Οσο μένουμε στο ευρώ, όποια κυβέρνηση και να έρθει θα εφαρμόζει την ίδια πολιτική....

http://olympia.gr/2011/11/09/1-285/

Περιμένουμε από δύο κόμματα, τίγκα στους υπόπτους και τους υπόδικους, να συγκροτήσουν κυβέρνηση …”εθνικής σωτηρίας”. Να συγκροτήσουν κυβέρνηση “εθνικής σωτηρίας” οι δύο πρωταθλητές της διαφθοράς, της συναλλαγής και της υποτέλειας σε πολιτικά και οικονομικά συμφέροντα. Τραγελαφικό.
Δεν υπάρχει “εθνική σωτηρία” με παρούσες τις ηγεσίες των δύο αυτών κομμάτων στην πολιτική ζωή, χωρίς να προηγηθεί κάθαρση σε βάθος.
Οι κομματικές αυτές ηγεσίες

• είναι πολιτικά υπόδουλοι στους τραπεζίτες και στους διεθνείς τοκογλύφους
• είναι συνομιλητές των εγχώριων κρατικοδίαιτων επιχειρηματιών
• είναι συνεργάτες μεγάλων ξένων οικονομικών οίκων και συμφερόντων
• είναι ελεγχόμενοι που λένε ΝΑΙ στις δανειακές συμβάσεις
• αρνούνται τον λογιστικό έλεγχο του δημοσίου χρέους
• είναι μόνιμοι υπερασπιστες του ευρώ και της “ευρωπαϊκής” προοπτικής (ποια προοπτική ωρέ;)
• είναι οι εξευτελιστές του Συντάγματος και της νομιμότητας
• είναι οι μάγειροι του Συντάγματος και οι συντάκτες και νομοθέτες των νόμων της ασυλίας τους
• είναι τόσο πρόθυμοι να σεβαστούν την υπογραφή του κράτους ακόμα και του πιο ξεπουλημένου και διεφθαρμένου κράτους
• είναι έτοιμοι να ξεπουλήσουν την δημόσια περιουσία στα εγχώρια και διεθνή αρπακτικά για έναν παρά
• είναι πάντα ετοιμοι να φορολογήσουν τον μισθωτό και να μην φορολογήσουν την ολιγαρχία του πλούτου
• είναι πάντα έτοιμοι να στηρίξουν οικονομικά τις τράπεζες και ποτέ τον λαό
• είναι πάντα έτοιμοι να πουν ΝΑΙ σε ότι τους διατάξουν οι διεθνείς επικυρίαρχοι.

Είχαμε το ένα από τα δύο κόμματα κυβέρνηση και προκόψαμε.
Και τώρα, κατά παράβαση της λαϊκής εντολής που είπε στο ένα κόμμα να κυβερνήσει και στο άλλο να ελέγχει, δηλαδή κατά παράβαση του Συντάγματος, θα συγκροτήσουν και τα δύο κόμματα κυβέρνηση, και θα προκόψουμε ακόμα περισσότερο. Στην υποδούλωση, την εξαθλιωση και το ξεπούλημα της κοινής περιουσίας των ελλήνων. Στην κατεδάφιση και των τελευταίων κατακτήσεων των εργαζομένων. Στην εθνική υποτέλεια.
Το λένε μόνες τους οι ηγεσίες των δύο κομμάτων. Πρώτο τους μέλημα είναι η παραμονή στο ευρώ και η “ασφάλεια” των τραπεζών. Δεν “σώζουν την πατρίδα” βέβαια. Διότι πατρίδα είμαστε εμείς. Ο λαός. Πατρίδα είναι ο λαός. Αυτοί σώζουν το ευρώ και τις τράπεζες. Γι’ αυτό τρέχουν να υπογράψουν τις δανειακές συμβάσεις. Για τις τράπεζες και το ευρώ.
Και όσο μένουμε στο ευρώ, όποια κυβέρνηση και να έρθει θα εφαρμόζει την ίδια πολιτική.
Η χώρα μας πρέπει

• να επιστρέψει σε εθνικό νόμισμα ώστε να μπορεί το δημόσιο, ως ιδιοκτήτης και εκδότης του νομίσματός του, να πληρώνει μισθούς και συντάξεις και να χρηματοδοτήσει με δημόσιες επενδύσεις την ανάπτυξη
• να κρατικοποιήσει τις τράπεζες (μία τράπεζα χρειαζόμαστε, μία μόνο που με το κοινωνικό αγαθό της πίστωσης θα ευεργετήσει την οικονομία και την ανάπτυξη)
• να επανεξετάσει την σχέση της με την ΕΕ (που μας θέλει μόνο καταναλωτές των προϊόντων της τα οποία μπάζει από τα σύνορά μας χωρίς δασμούς εισαγωγής) διότι αυτή η ΕΕ είναι των τραπεζών και όχι των λαών

ΚΑΙ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ: να τιμωρηθούν οι διαφθορείς, οι διεφθαρμένοι και οι φαύλοι που μας έφεραν σε αυτή την άθλια κατάσταση. Που πρόδωσαν την εμπιστοσύνη του λαού.
Κι εκείνοι που μας έφεραν στην άθλια αυτή κατάσταση είναι πάλι οι ηγεσίες των δυο μεγάλων κομμάτων που κυβερνάνε από το 1974.
Και χωρίς κάθαρση δεν έχουμε μέλλον κανένα.
Θραξ Αναρμόδιος

Η Ελευθεροτυπία είναι οι εργαζόμενοί της

http://zoornalistas.blogspot.com/2011/11/blog-post_08.html

Την περασμένη Πέμπτη οι εργαζόμενοι στη Χ.Κ. Τεγόπουλος κάναμε 24ωρη απεργία διεκδικώντας δεδουλευμένα τριών μηνών. Οι εργαζόμενοι (δημοσιογράφοι, διοικητικοί, τεχνικοί) δουλεύουμε τρεις και πλέον μήνες απλήρωτοι και με το ενδεχόμενο ότι η εφημερίδα μπορεί να κλείσει. Η απεργία αυτή και όσες αγωνιστικές κινητοποιήσεις ακολουθήσουν μαζί με τις νομικές ενέργειες, τις οποίες δρομολογούμε, έχουν ως στόχους τη διασφάλιση των εργασιακών μας δικαιωμάτων, την καταβολή των δεδουλευμένων μας και τη διαφύλαξη της αξιοπρέπειάς μας.
Παρά τα τόσο μεγάλα προβλήματα των εργαζομένων η εφημερίδα είναι στην πρώτη γραμμή της ενημέρωσης, γιατί εμείς το διασφαλίζουμε όλον αυτό τον καιρό, με το υψηλό αίσθημα ευθύνης και επαγγελματισμού που επιδεικνύουμε και η ενημέρωση που προσφέρει η «Ελευθεροτυπία» με τη δική μας δουλειά δεν μπορεί να υποκατασταθεί από καμία άλλη έκδοση. Η εφημερίδα είναι οι εργαζόμενοί της.
Εξάλλου το ψήφισμα της συνέλευσής μας, που έγινε την περασμένη Τετάρτη, επισημαίνει με..καθαρό τρόπο ποιος είναι ο στόχος μας:
«Οι εργαζόμενοι με τις πρωτοβουλίες τους, τη στάση τους και τις ενέργειές τους προσπαθούν να κρατήσουν την εφημερίδα ζωντανή και στην πρώτη γραμμή της ενημέρωσης διασφαλίζοντας ταυτόχρονα και τα εργασιακά τους δικαιώματα με τον πιο αποτελεσματικό τρόπο, τιμώντας έτσι τη σχέση τους με τους αναγνώστες και όλους τους πολίτες. Η προσπάθεια αυτή θα ενταθεί το επόμενο διάστημα στο πλαίσιο των δυνάμεων και των δυνατοτήτων μας».
Πάνος Σώκος, εκπρόσωπος των συντακτών
Τάσος Μαμουνάς, εκπρόσωπος του διοικητικού προσωπικού
Φώτης Παναγόπουλος, εκπρόσωπος των τεχνικών

Το «Δόγμα Calvo»: H Μονομερής διαγραφή του εξωτερικού χρέους στο Ελληνικό και Διεθνές Δίκαιο - Προδημοσίευση από το βιβλίο του κ. Δ. Αντωνίου, "Τα Αναφιλητά της Έλλης"

http://zoidosia.blogspot.com/2011/11/calvo-h.html

Το κάθε κράτος μπορεί νόμιμα –ως ελεύθερη και χωρίς προϋποθέσεις, εξωτερικές και εσωτερικές, έκφραση, πραγμάτωση και αυτοπροστασία της Εθνικής του Κυριαρχίας- να κατάσχει (σε περίπτωση παράνομων πράξεων), να
απαλλοτριώσει, ή  να εθνικοποιήσει, ημεδαπές και αλλοδαπές, κρατικές και ιδιωτικές,  ιδιοκτησίες και επενδύσεις στην
εδαφική του επικράτεια, με αναγκαστικά κύριο και πρωταρχικό σκοπό την διασφάλιση και προστασία της Εθνικής του Κυριαρχίας και γενικότερα του Δημοσίου του Συμφέροντος (νοουμένου εδώ και με την δευτερεύουσα οικονομική, αλλά κυρίως με την πρωταρχική έννοια του, ήτοι αυτή της Εθνικής του Κυριαρχίας), με ή χωρίς αποζημίωση των πρώην ιδιοκτητών (Συντ. 1,17,106).


Ως «επενδύσεις» εδώ νοούνται αδιακρίτως και ισότιμα, οι βιομηχανικές επενδύσεις, οι επενδύσεις εκμετάλλευσης ορυκτού πλούτου (concession agreements), αλλά και επενδύσεις (δανειακών) κεφαλαίων, ήτοι χρηματικά δάνεια με την  μορφή ομολόγων, εντόκων γραμματείων κλπ. Τα δικαιώματα αυτά προστασίας της Εθνικής Κυριαρχίας και Εθνικού Συμφέροντος, έχουν ενσωματωθεί στο διεθνές δίκαιο τυπικά από το 1962 (βλ. βιβλ. Works in the UN Comission on Permanent Soevereignty over Natural Resources & Resolution 1804 (XVII) by the UN General Assembly on 14-12-1962) κι αποτελούν μια τροποποίηση του «δόγματος Calvo» (Calvo's doctrine), το οποίο εισηγήθηκε ο Αργεντίνος δικαστής Calvo το 1868  (στον κολοφώνα της αποικιοκρατικής εκμετάλλευσης του τρίτου κόσμου από της ευρωπαϊκές κυρίως αποικιοκρατικές χώρες).


Σύμφωνα με το δόγμα αυτό, όταν μια ξένη επένδυση (βιομηχανική ή δανειακή-κεφαλαιακή με την μορφή δανείων και ομολόγων), διακρατική (με την μορφή διεθνών συνθηκών), η μεταξύ κράτους και ιδιωτών επενδυτών (με την μορφή συμβολαίων), δημιουργήσει, στην χώρα λειτουργίας της, συνθήκες άνισης και αήθους οικονομικής εκμετάλλευσης του ντόπιου πληθυσμού υπέρ της, ή του κράτους καταγωγής της – οδηγώντας αναγκαστικά και στην συνακόλουθη απώλεια της Εθνικής Κυριαρχίας της χώρας λειτουργίας της υπέρ του κράτους καταγωγής της, ή υπέρ της επένδυσης της ίδιας! - τότε το κράτος λειτουργίας της έχει το νόμιμο δικαίωμα να άρει την ανισότητα αυτή με οποιοδήποτε τρόπο, συμπεριλαμβανομένης και της εθνικοποιήσεώς της «επένδυσης»  για λόγους «Εθνικού Συμφέροντος» (public utility), με την καταβολή (nationalization) ή όχι (expropriation) αποζημίωσης στον ιδιοκτήτη της επένδυσης.


Το «Εθνικό Συμφέρον» εδώ εννοιολογικά ταυτίζεται –σύμφωνα με όσα προείπαμε – κυρίως με την διασφάλιση, αλλά και την έκφραση της Εθνικής Κυριαρχίας του κράτους λειτουργίας της «επένδυσης».
Σε κάθε περίπτωση, το καταβλητέο και το ύψος της αποζημίωσης θα κριθεί και θα καθοριστεί αποκλειστικά από τα δικαστήρια του κράτους λειτουργίας της «επένδυσης» και με βάση τις οικονομικές συνθήκες και ανάγκες του ντόπιου πληθυσμού. 


Η εφαρμογή (υλοποίηση) του δόγματος Calvo, συνιστά ταυτόχρονα, την έκφραση (άσκηση) και την αυτοπροστασία της Εθνικής Κυριαρχίας του κράτους λειτουργίας της επένδυσης.
Μάλιστα-σύμφωνα με το ίδιο αυτό «δόγμα» και όπως είπαμε ήδη- η δικαστική αρμοδιότητα για τα προκύπτοντα νομικά ζητήματα στην διαδικασία εθνικοποίησης της «επένδυσης», ανήκουν αποκλειστικά στον κράτος υποδοχής και λειτουργίας της επένδυσης, το κυρίαρχο νομικό πλαίσιο και τα δικαστήρια του οποίου θα καθορίσουν, κυρίαρχα, το περιεχόμενο, την αναγκαιότητα της εθνικοποίησης, την αντικειμενική αλήθεια του κινδύνου του Εθνικού Συμφέροντος του λαού από την λειτουργία της επένδυσης στην επικράτειά του και τελικά την νομιμότητα της εθνικοποίησης, καθώς και την καταβολή ή όχι αποζημίωσης στον πρώην ιδιοκτήτη της.


Η εκδίκαση της υπόθεσης της εθνικοποίησης στο δικαστήρια του αλλοδαπού κράτους-επενδυτή και σύμφωνα με το δικό του δίκαιο, αποκλείεται. Το «δόγμα Calvo» έτσι, στερεί τις ξένες (κρατικές και ιδιωτικές) επενδύσεις από την «διπλωματική ασυλία» και την «νόμιμη» στρατιωτική των προστασία από το ισχυρότερο κράτος-επενδυτή. Το «δόγμα Calvo» συνιστά συνεπώς μια μορφή «δικαστικού εθνικισμού».


Με τον τρόπο αυτό, εξασφαλίζεται και διασφαλίζεται διεθνώς, η δίκαιη κατανομή του πλούτου με όρους αμοιβαίου σεβασμού, ισότητας και δικαιοσύνης μεταξύ των κρατών και των λαών των και αποκλείεται η συνέχιση και επαναφορά της δουλείας –με  άλλη μορφή- και της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο.


Το «δόγμα» Calvo, ήταν η πρώτη αντίδραση του Δικαίου κατά της άγριας και απάνθρωπη εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο στις αποικιοκρατούμενες χώρες από τους ευρωπαίους δυνάστες αποικιοκράτες του 19ου αι. Έκτοτε το δόγμα αυτό, συμπεριελήφθη σε όλα τα συντάγματα των κρατών της Ν. Αμερικής και κατέστη μέρος και του Διεθνούς Δικαίου από το 1962 με τις προαναφερόμενες συνθήκες: Works in the UN Comission on Permanent Soevereignty over Natural Resources & Resolution 1804 (XVII) by the UN General Assembly on 14-12-1962.


Οι αρχές του «δόγματος Calvo» ενσωματώθηκαν στο άρθρο 106, σε συνδυασμό με το άρθρο 28 παρ.1 του Ελληνικού Συντάγματος. Η αναγκαστική ισχύ των παραπάνω αρχών του «δόγματος Calvo» στα πλαίσια του Διεθνούς και Εθνικού Δικαίου για την ακύρωση των Διεθνών Συνθηκών και η δέσμευση των  αντισυμβαλλομένων μερών της Δανειακής Σύμβασης της «ελληνικής κυβέρνησης και της Τρόικας», για τον σεβασμό και την εφαρμογή των σχετικών δικαστικών αποφάσεων, συνομολογείται στο άρθρο 6 παρ.6α,β, της Σύμβασης (του κεφ: Αποπληρωμή, Πρόωρη Αποπληρωμή, Υποχρεωτική Αποπληρωμή και Ακύρωση).


Στο «δόγμα Calvo» και στην  συναφή παραπάνω συνθήκη του Διεθνούς Δικαίου στηρίχθηκαν οι 10άδες των νόμιμων εθνικοποιήσεων κατά διάφορων, ευρωπαϊκών κυρίως, αποικιοκρατικών εταιρειών και επιχειρήσεων που λειτουργούσαν σε αποικιοκρατούμενες χώρες του τρίτου κόσμου και οι οποίες λυμαίνονταν τον ντόπιο πλούτο σε συνθήκες ανθρώπινης δουλείας και εξευτελισμού του ντόπιου λαού.


Στο νομικό αυτό πλαίσιο στηρίχθηκε επίσης και η άρνηση αποπληρωμής των εξωτερικών δανείων από την κυβέρνηση του Ι. Μεταξά το 1934, η οποία δικαιώθηκε με  την ιστορική απόφαση του διεθνούς δικαστηρίου αρ. 78/15-06-1934 καθώς και η άρνηση της Αργεντινής το 2003 της αποπληρωμής των εξωτερικών της χρεών και  η οποία (Αργεντινή) δικαιώθηκε επίσης με την από 8 Μαΐου 2007 απόφαση του Γερμανικού Συνταγματικού Δικαστηρίου για το ίδιο θέμα. 


Και τέλος, στο νομικό αυτό καθεστώς στηρίχθηκε και η νομιμότητα της δημοψηφισματικής απόφασης του Ισλανδικού λαού να αρνηθεί την αποπληρωμή των εξωτερικών του χρεών το καλοκαίρι του 2009, χωρίς ουδεμία συνέπεια.


Συμπέρασμα πρώτο: Τα παραπάνω, απορρέοντα από το Διεθνές Δίκαιο, αναφαίρετα και μη-παραιτήσιμα υπέρ του Ελληνικού Λαού, δικαιώματα,  θα μπορούσε να ασκήσει η προδοτική ελληνική κυβέρνηση και δεν το έκανε. Μπορούσε δηλαδή, νόμιμα να αρνηθεί την αποπληρωμή των εξωτερικών της χρεών, τόσο των αρχικών της προς τις ιδιωτικές ξένες τράπεζες, όσο και των μετέπειτα δανειστών της, ήτοι των κρατών μελών της ΕΕ και του ΔΝΤ, για αντικειμενικούς λόγους έκτακτης εθνικής ανάγκης και προστασίας του Εθνικού της  Συμφέροντος (Συντ.106).


Αντ` αυτού όμως, η ελληνική κυβέρνηση, δολίως και προδοτικά, όχι μόνο δεν τον έκανε, αλλά προτίμησε να εξοφλήσει πλήρως τους ξένους τοκογλύφους, με τίμημα, την διάπραξη μιας ουσιαστικής βιολογικής, οικονομικής και ηθικής  γενοκτονίας των Ελλήνων πολιτών της.


Όχι μόνο έκοψε τις ληξιπρόθεσμες οφειλές της προς τους Έλληνες πολίτες (κηρύσσοντας έτσι εσωτερική χρεοκοπία), για τις παρεχόμενες από τους τελευταίους επιχειρηματικές υπηρεσίες των (δημόσια έργα, προμηθευτές νοσοκομείων, επιστροφές φόρων κλπ.) προς αυτήν, αλλά και έκοψε, βαναύσως, απολυταρχικά και αλύπητα,  μισθούς και συντάξεις, σε χαμηλομισθωτούς και χαμηλοσυνταξιούχους, σπρώχνοντας τους τελευταίους στα όρια της βιολογικής των εξαφάνισης και της ηθικής των απαξίωσης και εξαθλίωσης, έκλεισε νοσοκομεία και σχολεία και αρνήθηκε να χορηγήσει δωρεάν τα βιβλία στα σχολεία.


Επέβαλε τέλος, θανατηφόρους-στην κυριολεξία- φόρους, καθώς και έκτακτα χαράτσια στην ακίνητη περιουσία, τα οποία ενσωματώνονται στους λογαριασμούς της ΔΕΗ, με ποινή για την   μη-πληρωμή των, την διακοπή του ρεύματος των ελληνικών σπιτιών αδιακρίτως!


Αν δεν είναι αυτή δόλια προαίρεση και διάπραξη Εσχάτης Προδοσίας κατά του Ελληνικού Λαού από την «ελληνική» Κυβέρνηση και του κοινοβουλίου που νομοθετεί τα μέτρα αυτά, τότε ποία είναι;


Συμπέρασμα δεύτερο: H από 08-05-2011 Διεθνής Δανειακή Σύμβαση της «ελληνικής κυβέρνησης» με την Τρόικα, για τον δανεισμό της πρώτης από την δεύτερη με το ποσό των 120 δις. ευρώ, είναι επί της ουσίας αυτοδίκαια άκυρη (όχι απλά ακυρώσιμη) διότι:


α) Θυσιάζει το (οικονομικό κατ` αρχήν) Δημόσιος Συμφέρον του Ελληνικού Λαού, υπέρ των ξένων τοκογλυφικών οικονομικών δολοφόνων (Τρόικα, ξένες τράπεζες), σε βαθμό συνακόλουθης, έμμεσης μεν, αλλά ουσιαστικής κατάλυσης της Εθνικής Κυριαρχίας της Ελλάδος (σύμφωνα με όσα προαναφέραμε).


β) Παραβιάζει άμεσα και κατάφωρα την Εθνική Κυριαρχία της Ελλάδος με συγκεκριμένους όρους, με τους οποίους η «ελληνική» κυβέρνηση εκχωρεί παράνομα σε ξένες δυνάμεις  και τις τρείς συνιστώσες της Λαϊκής Κυριαρχίας, ήτοι την Νομοθετική, Εκτελεστική και Νομοθετική, καθώς και -το σπουδαιότερο-την εδαφική της ακεραιότητα σε αυτές,  δια του αδιανοήτου όρου της Δανειακής Σύμβασης, με τον οποίο η «ελληνική Κυβέρνησης παραιτείται από την ασυλία, λόγω Εθνικής Κυριαρχίας, επί της εδαφικής ακεραιότητας και όλων των περιουσιακών στοιχείων της Ελλάδος!».


γ) Παραβιάζει το άρθρο 28 παρ.3 Συντ. σύμφωνα με το οποίο είναι δυνατή η εκχώρηση μέρους της εθνικής μας κυριαρχίας μόνο με τον όρο του σεβασμού του δημοκρατικού πολιτεύματος και των αρχών της ισότητας και αμοιβαιότητας. Και τούτο διότι η Διεθνής Δανειακή Σύμβαση της Ελλάδος με την Τρόικα περιέχει τον όρο αρ.7 παρ.1 («Πληρωμές») με τον οποίο, απαγορεύει τον συμψηφισμό των (ενδεχομένων) οφειλών των μελών-κρατών της ΕΕ (μέρος της Τρόικας) με το δάνειο της Ελλάδος που συνομολογείται με την Δανειακή αυτή Σύμβαση. Τούτο συνεπάγεται την παραβίαση των προαναφερομένων αρχών της ισότητας και αμοιβαιότητας, συνεπώς και την παράνομη και προδοτική μονομερή  εκχώρησης της εθνικής μας κυριαρχίας σε ξένες δυνάμεις (Τρόικα).


δ) Καταλύει έμμεσα, αλλά ουσιαστικά, την  Εθνική μας Κυριαρχία, δια της κατάλυσης του Εθνικού (οικονομικού) Συμφέροντος της Ελλάδος (εδώ θεωρουμένου με την οικονομική του σημασία), δια της παρ. α,ii του υποκεφαλαίου «Υποχρεώσεις» του κεφαλαίου της:  «Παροχές, εγγυήσεις και Υποχρεώσεις», σύμφωνα με το οποίο: «Ο Δανειολήπτης δεσμεύεται να μην χορηγήσει σε οποιονδήποτε άλλο πιστωτή ή κάτοχο του δημοσίου χρέους (εσωτερικού ή εξωτερικού), προτεραιότητα σε σχέση με τους Δανειστές (της Τρόικας)». Ταυτόχρονα βέβαια, ο όρος αυτός, καθίσταται μπούμερανγκ κατά της εγκυρότητας της Σύμβασης αυτής, διότι καταλύσει την Εθνικής μας Κυριαρχία.


ε) Η αναφερθείσα τέλος Διεθνή Δανειακή Σύμβαση (Συνθήκη), είναι και τυπικά άκυρη, διότι δεν έχει επικυρωθεί με κυρωτικό νόμο από την βουλή με την ελάχιστη πλειοψηφία των 180 βουλευτών, όπως προβλέπεται ρητά στο άρθρο 28 παρ.2 Συντ. Το γεγονός όμως της μη-ψήφισης της Σύμβασης αυτής από την Βουλή, δεν την καθιστά νομικά ανίσχυρη –και συνεπώς δεν απαλλάσσει τα υπογράφοντα αυτήν μέλη της ελληνικής κυβέρνησης από τις πολιτικές και ποινικές των ευθύνες- διότι και μόνο η υπογραφή της απ` τα μέλη της «ελληνικής» κυβέρνησης, συνιστά Estoppel κατά το Διεθνές Δίκαιο, δηλαδή συνιστά μια δεσμευτική για την ελληνική κυβέρνηση υπόσχεση και δέσμευση (ένα ρητό συμβόλαιο) προς τα αντισυμβαλλόμενα κράτη για την πιστή εφαρμογή της.


Επιπλέον, η έμπρακτη τελικά εφαρμογή της Σύμβασης αυτής, παρά την μη-ψήφισή της από την Βουλή, συνιστά  έναν ακόμα επιπρόσθετο επιβαρυντικό παράγοντα του εγκλήματος της Εσχάτης Προδοσίας κατά της Ελλάδος από την «ελληνική» Κυβέρνηση, διότι καταδεικνύει τον δόλο της τελευταίας στην διάπραξη του εγκλήματος αυτού και αποκαλύπτει το εγκληματικό της πάθος για την εκτέλεση της, προδοτικής και ακρωτηριαστικής για την Ελλάδα, Δανειακής αυτής Διεθνούς Σύμβασης.
Η υπογραφή συνεπώς τη Συνθήκης αυτής, αλλά και η έμπρακτη εφαρμογή της, συνιστά τον ορισμό της Εσχάτης Προδοσίας της «ελληνικής» Κυβέρνησης και της Βουλής –που υπογράφει τους νόμους του Μνημονίου που ψηφίζονται σύμφωνα με τους όρους της Συνθήκης- κατά της Ελλάδος. Συναφώς και η άρνηση της Κυβέρνησης να καταγγείλει και κηρύξει μονομερώς, έστω υστερόχρονα, άκυρη της Συνθήκη αυτή με ειδικό ακυρωτικό νόμο-δεδομένου ότι όλες οι διεθνείς συνθήκες κυρώνονται στην Βουλή με κυρωτικούς νόμους  (άρθρο 28 παρ.2 Συντ.), ή έστω να ζητήσει την ακυρότητά της στα ελληνικά δικαστήρια, επικαλούμενη (η ελληνική κυβέρνηση) την, δια της Συνθήκης αυτής, κατάλυση της Εθνική μας Κυριαρχίας- συνιστά διάπραξη της Εσχάτης Προδοσίας κατά της Ελλάδος και εκ παραλείψεως, ενώ ταυτόχρονα καταδεικνύει και τον δόλο της Κυβέρνησης  στην διάπραξη αυτού, του ειδεχθεστέρου όλων, εγκλήματος.


Το ερώτημα που καλείται η δικαιοσύνη, κυρίως όμως η ιστορία, να απαντήσει τώρα είναι το εξής: Mε ποίο τίμημα άραγε προδόθηκε η χώρα μας;


Τέλος, επειδή δια της προδοτικής αυτής Σύμβασης καταλύεται κατάφωρα η Εθνική  Κυριαρχία της Ελλάδος, ως συνεργοί της «ελληνικής» κυβέρνησης στην διαπραχθείσα  Εσχάτη Προδοσία κατά της Ελλάδος, θεωρούνται και είναι και τα μέλη της Τρόικας, που είναι αντισυμβαλλόμενα στην Σύμβαση αυτή, σύμφωνα με το Ελληνικό και  Διεθνές Δίκαιο.


Συμπέρασμα τρίτο: Από τα παραπάνω εξηγείται συνεπώς και η επιμονή των κατακτητών της  Τρόικας να ζητήσουν και η «ελληνική» κυβέρνησης να δεχτεί, να συμπεριληφθούν στην Δανειακή αυτή Σύμβαση οι άκρως προδοτικοί όροι περί «παραίτησης της Ελλάδος, αμετάκλητα και χωρίς όρους, από το δικαίωμα ασυλίας της επί όλων των περιουσιακών στοιχείων της» και από το «δικαίωμά της για την δικαστική της προσφυγή και προστασία στην και από την Ελληνική Δικαιοσύνη(!), στην διαδικασία εκτέλεσης της Σύμβασης αυτής», για την οποία «ισχύει το Αγγλικό Δίκαιο»!


Κι αυτό έγινε  διότι, όλοι, οι Τροϊκανοί και η κυβέρνηση, γνωρίζουν ότι η Ελλάδα, θα μπορούσε να επικαλεσθεί και να ασκήσει το αναφαίρετο και μη-παραιτήσιμο δικαίωμα της «εθνικής της κυριαρχίας» στην εδαφική της επικράτεια. και να αρνηθεί την αποπληρωμή όλων των εξωτερικών της δανείων και χρεών της, για λόγους Εθνικού της Συμφέροντος.


Οι Τροϊκανοί εγνώριζαν επίσης ότι, μια (μελλοντική) αληθινά πατριωτική ελληνική κυβέρνηση, θα μπορούσε να ασκήσει το αναφαίρετο αυτό δικαίωμά της τής Εθνικής της Κυριαρχίας και να καταγγείλει και να ακυρώσει μονομερώς, με ειδικό ακυρωτικό νόμο, την προδοτική αυτή Δανειακή Σύμβαση, για τον λόγο ότι η τελευταία  καταλύει της Εθνική Κυριαρχία της χώρας μας.


Και η μονομερής καταγγελία της Σύμβασης αυτής και για τον παραπάνω λόγο από την Ελλάδα, θα ήταν μια πράξη με την οποία η τελευταία θα εξέφραζε και προστάτευε  την  Εθνική της Κυριαρχία, στην οποία περιλαμβάνονται και η Νομοθετική και Δικαστική Εξουσία της (legislative and judicial reserved domain of sovereignty).


Για τον λόγο ακριβώς αυτό, η μονομερής αυτή καταγγελία της Σύμβασης δεν θα συνιστούσε  παραβίαση του Διεθνούς Δικαίου, αλλά αντίθετα πράξη σεβασμού και πιστής εφαρμογής του! Είναι προφανές ότι οι Τροϊκανοί, ακριβώς για τους παραπάνω λόγους, ζήτησαν και η «ελληνική» κυβέρνηση δουλικά και προδοτικά δέχτηκε, να συμπεριληφθούν οι παραπάνω δύο προδοτικοί  όροι στην Δανειακή αυτή Σύμβαση.


Ταυτόχρονα όμως, οι δύο αυτοί προδοτικοί όροι, γύρισαν μπούμερανγκ εναντίον των κατακτητών και της κυβέρνησης, διότι αυτοί (οι όροι) καθιστούν την Δανειακή Σύμβαση (Διεθνή Συνθήκη) αυτοδίκαιο άκυρη, διότι παραβιάζουν την Εθνική Κυριαρχία ενός κράτους μέλους της εννόμου Διεθνούς Κοινότητας που προστατεύεται από το Διεθνές Δίκαιο.


ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

Α) Βιβλιογραφία Διεθνούς Δικαίου, αφορώσα το Δίκαιο των Διεθνών Συνθηκών1) Law of Treaties 1966 (Jus Cojens) (art. 43,50)2) Vienna Convention (Conference) on the Law of Treaties (+Annex), 1968, 1969, (into force on 1980) (art. 42,44,46,48, 50, 51, 52, 53, 60,62)3) Charter of the United Nations (art.2 par.4, 6, 7 and art. 81), Chapter VII, IX, XI  4) League of Nations Covenant (art. 15 par.8) 5) Treaty of Rome 1957 (art 211) 6) Γνωμάτευση Επιτροπής Διεθνούς Δικαίου του ΟΗΕ (UN) για της «κατάσταση εκτάκτου ανάγκης των κρατών» (States` State of Emergency) (1613η Συνάντηση, 17 Ιουνίου 1980)7) Απόφαση του Permanent Court of International Justice με αρ. 78/15-06-1939 (απόφαση «Ι. Μεταξά», η οποία περιλαμβάνεται στην δικογραφία) 8)  Τhe Law of Treaties. Chapter VVX, p. 603-635, on the “Principles of Public International Law, by Prof.  Ian Brownlie, Clarendon Press, ed. 4th ed. 1990

Β) Βιβλιογραφία Διεθνούς Δικαίου, αφορώσα την Αρχή της Αποκλειστικής και Μόνιμης Εθνικής Κυριαρχίας των Κρατών επί των Φυσικών των Πλουτοπαραγωγικών Πηγών.1) European Convention on Human Rights –Protocol I
2) American Convention on Human Rights (Art. 21)3) African Convention on Human Rights (Art. 14)4) UN General Assembly Resolution on 21-12-1952 (for the rights of self-determination) 5) 3d Committee of the UN General Assembly, 1955  (for the rights of self-determination)6) Works in the UN Commission on Permanent Sovereignty over Natural Resources7) Resolution 1804 (XVII) by the UN General Assembly on 14-12-19628) UN General Assembly Resolution 3201 (S-VI) on 01-05-1974 (Declaration on the Establishment of a New International Economic Order)9) UN General Assembly adopted the Charter of the Economic Rights and Duties of States, on 12-12-1974,  (Art. 2) 10) “Injury to the persons and property of Aliens on state territory”, Chapter XXIII, p.518-552, on  the “Principles of Public International Law, by Prof.  Ian Brownlie, Clarendon Press, ed. 4th ed. 1990 11) “The Relation of Municipal and International Law, Ch.II, p.32-57, on  the “Principles of Public International Law, by Prof.  Ian Brownlie, Clarendon Press, ed. 4th ed. 1990 Γ) α) Ελληνικό Σύνταγμα (άρθρα 1, 28 παρ.1-3, 59-62, 86, 97)     β) Ελληνικός Ποινικός Κώδικας (άρθρα 134, 134Α, 14 παρ.2)  Δ) Ενοποιημένη Απόδοση της Συνθήκης για την Λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΣΛΕΕ) (άρθρα 2-7, 126, 136, 169)


Δημ. Αντωνίου

• Σύνδεσμος: http://epamnt.blogspot.com/2011/10/calvo-h.html
• Συγγραφή: Γράφει ο Δημήτρης Αντωνίου

Γαλλικό Plan B για συντεταγμένη διάλυση της ευρωζώνης!

http://youpayyourcrisis.blogspot.com/2011/11/plan-b.html?utm_source=feedburner&utm_medium=feed&utm_campaign=Feed%3A+YouPayYourCrisis+%28You+Pay+Your+Crisis%29

 

Πηγή: Το Βημα 8/11

Ενα ρηξικέλευθο «Plan B» που θα μπορούσε να επιλύσει την ευρωπαϊκή κρίση χρέους αλλάζοντας όμως άρδην την εικόνα της ευρωζώνης, έτσι όπως την γνωρίζουμε σήμερα, έχει επεξεργαστεί το γαλλικό Συμβούλιο Οικονομικών Αναλύσεων (CAE) - πρόκειται για ένα ανεξάρτητο συμβουλευτικό όργανο το οποίο έχει ως στόχο την υποβολή οικονομικών προτάσεων στον πρωθυπουργό της Γαλλίας. Οπως αποκαλύπτει η γαλλική εφημερίδα Le Monde, το γαλλικό «σχέδιο Β» προβλέπει μεταξύ άλλων τη μαζική «κοπή» ευρώ από την Ευρωτράπεζα, την πτώση της ισοτιμίας του ευρώ στο 1,15%, την υιοθέτηση... ευρώ του Βορρά και ευρώ του Νότου και την επανεισαγωγή εθνικών νομισμάτων στα κράτη-μέλη για «εσωτερική χρήση».

«Το σχέδιο αυτό μπορεί να αποτρέψει την κατάρρευση της ευρωζώνης», αναφέρει στον Monde ο Ζαν-Πιερ Βεσπερινί, μέλος του CAE, ο οποίος όμως, όπως αναφέρει η γαλλική εφημερίδα, ουδέποτε συμφώνησε με τη δημιουργία ενός ενιαίου ευρωπαϊκού νομίσματος. Ο συνάδελφός του Αλέν Γκραντζάν, ο οποίος εμφορείται από οικολογικές ιδέες (το CAE συγκεντρώνει επιστήμονες όλων των πολιτικών τάσεων και ιδεολογιών) προσθέτει ότι το Plan B, «αποτελεί συνολική λύση, που θέτει τέρμα στην αναζήτηση αποδιοπομπαίων τράγων, όπως είναι η Ελλάδα».

1. Ριζική αλλαγή νομισματικής πολιτικής

«Η καλύτερη λύση για να σωθεί το ευρώ είναι να μετατραπούν από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα σε ευρώ όλα τα χρέη των κυβερνήσεων, να "κόψει" χρήμα δηλαδή η ΕΚΤ και να αναλάβει την πληρωμή όλων των ομολόγων των εθνικών κυβερνήσεων που ωριμάζουν», εξηγεί στον Monde ο Βεσπερινί. «Με τον τρόπο αυτό θα μειωθεί δραστικά η ισοτιμία του ευρώ, με στόχο να ισορροπήσει γύρω από τα 1,15 δολάρια, εξέλιξη που θα επέτρεπε την έξοδο από την κρίση», προσθέτει ο γάλλος οικονομολόγος. Οπως σημειώνει η εφημερίδα, πρόκειται για μια τακτική στην οποία ελάχιστα έχει καταφύγει η ΕΚΤ, τουλάχιστον 10 φορές λιγότερο από όσο η αμερικανική Fed.

Ο συνάδελφος του Βεσπερινί, Αντουάν Μπρινέ, θεωρεί ότι δεν αρκεί μόνο η μείωση των επιτοκίων και η «ευρωποίηση» των κρατικών χρεών. «Απαιτούνται μαζικές παρεμβάσεις της ΕΚΤ στις διεθνείς αγορές συναλλάγματος, κατά το πρόσφατο επιτυχές παράδειγμα της Τράπεζας της Ελβετίας», εξηγεί. Και προσθέτει ότι για να συμβούν όλα αυτά προαπαιτείται μια ενιαία ευρωπαϊκή οικονομική διακυβέρνηση που θα εξουσιοδοτήσει την ΕΚΤ να προχωρήσει σε μια παρόμοια στροφή 180 μοιρών σε ό,τι αφορά τη νομισματική της πολιτική.

2. Ευρώ του Βορρά και ευρώ του Νότου

Η στροφή αυτή της νομισματικής πολιτικής θα τερματίσει αναμφίβολα την οικονομική και χρηματοοικονομική κρίση στη ζώνη του ευρώ, εκτιμούν οι ειδικοί του CAE. Αλλά θα ανακύψει ένα άλλο θεμελιώδες ζήτημα που θα πρέπει να ρυθμιστεί: οι οικονομικές αποκλίσεις από χώρα σε χώρα της ευρωζώνης. Για τον σκοπό αυτό θα πρέπει να μετατραπεί το ευρώ από «ενιαίο νόμισμα» σε «κοινό νόμισμα» - δεδομένου ότι η υιοθέτηση ενός ενιαίου νομίσματος απαιτεί μια ομοσπονδιοποίηση της Ευρώπης κατά τα πρότυπα των ΗΠΑ ή της Γερμανίας, που θα διαθέτει μηχανισμούς μεταφοράς κεφαλαίων από το ένα ομόσπονδο κρατίδιο στο άλλο.

Οι ερευνητές του CAE σημειώνουν ότι ανάλογη λύση θα έδινε και η έκδοση από την ΕΚΤ ευρωομολόγου, «μιας πρότασης, στην οποία αντιτίθεται σθεναρά το Βερολίνο».

Σημειώνει ο Αλέν Γκραντζάν: «Το ευρώ λειτουργεί σήμερα ως νόμισμα της Γερμανίας. Η στρατηγική αυτή δεν αποδίδει στους κόλπους της Ευρώπης. Η σύγκλιση της ανταγωνιστικότητας της Βόρειας Ρηνανίας και της Πελοποννήσου μέσω της μισθολογικής και δημοσιονομικής λιτότητας αποτελεί μια μέθοδο που αγγίζει τα όριά της. Για να αποκατασταθούν οι ισορροπίες μεταξύ των οικονομιών πρέπει οι χώρες αυτές να υιοθετήσουν νομίσματα διαφορετικής ισχύος. Κάτι που προϋποθέτει τη διάσπαση του ευρώ σε ευρώ του Βορρά και σε ευρώ του Νότου».

Να σημειωθεί ότι ο Βεσπερινί θεωρεί ότι «η Γαλλία σε καμιά περίπτωση δεν θα έπρεπε να υιοθετήσει το ευρώ του Βορρά».

3. Από το «ενιαίο» στο «κοινό» νόμισμα

Τα δύο ευρώ θα υφίσταντο ανηλεείς κερδοσκοπικές επιθέσεις στις διεθνείς αγορές συναλλάγματος. Το ευρώ του Νότου θα δεχόταν ασφυκτικές πιέσεις και θα υφίστατο μια βίαιη υποτίμηση και οι δημόσιες και ιδιωτικές επιχειρήσεις των χωρών που θα το υιοθετούσαν θα κινδύνευαν με στάση πληρωμών. Για να αποτραπούν οι συστημικές επιπτώσεις της αλλαγής, οι οικονομολόγοι προτείνουν την υιοθέτηση ενός νέου συστήματος καθορισμού των επιτοκίων στο εσωτερικό της ευρωζώνης.

«Με δεδομένες τις τεράστιες διαφορές ανταγωνιστικότητας μεταξύ της Ιταλίας, της Ισπανίας, της Πορτογαλίας και των χωρών του Βορρά, θα πρέπει να υιοθετηθεί στο εσωτερικό της ευρωζώνης ένα σύστημα σταθερών πλην καθοριζόμενων ισοτιμιών μεταξύ των κρατών-μελών. Αυτό προϋποθέτει την επανεισαγωγή εθνικών νομισμάτων ελεγχόμενων από την κάθε χώρα και την παράλληλη "κυκλοφορία" ενός "εσωτερικού" και ενός νομίσματος "εξωτερικού"».

Οι χώρες-μέλη θα έχουν δηλαδή το εθνικό τους νόμισμα και ταυτόχρονα ένα κοινό νόμισμα (άλλο οι Βόρειες και άλλο οι Νότιες), που θα μοιάζει με την παλαιά Ευρωπαϊκή Λογιστική Μονάδα (ΕCU). Θα μπορούν να καθορίζουν την ισοτιμία του εθνικού νομίσματός τους έναντι του «κοινού».

«Προφανώς το κοινό νόμισμα δεν θα έχει καθημερινή χρήση, αλλά θα επιτρέψει στην προοδευτική επανεξισορρόπηση των οικονομιών, χωρίς να αναγκαστούν οι εθνικές κυβερνήσεις να προχωρούν σε μαζικές υποτιμήσεις της νέας δραχμής, του νέου εσκούδο, της νέας πεσέτας κλπ», αναφέρουν οι ειδικοί.

Τα ερωτήματα που ανακύπτουν, βεβαίως, από τις προτάσεις των ειδικών είναι πάμπολλα. Και μένουν μοιραία αναπάντητα, καθώς οι επιστήμονες του CAE που μιλούν στον Monde δεν υπεισέρχονται σε τεχνικές λεπτομέρειες που αφορούν το εξωτερικό εμπόριο της... διπλής ευρωζώνης, τις συναλλαγματικές σχέσεις, τη δυνατότητα υποτίμησης των εθνικών νομισμάτων έναντι του ευρώ του Νότου και του ευρώ του Νότου έναντι του ευρώ του Βορρά... Και οι ίδιοι αναγνωρίζουν, άλλωστε, σε πολλές αποστροφές του λόγους τους ότι υπάρχουν πολλά και κεντρικής σημασίας ερωτήματα που θα πρέπει να απαντηθούν και ζητήματα που θα πρέπει να ρυθμιστούν.

«Το νέο διπλό νομισματικό σύστημα δεν θα λύσει ως δια μαγείας όλα τα προβλήματα», αναφέρουν. Εξάλλου, «για να λειτουργήσει και να αποδώσει προϋποθέτει την πραγματοποίηση μαζικών επενδύσεων σε ολόκληρη τη ζώνη του ευρώ - προϋπόθεση απαραίτητη και για την οικονομική σύγκλιση των κρατών-μελών».

4. Ας αφήσουμε τα «γεράκια» να απογειωθούν

Οι (περίπου 30 τον αριθμό) ερευνητές του CAE θυμίζουν ότι η Συνθήκη του Μάαστριχτ δεν προβλέπει την έξοδο κάποιας χώρας από το ευρώ. Αλλά ακόμη και στην περίπτωση που κάποια χώρα, όπως η Ελλάδα, αποφάσιζε να διαλέξει να φύγει ανάμεσα στα δύο δεινά (στην παραμονή ή στην έξοδό της), εκείνες που θα ζημιώνονταν περισσότερο θα ήταν οι οικονομικώς και δημοσιονομικώς «καλοστεκούμενες» χώρες. Με την προτεινόμενη λύση οι χώρες που θα υιοθετήσουν το ευρώ του Βορρά θα έχουν τη δυνατότητα να το αφήσουν να ανατιμηθεί, ώστε να κατεβάσουν ακόμη περισσότερο το κόστος των εισαγωγών τους.

Οι χώρες αυτές μπορούν να είναι, εκτός από τη Γερμανία, η Αυστρία, το Λουξεμβούργο, η Ολλανδία, η Φινλανδία και η Εσθονία, όπως σημειώνει ο Βεσπερινί. Οι υπόλοιπες θα υιοθετούσαν το ευρώ του Νότου. Βεβαίως η διάλυση του γαλλογερμανικού «ζευγαριού» θα προκαλούσε πολύπλοκα προβλήματα και σύγχυση σε διεθνές επίπεδο. Ομως, οι ειδικοί του CAE θεωρούν ότι το κόστος θα ήταν μικρότερο από την επέκταση της κρίσης σε όλες τις πιο εύθραυστες, συγκριτικά, οικονομίες, και από τις οικειοθελείς αποχωρήσεις από το ευρώ που ενδεχομένως θα προκύψουν στην περίπτωση αυτή.

Ο Βεσπερινί σημειώνει τέλος ότι «η νοσταλγία της γερμανικής κοινής γνώμης για το γερμανικό μάρκο και η άρνησή της να στηρίξει τις χώρες που αντιμετωπίζουν δυσκολίες» ευνοούν τη λύση αυτή του CAE. Η ουσιαστική έξοδος της Γερμανίας από την «ευρωζώνη των Νοτίων» θα επέτρεπε στην ανατίμηση του νομίσματός της και θα απέτρεπε τη συσσώρευση εμπορικών πλεονασμάτων με τους εταίρους της στην ευρωζώνη. Αλλά προϋποθέτει «να δεχθεί το Βερολίνο την υιοθέτηση από την ΕΚΤ μιας νομισματικής πολιτικής εκ διαμέτρου αντίθετης με τις αρχές της Bundesbank».

Τραγωδία: Μεταξύ τραπεζιτών (Λ.Παπαδήμος) & ΔΝΤ (Π.Ρουμελιώτης)!

http://www.defencenet.gr/defence/index.php?option=com_content&task=view&id=26987&Itemid=131

Βραχύβια και χωρίς καμία προοπτική, ότι και να συμφωνηθεί τώρα, δείχνει η νέα κυβέρνηση που θα σχηματισθεί, ανεξάρτητα με το αν θα αναλάβει πρωθυπουργός ο Παναγιώτης Ρουμελιώτης, είτε ο Λ.Παπαδήμος με τον οποίο συναντήθηκε πριν λίγο ο Γ.Παπανδρέου.
Οι διαφορές και αντίθετη προσέγγιση των πραγμάτων μεταξύ κυβέρνησης και Ν.Δ. είναι τόσο μεγάλες και σε τόσο βαθμό έντονες που είναι πρακτικά αδύνατον να επιβιώσει αυτή η κυβέρνηση, ίσως ούτε και μέχρι τον Φεβρουάριο. Πρακτικά μόλις ψηφιστεί η δανειακή σύμβαση, ανά πάσα στιγμή θα είναι έτοιμη να παραιτηθεί.
Ήδη είναι απίστευτο, αλλά συζητάνε επί δύο ημέρες και δεν έχουν καταλήξει σε όνομα πρωθυπουργού, ενώ τα δύο επικρατέστερα ονόματα αντιπροσωπεύουν για τους Έλληνες πολίτες την Σκύλα και την Χάρυβδη: Ο ένας εκπρόσωπος των τραπεζιτών και ο άλλος εκπρόσωπος του ΔΝΤ! Και μάλιστα ο πρώτος θέλει κυβέρνηση μέχρι το … καλοκαίρι!
Λένε ότι ο Α.Σαμαράς έχει υποχωρήσει και στο θέμα των πολιτικών προσώπων και θα τοποθετήσει στα τέσσερα υπουργεία (Εθνικής Άμυνας, Δικαιοσύνης, Προστασίας Πολίτη, Εσωτερικών), πολιτικά πρόσωπα ως υπουργούς.
Αν συμβεί αυτό και αποδεχθεί και τον Λ.Παπαδήμο, τότε θα έχει υποχωρήσει σε όλα τα μείζονα ζητήματα που έθετε ως όρους, πλην της παραίτησης του Γ.Παπανδρέου, αλλά με τι κόστος! Θα γίνει συνεταίρος σε μία κυβέρνηση που θα χρεωθεί πράγματα που δεν της ανήκουν εξαλείφοντας την οποιαδήποτε πιθανότητα σχηματισμού αυτοδύναμης κυβέρνησης εν συνεχεία αι δίνοντας στο ΠΑΣΟΚ την ευκαιρία να ανακάμψει
Κατά τα λοιπά, το υπουργείο Άμυνας θα το αναλάβει άνθρωπος της Ν.Δ. είτε πολιτικό πρόσωπο, είτε εξωκοινοβουλευτικό ια αυτό είναι ίσως το μοναδικό θετικό, μετά τον βαρύ τραυματισμό που υπέστη την περασμένη εβδομάδα η ασφάλεια της χώρας λόγω του πολιτικού πραξικοπήματος.
Σε ότι αφορά τον Γ.Παπανδρέου υποστηρίζει ότι «Δεν παραδίδει σε κυβέρνηση που οι αντισυμβαλλόμενοι να τη θεωρούν υπηρεσιακή, ούτε σε ότι αφορά στη σύνθεσή της, ούτε σε ότι φορά στη διάρκεια της ζωής της".
Οι οπαδοί της λύσης Παπαδήμου μεταφέρουν ότι «Ο Α.Σαμαράς τελικά τον δέχθηκε». Ο πρωθυπουργός, ο οποίος ήδη αναχώρησε από την οικία του στο Καστρί για τη Βουλή προκειμένου να προεδρεύσει στη συνεδρίαση του υπουργικού συμβουλίου, επιχειρεί να κλείσει την συμφωνία με τον Αντώνη Σαμαρά και τον διάδοχό του μεταξύ του «στυφού» και με εμμονές, όπως ο ίδιος παραδέχεται, Λουκά Παπαδήμου, ο οποίος είναι «σάρκα από την σάρκα» των τραπεζιτών και του Π.Ρουμελιώτη, παλαιού υπουργού του ΠΑΣΟΚ και παραπεμφθέντα στο Ειδικό Δικαστήριο, λόγω σκανδάλου Κοσκώτά (δεν είχε άρει την ασυλία του η Ευρωβουλή)...
Tμήμα ειδήσεων defencenet.gr

Αντώνη Σαμαρά κάντα όλα πουτάνα !

http://olympia.gr/2011/11/08/%ce%b1%ce%bd%cf%84%cf%8e%ce%bd%ce%b7-%cf%83%ce%b1%ce%bc%ce%b1%cf%81%ce%ac-%ce%ba%ce%ac%ce%bd%cf%84%ce%b1-%cf%8c%ce%bb%ce%b1-%cf%80%ce%bf%cf%85%cf%84%ce%ac%ce%bd%ce%b1/

Ναι, όπως σου το ΄γραφουμε. Δεν είναι ώρα για καθωσπρεπισμούς.

Σου επέβαλλαν “για να σωθεί η πατρίδα” να κάνεις μια κωλοτούμπα με την αποδοχή της νέας δανειακής σύμβασης. Είπες το ναι και μετά σου ζήτησαν να πείς “ναι” και σε κυβέρνηση συνεργασίας. Οι άλλοι που γκάριζαν τόσους μήνες “έλα Αντώνη να τα βρούμε”, εξαφανίστηκαν και λένε αμπελοφιλοσοφίες.

Μετά -αφού είπες και το δεύτερο ναι με τον όρο “εκλογές στις 19 Φεβρουαρίου”- σου είπαν “πες ναι και σε εκλογές αργότερα”. Ξαναείπες ναι, για τη σωτηρία της πατρίδας.  Αλλά …

ο σκοπός τους είναι να σε σύρουν στην άβυσσο μαζί τους κι όχι να σωθεί η πατρίδα. Μετά ήρθε ο Όλι Ρεν και σου είπε: “δεν μου αρκούν αυτά, θέλω και την υπογραφή του Σαμαρά”!!!

Πού ακούστηκε ρε να ζητούν την υπογραφή του προέδρου ενός κόμματος της αντιπολίτευσης;

Με ποιά λογική; Με τη λογική ότι θα είσαι ο επόμενος πρωθυπουργός μήπως; Μα όλοι ξέρουν ότι δεν θα πάρεις αυτοδυναμία και θα αναγκαστείς ίσως να συγκυβερνήσεις με τον Τσίπρα και την Παπαρήγα για κάποιο διάστημα. Γιατί δεν ζητά ο Όλι Ρεν και τη δική τους υπογραφή; Γιατί δεν λέει “αν δεν υπογράψει η Παπαρήγα, δεν παίρνετε το δάνειο”; Προδικάζει το εκλογικό αποτέλεσμα;

Αντώνη Σαμαρά, το αίτημα του Όλι Ρεν, είναι κάτι παραπάνω από εξευτελιστικό και προσχηματικό.

Ήρθε η ώρα να ακολουθήσεις την τακτική Μπουτάρη και να τους πείς, χωρίς κανέναν δισταγμό, ένα φαρδύ – πλατύ “άντε γαμηθείτε ρε επιτέλους” !

Ναι, έτσι όπως σου το γράφω. Χωρίς ευγένειες, χωρίς διπλωματικό τακτ, χωρίς ενδοιασμούς.

Αν συνεχίσεις να διολισθαίνεις σε λίγο θα σου ζητήσουν και λίγο κώλο. Θα τον δώσεις κι αυτόν, για να μη σου χρεώσουν την καταστροφή; Την καταστροφή που καλλιεργεί το ΠΑΣΟΚ με τις εγκληματικές του πολιτικές και τις υπογραφές του επί 2 χρόνια -χωρίς να ρωτήσει κανέναν-, θα την χρεωθείς εσύ, για να έρθει ο Γιωργάκης, μετά από 3-4 χρόνια, καθαρός, λουσμένος και σινιαρισμένος να ξανασώσει τη χώρα;

Αντώνη, ο Θουκιδίδης είπε ότι:

“ο ισχυρός προσωρεί μέχρι εκεί που του επιτρέπει η δύναμή του και

ο αδύναμος υποχωρεί μέχρι εκεί που του επιβάλλει η αδυναμία του”

Αν συνεχίσεις τις πρακτικές του YES για να σωθεί η πατρίδα, ούτε η πατρίδα θα σωθεί, ούτε εσύ, ούτε κανείς από μας.

Αν συνεχίσεις να προσπαθείς να δείξεις ότι θέλεις να λειτουργείς σοβαρά και υπέυθυνα, κανείς δεν θα το εκτιμήσει και κανείς δεν θα το σεβαστεί. Οι άνθρωποι είναι αδίστακτοι !

Όταν φτάνουν στο σημείο να σου ζητούν τώρα που είσαι απλά ένας από τους 6 πολιτικούς αρχηγούς, τέτοια ξεφτιλίκια, τι μέλλον μπορεί να έχεις ως Πρωθυπουργός; Τότε που θα έχεις πραγματικά την ευθύνη!

Αντώνη Σαμαρά, μην γίνεσαι ένα ακόμη υπάκουο παιδί των νταβαντζήδων, των μεγαλοδημοσιογράφων, των τραπεζιτών και των ναζιστών της Ε.Ε. Αυτά που σου ζητούν, είναι απολύτως άσχετα με τη θεσμική σου θέση και θα είσαι για πάντα σκλάβος αφεντικών. Και μείς μαζί για πολλά πολλά χρόνια, χωρίς να ερωτηθούμε αν η αλυσίδα μας θα είναι από χαλκό ή από χρυσό.

Θυμήσου τον Ρήγα Φερραίο :

καλύτερα μιας ώρας ελεύθερη ζωή,

παρά σαράντα χρόνια σκλαβιά και φυλακή

και γράψτους στα αρ@@@@ια σου ! Φτάνει πιά με τους εκβιασμούς, δεν θα ζήσουμε όλη τη ζωή μας εκβιαζόμενοι. Αντώνη διέλυσέ τα όλα ! Φτάνει με την υπεύθυνη στάση, κανείς δεν θα σου πεί “ευχαριστώ”.

http://taxalia.blogspot.com/2011/11/blog-post_6179.html

Ξαναβρίσκει τα παντελόνια του ο Σαμαράς. Υστερία έχουν πάθει ο Καψής και η Τρέμη...

http://kourdistoportocali.com/default.aspx?pageid=8268

Απέρριψε ο Σαμαράς το τελεσίγραφο ΔΝΤ – Eurogroup για δήλωση μνημονιακών φρονημάτων
Ο Πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας έκανε πριν από λίγο την ακόλουθη δήλωση:
“Υπάρχει εθνική αξιοπρέπεια. Έχω από καιρού και επανειλημμένα εξηγήσει γιατί, προκειμένου να προστατευτούν η ελληνική οικονομία και το ευρώ, έχει γίνει “αναπόφευκτη” η εφαρμογή των αποφάσεων της 26ης Οκτωβρίου. Τις δηλώσεις αυτές δεν επιτρέπω σε κανέναν να τις θέτει σε αμφιβολία”
Επιμένουν οι Βρυξέλλες
Η αξίωση των Βρυξελλών περί γραπτής δέσμευσης για την τήρηση των όρων της συμφωνίας της 26/27ης Οκτωβρίου δημιούργησε επιπλέον πρόβλημα στις δύσκολες διαπραγματεύσεις ΠΑΣΟΚ και ΝΔ και οι τελικές αποφάσεις αναβάλλονται μάλλον για αύριο, Τετάρτη.
Η Ευρωπαϊκή Ένωση πρόκειται να επιμείνει στο ζήτημα των γραπτών δεσμεύσεων από τους εταίρους της κυβέρνησης συνεργασίας στην Ελλάδα, υπογράμμισε ο επίτροπος αρμόδιος για τις οικονομικές υποθέσεις, Όλι Ρεν.
Κατά τη διάρκεια συνέντευξης Τύπου στις Βρυξέλλες ο επίτροπος ερωτήθηκε με αφορμή τις σημερινές δηλώσεις του προέδρου της ΝΔ, Αντώνη Σαμαρά.  Όπως εξήγησε, η μονομερής εξαγγελία του δημοψηφίσματος από την Ελλάδα προκάλεσε ρήξη στις σχέσεις των Αθηνών με την ΕΕ και για την αποκατάσταση των σχέσεων απαιτείται η χορήγηση δεσμεύσεων από την κυβέρνηση και τα βασικά κόμματα.

ΕΟΡΤΗ ΤΗΣ ΣΥΝΑΞΕΩΣ ΤΩΝ ΑΡΧΙΣΤΡΑΤΗΓΩΝ ΜΙΧΑΗΛ ΚΑΙ ΓΑΒΡΙΗ

http://agioritikovima.gr/2011-07-14-22-28-56/3697

Γιορτάζουμε σήμερα 8 Νοεμβρίου, ημέρα της Συνάξεως των Αρχαγγέλων Μιχαήλ και Γαβριήλ και των λοιπών Ασωμάτων και Ουράνιων Αγγελικών Ταγμάτων, ας πούμε λίγα λόγια: Η λέξη Σύναξη ερμηνεύεται, σε σχέση με τη συγκεκριμένη εορτή, ως προσοχή, ομόνοια και ένωση, καθώς επίσης και σε ανάμνηση της αποστασίας του σατανά. Ο Θεός και Δημιουργός του σύμπαντος κόσμου, εκτός από τον ορατό και υλικό κόσμο, δημιούργησε και τον αϋλο και αόρατο Αγγελικό κόσμο, ως Ποιητής «ορατών τε πάντων και αοράτων». Οι Άγγελοι είναι ασώματοι και αϋλοι. Υμνούν τον Θεό ακατάπαυστα. Περικυκλώνουν τον Θρόνο του Θεού στον Ουρανό, αλλά στέκονται με δέος, φόβο και σεβασμό, όπου δεν μπορούν να ατενίσουν τον Θεό κατά πρόσωπο. Γι'αυτό και καλύπτουν με τις πτέρυγές τους το πρόσωπό τους. Συγκεκριμένα, ο Θεός δημιούργησε δέκα Τάγματα Αγγέλων, τα εννέα από τα οποία έχουν τις εξής ονομασίες : Σεραφίμ, Χερουβίμ, Αρχάγγελοι και Άγγελοι. Ο επικεφαλής του δεκάτου τάγματος, ήταν ο Εωσφόρος. Τι συνέβη και ο Θεός τον έριξε από την ουράνια δόξα; Γιατί τον έδιωξε από κοντά του; Λοιπόν, ο Διάβολος λόγο της υπερβολικής του υπερηφάνειας, καυχήθηκε ότι θα βάλει τον θρόνο του πάνω στις νεφέλες του ουρανού και ότι θα γίνει όμοιος με τον Θεό και όπως γράφει ο προφήτης Hσαΐας (Hσ. ιδ΄, 14), αμέσως μόλις τα σκέφτηκε αυτά ο Διάβολος έπεσε απ'την ουράνια δόξα και το αρχαγγελικό του αξίωμα. Ο Ευαγγελιστής Λουκάς γράφει ότι «Eθεώρουν τον Σατανάν ως αστραπήν εκ του ουρανού πεσόντα» (Λουκ. ι΄, 18). Και το τάγμα του Εωσφόρου έπεσε μαζί του, κι από φωτεινοί Άγγελοι έγιναν σκοτεινοί και δαίμονες !!! Ο Αρχιστράτηγος Μιχαήλ είδε αυτήν την πτώση των Αγγέλων και κατενόησε την αιτία της. Τότε με υποταγή και ταπείνωση επέδειξε την πίστη του προς τον Θεό και φύλαξε και την δική του δόξα και λαμπρότητα που του είχε χαρίσει ο Θεός, αλλά και την δόξα όλων των Αγγέλων. Για την υποταγή του αυτή ο Θεός όρισε ο Μιχαήλ να είναι ο πρώτος των Αγγελικών τάξεων. Ο Αρχάγγελος Μιχαήλ μάζεψε και ένωσε σε ένα, όλους τους Αγγέλους και τους φώναξε το "Πρόσχωμεν", δηλαδή να προσέξουν και να κατανοήσουν τι έπαθαν αυτοί οι εκπεσόντες Άγγελοι, οι δαίμονες, για την υπερηφάνειά τους. Να στοχαστούν οι Άγγελοι και να κατανοήσουν τι είναι ο Θεός και τι είναι ο Άγγελος. Ο Θεός είναι ο Δεσπότης και ο Δημιουργός του παντός και οι Άγγελοι είναι δούλοι και κτίσματα του Θεού. Κι έτσι οι Άγγελοι ανύμνησαν και δόξασαν τον Θεό και είπαν τον Αγγελικό ύμνο "Άγιος, Άγιος, Άγιος Kύριος Σαβαώθ, πλήρης ο ουρανός και η γη της δόξης αυτού". Στους εορτάζοντες και στις εορτάζουσες, χρόνια πολλά και ευάρεστα στο Θεό !!! Απολυτίκιο: Ἦχος δ'. Τῶν οὐρανίωv στρατιῶν Ἀρχιστράτηγοι, δυσωποῦμεv ὑμᾶς ἡμεῖς οἱ ἀνάξιοι, ἵvα ταῖς ὑμῶv δεήσεσι, τειχίσητε ἡμᾶς, σκέπῃ τῶν πτερύγωv, τῆς ἀΰλου ὑμῶν δόξης, φρουροῦvτες ἡμᾶς προσπίπτοντας, ἐκτεvῶς καὶ βοῶντας, Ἐκ τῶν κινδύνων λυτρώσασθε ἡμᾶς, ὡς Ταξιάρχαι τῶν ἄνω Δυνάμεων. Το συναξάρι επιμελείται ο συνεργάτης του agioritikovima.gr Κυριάκος Διαμαντόπουλος Το Απολυτίκιο ψάλλει ο αρχ. π. Νικόδημος Καβαρνός

Θα τους πάρει όλους μαζί του - Γράφει η κυρία Σοφία Βούλτεψη

http://www.elzoni.gr/html/ent/344/ent.15344.asp

Η χώρα μπαίνει σε μια από τις κρισιμότερες (ίσως την πιο κρίσιμη) στιγμές της Ιστορίας της.

Εισέρχεται σε μια μακρά προεκλογική περίοδο, στη διάρκεια της οποίας τα δύο μεγάλα κόμματα θα έχουν παραχωρήσει την πρωτοβουλία των κινήσεων, όσον αφορά στην επαφή και την εκπροσώπηση του λαού στα μικρότερα, με τα οποία η χειμαζόμενη από τα μέτρα κοινή γνώμη θα ταυτιστεί.

Όλοι γνωρίζουν ότι η μακρά προεκλογική περίοδος αποβαίνει σε βάρος της ομαλότητας και δημιουργεί «την φρενίτιδα της προεκλογικής προσδοκίας», στην οποία ο κ. Παπανδρέου αναφέρθηκε κατά την ομιλία του την περασμένη Παρασκευή στη Βουλή και την οποία δήθεν ήθελε να εξορκίσει.

Φυσικά, όπως πάντα, έπραξε το αντίθετο. Αποφασισμένος να μην πέσει αμαχητί, αποφάσισε να πάρει μαζί του το κόμμα του, το κόμμα του αντιπάλου του και φυσικά ολόκληρη τη χώρα.

Ο τελευταίος (ελπίζουμε και έσχατος, αν και ποτέ δεν ξέρεις, στην Ελλάδα ζούμε) γόνος της οικογένειας Παπανδρέου, έλαβε την άδεια να εκτελέσει μέχρι τέλους το σχέδιό του.

Μεθοδικά ροκάνισε τον χρόνο, δεν εφάρμοσε ποτέ την Συμφωνία της 21ης Ιουλίου, δυναμίτισε με τα περί δημοψηφίσματος τις αποφάσεις της 27ης Οκτωβρίου, έφαγε ένα τριήμερο με την Σοσιαλιστική Διεθνή στην Κρήτη – κάτι για το οποίο δεν έχει ακόμη κατηγορηθεί από κανέναν – έφαγε ένα διήμερο στο G20 όταν εκλήθη επειγόντως για να πάρει πίσω την παραφροσύνη του δημοψηφίσματος, έφαγε άλλο ένα τριήμερο με την συζήτηση για την παροχή ψήφου εμπιστοσύνης σε μια κυβέρνηση που δεν θα υπήρχε την επομένη, πήγε έτσι χαμένο ένα ολόκληρο δεκαήμερο και κατέληξε να εκβιάζει (μέσω Ευρώπης) για κυβέρνηση συνεργασίας της τελευταίας στιγμής.

Όλα έγιναν όπως τα προανήγγειλαν στη Βουλή. Μια εκβιασμένη συνεργασία, μια προσωρινή κυβέρνηση τεσσάρων μηνών (αυτό προέκυψε από τους «υπολογισμούς» του κ. Βενιζέλου που ήδη από την προηγούμενη Παρασκευή μίλησε για εκλογές στα τέλη Φεβρουαρίου ή αρχές Μαρτίου) και καμιά λαϊκή νομιμοποίηση.

Επί δύο χρόνια κάθισαν ακίνητοι, δεν εφάρμοσαν τίποτε, δεν ζήτησαν την γνώμη κανενός, δεν άκουσαν τίποτε, οδήγησαν τη χώρα στην χρεοκοπία και ένα βήμα πριν από την έξοδο από το ευρώ, συκοφάντησαν την Ελλάδα στα πέρατα της Οικουμένης, συκοφάντησαν την αξιωματική αντιπολίτευση, περνώντας την άποψη – ακόμη και στους συντηρητικούς της Ευρώπης – πως αυτή φταίει για την μη εφαρμογή των μέτρων (και όχι το γεγονός ότι δεν άγγιξαν τον κομματικό τους στρατό) και οδήγησαν τα πράγματα εκεί που ήθελαν.

Στο παραπέντε, με εκβιασμούς και με την αντιπολίτευση να κινδυνεύει να κατηγορηθεί για ενδεχόμενη μεγάλη καταστροφή.

Επί δύο χρόνια μπορούσαν να αποφασίζουν τα πάντα. Μπορούσε να αποφασίζει μόνος του ένας άνθρωπος – ο Γ. Παπακωνσταντίνου.

Ψήφισαν τροπολογία με την οποία αρκούσε η υπογραφή του υπουργού των Οικονομικών για να υπογραφεί οποιαδήποτε σύμβαση - εκμεταλλευόμενοι ένα πολιτικό προσωπικό ασχέτων και κατώτερο των περιστάσεων.

Μετέτρεψαν το δικό τους προεκλογικό σύνθημα (επαναδιαπραγμάτευση με την ΕΕ) σε κατηγορία κατά της αξιωματικής αντιπολίτευσης – αν και τότε, τον Σεπτέμβριο του 2009, οι αξιωματούχοι της ΕΕ διακήρυσσαν πως δεν υπήρχαν περιθώρια επαναδιαπραγμάτευσης.

Και τέλος, απέφυγαν αυτό που φοβόνταν όπως ο διάολος το λιβάνι: Εκλογές για να αποκατασταθεί η ομαλότητα και να υπάρξει λαϊκή εντολή με βάση συγκεκριμένα προγράμματα.

Ουσιαστικά, ο κ. Παπανδρέου κατάφερε να μην καταγραφεί η κατακρήμνιση του κόμματός του, που θα τον οδηγούσε αμέσως στην έξοδο. 

Ακόμη και η πρόταση που έκανε ο κ. Παπανδρέου την Κυριακή και ανακοίνωσε στο υπουργικό συμβούλιο (ζήτησα από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας να μας καλέσει μαζί με τον κ. Σαμαρά), εντάσσεται στο γενικότερο σχέδιο δημιουργίας διαλυτικού μετώπου.

Διαφορετικά, θα είχε ζητήσει από την αρχή σύγκληση των πολιτικών αρχηγών.

Ύφανε τον ιστό του προσεκτικά και ήδη βρίσκεται στην τελική φάση του σχεδίου «θα σας πάρω όλους μαζί μου».

Αν ο Θεός της Ελλάδας βρίσκεται κάπου εδώ γύρω, ας βάλει το χέρι του…

Το μέγα έγκλημα Παπανδρέου είναι η καλλιέργεια παγκόσμιου ανθελληνισμού και γελοιοποίησης της χώρας. “Πάντα αξιόπιστα”.

http://olympia.gr/2011/11/07/%cf%84%ce%bf-%ce%bc%ce%ad%ce%b3%ce%b1-%ce%ad%ce%b3%ce%ba%ce%bb%ce%b7%ce%bc%ce%b1-%cf%80%ce%b1%cf%80%ce%b1%ce%bd%ce%b4%cf%81%ce%ad%ce%bf%cf%85-%ce%b5%ce%af%ce%bd%ce%b1%ce%b9-%ce%b7-%ce%ba%ce%b1%ce%bb/

Πολλοί φίλοι δεν αρέσκονται στα νούμερα αν και οι αριθμοί λένε πάντα την αλήθεια. Η οικονομική αξιοπιστία μίας χώρας κρίνεται από την εικόνα της στις αγορές. Αυτά που έγιναν γνωστά στο ευρύ κοινό ως “Spreads”. Και οι αγορές είναι αδίστακτες. Δεν λειτουργούν με κομματικά κριτήρια.
Τα Spreads επί Καραμανλή ήταν στις 135 μβ, για να ξεπεράσουν τις 3,000 μβ επί “αξιόπιστου”. Αυτό όσον αφορά την οικονομική αξιοπιστία.
Υπάρχει όμως κάτι σοβαρότερο. Η εικόνα της χώρας στο εξωτερικό. Στις ηγεσίες και στους λαούς. Αυτό είναι και το μέγα έγκλημα του Γεωργίου Παπανδρέου που έκανε τον Έλληνα συνώνυμο στης απάτης στα μάτια των λαών και ο ίδιος διασύρθηκε στα μάτια των ηγετών που όχι μόνο δεν επισκέπτονται πλέον την χώρα, αλλά αποφεύγουν ακόμα και να φωτογραφηθούν μαζί του στο εξωτερικό!
Το αποκορύφωμα; Για πρώτη φορά στην ιστορία, ο λευκός οίκος έβγαλε ανακοίνωση διάψευσης σε …φήμες που αναπτύχθηκαν μέσω των γνωστων γκαιμπελίσκων του Μαξίμου που διέρρεαν ότι ο Παπανδρέου θα είχε συνάντηση με τον Ομπάμα στο περιθώριο της συνόδου των G20!! ΕΒΓΑΛΕ Ο ΛΕΥΚΟΣ ΟΙΚΟΣ ΔΙΑΨΕΥΣΗ! Για τέτοια κατάντια μιλούμε.
Στον αντίποδα, επί κυβερνήσεως Καραμανλή η Ελλάδα είχε καταστεί κόμβος επισκέψεων ηγετών. Των ισχυρότερων του πλανήτη, με συνεχείς επισκέψεις που έδειχναν περίτρανα ποιά η θέση της χώρας στο διεθνές στερέωμα.
ΟΙ ξένοι δεν καταλαβαίνουν ότι ο Παπανδρέου δεν εκπροσωπεί την Ελλάδα και τους Έλληνες. Δεν καταλαβαίνουν ότι εκπροσωπεί το “Έθνος”, το “Πρώτο Θέμα” και τους μεγαλοδημοσιογράφους που τον επέβαλλαν στην εξουσία. Για τους ξένους ισχύει ότι οι λαοί έχουν τους ηγέτες που τους αξίζουν. Γι’ αυτό όλο το Ελληνικό διαδίκτυο πρέπει να αναλάβει πρωτοβουλία ενημέρωσης στο εξωτερικό και να ξεκαθαρίσει ότι ο Γιώργος Παπανδρέου και το συφερτό του δεν έχουν σχέση με την Ελλάδα, αλλά με ότι την πληγώνει.
Ως πότε θα την πληγώνει;

Κρίση στην Ευρώπη,πόλεμος στο Ιράν;

http://www.onalert.gr/default.php?pname=Article&catid=2&art_id=9630

Την ίδια ώρα που εμείς παρακολουθούμε τις σαρωτικές πολιτικές και οικονομικές εξελίξεις στην ευρύτερη περιοχή έχει αρχίσει να παίζεται ένα άκρως επικίνδυνο παιχνίδι,με τη πιθανότητα στρατιωτικής επίθεσης κατά του Ιράν να είναι πλέον και πάλι πιθανή.

Ο ίδιος ο Πρόεδρος του Ισραήλ Σιμόν Πέρες δήλωσε ότι “μια επίθεση εναντίον του Ιράν είναι "όλο και πιο πιθανή”.

Οι στρατιωτικές επιθέσεις εναντίον του πυρηνικού προγράμματος του Ιράν θα δημιουργούσαν μία "εντελώς αποσταθεροποιητική" κατάσταση στην περιοχή, δήλωσε ο γάλλος υπουργός Εξωτερικών Αλέν Ζιπέ, προσθέτοντας ότι η χώρα του προτιμά να επιβάλλει αυστηρότερες κυρώσεις. 

    "Μπορούμε ακόμη να σκληρύνουμε (τις κυρώσεις) για να ασκήσουμε πίεση στο Ιράν και θα συνεχίσουμε σε αυτό τον δρόμο διότι μία στρατιωτική επέμβαση θα μπορούσε να δημιουργήσει μία εντελώς αποσταθεροποιητική κατάσταση στην περιοχή", δήλωσε ο Ζιπέ στο ραδιοφωνικό σταθμό Europe 1. 

  

"Πρέπει να κάνουμε το παν για να αποφύγουμε το ανεπανόρθωτο", υπογράμμισε ο γάλλος υπουργός. 

    "Ελπίζω να μην φτάσουμε εκεί", πρόσθεσε ο Ζιπέ αναφερόμενος στην πιθανότητα μίας προληπτικής επίθεσης από το Ισραήλ εναντίον πυρηνικών εγκαταστάσεων του Ιράν.

Τι είπε ο Πέρες

   

Ο ισραηλινός πρόεδρος Σιμόν Πέρες προειδοποίησε ότι "η πιθανότητα μίας στρατιωτικής επίθεσης εναντίον του Ιράν είναι πιο κοντά από μία διπλωματική επιλογή", λίγο πριν τη δημοσιοποίηση της έκθεσης της Διεθνούς Υπηρεσίας Ατομικής Ενέργειας (ΙΑΕΑ) για το πυρηνικό πρόγραμμα της Τεχεράνης. 


 Μια επίθεση εναντίον του Ιράν είναι "όλο και πιο πιθανή", προειδοποίησε ο πρόεδρος του Ισραήλ Σιμόν Πέρες, λίγο πριν την δημοσιοποίηση έκθεσης για το πυρηνικό πρόγραμμα της Τεχεράνης από την Διεθνή Υπηρεσία Ατομικής Ενέργειας (ΙΑΕΑ).

  

"Οι υπηρεσίες πληροφοριών διαφόρων χωρών που παρακολουθούν το Ιράν ανησυχούν και πιέζουν τους ηγέτες τους να προειδοποιήσουν ότι το Ιράν είναι έτοιμο να αποκτήσει ατομικά όπλα", υπογράμμισε ο Πέρες μιλώντας στο Κανάλι Δύο της ισραηλινής τηλεόρασης. 

   

"Πρέπει να στραφούμε προς αυτές τις χώρες για να εκπληρώσουν τις δεσμεύσεις τους...Αυτό πρέπει να γίνει και υπάρχει μια μακριά λίστα επιλογών", πρόσθεσε. 

   

Η ΙΑΕΑ θα δώσει στη δημοσιότητα στις 8 Νοεμβρίου έκθεση για το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν, την οποίο ισραηλινοί ειδικοί χαρακτηρίζουν "ιδιαίτερα ανησυχητική". 

   

Ο ισραηλινός υπουργός Εξωτερικών Αβίγκντορ Λίμπερμαν εκτιμά πως αυτή η έκθεση θα αποδείξει "πέραν πάσης αμφιβολίας" τους στρατιωτικούς στόχους του ιρανικού πυρηνικού προγράμματος και εξέφρασε την ελπίδα ότι στο Ιράν θα επιβληθεί μια νέα σειρά διεθνών κυρώσεων. 

   

Σύμφωνα με την εφημερίδα Haaretz, η έκθεση της ΙΑΕΑ θα "επηρεάσει αποφασιστικά" την ισραηλινή κυβέρνηση. 

   

Η πιθανότητα μιας προληπτικής επίθεσης του Ισραήλ εναντίον πυρηνικών εγκαταστάσεων του Ιράν ήρθε ξανά στην επιφάνεια τις τελευταίες ημέρες, μετά τις φήμες και τις πληροφορίες των μέσων ενημέρωσης της χώρας ότι το υπουργικό συμβούλιο είναι διχασμένο σε αυτό το θέμα. 

   

Ο υπουργός Αμυνας Εχούντ Μπαράκ διέψευσε τις πληροφορίες σύμφωνα με τις οποίες ο ίδιος έχει αποφασίσει μαζί με τον πρωθυπουργό Νετανιάχου την επίθεση εναντίον του Ιράν.

  

Η Haaretz επισημαίνει ότι η πλειοψηφία των 15 μελών του υπουργικού συμβουλίου ασφαλείας τάσσεται προς το παρόν κατά μιας επίθεσης εναντίον του Ιράν.

  

Πολλοί ισραηλινοί αξιωματούχοι υπογραμμίζουν πως το Ισραήλ δεν είναι σε θέση από μόνο του να προχωρήσει σε μια τέτοια επιχείρηση χωρίς προηγούμενο συντονισμό με τις ΗΠΑ και το πράσινο φως της Ουάσινγκτον. 

    


Νικηφόρος Διαμαντούρος, ο νέος πρωθυπουργός;

http://www.defencenet.gr/defence/index.php?option=com_content&task=view&id=26969&Itemid=131


Στον Νικηφόρο Διαμαντούρο καταλήγουν για νέο πρωθυπουργό ο Α.Σαμαράς και ο Γ.Παπανδρέου.
Έχει την εκτίμηση και των δύο, χθες στην σύσκεψη στο Προεδρικό το όνομά του προτάθηκε από τον Γ.Παπανδρέου, απέσπασε τα καλύτερα σχόλια από τον Α.Σαμαρά, αλλά κρίθηκε ότι δεν είχε τις απαραίτητες οικονομικές γνώσεις, κάτι που φαίνεται ότι διαφοροποιήθηκε ως κριτήριο ανάληψης της πρωθυπουργίας εντός της ημέρας.
Τμήμα ειδήσεων defencenet.gr

Κυβέρνηση (αντ)εθνικής ενότητας - Του κ. Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

http://konstantakopoulos.blogspot.com/2011/11/blog-post.html

Η υπό σχηματισμό νέα κυβέρνηση, πολύ περισσότερο αν είναι κυβέρνηση Παπαδήμου, θα ονομασθεί κυβέρνηση εθνικής ενότητας θα είναι όμως κυβέρνηση αντεθνικής ενότητας. Δεν θα είναι κυβέρνηση σωτηρίας, θα είναι κυβέρνηση πολλαπλών καταστροφών για την ελληνική δημοκρατία, για τα ελληνικά εθνικά συμφέροντα και την ελληνική κοινωνία και οικονομία. Δεν θα σώσει την Ελλάδα από τη χρεωκοπία και την έξοδο από την ευρωζώνη, θα τις προκαλέσει. Δεν θα κάνει εκλογές τον Φεβρουάριο, θα προετοιμάσει κανονική εκτροπή. Η Ελλάδα κινδυνεύει να γίνει η πρώτη χώρα της Ευρώπης που θα μπει στον αναπόφευκτο σε μια τέτοια οικονομική κρίση «κύκλο του αίματος». Κάποιας μορφής μεγάλη προβοκάτσια, εσωτερική ή εξωτερική, πρέπει να αναμένεται.

Αυτά όλα κινδυνεύουν να συμβούν, αν δεν τα σταματήσει ο ελληνικός λαός, γιατί είναι εγγεγραμμένα ως δυνατότητα στην ίδια την οικονομική, κοινωνική και εθνική εν τέλει λογική του Μνημονίου, ανεξαρτήτως και των τυχόν προθέσεων ενός εκάστου των πρωταγωνιστών. Πρόκειται για πρόγραμμα γενοκτονίας του ελληνικού λαού, καταστροφής του ελληνικού κράτους και αποσταθεροποίησης της κοινωνίας. Για να βγει σε πέρας χρειάζεται εγγενώς και οδηγεί στην δικτατορία. Αν στη Χιλή του Πινοτσέτ άρχισαν με τα τανκς και τελείωσαν στην οικονομική βία, η πορεία στην Ελλάδα θα είναι ανάποδη.

Η υπό σχηματισμό κυβέρνηση θα δεσμεύσει πολύ χειρότερα τη χώρα, υπάγοντας το σύνολο του ελληνικού χρέους στο βρετανικό δίκαιο, αποδίδοντας στη δανειακή σύμβαση την αυξημένη τυπική ισχύ των 180 βουλευτών, κάτι που θα συνιστά εκτροπή και για το γράμμα του Συντάγματος, εισάγοντας ξένη εποπτεία στη χώρα και εμπράγματες εγγυήσεις για τα χρέη, οδηγώντας στη λεηλασία της Ελλάδας. Η άρνηση της μόνης δημοκρατικής διεξόδου, της άμεσης προσφυγής στην κάλπη και ο σχηματισμός της, παρά την προφανή και κραυγαλέα αντίθεση λαϊκής βούλησης και κυβερνητικής πολιτικής, συνιστά πολιτική εκτροπή που θα οδηγήσει τελικά, αν δεν συναντήσει την αντίσταση του ελληνικού λαού, στην ανοιχτή δικτατορία.

Ανεπαρκώς προετοιμασμένος για να πει το μεγάλο όχι, υπό ισχυρότατη πίεση, ο Αντώνης Σαμαράς δεν την άντεξε και έχασε την ευκαιρία να γίνει ο ‘Ελληνας Ντε Γκωλ. Με τη συναίνεσή του στο Μνημόνιο και την ένταξη όλων των «καθεστωτικών δυνάμεων» στην κυβέρνηση, οδηγεί το ίδιο το «καθεστώς» σε κατάρρευση, μόνο που η κατάρρευση αυτή απειλεί να συμπαρασύρει και τη χώρα.

‘Όπως και το 1941, η ελληνική άρχουσα τάξη δεν μπορεί συνήθως να παράγει τέτοιες λύσεις, διασπάται σε Τσολάκογλου και άθλιες κυβερνήσεις Καίρου, ωθώντας τον ελληνικό λαό σε λύσεις τύπου ‘Αρη και ΕΑΜ. Είναι εθνική ανάγκη επιβίωσης του ελληνικού λαού η μεγαλύτερη δυνατή ενότητα στη δράση όλων ανεξαιρέτως των δυνάμεων που τάσσονται κατά του Μνημονίου. Η πολιτική του ΚΚΕ στο ζήτημα αυτό είναι εγκληματική στις σημερινές συνθήκες.

Η Ελλάδα χρησιμοποιείται από ισχυρές δυνάμεις του παγκόσμιου χρηματιστικού κεφαλαίου και των ΗΠΑ για να διαλύσουν την ευρωζώνη και την ΕΕ και να επιβάλλουν τελικά σε όλη την ήπειρο νεοφασιστικές λύσεις που δεν είναι σήμερα, ακόμα, πολιτικά δυνατές. Με τον τρόπο που διαχειρίζονται την κρίση της ΕΕ, το
Βερολίνο και το Παρίσι δεν σώζουν την Ευρώπη από τις αγορές, οργανώνουν την υποταγή και τη διάλυσή της. Η ανάγκη συντονισμού του αγώνα των ευρωπαϊκών λαών είναι όρος για την επιβίωσή τους.