενο εβραϊκό κείμενο, που είναι τύπος του ρήματος «είμαι» και συμφωνεί με την ήδη γνωστή σ' αυτούς μετάφραση των Ο', όπως θα δούμε στη συνέχεια. Τι προκύπτει, όμως, από τα παραπάνω; Προκύπτει, προφανώς, ότι δεν είμαστε βέβαιοι για το πως ακριβώς προφερόταν το όνομα του Θεού στην εβραϊκή γλώσσα. Το σωζόμενο εβραϊκό κείμενο της Π. Διαθήκης καθόλου δεν μας διαφωτίζει για τη μορφή του ονόματος του Θεού!

Όμως, η σωτηρία του ανθρώπου δεν είναι θέμα γλώσσας, αλλά θέμα ουσίας. Η αλήθεια του Θεού μεταφέρεται σε κάθε γλώσσα, για να γίνει κτήμα κάθε ανθρώπου. Η ακριβής μετάφραση του εβραϊκού «Γιαβέ» στην ελληνική είναι «Εκείνος, ο Οποίος είμαι» («εγώ είμαι Εκείνος, ο Οποίος είμαι»). Οι Εβδομήκοντα μεταφράζουν «ο Ων» («εγώ ειμί ο Ων»), παραπλήσια έκφραση, που, ως προς το περιεχόμενό της, ταυτίζεται απόλυτα με την έκφραση «Εκείνος, ο Οποίος είμαι». Με άλλα λόγια, ο Θεός λέει στον Μωϋσή: «εγώ είμαι Αυτός που είναι», «Αυτός που υπάρχει», «Αυτός που όντως υπάρχει», «Αυτός που αιωνίως υπάρχει», δηλ. ο μόνος αληθινός Θεός. Αυτή είναι η ουσία του ονόματος του Θεού στο Εξ. 3,13-15, η οποία μας ενδιαφέρει. Η μορφή του δεν έχει ιδιαίτερη σημασία, γι' αυτό και οι Εβδομήκοντα δε διστάζουν να μεταφράζουν στις περισσότερες περιπτώσεις το εβραϊκό «Γιαχβέ» με το ελληνικό «Κύριος» (=Θεός). Αλλά, ούτε και οι τότε Ιουδαίοι διενοήθησαν να διατηρήσουν την εβραϊκή μορφή του θείου ονόματος, δεδομένου, ότι η ελληνική μετάφραση των «Εβδομήκοντα» δεν έγινε για τη χριστιανική Εκκλησία, αλλά για τους ελληνιστές Ιουδαίους της εποχής (τους Ιουδαίους που μιλούσαν την ελληνική γλώσσα)! Άλλωστε, αν η μορφή του ονόματος είχε κάποια σημασία για τη σωτηρία μας, θα το είχε επισημάνει πρώτος ο Ιησούς Χριστός, ο Ίδιος θα χρησιμοποιούσε το όνομα Γιαχβέ, θα το χρησιμοποιούσαν επίσης οι άγιοι Απόστολοι, θα το κατέγραφε η Καινή Διαθήκη, θα το τόνιζαν οι αρχαίοι Πατέρες της Εκκλησίας, θα το μαρτυρούσε η αρχαία εκκλησιαστική γραμματεία. Όμως, καμιά τέτοια αναφορά δεν υπάρχει: ο Ιησούς δεν αναφέρθηκε ποτέ στο θέμα, σε κανένα σημείο της Καινής Διαθήκης δεν υπάρχει το όνομα Γιαχβέ και η αρχαία εκκλησιαστική Παράδοση τηρεί απόλυτη σιγή! Μήπως, λοιπόν, οι Μάρτυρες του Ιεχωβά έχουν στρέψει όλη την προσοχή τους σε μια λεπτομέρεια και, τελικά, τους διαφεύγει η ουσία;

Ποιος είναι ο Γιαχβέ της Βίβλου

Σε ποιόν, όμως, αναφέρεται το όνομα Γιαχβέ; Ποιος είναι ο Γιαχβέ της Βίβλου; Απ' ό,τι λένε οι Μάρτυρες του Ιεχωβά, φαίνεται ότι ο Γιαχβέ είναι ο Πατήρ του Ιησού Χριστού, ο Θεός, στον Οποίο ο Ιησούς συνεχώς αναφερόταν. Όπως είναι γνωστό, οι Μάρτυρες του Ιεχωβά δεν αποδέχονται μια θεμελιώδη αλήθεια της Εκκλησίας, τη διδασκαλία για την Αγία Τριάδα. Ακολουθώντας τους αρχαίους αιρετικούς Άρειο και Μακεδόνιο, πιστεύουν ότι ο Υιος του Θεού (ο Χριστός) είναι δημιούργημα του Θεού (δηλ. δεν είναι όντως Θεός) και ότι το Άγιο Πνεύμα είναι μια απρόσωπη δύναμη η ενέργεια του Θεού (δηλ. δεν είναι συγκεκριμένο πρόσωπο). Ο Χριστός, όμως, δεν ήλθε στον κόσμο να αποκαλύψει μόνο τον Πατέρα, αλλά ήλθε να αποκαλύψει και τον Εαυτό του και το Άγιο Πνεύμα. Ήλθε να αποκαλύψει, ότι Αυτός και ο Πατήρ είναι ένα (Ιω. 10,30). Χωρίς τη διδασκαλία για την Αγ. Τριάδα, το χωρίο, στο οποίο στηρίζονται για το όνομα του Θεού (Εξ. 3,13-15), είναι εντελώς ακατανόητο.

Τι ακριβώς λέει αυτό το χωρίο; Λέει ότι «Άγγελος Κυρίου» εμφανίσθηκε στον Μωϋσή μέσα σε μία βάτο (3,1-2). Στη συνέχεια ο Άγγελος από τη βάτο φαίνεται να λέει: «εγώ ειμί ο Θεός του Πατρός σου, Θεός Αβραάμ και Ισαάκ και Ιακώβ ... εγώ ειμί ο Ων» (Γιαχβέ, 3, 6-14). Σύμφωνα με τα παραπάνω, ποιος, τελικά, εμφανίσθηκε στον Μωϋσή, ο Θεός η ένας Άγγελος του Θεού; Γιατί ο Άγγελος ταυτίζει τον εαυτό του με τον Θεό; Γιατί ο Άγγελος λέει ότι είναι ο «Θεός Αβραάμ και Ισαάκ και Ιακώβ»; Γιατί ο Άγγελος λέει ότι είναι ο Γιαχβέ;

Οι Πατέρες της Εκκλησίας, οι μόνοι αυθεντικοί ερμηνευτές της Αγ. Γραφής, λένε ότι ο «Άγγελος Κυρίου», που εμφανίσθηκε στον Μωϋσή, δεν είναι ένας από τους Αγγέλους του Θεού, αλλά ο «Μεγάλης Βουλής Άγγελος», δηλ. ο ένας και μοναδικός Υιος του Θεού, το δεύτερο πρόσωπο της Αγίας Τριάδος. Δεν εμφανίσθηκε, λοιπόν, ο Πατήρ στον Μωϋσή, όπως εσφαλμένα πιστεύουν οι Μάρτυρες του Ιεχωβά και πολλοί άλλοι, αλλά ο Υιος του Θεού. Είναι χαρακτηριστικό ότι στο φωτοστέφανο του Χριστού, όπως αγιογραφείται στις ιερές εικόνες των Εκκλησιών μας, αναγράφεται η φράση «ο Ων», δηλ. το όνομα, που αποκαλύφθηκε στη φλεγόμενη βάτο. Οι εκφράσεις «Άγγελος Κυρίου» και «Μεγάλης Βουλής Άγγελος» της Π. Διαθήκης αναφέρονται στον Υιό και ταυτίζονται με την έκφραση «Λόγος του Θεού», που χρησιμοποιεί πολύ αργότερα ο ευαγγελιστής Ιωάννης (1,1). Οι όροι «Άγγελος» και «Λόγος» εννοιολογικά ταυτίζονται: ο «άγγελος» αναγγέλλει - φανερώνει και ο «λόγος» λέγει - αποκαλύπτει. Δεν είναι, όμως, η μόνη περίπτωση, που εμφανίζεται ο «Άγγελος Κυρίου» στην Π. Διαθήκη, ταυτίζοντας τον Εαυτό του με τον Θεό. Ο «Άγγελος Κυρίου», που μίλησε στον Ιακώβ, λέει: «εγώ ειμί ο Θεός ο οφθείς σοι εν τόπω Θεού» (Γεν. 31, 11-13), αλλά και ο «Άγγελος Κυρίου», που εμφανίσθηκε στην Άγαρ, δίνει συγκεκριμένες υποσχέσεις, που μόνο ο Θεός μπορεί να δώσει (Γεν. 16, 7-14).

Επειδή, κατά τη διδασκαλία της Αγ. Γραφής και των Πατέρων της Εκκλησίας, ο Υιος και Λόγος του Θεού έχει την ίδια ακριβώς φύση (είναι «εν») με τον Πατέρα (Ιω. 10,30), γι' αυτό και ο Υιος αποκαλείται «Γιαχβέ», όπως ο Πατήρ. Και επειδή ο Θεός, που εμφανίζεται στην Π. Διαθήκη, είναι ο Υιος του Πατρός (η ο «Άγγελος Κυρίου» η ο «Μεγάλης Βουλής Άγγελος»), ο Γιαχβέ της Βίβλου είναι ο Υιος και Λόγος του Θεού. Επειδή, τέλος, το Άγ. Πνεύμα έχει την ίδια ακριβώς φύση με τον Υιό και τον Πατέρα, γι' αυτό αποκαλείται επίσης «Γιαχβέ», όπως ο Υιος και ο Πατήρ (ο ενδιαφερόμενος ας μελετήσει με προσοχή τα χωρία Ησ. 48,12-16, Ζαχ. 2,5-11, Αβδ. 1 κ.α., όπου γίνεται λόγος για περισσότερους τουενός «Γιαχβέ»).

Ουσία και δύναμη του ονόματος

Οι Άγιοι της Εκκλησίας μας διδάσκουν, ότι ο Θεός κατά την Ουσία Του δεν έχει κανένα όνομα. Η Ουσία του Θεού είναι πάνω από κάθε όνομα και από κάθε περιγραφή. Επειδή, όμως, ο Θεός δεν είναι μόνο η Ουσία Του, αλλά και οι Ενέργειές Του, ο Θεός έχει πολλά ονόματα, που αναφέρονται στις Ενέργειές Του αυτές (ονομάζεται «Θεός», «Κύριος», «Γιαχβέ», «Αγάπη» κ.λ.π.). Και επειδή οι Ενέργειες του Θεού είναι πολλές, ο Θεός δεν έχει ένα, αλλά πολλά ονόματα.

Από τα πρόσωπα της Αγίας Τριάδος το πιο οικείο σε μας είναι το δεύτερο, ο Υιος και Λόγος του Θεού, ο Οποίος έγινε άνθρωπος για τη σωτηρία μας, σταυρώθηκε, αναστήθηκε και «συνέτριψε το κράτος του εχθρού». Είδαμε ότι ο Υιος του Θεού είναι ο Γιαχβέ της Βίβλου. Αυτός ο Γιαχβέ, όταν έγινε άνθρωπος, προσέλαβε και ένα άλλο όνομα: «εκλήθη» Ιησούς Χριστός. Επειδή με αυτό το όνομα νίκησε τον θάνατο πάνω στον Σταυρό και κατατρόπωσε τον προαιώνιο εχθρό μας, το όνομα του Ιησού απέκτησε εξαιρετική δύναμη και έγινε «φοβερόν τοις υπεναντίοις», δηλ. φόβητρο για τους δαίμονες (Ευχή του αγ. Βαπτίσματος). Από τότε, όποιος το επικαλείται, εκδιώκει τους αοράτους εχθρούς του και λαμβάνει τη Θεία Χάρη. Το όνομα του Χριστού δεν χρειάζεται κάποια «δικαίωση» εκ μέρους μας, γιατί ο Θεός είναι απόλυτα ανενδεής, δεν έχει ανάγκη των δικών μας ενεργειών, εμείς έχουμε την ανάγκη Του για να σωθούμε. Αναφορές στην Αγ. Γραφή, όπως «αγιασθήτω το όνομά σου» (Ματθ. 6,9) και άλλες παρόμοιες, σημαίνουν ότι, επειδή κι εμείς φέρουμε το όνομα του Χριστού (ονομαζόμεθα «Χριστιανοί»), πρέπει να ζούμε έτσι, ώστε να μην το προσβάλουμε στον εαυτό μας, δηλ. φροντίζουμε να αγιάζεται το όνομα του Χριστού σε μας. Με το όνομα του Χριστού συνέβη ό,τι ακριβώς και με τον Σταυρό: ο Χριστός προσέλαβε ένα «ξύλον», το οποίο, όχι μόνο δεν είχε καμία δύναμη, αλλά ήταν και «επικατάρατον». Με εκείνο το «ξύλον» νίκησε τον θάνατο. Απ' αυτό ακριβώς το γεγονός το «ξύλον» του Σταυρού αγιάσθηκε, προσέλαβε μάλιστα τέτοια δύναμη, ώστε ο διάβολος «φρίττει και τρέμει μη φέρων καθοράν αυτού την δύναμιν».

Μόνο στο πλαίσιο αυτό μπορούμε να κατανοήσουμε τα λεγόμενα του απ. Παύλου για τη δύναμη του ονόματος του Ιησού Χριστού. Στον Χριστό εδόθη «όνομα το υπέρ παν όνομα, ίνα εν τω ονόματι Ιησού παν γόνυ κάμψη επουρανίων και επιγείων και καταχθονίων, και πάσα γλώσσα εξομολογήσηται ότι Κύριος Ιησούς Χριστός» (Φιλ. 2, 9-11). Στο όνομα του Ιησού θα υποταχθούν τελικά τα πάντα, τα επίγεια, τα επουράνια και τα καταχθόνια, και όλοι θα αναγκασθούν να ομολογήσουν ότι ο Ιησούς Χριστός είναι ο Κύριος, ο μόνος Κύριος. Ο Ιησούς Χριστός είναι για μας η μοναδική αιτία και πηγή της σωτηρίας μας: «ουκ έστιν εν άλλω ουδενί η σωτηρία· ουδέ γαρ όνομά εστιν έτερον υπό τον ουρανόν το δεδομένον εν ανθρώποις εν ω δεί σωθήναι ημάς» (Πράξ. 4,12). Όποιος επικαλείται αυτό το όνομα, σώζεται: «πας ος αν επικαλέσηται το όνομα Κυρίου σωθήσεται» (Πράξ. 2,21, Ρωμ. 10,13) και σε πολλά σημεία της Κ. Διαθήκης ως Χριστιανοί νοούνται «οι επικαλούμενοι το όνομα Κυρίου» (Πράξ 9,14, Α' Κορ. 1,2 κ.α.). Η Ορθόδοξη Παράδοση διαμόρφωσε μια σύντομη προσευχή, που συνίσταται ακριβώς στη συνεχή επίκληση του ονόματος του Ιησού Χριστού. Πρόκειται για τη γνωστή φράση «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με», η οποία περικλείει ολόκληρη τη δύναμη του θείου ονόματος. Η συνεχής επανάληψη αυτής της ευχής, που γίνεται συνήθως με τη βοήθεια κομποσχοινιού, εκδιώκει τους δαίμονες, καθαρίζει τον άνθρωπο από τα πάθη του, ελκύει τη Θεία Χάρη και οδηγεί σε υπερφυή ένωση με τον Θεό, δηλ. στην κατάσταση της αγιότητας, όπως μαρτυρούν πάμπολλα παραδείγματα Αγίων της Εκκλησίας, που έφθασαν εκεί με αυτήν ακριβώς την μέθοδο.

Ιερεύς Σωτήριος Ο. Αθανασούλιας 

Το «Κούγκι», η Μέρκελ και η βαθιά ανάσα... - Του κ. Σταύρου Λυγερού

http://hassapis-peter.blogspot.gr/2012/07/blog-post_7984.html

Για μία ακόμα φορά επιβεβαιώνεται ότι η Ε.Ε. χρειάζεται να φθάσει στην άκρη του γκρεμού για να παραμερίσει εθνικές ιδιοτέλειες και να βρει τους αναγκαίους για την επιβίωσή της κοινούς τόπους. Ούτε και αυτό θα αρκούσε, όμως, εάν οι Μόντι και Ραχόι δεν είχαν απειλήσει με «Κούγκι». Εάν δεν είχαν απειλήσει ότι θα τα τινάξουν όλα στον αέρα, η Γερμανία θα συνέχιζε να απορρίπτει τα δύο βασικά μέτρα που....

έδωσαν μια βαθιά ανάσα στην ασφυκτιώσα Ευρωζώνη.

Ετσι όπως εξελισσόταν η κατάσταση, η κατάρρευση του ευρώ ήταν ζήτημα χρόνου. Η εκτίμηση δεν είναι υπερβολική. Μπορεί ο Μόντι να είχε τη σκοπιμότητά του όταν προέβη στη σχετική δήλωση πριν από τη σύνοδο κορυφής, αλλά ουσιαστικά είπε όσα λένε εδώ και καιρό όχι μόνο διαπρεπείς οικονομολόγοι, αλλά και κορυφαίοι παράγοντες της αγοράς, όπως ο Σόρος.

Η Ευρωζώνη βρίσκεται με θηλιά στον λαιμό. Της την πέρασε η κρίση, αλλά την έσφιξαν οι μέχρι πρότινος χειρισμοί του ευρωιερατείου. Η στάση του Βερολίνου οδηγούσε και τις άλλες οικονομίες της ευρωπαϊκής περιφέρειας σε ασφυξία. Κανείς, όμως, μηχανισμός στήριξης δεν μπορεί να σηκώσει το βάρος της διάσωσης της ισπανικής και της ιταλικής οικονομίας. Η πτώση τους θα οδηγούσε με μαθηματική ακρίβεια στη συνολική κατάρρευση.

Ο ορατός διά γυμνού οφθαλμού κίνδυνος υποχρέωσε ακόμα και σταυροφόρους του νεοφιλελευθερισμού και της λιτότητας να αναθεωρήσουν. Αυτός είναι ο λόγος που οι Βαν Ρομπέι, Μπαρόζο, Γιουνκέρ και Ντράγκι έβαλαν στο τραπέζι προτάσεις που μέχρι προσφάτως οι ίδιοι απέρριπταν. Αυτός είναι ο λόγος που στη σύνοδο η Μέρκελ έφθασε στα όρια της πολιτικής απομόνωσης.

Η ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών με πόρους από τον μηχανισμό στήριξης (EFSF/ESM), που δεν θα επιβαρύνουν τα χρέη των κρατών-μελών, και ο έλεγχος των επιτοκίων δανεισμού μέσω της απ’ ευθείας αγοράς κρατικών ομολόγων από τον ίδιο μηχανισμό, είναι δύο κρίσιμα βήματα προς τη σωστή κατεύθυνση. Από μόνα τους εξασφαλίζουν πολύτιμο χρόνο, αλλά δεν λύνουν το πρόβλημα.

Το γεγονός ότι ο μηχανισμός στήριξης χρηματοδοτείται από τα κράτη-μέλη τον καθιστά προοπτικά ευάλωτο. Μόνο εάν η Ευρωζώνη λειτουργήσει ως ενιαίο σύνολο και με αναπτυξιακό προσανατολισμό θα επιβιώσει. Προς το παρόν, όμως, κρίσιμη σημασία έχει ο καθορισμός των όρων, αφού για την ενεργοποίηση του μηχανισμού και για τις τράπεζες και για τα κρατικά ομόλογα προβλέπεται κάποιο είδος Μνημονίου.

Οι Γερμανοί θα ήθελαν η μέχρι τώρα ασταθής ισορροπία να κρατήσει, επειδή το κλίμα ανασφάλειας τους έχει ωφελήσει. Το επιτόκιο των 10ετών ομολόγων τους κινείται λίγο πάνω από το 1%, όταν τα αντίστοιχα της Ισπανίας και της Ιταλίας έχουν υπερβεί αντιστοίχως το 7% και το 6%. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι το δημοσιονομικό βάρος εξυπηρέτησης του γερμανικού χρέους συρρικνώνεται, προσφέροντας στην ισχυρότερη οικονομία ένα πρόσθετο πλεονέκτημα, το οποίο ανοίγει ακόμα περισσότερο την ψαλίδα.

Είναι προφανές ότι με τέτοιες διαφορές η Ευρωζώνη δεν μπορεί να πάει μακριά. Η αρνητική πορεία των προγραμμάτων διάσωσης στην Ελλάδα, στην Πορτογαλία, αλλά και στην Ιρλανδία, σε συνδυασμό με τα τοκογλυφικά επιτόκια δανεισμού της Ισπανίας και της Ιταλίας και το εντεινόμενο ρεύμα φυγής κεφαλαίων από την ευρωπαϊκή περιφέρεια, έφεραν τον κόμπο στο χτένι.

Το Βερολίνο αρέσκεται να παρουσιάζει την κρίση σαν αποτέλεσμα αποκλειστικά κακής δημοσιονομικής διαχείρισης των χωρών της ευρωπαϊκής περιφέρειας. Ο Σόιμπλε, μάλιστα, έφθασε να δηλώσει ότι υπεύθυνη για την κρίση στην Ισπανία είναι η Ελλάδα! Δεν πρέπει να προκαλούν εντύπωση τέτοιες γελοιότητες. Οταν τα ιδιοτελή ιδεολογήματα καταρρέουν υπό το βάρος της πραγματικότητας, ο δογματικός, αντί να αναθεωρήσει, έχει την τάση να καταφεύγει στον παραλογισμό.

Κακή διαχείριση βεβαίως υπήρξε και λειτούργησε ως παράγοντας επιδείνωσης. Η βασική αιτία της κρίσης, όμως, είναι συστημική. Το ευρώ είναι ένα κοστούμι ραμμένο στα μέτρα των ισχυρών οικονομιών, αλλά προορισμένο να φορεθεί από διαφορετικούς σωματότυπους.

Γι’ αυτό και είχε πολύ διαφορετικές επιπτώσεις στις οικονομίες των χωρών-μελών. Είναι αποδεδειγμένο ότι από το κοινό νόμισμα επωφελήθηκαν οι πιο ανταγωνιστικές οικονομίες, με πρώτη και καλύτερη τη Γερμανία. Στις ημέρες της ευημερίας το γεγονός αυτό είχε επικαλυφθεί. Η κρίση, όμως, το έβγαλε στην επιφάνεια.

Πριν κάνει βήμα πίσω, η Μέρκελ εξάντλησε όλα τα περιθώρια, γεγονός που όξυνε τη συστημική κρίση και ανέβασε το κόστος επίλυσής της. Η καγκελάριος έχει καταστεί όμηρος της περιρρέουσας ατμόσφαιρας οικονομικού εθνικισμού που η ίδια καλλιέργησε στη γερμανική κοινή γνώμη, με αποτέλεσμα η ρητορική της να λειτουργεί τώρα σαν πολιτικό μπούμερανγκ.

Εστω και καθυστερημένα, η Ευρωζώνη προσανατολίσθηκε σωστά. Το κρίσιμο ερώτημα τώρα είναι κατά πόσο η διακήρυξη προθέσεων του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου θα γίνει γρήγορα και αποτελεσματικά πράξη. Το ίδιο, βεβαίως, ισχύει και για το ζήτημα του αναπτυξιακού πακέτου.

Από:  kathimerini.gr

Η συνάντηση στην οικία του Παλαιού Ψυχκού και τα 3+1 νέα κόμματα

http://www.kourdistoportocali.com/articles/12286.htm

Από την Ιόλη Πιερίδη

-Δεν θα επιτρέψουμε αμαχητί στον Τσίπρα να οδηγήσει την Ελλάδα στη δραχμή…

Αυτή είναι η κεντρική ιδέα της συνάντησης των τριών μεγαλομηντιαρχών στο σπίτι του Παλαιού Ψυχικού. Αυτό που κυριάρχησε στη κουβέντα ήταν η διάρκεια της κυβέρνησηςΣαμαρά. Και οι 3 έδωσαν διαφορετικές ημερομηνίες λήξης, μέσα στο ίδιο έτος, το 2013. Κανείς τους δεν δίνει στη κυβέρνηση πάνω από 12 μήνες ζωή. Η συγκεκριμένη εκτίμηση τους δεν έχει να κάνει με την περιπέτεια υγείας του πρωθυπουργού, ο οποίος είναι αλήθεια δέχθηκε πολλά χτυπήματα κάτω από τη ζώνη. Έχει να κάνει με τις πρώτες απογοητευτικές κυβερνητικές ενδείξεις, ιδιαίτερα δε τους χειρισμούς που αφορούν την υπουργοποίηση τουΒασίλη Ράπανου αλλά και τον τρόπο που έγινε η αλλαγή καθεστώτος στην Εθνική Τράπεζα. Οι μηντιάρχες που συναντήθηκαν σε κατοικία η οποία βρίσκεται σε απόσταση αναπνοής από εκείνη του Λουκά Παπαδήμου έκαναν λόγο για τέλμα στις αποκρατικοποιήσεις, παρά τη φημολογία περί του αντιθέτου, και ανέφεραν το παράδειγμα του ΟΠΑΠ ο οποίος δεν βρίσκεται καν στη πρώτη γραμμή των υπό αποκρατικοποίηση περιουσιακών στοιχείων του δημοσίου. Συμφώνησαν ότι πρέπει να δράσουν τάχιστα και δεν άργησαν να πέσουν στο τραπέζι τα πρώτα ονόματα πολιτικών προσώπων τα οποία θα μπορούσαν να έχουν καταλυτικό ρόλο στη περίπτωση αποτυχίας του υπό τον Σαμαρά κυβερνητικού σχήματος.

Οι κ.κ Λουκάς Παπαδήμος, Κυριάκος Μητσοτάκης και Γιάννης Ραγκούσης  θεωρούνται από τους  συγκεκριμένους μηντιάρχες ως εν δυνάμει αρχηγοί κομμάτων.  Ήδη οι ζυμώσεις είναι πυρετώδεις και οι προθέσεις των πολιτικών που αναφέραμε θα αρχίσουν να γίνονται όλο και πιο ευδιάκριτες. Κομβικό ρόλο στο κόμμα του Λουκά Παπαδήμου θα έχει ο καθηγητής κ. Τάσος Γιαννίτσης ενώ στο πρόσωπο του Κυριάκου Μητσοτάκη οι μηντιάρχες βλέπουν έναν δυναμικό κεντροδεξιό δίχως τις αντιπάθειες της Ντόρας. Αυτός  όμως που όπως όλα δείχνουν θα ανακοινώσει πρώτος την δημιουργία του κόμματός τους είναι ο Γιάννης Ραγκούσης και η Στοά (του) Π80 που πρόκειται να συνέλθει σε μερικά 24ωρα-κατά πάσα πιθανότητα την ερχόμενη Πέμπτη. Αυτές οι κινήσεις παραπαίμπουν σε πολυδιάσπαση του πολιτικού σκηνικού στην οποία ποντάρουν εκείνοι που θέλουν να ελέγχουν τις εξελίξεις. Το κύριο μέλημά τους  είναι η ανάσχεση του κυβερνητικού ρεύματος του ΣΥΡΙΖΑ. Αν σε αυτό το σκηνικό προσθέσει κανείς και τις πρωτοβουλίες Βενιζέλου, ο οποίος ετοιμάζει ένα εντελώς νέο κόμμα, η έννοια κινούμενη άμμος  για το πολιτικό τοπίο δεν  είναι υπερβολή.

Γι’ αυτό κρύβουν την έκθεση της BlackRock. Τουλάχιστον 30 δις θαλασσοδάνεια των τραπεζιτών καλείται να πληρώσει ο Ελληνικός λαός!

http://olympia.gr/2012/07/03/blackrock/

Τα 30 δισ. ΠΟΙΟΙ ΤΑ ΕΦΑΓΑΝ από τις τράπεζες; Με ποιό δικαίωμα κρατούν ακόμα κρυφή την έκθεση της BlackRock, από τον Ελληνικό λαό που γονατίζει για να “σωθούν οι τράπεζες”;

Και όμως τα ΜΜ”Ε” των νταβατζήδων συνεχίζουν να αποκρύπτουν τις τρομερές καταγγελίες του Reuters για δύο τραπεζίτες όπως και την έκθεση – βόμβα του ΟΟΣΑ για την υπόθαλψη διεθνούς οικονομικής τρομοκρατίας από την κυβέρνηση Παπανδρέου.

Επειδή πολύς λόγος γίνεται εσχάτως για την κατάσταση του τραπεζικού συστήματος και την ανακεφαλαιοποίηση, ήρθε στο μυαλό μου η δήλωση ενός πολύ έμπειρου τεχνοκράτη, του Ρουμελιώτη, ο οποίος επίσημα υποστήριξε ότι μετά τον έλεγχο της BlackRock τα επισφαλή δάνεια ανέρχονται στο ιλιγγιώδες ποσόν των 30 δισ. ευρώ!!!

Το ποσόν αυτό, αναμφίβολα, είναι ιλιγγιώδες και θα έχει μεγάλη σημασία κάποια στιγμή να μπορέσει η κοινωνία να πληροφορηθεί ΠΟΙΟΙ ΤΑ ΕΦΑΓΑΝ!

Γιατί το ερώτημα που προκύπτει είναι: Τα 30 δισ. αυτά είναι επισφάλειες που προέκυψαν από προσωπικά δάνεια των νοικοκυριών; Είναι επισφάλειες από τα στεγαστικά ή από τα καταναλωτικά δάνεια;

Γιατί υπάρχει η πεποίθηση στην ΚΟΙΝΩΝΙΑ ότι τα δάνεια αυτά είναι ΕΠΙΣΦΑΛΕΙΕΣ της ΔΙΑΠΛΟΚΗΣ!  Οτι, δηλαδή, πολλοί προβεβλημένοι και διαπλεκόμενοι επιχειρηματίες που συνδέονταν με τον έναν ή τον άλλον τρόπο με το τραπεζικό σύστημα, τα media και το πολιτικό προσωπικό που ασκούσε την εξουσία, εξασφάλισαν δάνεια ΥΠΕΡΟΓΚΑ, τα οποία και δεν θα επιστρέψουν ποτέ, όχι τώρα που διαλύθηκε το σύμπαν, αλλά και πριν, όταν τα έφαγαν και τα μετέτρεψαν σε βίλες, κότερα και ακίνητα και καταθέσεις στο εξωτερικό!

Και όποιος την άποψη αυτή δεν την αποδέχεται δεν έχει παρά να πάρει στη σειρά ΟΛΗ ΤΗ ΔΙΑΠΛΟΚΗ και να αρχίσει να προσθέτει ταΘΑΛΑΣΣΟ-ΔΑΝΕΙΑ που έχουν πάρει…

Με πληροφορίες από την Αξία.

Δείτε και το άρθρο από τον Γιώργο Δ.

Το “περιβάλλον” Σημίτη, συνεχίζει να πρωτοστατεί στην κρατική διακυβέρνηση.

Μπομπ Τράα: Ο μικρός Ολλανδός ανθύπατος

http://www.tovima.gr/politics/article/?aid=464900

του κ. Ζώη Τσώλη

Η θύελλα από το ρεπορτάζ για τις προσλήψεις που έριξαν έξω το μνημόνιο και το πρωτοσέλιδο της «Le Figaro»

Η αποκάλυψη του Βήματος της προηγούμενης Κυριακής για τις προσλήψεις που έγιναν στο Δημόσιο τη διετία 2010 - 2011 ενόχλησε τον «ανθύπατο» του ΔΝΤ στην Ελλάδα κ. Μπομπ Τράα.

 

«Αγαπητέ κύριε Τσώλη, Εχουμε διαβάσει το άρθρο σας για την απασχόληση στο Δημόσιο “Ποιοι έριξαν έξω το μνημόνιο” που δημοσιεύθηκε στις 24 Ιουνίου. Ο επικεφαλής της αντιπροσωπείας του ΔΝΤ στην Αθήνα κ. Μπομπ Τράα θα εκτιμούσε να περάσετε από το γραφείο του ώστε να συζητήσουμε περαιτέρω το θέμα σας και την κάλυψή του.»

Mε αυτό το e-mail που έλαβα την περασμένη Τρίτη μετά το ρεπορτάζ της προηγούμενης Κυριακής για τις προσλήψεις που έγιναν στο Δημόσιο τη διετία 2010 - 2011 και τους υπουργούς της προηγούμενης κυβέρνησης οι οποίοι παρά τους περιορισμούς και την κατάσταση που βρισκόταν η χώρα είχαν αυξήσει τον αριθμό των εργαζομένων στον τομέα τους, ξεκίνησε μια πρωτόγνωρη εμπειρία, αποκαλυπτική για τον ρόλο και το ύφος της εξουσίας που ασκεί το ΔΝΤ τα τελευταία δύο χρόνια στη χώρα μας.


Αποδέχθηκα την πρόσκληση του ολλανδού εκπροσώπου και την Τετάρτη στις 5.30 το απόγευμα βρέθηκα στο κτίριο της Τράπεζας της Ελλάδος, στην οδό Αμερικής 3, όπου στον 8ο όροφο έχει εγκατασταθεί το ΔΝΤ.

 

Μετά τον πρώτο έλεγχο στοιχείων ταυτότητας στην είσοδο, η ασφάλεια του κτιρίου ειδοποίησε το γραφείο του για την έλευσή μας. Η ελληνίδα γραμματέας του κατέβηκε στο ισόγειο, με συνόδευσε στον 8ο όροφο για να ανοίξει με το ηλεκτρονικό κλειδί την πόρτα πίσω από την οποία είναι εγκατεστημένη η μόνιμη αντιπροσωπεία του ΔΝΤ.

Αφού με... παρέδωσε στον έλληνα οικονομολόγο της αντιπροσωπείας, ο οποίος έστειλε το «προσκλητήριο»-e-mail, οδηγήθηκα στο βάθος του διαδρόμου, σε μια αίθουσα συσκέψεων μ' ένα μακρύ τραπέζι.

Τους συστήθηκα, καθήσαμε....

Στο κέντρο ο Ολλανδός, πλαισιωμένος από δύο βοηθούς του, κι εγώ ακριβώς απέναντι. Δίπλα μου ο Ελληνας ο οποίος συμμετέχει ως συνοδός στις τεχνικές αποστολές του ΔΝΤ, πρόθυμος να βοηθήσει.

«Πού βρήκες το έγγραφο;»

Ο Ολλανδός έβραζε, φαινόταν στο χρώμα του προσώπου του. Φυλλομετρούσε τα χαρτιά του, διάβαζε τη μετάφραση του ρεπορτάζ στα αγγλικά και τις σελίδες της έκθεσης που είχε δημοσιεύσει «Το Βήμα».

Εδειχνε σαν να προσπαθούσε να συγκρατηθεί. Η πρώτη φράση που κατάφερε να πει ήταν:

- Πού βρήκες αυτό το έγγραφο;

- Λάθος ερώτηση σ' έναν δημοσιογράφο, ήταν η απάντησή μου. Αυτή που θα έδινε κάθε δημοσιογράφος που σέβεται τον κόσμο και τον εαυτό του.

- Αυτή η έκθεση είναι δική μου, ποιος σας την έδωσε; συνέχισε ο μικρός Ολλανδός δικαιώνοντας τις φήμες και τα προσωνύμια που τον ακολουθούν στην έδρα του ΔΝΤ στην Ουάσιγκτον και στις χώρες απ' όπου πέρασε ως ελεγκτής. Η αγωγή μας και μόνο δεν επιτρέπει να τα μεταφέρουμε...

Ισως εκείνη τη στιγμή έπρεπε να φύγω. Το σκέφτηκα, δίστασα, κάτι δεν με άφησε, ίσως η δημοσιογραφική περιέργεια για το πού μπορεί να φθάσει....

Ο Ολλανδός σε ρόλο ανακριτή συνέχισε με επίμονες διαδοχικές ερωτήσεις...

- Πώς κάνατε την έρευνα; Πού βρήκατε την έκθεση; Πού βρήκατε τα στοιχεία για τις προσλήψεις που έγιναν το 2010;

Το κλίμα βάραινε. Του αντεπιτέθηκα.

- Μα δέκα χρόνια ερχόσαστε στην Ελλάδα και δεν καταλάβατε τι έγινε. Ούτε τότε που ήσασταν ελεγκτής, ούτε τώρα, δύο χρόνια που αυξήσατε τους φόρους, μειώσατε μισθούς και συντάξεις, το κονδύλι για τη μισθοδοσία δεν πέφτει.

Εκείνος με κοίταζε με παγωμένο βλέμμα...

Ηταν προφανές ότι ο Ολλανδός δεν ήθελε να αντιληφθεί ούτε το ρεπορτάζ ούτε να αναγνωρίσει τα δημοσιευμένα στοιχεία των προϋπολογισμών από το 2009 ως και σήμερα που αποκαλύπτουν ότι προσλήψεις και διορισμοί δεν σταμάτησαν ποτέ.

Ηταν σαν να μην ήθελε καν να ακούσει ότι με την αστοχία των πολιτικών που εφαρμόστηκαν στη χώρα μας και με το κύμα συνταξιοδοτήσεων που ξέσπασε μετά την προσφυγή στο ΔΝΤ και στο μνημόνιο το Δημόσιο πληρώνει περισσότερους ανθρώπους (είτε ως μισθωτούς είτε ως «διωγμένους» συνταξιούχους) απ' ό,τι πριν.

Οι παριστάμενοι έλληνες βοηθοί του τα έχασαν από την τροπή της συνάντησης... Συνέχισα:

- Στο ρεπορτάζ εμάς μας ενδιαφέρει η μεγάλη εικόνα. Γιατί απέτυχε το μνημόνιο, τι έγινε λάθος και πληρώνουμε χωρίς αποτέλεσμα;

Ο ίδιος σκάλιζε τα χαρτιά του και ρωτούσε:

- Γιατί αναφερθήκατε στους υπουργούς, εμείς δεν λέμε τίποτε για κανέναν υπουργό, είναι συνεργάτες μας...

Κι όταν επισημάναμε ότι τις ευθύνες τις δείχνουν οι αριθμοί της έκθεσής του τότε εξεμάνη:

- Δεν θα μιλήσουμε ξανά στο «Βήμα». Νομίζαμε πως είσαστε επίσημη εφημερίδα του ΠαΣοΚ. Εχουμε άλλες εφημερίδες που γράφουν ακριβώς τα στοιχεία μας.

- Πάλι λάθος κάνατε, ήταν η απάντηση... Το «Βήμα» είναι η μεγαλύτερη εφημερίδα της χώρας, δεν είναι όργανο κανενός...

Η συνάντηση έφτασε στο τέλος της...

Σηκωθήκαμε, δεν άπλωσα ούτε εγώ ούτε αυτός το χέρι... αλλά τον ρώτησα:

- Αλήθεια, πόσες προσλήψεις έγιναν τη διετία...

Δεν ήθελε να απαντήσει... Ψέλλισε: Οχι πάντως 70.000.

Μπορεί να είναι 60.000. Την αλήθεια δεν θα τη μάθουμε ποτέ; Η έκθεση που αποκαλύψαμε ήταν κι αυτή ένα χαρτί διαπραγμάτευσης με την τελευταία κυβέρνηση, για το οποίο ο κ. Τράα δεν είχε ακόμα προλάβει να ενημερώσει τους προϊσταμένους του και πολύ περισσότερο την Ευρωπαϊκή Επιτροπή....

Μετά τη θύελλα που δημιούργησε η αποκάλυψη του «Βήματος» για τις προσλήψεις που έγιναν, τα μόνα στοιχεία που μπορεί να εμπιστευθεί κάποιος είναι τα στοιχεία της ενιαίας αρχής πληρωμών που ανέβασαν τον αριθμό των δημοσίων υπαλλήλων στις 712.000 στις αρχές του περασμένου Απριλίου. Η έκθεση του κ. Τράα αναφέρει ότι τον Δεκέμβριο του 2011 ο αριθμός των εργαζομένων στο Δημόσιο ήταν 668.035 από 692.301 τον Δεκέμβριο του 2010, ενώ μέσα στη χρονιά συνταξιοδοτήθηκαν 40.025 άτομα που προστέθηκαν στα 53.000 άτομα του προηγούμενου έτους. Το σύνολο των συνταξιούχων του Δημοσίου είναι 431.000.

Από το παρασκήνιο στο προσκήνιο

Είναι η δεύτερη φορά που ο κ. Τράα βρέθηκε από το παρασκήνιο στο προσκήνιο. Η πρώτη ήταν με το περιβόητο σημείωμα για την κατάργηση του 13ου και 14ου μισθού και τις αλλαγές στις εργασιακές σχέσεις. Το σημείωμα τότε είχαν αποκαλύψει tovima.gr και τα «Nέα», αιφνιδιάζοντας μάλιστα την Ευρωπαϊκή Επιτροπή η οποία διέψευδε την ύπαρξη της επιστολής, καθώς προφανώς δεν είχε ενημερωθεί από το ΔΝΤ. Οπως όλοι θυμούνται τότε ο κ. Τράα είχε προτείνει εννέα μέτρα-«φωτιά» για τους μισθωτούς του ιδιωτικού τομέα, μεταξύ αυτών η μείωση του κατώτατου μισθού, με κυριότερο την κατάργηση του 13ου και 14ου μισθού, που τελικά δεν πέρασε.

Τα μέτρα κατεδάφισαν το Εργατικό Δίκαιο. Ο κ. Τράα είχε κατηγορηθεί από τα συνδικάτα και τα κόμματα της Αριστεράς ότι χρησιμοποίησε «πρόθυμους» έλληνες δικηγόρους και εκπροσώπους συγκεκριμένων επαγγελματικών κλάδων για να ανακαλύψει τα σημεία εκείνα της ελληνικής εργατικής νομοθεσίας που έπρεπε, κατ' αυτούς, να καταργηθούν και να αλλάξει το τοπίο στην αγορά εργασίας.

Ολοι γνώριζαν ότι τα μέτρα αυτά θα έπλητταν τη ζήτηση και θα επέτειναν την ύφεση, όπως και έγινε...

 

«Persona non grata» στο Εκουαδόρ

Από τον Οκτώβριο του 2010, όταν ο κ. Τράα ερχόταν στην Αθήνα ως «ανθύπατος» του ΔΝΤ. «Το Βήμα» ανέτρεξε στο παρελθόν του και ανακάλυψε ότι είχε κηρυχθεί «persona non grata» στο Εκουαδόρ. Στην πρωτεύουσα του Εκουαδόρ, το Κίτο, τον θυμούνται πολύ καλά. Οχι για καλό. Οπως είπε στο «Βήμα» η κυρία Υβόν Γιάνες, μέλος της οργάνωσης Accion Ecologica, μαζί με άλλες οργανώσεις ζήτησαν επισήμως το 2003, με επιστολή προς τον αστυνομικό διευθυντή της επαρχίας Πιτσίντσα τη σύλληψη και απέλαση του Τράα με το αιτιολογικό ότι είχε παραβιάσει τον νόμο περί μετανάστευσης.

 

«Ζητήθηκε να απελαθεί από το Εκουαδούρ "για ανάρμοστη χρήση της ιδιότητας του επισκέπτη στη χώρα, καθώς και για ηθική αυτουργία στην απόφαση των εθνικών αρχών να λάβουν μέτρα που θίγουν το δημόσιο συμφέρον και την εθνική ασφάλεια"».

Τότε ο Μπομπ Τράα πίεσε την κυβέρνηση του Εκουαδόρ να χρησιμοποιήσει το 100% των εσόδων από έναν σημαντικό νέο αγωγό πετρελαίου για τη μείωση του χρέους σε βάρος της δημόσιας υγείας και της εκπαίδευσης.

Καλοκαίρι κόλασης με εκβιασμό από το ΔΝΤ!

• http://kostasxan.blogspot.gr/2012/07/blog-post_6976.html  
  
  Δεν θα εκταμιεύσει την επόμενη δόση
• Γερμανική επίδειξη ισχύος μέσω του Ταμείου στη νέα κυβέρνηση
• Πρώτα το «τηγάνισμα» των «απείθαρχων» Ελλήνων και μετά θα ανοίξει ο δρόμος για ευνοϊκές ρυθμίσεις

Του Νώντα Χαλδούπη 

Η ιστορική ήττα της Μέρκελ στη Σύνοδο Κορυφής των Βρυξελλών μπορεί να ανοίγει νέους δρόμους για ευνοϊκές ρυθμίσεις, που θα δώσουν «ανάσες» και στην Ελλάδα, αλλά για τη χώρα μας το Βερολίνο προδιαγράφει ένα «κολασμένο», μνημονιακό καλοκαίρι πριν αρχίσει συζήτηση για κάτι καλύτερο. Οι εκπρόσωποι του ΔΝΤ, σύμφωνα με πληροφορίες του «Π», έρχονται στην Αθήνα από αύριο με ευρωπαϊκή εξουσιοδότηση για πολύ σκληρή και παρατεταμένη διαπραγμάτευση με την κυβέρνηση.

Συγκεκριμένα, σύμφωνα με απόλυτα έγκυρες και καλά πληροφορημένες πηγές, θα ζήσουμε ένα καλοκαιριάτικο θρίλερ. Το «παιχνίδι» σε βάρος της Ελλάδας θα το παίξει τούτη τη φορά το ΔΝΤ. Αυτό θα έχει σ' αυτήν τη φάση τον ρόλο του κακού. Δεν θα εκταμιεύσει την άλλη δόση, γιατί δεν έχουν υλοποιηθεί οι δεσμεύσεις που έχουμε αναλάβει και οι στόχοι, θα είναι η απόφαση που εκ των προτέρων έχει εκδώσει το ΔΝΤ…

Οι ίδιες πηγές τονίζουν ότι δεν θα είναι άμεση η ανακούφιση από την απόφαση που πάρθηκε στις Βρυξέλλες, χάρη στην κόκκινη γραμμή που έβαλε κυρίως ο ιταλός πρωθυπουργός κ. Μόντι και υποστηρίχθηκε από τον γάλλο Πρόεδρο και τον ισπανό πρωθυπουργό. Μεσοπρόθεσμα θα έρθει η ανάσα… Ως τότε θα συνεχίσουν να μας πιέζουν… Η Γερμανία θα επικαλείται ότι το ΔΝΤ φταίει, δεν μας αφήνει να ελαφρύνουμε τα βάρη… Και στο μεταξύ η κυρία Μέρκελ θα περιφέρει την Ελλάδα ως μπαμπούλα. Ο δρόμος για καλύτερες μέρες περνάει από την Ιρλανδία, τονίζουν οι ίδιες πηγές μας και χαρακτηριστικά επισημαίνουν ότι η Ιρλανδία θα είναι ο πολιορκητικός κριός για ν' ανοίξει η πόρτα στην Πορτογαλία και μετά σ' εμάς… Ως τότε βέβαια όσοι αντέξουν…

Στόχος της Γερμανίας είναι να αποκτήσει την κυριαρχία της Ευρώπης μέσω της δημοσιονομικής πειθαρχίας. Για καθετί που θα δίνει θα παίρνει και κάτι, αναφέρουν καλά πληροφορημένοι κύκλοι.

• Η «σκληρή μοίρα» της Αθήνας, σε αντίθεση με τις διευκολύνσεις που θα δοθούν σε άλλες οικονομίες πολύ γρήγορα, αποκαλύφθηκε ήδη πριν από τη δραματική, 14ωρη συνάντηση των ευρωπαίων ηγετών την Πέμπτη. Ο εκπρόσωπος του ΔΝΤ, Τζέρι Ράις, άφησε σαφώς να εννοηθεί ότι στην παρούσα φάση δεν πρόκειται να εξετασθούν επί της ουσίας οι απεγνωσμένες εκκλήσεις της Αθήνας για «ανάσες», με τη μορφή παράτασης του Μνημονίου, τουλάχιστον κατά δύο χρόνια και χαλάρωσης της λιτότητας.

• Από τις δηλώσεις του προκύπτει ότι η διαπραγμάτευση σε αυτήν τη φάση θα γίνει αυστηρά στο πλαίσιο που είχε προσδιορισθεί με το Μνημόνιο 2. Ο «σκληρός» του ΔΝΤ, Πολ Τόμσεν, θα μείνει για λίγες ώρες στην Αθήνα στις αρχές της εβδομάδας, για μια πρώτη συνάντηση με τα στελέχη της νέας κυβέρνησης και επισκόπηση της κατάστασης. Αμέσως μετά, θα πάρουν τον λόγο τα τεχνικά κλιμάκια της «τρόικας», που δεν έχουν εξουσιοδότηση για οποιαδήποτε ουσιώδη διαπραγμάτευση με την κυβέρνηση, αλλά μόνο για να συζητήσουν τα μέτρα που θα πρέπει να ληφθούν, ως προαπαιτούμενα για την έγκριση εκταμίευσης της επόμενης δόσης. Βάση της συζήτησης, δηλαδή, θα αποτελέσει η λίστα των μέτρων που είχε δώσει στη δημοσιότητα πριν από τις εκλογές της 6ης Μαΐου ο Λουκάς Παπαδήμος, στα οποία περιλαμβάνονταν οι μειώσεις στα ειδικά μισθολόγια του Δημοσίου κατά 12%, η κατάρτιση του νομοσχεδίου για τη φορολογική μεταρρύθμιση, η προώθηση αμέσως ορισμένων αποκρατικοποιήσεων, αλλά και η αναδιάρθρωση του δημόσιου τομέα.

• Αυτή η συζήτηση με τα τεχνικά κλιμάκια της «τρόικας», ο κ. Ράις προδιέγραψε ότι θα κρατήσει αρκετά και ως την ολοκλήρωσή της θα παραμένει δεσμευμένη η επόμενη δόση του δανείου. Στο εύλογο ερώτημα δημοσιογράφου, τι θα κάνει στο μεταξύ η κυβέρνηση, δεδομένου ότι εξαντλούνται τα ταμειακά αποθέματα στα τέλη Ιουλίου, ο κ. Ράις απάντησε ότι για «κάποιο διάστημα» η ελληνική κυβέρνηση έχει τη δυνατότητα να διαχειρισθεί τον προϋπολογισμό. Δηλαδή, χρηματοδοτική ασφυξία μέχρι νεοτέρας και μέχρι η νέα κυβέρνηση να ικανοποιήσει πλήρως το ΔΝΤ, με μια «βροχή» προαπαιτούμενων μέτρων: από «λουκέτα» σε δεκάδες οργανισμούς του Δημοσίου, μέχρι ιδιωτικοποιήσεις-εξπρές.

Αυτή η διαδικασία που έχει επιλεγεί για την Ελλάδα ουσιαστικά αποκλείει σε αυτήν τη φάση ουσιαστική επαναδιαπραγμάτευση του Μνημονίου: τα μέτρα των 12 δισ. ευρώ για το 2013-2014 δεν φαίνεται ότι θα συζητηθούν σε αυτήν τη φάση, όπως δεν θα συζητηθεί και η, άμεσα συνδεδεμένη με τα πρόσθετα μέτρα, επιμήκυνση του προγράμματος κατά δύο χρόνια τουλάχιστον. Αυτό φαίνεται ότι θα αφεθεί για την επόμενη επίσκεψη της «τρόικας» στην Αθήνα, το φθινόπωρο. Άλλωστε και το μήνυμα που πέρασαν οι Ευρωπαίοι στον κ. Κάρολο Παπούλια στη Σύνοδο Κορυφής, αφήνοντας το ελληνικό ζήτημα εντελώς εκτός των συζητήσεων, ήταν: «Εφαρμόστε πρώτα το Μνημόνιο και μετά θα δούμε πώς μπορούμε να βοηθήσουμε». Η σκληρή δοκιμασία της νέας κυβέρνησης, από τα πρώτα της βήματα, φαίνεται ότι εντάσσεται στο πλαίσιο των πολιτικών σκοπιμοτήτων του Βερολίνου. Αφενός, η Μέρκελ επιδιώκει να δείξει το σκληρότερο πρόσωπό της προς την Ελλάδα, για να κερδίσει πολιτικούς πόντους στο εσωτερικό, που θα τη βοηθήσουν να δικαιολογήσει τις μεγάλες υποχωρήσεις έναντι Γαλλίας-Ιταλίας-Ισπανίας. Αφετέρου, φαίνεται ότι θέλει να κάνει ένα «κρας-τεστ» στη νέα κυβέρνηση, για να διαπιστώσει όχι μόνο αν έχει τη βούληση να εφαρμόσει το Μνημόνιο, αλλά και αν έχει τις πολιτικές αντοχές να αντιμετωπίσει το κύμα δυσαρέσκειας, που αναπόφευκτα θα ξεσπάσει, όσο θα εφαρμόζονται σκληρά μέτρα, χωρίς να έχει φανεί «φως» για μια ουσιαστική επαναδιαπραγμάτευση του Μνημονίου.

Για να αντιμετωπίσουν αυτήν τη στρατηγική του Βερολίνου, ο πρωθυπουργός και το νέο οικονομικό επιτελείο της κυβέρνησης επιδιώκουν να χρησιμοποιήσουν την απότομη επιτάχυνση των ιδιωτικοποιήσεων ως το βασικό και σχετικά ανώδυνο μέτρο, που θα δείξει ότι η Ελλάδα έχει την πρόθεση να προχωρήσει σε μεγάλες διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις. 

Σύμφωνα με πληροφορίες, έχει ληφθεί απόφαση τουλάχιστον οι ιδιωτικοποιήσεις της ΔΕΠΑ, της ΔΕΣΦΑ, των ΕΛΠΕ, κάποιων σημαντικών ακινήτων να προχωρήσουν αμέσως εντός του καλοκαιριού, ώστε να περιορισθεί η πίεση της «τρόικας» για άλλα, πιο επώδυνα μέτρα. Οι ιδιωτικοποιήσεις, μαζί με το κλείσιμο πλήθους οργανισμών του Δημοσίου, ο νέος φορολογικός νόμος και η απελευθέρωση επαγγελμάτων, επιδιώκεται να γίνουν «σημαία» της κυβέρνησης για τις πρώτες 100 ημέρες της, ώστε να δείξει ότι συμμορφώνεται με το Μνημόνιο.

ΤΗΝ ΜΑΝΗ ΠΟΥ ΔΕΝ ΤΗΝ ΠΑΤΗΣΑΝ ΟΙ ΤΟΥΡΚΟΙ 400 ΧΡΟΝΙΑ ΤΗΝ ΚΑΙΝΕ ΟΙ ΤΟΥΡΚΑΛΒΑΝΟΙ ΜΕ ΤΗΝ ΒΟΗΘΕΙΑ ΤΩΝ ΝΕΟΓΕΝΙΤΣΑΡΩΝ!

http://attikanea.blogspot.gr/2012/07/400.html 

Μαίνεται η πυρκαγιά στη Μάνη ενώ νέο μέτωπο ξέσπασε στο Λεήμονα Λακωνίας. Υπό έλεγχο η φωτιά στη Γορτυνία.

Σε εξέλιξη βρίσκεται φωτιά που εκδηλώθηκε λίγο πριν.. τις 12.00 το μεσημέρι στην Αρεόπολη και λόγω των ισχυρών ανέμων έλαβε διαστάσεις καίοντας καλλιέργειες και χορτολιβαδική έκταση.

Ισχυρές επίγειες δυνάμεις της πυροσβεστικής, 30 πυροσβέστες με 10 οχήματα, μία ομάδα πεζοπόρο, δίνουν μάχη να θέσουν τη φωτιά υπό έλεγχο, ενώ μέχρι πριν λίγο συνέδραμαν το έργο της κατάσβεσης και αεροσκάφη.

Στις 4:30 περίπου εκδηλώθηκε νέα πυρκαγιά στην περιοχή του Λεήμονα στη Σκάλα Λακωνίας.

Δυνάμεις της πυροσβεστικής έχουν φτάσει στο σημείο κι επιχειρούν, ενώ ρίψεις νερού κάνουν δύο αεροσκάφη Πετζετέλ από το αεροδρόμιο Καλαμάτας.

Εν τω μεταξύ υπό έλεγχο βρίσκεται η φωτιά που εκδηλώθηκε στο Βούτση της Κοντοβάζαινας στη Γορτυνία.

Στο σημείο παραμένουν δυνάμεις της πυροσβεστικής για τυχόν αναζωπυρώσεις λόγω των ισχυρών ανέμων που πνέουν.

Πηγή

Αυτοκτονία ή επανάσταση - Του Σταύρου Βιτάλη, Προέδρου του Πατριωτικού Μετώπου

Αθήνα, 2 Ιουλίου 2012

Αυτοκτονία ή επανάσταση.

Του Σταύρου Βιτάλη, Προέδρου του Πατριωτικού Μετώπου.

Ο όρος «αυτοκτονίες του ΔΝΤ», πρωτοεμφανίσθηκε στα τέλη της δεκαετίας του 1990, σε χώρες στις οποίες, ο διεθνής αυτός οργανισμός των αδίστακτων τοκογλύφων, παρενέβη «ναυαγοσωστικά» για να «σώσει τις κοινωνίες και τα κράτη, από την οικονομική καταστροφή».

Στη χώρα μας, ο όρος αυτός, άρχισε να χρησιμοποιείται από το 2009, όταν παρατηρήθηκε αλματώδης αύξηση των αυτοκτονιών.  Να υπενθυμίσουμε πως μόνο το 2011 κατεγράφησαν 500 αυτοκτονίες από το υπουργείο Προ.Πο. σε ολόκληρη την Ελλάδα, ενώ μέσα σε δύο χρόνια (2009-2011) τα κρούσματα έφτασαν τα 1700. Την ίδια ώρα και για το τρέχον έτος, οι προβλέψεις είναι ακόμα πιο δυσοίωνες, καθώς τα κρούσματα έχουν διπλασιαστεί, αν όχι τριπλασιαστεί, και ο πραγματικός αριθμός αυτοκτονιών είναι πολύ μεγαλύτερος, καθώς πολλοί συγγενείς δεν καταγράφουν τα περιστατικά από ντροπή και τα παρουσιάζουν ως δυστύχημα.

Επιπλέον, η ελληνική επιστημονική κοινότητα έχει πια επιβεβαιώσει  ότι μέσα σε μία τριετία έχουν τριπλασιαστεί οι αυτοκτονικές τάσεις. Έτσι, η πίεση που έχουν δεχθεί οι Έλληνες από την οικονομική κρίση, έδωσε στη χώρα μας τη θλιβερή πρωτιά στις αυτοκτονίες το 2011 με ποσοστό αύξησης που άγγιξε το 40%.

Σύμφωνα ακόμη με τους ειδικούς ψυχίατρους και κοινωνιολόγους, το 75% εκείνων που αυτοκτονούν πάσχουν από κατάθλιψη. Οι υπόλοιποι προχωρούν σ' αυτή την ενέργεια ως αντίδραση σε κάτι που τους προέκυψε, προκειμένου να βρουν διέξοδο απ' αυτό.

Και φυσικά, το ερώτημα που παραμένει αμείλικτο είναι, για το «τις πταιει». Και ακόμη, ποιος είναι ο φυσικός και ηθικός αυτουργός στην πράξη αυτή, που κατά πολλές προσεγγίσεις, θεωρείται και αντιμετωπίζεται ως αδίκημα.

Από τη γαλλική επανάσταση και εντεύθεν, θεμελιώθηκαν και ανδρώθηκαν – με ανθρώπινες εκατόμβες στην ιστορική διαδικασία - πολλές από τις βασικές αρχές που διέπουν τις σύγχρονες αστικές δημοκρατίες. Αρχές όπως «ένας νέος νόμος δεν μπορεί να τιμωρεί πρότερα αυτού αδικήματα», «το κράτος πρέπει να εξασφαλίζει την υγεία και την εργασία του πολίτη» και ακόμη πως «το κράτος είναι υποχρεωμένο να προστατεύει τα πιο αδύναμα μέλη της κοινωνίας».

Αυτές οι θεμελιώδεις αρχές που αποτελούν και τη βάση για τα περισσότερα από τα συντάγματα των «προηγμένων», όπως αυτοκαθορίζονται κοινωνιών, φαίνεται πως εδώ και τουλάχιστον δύο δεκαετίες, έχουν ανατραπεί ριζικά. Την ίδια ώρα, όλες οι κοινωνιολογικές και πολιτικοεπιστημονικές μετρήσεις δείχνουν πως η ανατροπή αυτή - ή μάλλον το ξεθεμελίωμα ακόμη και από τα απομεινάρια του κοινωνικού κράτους αστικού τύπου, όπως αυτό εκφράστηκε από τον Τζων Μέηναρντ Κέηνς – συμπίπτουν με την κυριαρχία των «αεριτζίδων» του χρηματιστηριακού-καιροσκοπικού-τοκογλυφικού κεφαλαίου. Το οριστικό δηλαδή κόψιμο του ομφάλιου λώρου, αυτού που παραδοσιακά ένωνε στην βιομηχανική και μεταβιομηχανική κοινωνία, την πραγματική παραγωγή, με το αντίκρισμά της σε νόμισμα.

Η καταστροφική αυτή και αντικοινωνική διαδικασία που καθοδηγείται από τη FED, την ΕΚΤ, τον Σόρος, τη Goldman Sacks, το ΔΝΤ και τα λοιπά καθάρματα, του παγκόσμιου τοκογλυφικού, παρασιτικού, διεφθαρμένου και εγκληματικού χρηματιστηριακού κεφαλαίου, έχει πια σαφή κακουργηματικό χαρακτήρα. Σύμφωνα μάλιστα με τα δικαιοδοτικά συστήματα των περισσοτέρων κοινωνιών, θα πρέπει να αντιμετωπίζονται τουλάχιστον ως ηθικοί αυτουργοί σε εγκλήματα κατά συρροή, κατά της ανθρωπότητας. Με φυσικούς αυτουργούς τους «ατζέντηδές» τους κατά χώρα, όπως πχ εδώ στην Ελλάδα, με τους διάφορους αντωνάκηδες, γαπάκηδες, τουρκογλάκιδες, κουβελάκιδες και λοιπούς «προοδευτικούς» νεογκεμπελιστές, σκουπιδιάρηδες των μεγάλων αφεντικών.

Το ζητούμενο ωστόσο το οποίο παραμένει ως τεράστιο ερωτηματικό, είναι το πώς αντιμετωπίζεται αυτή η παραβατική και σαφώς κακουργηματική συμπεριφορά, όλων αυτών των παλιανθρώπων, απέναντι στους συναισθηματικά/ψυχολογικά ευαίσθητους και παράλληλα αδύναμους συνανθρώπους/συμπολίτες μας.

Η απάντηση είναι μία και σαφής: Με την «περί κοινού περί δικαίου αισθήματος» δικαιοδοτική αρχή και παράλληλα, με την αποφασιστικότητα για απονομή δικαιοσύνης, από την πλευρά του συνόλου της κοινωνίας, η οποία δολοφονείται κυριολεκτικά καθημερινά, από μια ομάδα αλητήριων παραβατών, του κοινού ποινικού δικαίου.

Η πεποίθηση πως όλοι τούτοι που κατάκλεψαν την ελληνική κοινωνία και την οδήγησαν στην μείωση της αξιοπρέπειάς και της αυτοεκτίμησής των μελών της, είναι κοινοί εγκληματίες, του κοινού μάλιστα ποινικού δικαίου, γιγαντώνεται καθημερινά - ως αίσθηση σε αυτήν την φάση - μέσα στο σώμα του Λαού. Μια διάσταση η οποία διαπιστώνεται από τις καθημερινές, βίαιες σε πολλές περιπτώσεις, αντιδράσεις των πολιτών, απέναντι στα ανθρωποειδή αυτά απόβλητα, που αυτοονομάζονται «επαγγελματίες πολιτικοί».

Εδώ θα πρέπει να προσθέσουμε πως, αυτή η πεποίθηση η οποία λειτουργεί ως βάση για την ανάπτυξη προδιάθεσης αντίστασης κατά των κοινών αυτών εγκληματιών, είναι αυτό που από τον 18^ο αιώνα και από τις κοινωνικές επαναστάσεις εκείνων των εποχών, χαρακτηρίσθηκε ως «επαναστατική διάθεση».

Το κυρίαρχο πρόβλημα που απασχόλησε και τους διανοητές αλλά και τους επαναστάτες εκείνων των σκοτεινών επίσης εποχών - όπου η εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο είχε πάρει τερατώδεις διαστάσεις – ήταν, το πώς και πότε, η «επαναστατική διάθεση», θα μετατραπεί σε «επαναστατική αποφασιστικότητα και πρακτική».

Στην Πατρίδα μας, όλα τα σημειολογικά/κοινωνιολογικά χαρακτηριστικά της συνολικότερης στάσης της ελληνικής κοινωνίας, τα σχετικά με αυτήν τη φάση, της «νομοτελειακής κοινωνικής ωρίμανσης», η οποία θα οδηγήσει το Λαό, από την «επαναστατική διάθεση», στην «επαναστατική πρακτική», δε φαίνεται να σχηματοποιούνται ακόμη. Εντελώς αντίθετα και παρά τις εκτιμήσεις – μάλλον καθοδηγούμενες από τα ίδια κέντρα – πως η ελληνική κοινωνία βρίσκεται στα πρόθυρα της έκρηξής της, διακρίνεται ως πολύ – ακόμη -  μακρινή υπόθεση. Έτσι, προς το παρόν τουλάχιστον, η ελληνική κοινωνία και δυστυχώς τα πλέον αδύναμα μέλη της, επιλέγουν την αυτοκτονία, από να σπάσουν τις αλυσίδες τους και να τις χρησιμοποιήσουν ως «μάστιγα οργής», κατά των άθλιων παλιανθρώπων που σακάτεψαν και συνεχίζουν να σακατεύουν τον κοινωνικό μας ιστό.

Η εξήγηση είναι οφθαλμοφανής: Το διαχειριστικό σύστημα των νεοταξιτών, διεθνών και εγχώριων, μέχρι αυτή την στιγμή τουλάχιστον, ελέγχει, σχεδόν τα πάντα:

·         Την ενημέρωση/τρομοκράτηση του Λαού, μέσα από τα  ΜΜΕ των εργολάβων του δημοσίου χρήματος.

·         Τα συνδικάτα μέσα από τις παχυλές αποζημιώσεις των εργατοπατέρων τους.

·         Τις δήθεν επαναστατικές συνιστώσες της ροζ αριστεράς, που βολεύθηκαν με τα… μιλιόνια της κρατικής επιχορήγησης.

·         Την παλαιολιθική σταλινική αριστερά, που ακόμη αναλίσκεται σε αναζητήσεις των «καταλλήλων συνθηκών».

·         Τους νεόκοπους εθνομηδενιστές των ΜΚΟ και των σοροχρηματοδοτούμενων οργανώσεων με το «αριστερό» επίσης προσωπείο.

·         Την πρόσφατη τακτοποίηση στα έδρανα του κοινοβουλίου, των «οργισμένων» υμνητών του ναζισμού.

Πάνω σε όλα αυτά, η σούπα της νέας τάξης, ήλθε και… έδεσε με:

·         Την ενδυνάμωση των φοροκλεπτικών μηχανισμών του συστήματος.

·         Την ενίσχυση των πραιτοριανών ΜΑΤατζήδων, της ΕΛ.ΑΣ. και των λοιπών «μυστικών/ειδικών υπηρεσιών »- υποτιθέμενων «πληροφοριών» (πάντα για το… καλό μας).

·         Τους ξένους «agents», οι οποίοι «για το καλό μας» επίσης, κατοικοεδρεύουν στη ΓΑΔΑ, καθοδηγώντας τους «δικούς μας», στην αναζήτηση και στόχευση των «αντικοινωνικών συμπεριφορών».

Φυσικά, ούτε λόγος:

·         Για τα «τσιράκια» τους, νεοφιλελεύθερους «γερολαδάδες», οι οποίοι προέκυψαν μάλιστα πρόσφατα, ως «λύκοι με προβιά προβάτου», στις πρόσφατες εκλογές. (Ψελλίζοντας μάλιστα – τρομάρα τους – «απόψεις περί Άμεσης Δημοκρατίας»).

·         Τις τακτοποιημένες κοινωνικές ομάδες, που χοροπηδάνε στα σκυλάδικα και στα night clubs, χαριεντίζονται στη Μύκονο και στη Σαντορίνη (σαν ευτυχισμένοι πιγκουίνοι) και στήνονται με ιταμή προκλητικότητα στις επιλεκτικές κάμερες του Star Channel και των άλλων λυματοκάναλων.

·         Τους «πανικόβλητους» ΠΑΣΟΚους και Νεοδημοκράτες πολίτες, οι οποίοι τρομοκρατήθηκαν μην χάσουν τα… ευρουλάκια τους, με μια πιθανή επιστροφή στη δραχμή και οι οποίοι ψήφισαν ΝΑΙ ΣΤΟΝ ΔΗΜΙΟ ΤΟΥΣ. (Κάτι σαν τον Καραγκιόζη δηλαδή, στο διάλογό του με τον Χατζηαβάτη: - Σιγά θα μου χαλάσεις τη γραβάτα. – Μα δε φοράς γραβάτα. – Ναι αλλά αν φορούσα θα μου τη χάλαγες).

Ο υπογράφων, έχει πλήρη επίγνωση, εδώ και χρόνια μάλιστα, πως η έκφραση της γυμνής αλήθειας, είναι μια αντιπαραγωγική λειτουργία, στην υπόθεση της εφαρμοσμένης πολιτικής.

Γνωρίζει επίσης πως, όπως λέει ο σοφός, «όλοι αναζητούμε την αλήθεια, μα όταν τη φθάσουμε, κανείς δεν θέλει να την ακούσει».

Πάνω και πέρα απ’ όλα όμως, γνωρίζει πως η αλήθεια, από μόνη της, είναι μια επαναστατική πρακτική. Και επειδή η επανάσταση είναι σαν το ποδήλατο (όπως έλεγε ο Γκράμσι), όσο πατάς τα πετάλια της αλήθειας, είναι σα να πατάς τα πετάλια της επαναστατικής πρακτικής.

Όταν λοιπόν η επίγνωση της αλήθειας (η οποία παρεμπιπτόντως είναι τόσο παλιά όσο και οι κοινωνίες των ανθρώπων), πως δεν έχουμε (ως Λαός, ως Έθνος και ως Γένος) να χάσουμε παρά τις αλυσίδες μας, γίνει βίωμα, τότε θα περάσουμε από την εποχή των αυτοκτονιών, στην εποχή της απονομής δικαιοσύνης. Στην εποχή της επ-ανάστασης του Λαού μας.

Γιατί (όπως γίνονταν πάντοτε σε τούτον τον τόπο τον Μικρό τον Μέγα), «η βασιλεία των χωροφυλάκων θα καταλυθεί και τα όνειρα θα πάρουν εκδίκηση. Και των αρχαίων Κυβερνητών τα έργα πληρώνοντας η Χτίσις, θα φρίξει. Ταραχή θα πέσει στον Ήδη, και το σανίδωμα θα υποχωρήσει από την πίεση τη μεγάλη του Ήλιου».

Έτσι γίνονταν πάντα, έτσι θα γίνει και τώρα. Αργά ή γρήγορα.

Πατριωτικό Μέτωπο

Μέλος της Ευρασιατικής Ένωσης

Κεντρικά Γραφεία Αθηνών: Νίκης 33,

10557, Σύνταγμα, Αθήνα

Τηλ. 2103311642, Φαξ: 2103311652

Τηλ. Προέδρου: 6980292626

http://www.pamet.gr  pametopo@gmail.com