Το κούρεμα κατά 50% δεν ωφελεί. Χρεοκοπία και έξοδος από το ευρώ και την Ε.Ε. εδώ και τώρα η μόνη λύση…Καλύτερα φτωχοί, αλλά αφέντες στον τόπο μας, παρά μια ζωή υποδουλωμένοι στα όρνια των αγορών και τους γραικύλους της πολιτικής αλητείας!!!

http://olympia.gr/2011/10/10/%CF%84%CE%BF-%CE%BA%CE%BF%CF%8D%CF%81%CE%B5%CE%BC%CE%B1-%CE%BA%CE%B1%CF%84%CE%AC-50-%CE%B4%CE%B5%CE%BD-%CF%89%CF%86%CE%B5%CE%BB%CE%B5%CE%AF-%CF%87%CF%81%CE%B5%CE%BF%CE%BA%CE%BF%CF%80%CE%AF%CE%B1/

 
Χθες Κυριακή, σε πρωϊνή εκπομπή γνωστού τηλεοπτικού σταθμού, ακούσαμε εμβρόντητοι γνωστό οικονομικό αναλυτή να αναλύει τι θα κερδίσουμε σε περίπτωση που γίνει «κούρεμα» του ελληνικού δημοσίου χρέους κατά 50%. Καθίστε παρακαλούμε κάπου για να μην πέσετε.
Σε περίπτωση λοιπόν που η τρόϊκα αποφασίσει να «κουρέψει» το χρέος κατά 50%, τότε το έτος 2020 το χρέος θα μειωθεί μεν, αλλά σε απόλυτους αριθμούς θα είναι περί τα 300 δισεκατομμύρια ευρώ και σε ποσοστό επί του ΑΕΠ, θα είναι περίπου 130%. Αυτή την αλήθεια την κρύβει το πολιτικό σύστημα και δεν την λέει στο λαό για να μην ξεσηκωθεί. Αντίθετα του πουλάει ελπίδες για καλυτέρευση σε κάθε επόμενο έτος. 
Υπενθυμίζουμε ότι όταν ανέλαβε το ΠΑΣΟΚ την εξουσία τον Οκτώβριο του 2009, το μεν δημόσιο χρέος σε απόλυτους αριθμούς ήταν περί τα 290 δισεκατομμύρια ευρώ και σε ποσοστό επί του ΑΕΠ ήταν περί τα 110%!!!
Ναι καλά ακούσατε. Δηλαδή θα υποφέρουμε για τα επόμενα δέκα χρόνια, θα εξαθλιωθούμε πλήρως, θα πουλήσουμε δημόσιες και ιδιωτικές περιουσίες, για να είμαστε τότε, το 2020, σε αυτά τα νούμερα, που είναι σαφώς μεγαλύτερα από…. εκείνα που παρέδωσε ο Καραμανλής τον Οκτώβριο του 2009!!!
Γι΄ αυτό, επαναλαμβάνουμε για πολλοστή φορά, ότι η Ελλάδα έπρεπε από χθες ήδη να πάει σε πλήρη στάση πληρωμών. Να επανεξετάσει το χρέος της και ότι δεν κριθεί απεχθές να εξοφληθεί πλήρως και με τους τόκους του, σε χρόνο που η ίδια η χώρα θα μπορεί.
Φίλοι μας, αν τώρα μηδενίσουμε το κοντέρ, θα υποφέρουμε, θα αναγκαστούμε να δουλέψουμε, να ξαναβρούμε τη γη και τα εργοστάσια, που κλείσαμε και εγκαταλείψαμε, αλλά το 2020 θα είμαστε αφέντες στον τόπο μας και όχι εξαθλιωμένοι και σκλάβοι των ξένων συμφερόντων.
hassapis-peter

ΔΗΜΟΣ Ηγουμενίτσας: 28(!!!!) μήνες απλήρωτοι εργαζόμενοι στο "Βοήθεια στο σπίτι"!!! Και για την υπομονή τους (όπως και όλων των συναδέλφων στις δομές που στην καλύτερη περίπτωση δεν έχουμε πάρει χρήματα για το 2011!!!), από 1/1/2012 μας πετάνε στο δρόμο! Ντροπή σας πράσινα ανθρωποειδή!!!

http://perdika-thesprotias.blogspot.com/2011/10/28.html

Έρχονται κατασχετήρια για τα σπίτια τους!
Οι εργαζόμενοι έχουν φτάσει σε απόγνωση!

Όχι έναν, οχι δύο, αλλά 28 μήνες παραμένουν απλήρωτοι οι συμβασιούχοι της υπηρεσίας "Βοήθεια στο σπίτι", όπως επισημαίνουν.
Οι ίδιοι και οι οικογένειές τους έχουν περιέλθει σε απελπιστική κατάσταση τονίζουν.
Μάλιστα ένας από τους συμβασιούχους, μιλώντας στην τηλεόραση του ΑΝΤ1 αποκάλυψε ότι κινδυνεύει να χάσει το σπίτι του, μιας και το κατασχετήριο έχει ήδη φτάσει, ενώ μητέρα τεσσάρων παιδιών, περιέγραψε με μελανά χρώματα της ζωή της.
Είναι χαρακτηριστικό ότι υπάρχει αναμεσά στους και εργαζόμενος με άνεργη γυναίκα, με αποτέλεσμα η οικογένεια να ζει με δανεικά και με τη "συνδρομή", γονιών και πεθερικών...
Σύμφωνα με τους συμβασιούχους το πρόβλημα προέκυψε μιας και το 2009 οι δαπάνες του προγράμματος δεν εντάχθηκαν στο ΕΣΠΑ λόγω του ότι δεν είχε φορολογική ενημερότητα ο Δήμος.
Οι συμβασιούχοι έχουν απευθυνθεί σε δικηγόρο και έχουν καταθέσει αγωγές σε μια προσπάθεια να εξασφαλίσουν τα χρήματά τους.

Η “φούσκα” του ΠΑΣΟΚ

« http://olympia.gr/2011/10/10/%CE%B7-%CF%86%CE%BF%CF%8D%CF%83%CE%BA%CE%B1-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CF%80%CE%B1%CF%83%CE%BF%CE%BA/

Γράφει ο Δημήτρης Κακογιάννης
Η παρούσα κυβέρνηση, θλιβερή κατάληξη των κυβερνήσεων από τη «μεταπολίτευση» -όπως μας αρέσει να αποκαλούμε την περίοδο- και μετά ανέλαβε να πληρώσει τις αμαρτίες όλων των προηγουμένων, ουσιαστικά των δύο κομμάτων που εναλλάσσονταν στην εξουσία όλες αυτές τις περιόδους.
Όλα αυτά τα χρόνια όλες οι μορφές εξουσίας (πολιτική – οικονομική) φρόντισαν να εκμεταλλεύονται τις όποιες επιδοτήσεις τις Ευρωπαϊκής Ένωσης κατά το δοκούν, να δημιουργούν κομματικούς στρατούς ακριβοπληρωμένους, από αγροτικούς συνεταιρισμούς που το μόνο που έκαναν καλά ήταν να δημιουργούν ελλείμματα, να μοιράζουν επιδοτήσεις όχι για λόγους αναπτυξιακούς αλλά σε «χρωματισμένους κολλητούς», να επανδρώνουν το Δημόσιο με δυναμικό από ανίκανο μέχρι άχρηστο, πολυπληθές και άνεργο, μοιράζοντας επιδόματα που τριπλασίαζαν τους μισθούς και παρόλα αυτά τα Υπουργεία να δέχονται το «κοινό» 11πμ με 1μμ τρεις φορές την εβδομάδα, δημιουργώντας ένα τεράστιο γραφειοκρατικό κράτος παροιμιώδες που απέτρεπε και αποτρέπει ακόμα και σήμερα κάθε καλόπιστο επενδυτή που θέλει να δημιουργήσει σ αυτή την έρμη τη Χώρα, προκειμένου να δικαιολογηθούν οι μισθοί και οι «αρμοδιότητες» όλων όσων έπρεπε να «υπογράψουν».
Όλα αυτά βέβαια έγιναν με χρήματα όχι εγχώρια, όχι από πόρους που παρήγαγε τόπος μας δεδομένου ως γνωστό ότι η παραγωγή και ειδικά η βιομηχανική αν και υπήρχαν οι προϋποθέσεις, ποτέ δεν ευδοκίμησε αφού τόσο οι πολιτικοί αλλά και οι εργατοπατέρες γνωστοί ως συνδικαλιστές προκειμένου και αυτοί να δικαιολογήσουν την «ύπαρξή» τους στο μόνο που εξειδικεύονταν ήταν η δημιουργία αντίδρασης προκειμένου να «πληγεί» η πλουτοκρατία, δηλαδή η εργοδοσία, δηλαδή ο εργοδότης τους που τους πλήρωνε τους μισθούς για να συντηρήσουν τις οικογένειές τους.
Απεργίες λοιπόν με το παραμικρό, μέχρι να κλείσουν οι επιχειρήσεις και ας πλήρωναν τις συνέπειες οι εργαζόμενοι και όχι οι κηφήνες εργατοπατέρες που είχαν εξασφαλισμένη την πολλαπλή αμοιβή τους και το όραμα της «εισόδου» τους στη Βουλή.
Η λειτουργία λοιπόν του κράτους γινόταν με δανεικά χωρίς καν να λαμβάνεται υπόψη ότι τα δανεικά κάποτε επιστρέφονται.
Ίσως γιατί η εξόφληση θα γινόταν από άλλους και όχι από αυτούς που τα πήραν.
Με την ανάπτυξη της Ε.Ε. και την εφαρμογή της πολιτικής των χαμηλών επιτοκίων οι τράπεζες βρέθηκαν να διαχειρίζονται μεγάλα κεφάλαια που μπορούσαν να αντλήσουν με χαμηλό κόστος από την ΚΤΕ και να διαθέσουν σε δάνεια με πολύ υψηλότερο επιτόκιο για θεραπεία «κάθε νόσου και κάθε μαλακίας».
Έτσι λοιπόν δημιουργήθηκαν διάφορα «προϊόντα» δανείων, στεγαστικά, καταναλωτικά, επισκευαστικά, φοιτητικά, διακοπών, πρώτης κατοικίας, μόνο τελευταίας κατοικίας δεν πουλήθηκαν.
Το καταναλωτικό κοινό ξεκινώντας από τους «σίγουρους» μισθωτούς του δημόσιου τομέα, βολεμένο με τους μισθούς του προγραμμάτισε τη ζωή του, υπολογίζοντας τόσο για τη δόση του δανείου, τόσο για τα φροντιστήρια των παιδιών, τόσα για τη δόση του αυτοκινήτου, τόσα για τα έξοδα του φοιτητή και όλα πήγαιναν σύμφωνα με το πρόγραμμα, ώσπου…
Ήρθε η ώρα της επιστροφής των δανεικών.
Το κράτος καλείται να επιστρέψει τις οφειλές που έχει υπογράψει.
Και αρχίζει να αναδύεται και να φαίνεται η εγκληματική κακοδιαχείριση των οικονομικών της χώρας από τους κατά καιρούς εκλεγμένους -λόγω δημοκρατίας – οικονομικούς φωστήρες και προστάτες του δημοσίου συμφέροντος.
Τα οικονομικά αποθέματα των ταμείων που υπήρχαν κατατεθειμένα στη Τράπεζα της Ελλάδος έστω και άτοκα, μέχρι τότε επαρκούσαν να καλύπτουν τις ανάγκες της συνταξιοδότησης των μελών τους.
Με «σοφή» (ή πονηρή;;) απόφαση των κυβερνητικών ανίκανων (ή δόλιων) φωστήρων δρομολογήθηκε η τοποθέτησή τους στο χρηματιστήριο για να «αβγατίσουν» και να τσοντάρουν με τη σειρά τους στο μεγάλωμα της γνωστής «φούσκας», ενώ άλλα δρομολογήθηκαν σε «δομημένα» ομόλογα, με αποτέλεσμα σήμερα να έχουν εκμηδενισθεί και να υπάρχει αδυναμία καταβολής των συντάξεων και της περίθαλψης σε χιλιάδες συνταξιούχους που μια ζωή πλήρωναν υποχρεωτικές εισφορές για να τους απαγορευτεί να απολαύσουν όλα όσα δικαιούνται και τους εξασφαλίζει το ουσιαστικά καταργημένο από τους σημερινούς «ηγέτες» Σύνταγμα.
(Κρίμα και αίσχος στους συνταγματολόγους που επανδρώνουν τη κυβέρνηση).
Βέβαια εκτιμώ και πιστεύω ότι κάποτε θα πρέπει οι αρχές που είναι επιφορτισμένες με την τήρηση των Νόμων και του Συντάγματος να αρθούν στο ύψος των περιστάσεων και να αναζητήσουν τους κατά καιρούς υπεύθυνους όλων αυτών των άνομων και παράνομων ενεργειών και να τους καταλογίσουν όσα τους αρμόζει. Και οι ποινές να είναι ανάλογες .
Τέλος πάντων, πάμε παρακάτω:
Φάνηκε λοιπόν ότι όλο αυτό το σαθρό οικοδόμημα που δημιουργήθηκε από την ίδρυση του κατ ευφημισμόν σοσιαλιστικού κόμματος ΠΑΣΟΚ, η στη συνέχεια διαβίωση των πολιτών κάτω από την διακυβέρνησή του αλλά και του άλλου πόλου του δικομματισμού της ΝΔ, ήταν και αυτό μια «εικονική πραγματικότητα», ένα παιχνίδι «Μονόπολυ», μια «φούσκα» που τώρα έσκασε, και με αυτό το σκάσιμο φάνηκε η «μεγαλοπρέπεια» του σάπιου πολιτικού συστήματος, η μεγαλειώδης ανικανότητα των αυτοπροβαλλόμενων «εθνοσωτήρων», η αμετροέπεια σε όσα μέτρα κλήθηκαν να ψηφίσουν και να μη εφαρμόσουν γιατί απλά δεν ήθελαν να στενοχωρήσουν τα «παιδιά» τους, το «στράτευμα» που είχαν διορίσει όλα αυτά τα χρόνια και είχαν δημιουργήσει τα τεράστια ελλείμματα.
Έτσι λοιπόν στράφηκαν στα εύκολα θύματα τους λοιπούς εργαζόμενους σε ιδιωτικό τομέα, στους μισθωτούς και τους συνταξιούχους καθώς και στις μικροεπιχειρήσεις.
Αλλεπάλληλες φορολογικές επιδρομές που προς τα έξω αναφέρονται σαν «θυσίες» του λαού ενώ στην ουσία είναι απάνθρωπα χαράτσια γιατί ως γνωστό η θυσία είναι η εθελούσια στέρηση κάποιου αγαθού, μια προσφορά και όχι η επιβεβλημένη και καταχρηστική φορολογία, ο κεφαλικός φόρος (= χαράτσι).
Αντί να μειωθεί λοιπόν ως όφειλε το δημόσιο χρέος αυξάνεται, χιλιάδες μισθωτοί και συνταξιούχοι οδηγούνται στην εξαθλίωση, ενώ χιλιάδες μικρομεσαίες επιχειρήσεις έβαλαν λουκέτο.
Και πώς να μη αυξάνονται οι δημόσιες δαπάνες όταν τόσο ο πρωθυπουργός όσο και οι υπουργοί για να «λειτουργήσουν» πρέπει να απασχολούν στρατιές «ειδικών συμβούλων» με παχυλούς μισθούς, λες και δεν υπάρχει στους ίδιους κοινός νους να τον βάλουν να δουλέψει έστω λίγο. Όχι υπερωριακά.
Συνέπεια η στέρηση εσόδων σε φόρους, μισθούς και εισφορές σε ασφαλιστικά ταμεία, ύφεση στην αγορά και αύξηση των κρατικών εξόδων επί πλέον με επιδόματα ανεργίας.
Και όσο αυξάνονται οι φόροι με την πρόρρηση ότι «το οικονομικό επιτελείο της κυβέρνησης προσδοκά έσοδα» τόσο τα έσοδα να μειώνονται και το επιτελείο να μένει με την προσδοκία στο χέρι.
Φτάσαμε δε σήμερα στο σημείο με την αλόγιστη, ανίκανη, αναποτελεσματική διακυβέρνηση να έχει περιπέσει ολόκληρη η χώρα και ένας λαός σε παγκόσμια ανυποληψία, να εξαλείφεται το κύρος της και να καθίσταται επισφαλής η εθνική κυριαρχία από αυτούς που εκ του συντάγματος έχουν την υποχρέωση να την διαφυλάττουν.
Πολύ φοβούμαι ότι το επόμενο βήμα στη ματωμένη αυτή πορεία μας θα είναι η εκάστοτε κυβέρνηση στο εξής να είναι δοτή και όχι εκλεγμένη.
Δεδομένου ότι το χρήμα δεν έχει χρώμα ή πατρίδα και οι δανειστές δεν έχουν έλεος (όρα Σάϋλωκ), θα αξιώσουν να μας κυβερνάνε αυτοί με δικό τους πρωθυπουργό και δικούς τους υπουργούς πιο ικανούς στην εξυπηρέτηση των συμφερόντων τους, ώστε να ελέγχουν το οικονομικό αλισβερίσι και να είναι σίγουροι πως θα πάρουν τα λεφτά τους πίσω.
Δεν θα πρέπει λοιπόν να μας ξενίσει το γεγονός να δούμε το γνωστό μας κύριο Τόμσεν καθότι γνώστης των πεπραγμένων, στη θέση του ΓΑΠ ή ακόμα και να αλλάξει η ονομασία της χώρας προκειμένου να μη προσβάλλεται το όνομα της χώρας που γέννησε τη δημοκρατία και τον πολιτισμό μα μεταλλαχτεί σε κάτι με κατάληξη ..ιστάν και το «Ελλάδα» να περάσει στη ιστορία σαν εγκυκλοπαιδική μόνο αναφορά, σαν λήμμα (μια φορά και ένα καιρό.) αλλά και εμείς να πάψουμε να προβληματιζόμαστε κάθε φορά στις κάλπες ποιον θα ψηφίσουμε, ποιος έχει «όνομα βαρύ σαν ιστορία», ποιον είδαμε τελευταία στην τηλεόραση, ποιος μας έταξε λαγούς με πετραχήλια, ποιος μας είπε ότι «λεφτά υπάρχουν» αλλά δεν μας είπε που, δηλαδή δεν θα ξαναβγάλουμε τα μάτια μας μόνοι μας.
Μέχρι τότε οι δικοί μας κυβερνήτες απλά εξελίσσονται σε «τσουτσέκια» των δανειστών, να βάζουν όλο και περισσότερους φόρους, και να τιμωρούν τους φοροφυγάδες, φοροκλέφτες και καταχραστές του δημοσίου με μόνη την απειλή ότι θα δημοσιευτούν τα ονόματά τους.
Και τι έγινε αν διαβάσουμε τα ονόματά τους;; Χέστηκε η φοράδα στ αλώνι !!
Τα λεφτά γιατί δεν τα παίρνετε;;; Αυτό είναι το ερώτημα.

ΜΟΝΟ Η ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ Ο ΑΠΛΟΣ ΚΟΣΜΟΣ ΠΡΟΣΦΕΡΟΥΝ ΔΩΡΕΑΝ ΦΑΓΗΤΟ ΣΕ ΑΠΟΡΟΥΣ ΣΥΝΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΜΑΣ-ΡΕΠΟΡΤΑΖ ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ ΣΤΟΥΣ ΑΜΕΤΑΝΟΗΤΟΥΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΜΑΧΟΥΣ!

http://hellas-orthodoxy.blogspot.com/2011/10/blog-post_09.html?utm_source=feedburner&utm_medium=feed&utm_campaign=Feed%3A+blogspot%2Fhellas-orthodoxy+%28Hellas-Orthodoxy%29

Ανέχεια, οικονομική εξαθλίωση, σημάδια κοινωνικής παρακμής. Συμπολίτες μας , άνθρωποι της διπλανής πόρτας που πριν από λίγους μόλις μήνες η ζωή τους ήταν εντελώς διαφορετική τώρα πια μπορεί να αντιμετωπίζουν ακόμα και πρόβλημα επιβίωσης καθώς τους λείπουν τα απολύτως απαραίτητα.

Κι επειδή η μέριμνα της πολιτείας είναι εντελώς ανύπαρκτη για αυτούς τους ανθρώπους, τη στήριξη τους έχουν αναλάβει, φορείς και Εκκλησία που με το δικό τους τρόπο και χάρη σε προσφορές ανθρωπιάς των συνανθρώπων μας ανιδιοτελώς κάνουν το αυτονόητο.
 
Πριν από ένα -δυο χρόνια, κανείς δεν μπορούσε να φανταστεί, πως μεγάλες κοινωνικές ομάδες στα Χανιά θα στερούνταν ακόμα και ένα πιάτο φαγητό.
Κι όμως σήμερα, συμβαίνει και αυτό. Το Φιλόπτωχο Συσσίτιο της Σπλάντζιας , αλλά και Ενορίες της Μητρόπολης Κυδωνίας και Αποκορώνου, καθώς και οι Αγανακτισμένοι στην πλατεία της Δημοτικής Αγοράς, σε καθημερινή βάση διανέμουν περίπου, 800 με 1100 μερίδες φαγητού, σε ανθρώπους που στερούνται την καθημερινή τους τροφή.

Το νούμερο αυτό τους τελευταίους μήνες έχει αυξηθεί δραματικά.

Το Flashnews.gr, συνομίλησε με τους υπευθύνους των Ενοριών που έχουν αναλάβει αυτές τις ανθρωπιστικές πρωτοβουλίες αλλά και του Φιλόπτωχου Συσσιτίου της Σπλάντζιας που εδώ και χρόνια προσφέρει σε όσους έχουν ανάγκη.

Τα στοιχεία είναι αποκαλυπτικά, για το μέγεθος του προβλήματος που καλά σκεπασμένο, σαν σκόνη κάτω από το χαλί αν μη τι άλλο καταδεικνύει πως τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται.

Το Συσσίτιο της Σπλάντζιας , διανέμει όπως είπε στο Flashnews.gr ο πρόεδρος του κ. Μ. Καλλιγέρης, σε καθημερινή βάση 200 με 240 μερίδες φαγητού μεσημέρι – βράδυ, σε 50 τουλάχιστον οικογένειες.

Μάλιστα κάθε Σάββατο διανέμονται και τρόφιμα. Όπως σημειώνει ο κ. Καλλιγέρης “τους τελευταίους μήνες έχει σημειωθεί σημαντική αύξηση του αριθμού των συνανθρώπων μας που αντιμετωπίζουν οικονομικό πρόβλημα καθώς πλέον εκείνοι που έχουν χάσει τη δουλειά τους γίνονται συνεχώς περισσότεροι.

Η πρόσφορα του Φιλόπτωχου Συσσιτίου δεν σταματά εδώ. Γίνονται προσπάθειες για να δημιουργηθεί χώρος για τους άστεγους, αλλά και ένα ιατρείο για παροχή πρωτοβάθμιας παροχής υπηρεσιών υγείας.
Ανάλογες είναι οι προσπάθειες που γίνονται και στις Ενορίες των Αγίων Κωνσταντίνου Νέας Χώρας , Δημητρίου Κατσιφαριανών, και Νεκταρίου Παχιανών.

Περισσότερα από 60 άτομα σιτίζονται καθημερινά μεσημέρι και βράδυ χάρη στην πρωτοβουλία της Ενορίας του Αγίου Κωνσταντίνος- Ελένης στη Νέα Χώρα.

Όπως δήλωσε στο Flashnews.gr ο εφημέριος π. Αντώνιος Σαπουνάκης ”κυρίως πρόκειται για ανθρώπους που έχουν οικογένειες και είναι κάτοικοι της περιοχής.”

Μάλιστα θα πρέπει να σημειωθεί ότι μόλις την τελευταία εβδομάδα, προστέθηκαν στα άτομα που είχαν ανάγκη του καθημερινού τους φαγητού 10 επιπλέον άνθρωποι στην πλειοψηφία τους Έλληνες που για διάφορους λόγους πλέον δεν έχουν τη δυνατότητα να προμηθευτούν τα απαραίτητα.

Στον Άγιο Νεκταριο Παχιανών διανέμονται καθημερινά 80- 100 μερίδες φαγητού μεσημέρι βράδυ.

Όπως δήλωσε στο Flashnews.gr ο εφημέριος π. Δερμιτζάκης “το τελευταίο διάστημα έρχονται άνθρωποι που έχουν χάσει τις δουλειές τους και δεν μπορούν να προσφέρουν ένα πιάτο φαγητό στην οικογένεια τους. Πρόκειται για οικογενειάρχες 30, 40, 50 χρόνων που από τη μια στιγμή στην άλλη έμειναν άνεργοι. Μάλιστα υπάρχουν και άνθρωποι που ζητούν χρήματα για να πληρώσουν τους λογαριασμούς του σπιτιού τους.”

Παράλληλα η Ενορία του Αγίου Νεκταρίου διατηρεί και ένα κατάστημα όπου διατίθενται ρούχα τα οποία έχουν προσφερθεί από τους κατοίκους της περιοχής, σε όσους έχουν ανάγκη.

Δεν συμβαίνει κάτι διαφορετικό στην Ενορία του Αγίου Δημητρίου Κατσιφαριανών. Ο εφημέριος π. Δημκ. Κοολινάκης, είπε στο Flashnews.gr οτι διατίθενται κάθε μέρα λίγο περισσότερες από 80 μερίδες φαγητού.

Αυτό στο οποίο αξίζει να γίνει αναφορά είναι πως όπως σημείωσε ο ιερέας, “υπάρχουν άνθρωποι που ζητούν οικονομική βοήθεια για να πάρουν τα φάρμακα τους. Μάλιστα, για μας δίνουν τη συνταγή με τα φάρμακα για να πάμε να τους τα αγοράσουμε εμείς. Το 90% των ανθρώπων που έρχονται στην Ενορία για φαγητό είναι Έλληνες.”

Επίσης σημαντική είναι και η προσπάθεια που καταβάλλεται από το Μητροπολιτικό Ναό των Εισοδίων απ όπου μοιράζονται σε καθημερινή βάση όπως είπε ο π. Στυλιανός Θεοδωρογλάκης 40-50 μερίδες φαγητού.

Ιδιαιτέρα σημαντική είναι και η πρωτοβουλία της Μητρόπολης Κυδωνίας και Αποκορώνου. Όπως δήλωσε ο Υπεύθυνος Οικονομικών , π. Χρήστος Αιγίδης, σε καθημερινή βάση διανέμονται στις ενορίες που δεν χορηγούν συσσίτιο και που διαπιστώνεται ανάγκη, 250 μερίδες φαγητού.
Σημαντική επίσης είναι και η προσπάθεια που γίνεται από την Ενορίας του Αγίου Κωνσταντίνου Ελένης στη Νέα Χώρα καθώς ανάλογη πρωτοβουλία πραγματοποιείται και σε αυτή την περιοχή.

Flashnews.gr/ Ανδρέας Γερακάκης

ΣΧΟΛΙΟ HELLAS-ORTHODOXY: Όσοι γνωρίζουμε πρόσωπα και πράγματα στις Ενορίες, δεν εκπλησσόμαστε από την εικόνα που περιγράφει το ρεπορτάζ. Είναι ακριβέστατη, αφού εκτός από τις χιλιάδες πιάτα φαγητού που διανέμονται καθημερινά δωρεάν, η Εκκλησία πληρώνει και τους λογαριασμούς, ακόμα και τα ενοίκια των αναξιοπαθούντων συνανθρώπων μας!

Καταρρέει έτσι και το παραμύθι ορισμένων "υπερπατριωτών" πως τάχα η Εκκλησία ταίζει κυρίως λαθρομετανάστες: Όπως γράφει και το ρεπορτάζ, ΤΟ 90% ΟΣΩΝ ΤΡΩΝΕ ΣΤΑ ΣΥΣΣΙΤΙΑ ΕΙΝΑΙ ΕΛΛΗΝΕΣ.

Αλλά, όπως έχουμε γράψει πολλές φορές, ένα πιάτο φαί που περισσεύει, ορθώς το παρέχει η Εκκλησία ΣΕ ΟΛΟΥΣ, ανεξαρτήτως καταγωγής και θρησκεύματος!

Αυτός είναι ο πραγματικός ανθρωπισμός και αλληλεγγύη προς τον συνάνθρωπο και όχι εκείνος που πρεσβεύουν οι "υπερδεξιοί" και "υπεραριστεροί" ΥΠΟΚΡΙΤΕΣ ΚΑΙ ΦΑΡΙΣΑΙΟΙ, που τόσα χρόνια δεν έχουν δώσει ΟΥΤΕ ΕΝΑ ΠΟΤΗΡΙ ΝΕΡΟ, έστω σε άτομα της δικής τους "ιδεολογίας"!

Όλους τους παραπάνω λοιπόν, Η ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΟΥΣ ΞΕΒΡΑΚΩΝΕΙ ΚΥΡΙΟΛΕΚΤΙΚΑ!

Συγχαρητήρια αξίζουν και στον απλό κόσμο, ΠΟΥ ΕΜΠΙΣΤΕΥΕΤΑΙ ΜΟΝΑΧΑ ΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ για τη φιλανθρωπία και όχι τα αρχιλαμόγια των κομμάτων, των ΜΚΟ και άλλων επαγγελματιών "φιλανθρώπων".

Αυτός άλλωστε, είναι ο ρόλος της ΕΝΟΡΙΑΣ: ΚΛΗΡΟΣ ΚΑΙ ΛΑΟΣ ΜΑΖΙ, ΝΑ ΑΝΑΚΟΥΦΙΖΟΥΝ ΤΟΝ ΣΥΝΑΝΘΡΩΠΟ!

Σ'αυτές τις δύσκολες στιγμές, ο Έλληνας γνωρίζει πολύ καλά πού θα βρει ένα πιάτο φαγητό, μια ζεστή κουβέντα και συμπαράσταση: Όχι πάντως στα κομματικά γραφεία των ρουσφετιών, ούτε στις ΜΚΟ για τα δικαιώματα των...καγκουρώ!

Αλλά ΣΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ, που παρά τον ανελέητο πόλεμο και την αδιάκοπη λάσπη που δέχεται από τους ξεφτιλισμένους χριστιανομάχους, ΣΥΝΕΧΙΖΕΙ ΑΠΤΟΗΤΗ ΝΑ ΕΠΙΤΕΛΕΙ ΤΕΡΑΣΤΙΟ ΦΙΛΑΝΘΡΩΠΙΚΟ ΕΡΓΟ!

Ίσως γι'αυτό να σκυλιάζουν οι εχθροί της: Επειδή καταλαβαίνουν πως η σοφή λαική παροιμία "ΟΣΑ ΔΕΝ ΦΤΑΝΕΙ Η ΑΛΕΠΟΥ ΤΑ ΚΑΝΕΙ ΚΡΕΜΑΣΤΑΡΙΑ", βρίσκει απόλυτη εφαρμογή στην περίπτωσή τους!

Αγρίνιο 1930: «Σύλλογος Ανέργων Εγγραμμάτων Νέων». Ομοιότητες με το σήμερα....

http://www.agrinionews.gr/?p=30724

Ένα  ντοκουμέντο βρήκαμε στο Blog agriniomemories.blogspot.com για τον Σύλλογο Ανέργων Εγγραμάτων Νέων που δρούσε στη περιοχή μας τη δεκαετία του ’30. Συνθήκες οξύμωρες:
Το κοινό με τώρα: Εγγράματοι νέοι (όπως λέμε πτυχιούχοι σήμερα άνεργοι στη πόλη μας) άνεργοι.
Το οξύμωρο: Όπως θα δείτε στα αιτήματα τους είχαν περισσότερο να αντιμετωπίσουν το ζήτημα της διπλοθεσίας στο δημόσιο.
Σήμερα 80 χρόνια μετά μπορεί συνταξιούχοι να μην καταλαμβάνουν θέσεις δημοσίου, μπορεί να απολύονται λόγω εργασιακής εφεδρεία, μπορεί όντως να ελλατώνονται οι μισθοί των ανωτέρων υπαλλήλων, σύμφωνα όμως με το νέο μισθολόγιο οι μειώσεις στους χαμηλόβαθμους-χαμηλόμισθους είναι ακόμα περισσότερες…
Διαβάστε λοιπόν προσεκτικά:
Η ανεργία των νέων του Αγρινίου κατά την δεκαετία του ’30, ώθησε τους νέους της πόλης να ιδρύσουν τον
«Σύλλογο Ανέργων Εγγραμμάτων Νέων».
Ο Σύλλογος ιδρύθηκε στις 27 Νοεμβρίου 1931.
Ζητούσαν…
1.Την άμεσον απόλυσιν πάντων ανεξαιρέτως των συνταξιούχων πολιτικών και στρατιωτικών υπαλλήλων των εργαζομένων εις οργανισμούς δημοσίου και ιδιωτικού δικαίου και την πρόσληψιν νέων ανέργων.
2. Τον περιορισμόν του συντάξιμου χρόνου των δημοσίων υπαλλήλων από 35 εις 30 έτη και λόγω ορίου ηλικίας από 65 εις 55 έτη.
3.Την κατάργησιν της διπλοθεσίας.
4. Την ελλάτωσιν των μισθών των ανωτέρων και ανωτάτων υπαλλήλων.
5. Εφαρμογή οκταώρου.
6. Άμεσος εφαρμογή του Θεσμού των Κοινωνικών Ασφαλίσεων.
Στις 30 Νοεμβρίου 1932 έστειλαν ψήφισμα στον Ελευθέριο Βενιζέλο, με το οποίο προτείνουν μέτρα για την εύρεση εργασίας.
http://agriniomemories.blogspot.com/2010/12/30.html

Άλλο και αυτό! Τους τρομάζει η παρέλαση της 28ης Οκτωβρίου;

http://taxalia.blogspot.com/2011/10/28.html

Γράφει ο Μιχάλης Τζανάκης στο tonoikaipnevmata.wordpress.com/

Ο μεγαλύτερος «πονοκέφαλος» για την κυβέρνηση δεν είναι ούτε η έκτη δόση, ούτε η μισθοδοσία του Νοεμβρίου, ούτε οι απεργίες των συνδικαλιστικών οργανώσεων που ούτως ή άλλως ελέγχει ακόμα.

Η πολιτική ηγεσία του τόπου τρομάζει στην ιδέα της… παρέλασης της 28ης Οκτωβρίου. Μπορεί ν ακούγεται υπερβολικό, αλλά ας δούμε τους «κινδύνους» της επετείου....

Ξεκινώντας απ τη σημειολογία της ημέρας, άντε να εκφωνήσεις «πανηγυρικό» και ν αναφερθείς σ ένα ηχηρότατο «ΟΧΙ»,που ειπώθηκε μάλιστα από ένα δικτάτορα, ιδίως δε, όταν τη συγκεκριμένη άρνηση την απηύθυνε σ έναν ομοϊδεάτη του φασίστα.

Είναι απ τις «φάρσες» της ιστορίας μας, ότι ένας φασίστας έλληνας είπε «όχι» σ έναν Ιταλό φασίστα. Σε μια εποχή απόλυτου ενδοτισμού,που οι έλληνες πολιτικοί, όχι δεν αρνούνται τίποτα σε κανέναν, αν και απευθύνονται δημοκράτες προς δημοκράτες, αλλά καλούν για μόνιμη παρουσία τις «τεχνικές επιτροπές» των αφεντικών μας, οι συγκρίσεις αποβαίνουν μοιραία αναπόφευκτες.

Πολλοί βέβαια ιστορικοί-και δικαίως- αναφερόμενοι στο μεταξικό «ΟΧΙ», αυτό το χρεώνουν στον ελληνικό λαό και όχι στον δικτάτορα, ο οποίος απλά το εξέφρασε «αντανακλαστικά».

Έστω κι έτσι, το «ΟΧΙ» καταγράφηκε και τιμάται-φέρνοντας σε δύσκολη θέση κάποιους υπέρμαχους της «παγκόσμιας διακυβέρνησης»- ως δείγμα εθνικού φρονήματος και πατριωτισμού της χώρας, και όχι ενός φασίστα ηγέτη που με αυταρχισμό πήρε την εξουσία το 1936.

Είμαι περίεργος ν ακούσω το πρωθυπουργικό διάγγελμα εκείνης της ημέρας ν αναφέρεται στην κρισιμότητα των στιγμών, στην ανάγκη για εθνική ομοψυχία, για τις προσπάθειες των ελλήνων για τη σωτηρία της χώρας- η σωτηρία της ψυχής είναι πολύ μεγάλο πράγμα που λέει κι ο ποιητής- για τις θυσίες που θεμελιώνουν το καλύτερο μέλλον των παιδιών μας-ρωτήστε και τις πρεσβείες και προξενεία μας στην Αμερική, Αυστραλία κλπ- και γενικά όλα εκείνα τα «πομπώδη»φληναφήματα που απαιτεί η περίσταση.

Απλά, αν και συνηθισμένα,ανιαρά επαναλαμβανόμενα φέτος θ ακούγονται εντελώς «κωμικά» για να μην πω προσβλητικά για τη νοημοσύνη μας.

Μετά τους «πανηγυρικούς» της ημέρας πρέπει να στηθούν οι εκπρόσωποι της πολιτικής μας εξουσίας σε μια υπερυψωμένη εξέδρα,σε κεντρικές οδούς των μεγαλουπόλεων να παρακολουθήσουν –δήθεν-μαθητικές και στρατιωτικές παρελάσεις.

Με ύφος αγέρωχο θα στηθούν μπροστά στις κάμερες και τα μικρόφωνα και θα πρέπει να προσποιηθούν ότι είναι υπερήφανοι για το φρόνημα των νέων μας και το υψηλό ηθικό αλλά και την ετοιμότητα των ενόπλων μας δυνάμεων.

Εδώ αρχίζουν κάποια πρακτικά προβλήματα που δεν μπορώ να προβλέψω πως μπορεί να εξελιχθούν αυτά τα διαδικαστικά της επικείμενης δοξολογίας και παρέλασης. Τα «περήφανα νιάτα», που θα εκθειάσουν στις δηλώσεις τους, προφανώς δεν είναι καθόλου περήφανα διότι, αν και «έχουν» διαδραστικούς πίνακες και dvd, δεν έχουν καθηγητές, δεν έχουν βιβλία, δε θα έχουν θέρμανση το χειμώνα,τα περισσότερα σχολεία τελούν ήδη υπό κατάληψη, οι καθηγητές και οι δάσκαλοι τους είναι εξευτελισμένοι νεόπτωχοι επιστήμονες, επομένως θα πουν ψέματα περί φρονήματος και άλλων σχετικών.

Οι ένοπλες δυνάμεις δεν είναι και τόσο «ετοιμοπόλεμες» αυτόν τον καιρό. Μάλλον «ατιμασμένοι» αισθάνονται, αν κρίνουμε την τελευταία περίοδο τα τεκταινόμενα που λαμβάνουν χώρα στις τάξεις της. Η στρατιωτική ηγεσία παρακάμπτεται, το Πεντάγωνο καταλαμβάνεται από απόστρατους και εφέδρους (κανονικοί είναι αυτοί οι έφεδροι) αξιωματικούς, μισθολογικά τους εξισώνουν (και αυτούς) με τους συναδέλφους τους του Τιμπουκτού και μάλλον η πολιτική ηγεσία θα δυσκολευτεί να κάνει έστω και τις στερεότυπες δηλώσεις της ημέρας.

Το ερώτημα είναι ποιοι θα στηθούν στις εξέδρες των επισήμων και ποιοι θα παρελάσουν;

Τα πρόσωπα που ασκούν εξουσία, άρα πρέπει να ναι και «τιμώμενα» απ ότι φαίνεται θα είναι κάτι τεχνοκράτες υπηρέτες τραπεζών που «μεσιτεύουν» τον πλούτο μιας ευρωπαϊκής χώρας σε αντάλλαγμα των τοκογλυφικών δανείων που οι άφρονες ηγεσίες της χώρας μας έπαιρναν. Αυτοί ασκούν εκτελεστική εξουσία ξεκάθαρα πλέον και δεν μπορώ να φανταστώ τον Κουτρουμάνη αντί του Τόμσεν να τιμάται, ή τη Διαμαντοπούλου με το σινιέ ταγεράκι της,να παρακολουθεί αγέρωχη τους μαθητές της «φωτοτυπίας», αντί της Λαγκάρντ στην ίδια θέση να «καμαρώνει» τα νιάτα της Ελλάδας.

Και οι παρελαύνοντες ποιοι θα είναι; Ποιοι θα ηγηθούν της παρέλασης; Μήπως αντί των θυμάτων πολέμου παρελάσουν τα θύματα του μεσοπρόθεσμου και του «εφαρμοστικού»; Αντί για τους προσκόπους, μήπως δούμε τους «εφέδρους» του Βενιζέλου; Στη θέση των «σαμαρειτών» του Ερυθρού Σταυρού μπορεί να καμαρώσουμε τους «Γιατρούς του Κόσμου», που ο Παπουτσής τους έχει φλομώσει στο χημικό και κάνουν διπλοβάρδιες στο κέντρο της πρωτεύουσας.

Αντί των μηχανοκίνητων τμημάτων ίσως περάσουν σε σχηματισμούς ταξιτζήδες, αυτοκινητιστές και λοιποί «τροχοφόροι» μνημονιόπληκτοι.

Η συνέχεια στο http://tonoikaipnevmata.wordpress.com

ΕΚΤΑΚΤΟ: 18 ΜΙΛΙΑ από τις ακτές της Κύπρου το ερευνητικό Surveyor

http://anti-ntp.blogspot.com/2011/10/18-surveyor.html

Το BERGEN SURVEYOR έφτασε γύρω στις 5 το πρωί, μόλις 18 μιλια απο τις ακτές της Κύπρου στην περιοχή της Χερσονήσου δίπλα στον κόλπο Χρυσοχούς.
Φυσικά καμιά αναφορά από πουθενά.

ΑΝΤΙ-ΝΕΑ ΤΑΞΗ ΠΡΑΓΜΆΤΩΝ
http://anti-ntp.net

Προς τη δύση της Δύσεως

http://alithinapsemata.gr/world/world-categories/world-society/1726-pros-th-dysh-ths-diseos.html

Το βιβλίο του Noam Chomsky (Hegemony or Survival) , είναι καθαρή εικόνα του εκφυλισμού της αγνής περιγραφής των πολιτιστικών αξιών της Πουριτανικής ηθικής που περιγράφει κατά την σύσταση της Αμερικανικής κοινωνίας περί το 1831 το περίφημο βιβλίο του Alexis de Tocqueville. Ένα βρώμικο πέπλο υποκρισίας («με το χέρι στην καρδιά»!) χαρακτηρίζει σήμερα (κυρίως μετά τον τελευταίο Παγκόσμιο Πόλεμο) ένα μικρό μέρος της ηγέτιδος τάξεως των ΗΠΑ. Υποκρισία που στρέφεται όχι μόνον εναντίον των λαών του Πλανήτη αλλά και εναντίον του ιδίου του Αμερικανικού λαού. Ως «βρυχηθμό κτηνών» (roar of beasts) θεωρούν τα αιτήματα του λαού των ΗΠΑ αλλά και των άλλων λαών που συγκεντρώνονται αγανακτισμένοι στις πλατείες των πόλεων.
Ο μυστικός στρατός των «κουκουλοφόρων» και των ΜΑΤ εξαπολύονται από τους «ηγέτες» μελετητές των περιγραφών του Μακιαβέλλι και των διαφόρων δημοσιογράφων τύπου Walter Lippman, διαπρύσιου κήρυκος της «manufacture of consent» (βιομηχανίας κατανεύσεως). Δηλαδή, απλώς, της τέχνης της Προπαγάνδας για τον βιασμό των λαών. Η υποκριτική αρχή του Wilson, είναι η σημερινή νέα παραλλαγή του δόγματος του γνωστού «περιούσιου λαού uber alles» με την απροκάλυπτη απάτη : «έχουμε ανώτερα ιδανικά που μας επιβάλλουν να είμαστε οι ισχυρότεροι της γης αφοσιωμένοι στην σταθερότητα και το δίκαιο»((sic!). Η κλίκα γύρω από έναν αμαυρωμένο Λευκό Οίκο εκπροσωπεί σήμερα την αφρόκρεμα του περιούσιου λαού. Τα ονόματα αυτών Lindon Johnson, George Bush, Bill Clinton, Wolfowitch, Brzezinski, Perle, Αllbright και ό,τι άλλο - με acolytes τα ακριβοπληρωνόμενα κνώδαλα του ΟΗΕ και του ΝΑΤΟ, πιστούς διεκπεραιωτές των αποφάσεων της κλίκας. Ο Καντ, το 1784, έγραψε ένα φυλλάδιο εξηγών το νόημα της νέας κινήσεως της εποχής του: «Διαφωτισμός, λέγει, είναι η ανάδυση του ατόμου από την αυτόβουλη ανωριμότητα».

Ανωριμότης είναι η αδυναμία να χρησιμοποιείς την νόηση χωρίς την βοήθεια του άλλου. Είναι αυτόβουλη όταν αιτία της είναι η έλλειψη βουλήσεως ή θάρρους να σκέπτεσαι χωρίς αλλότρια βοήθεια. Γι'αυτό και ο Καντ θέτει ως έμβλημα της εποχής το sapere aude, τόλμα να γνωρίζεις. Και ο Πλάτων γράφει στην Πολιτεία: «δοκεί δ'ενίοτε τισίν ικανώς έχειν και ουδέν δειν περαιτέρω  ζητείν και μάλα συχνοί πάσχουσιν αυτό δια ραθυμίαν» (504c). O Kant, που θεωρούσε το «πίστευε και μη ερεύνα» ως «έγκλημα κατά της ανθρωπότητος», γράφει: «όταν ερωτηθεί αν σήμερα ζούμε σε φωτισμένη εποχή, η απάντησις είναι Όχι, αλλά ζούμε σε εποχή διαφωτίσεως». Ασφαλώς την ίδιαν απάντηση θα έδινε και σήμερα, 227 χρόνια μετά, όταν το δόγμα του «φωτισμένου δεσποτισμού» (despotisme eclaire) έχει αντικατασταθεί από το ιδιοτελές συμφέρον των διαφόρων δεσποτών του Τύπου και των μικραρχηγών (micro-Fuhrer)  των πολιτικών κομμάτων - με επιδείνωση της ωριμότητος του πολίτου «δια ραθυμίαν»! Σε χειρότερο βαθμό από την εποχή του Kant, με την επέκταση και διαφθορά πολλών ΜΜΕ. Ο Orson Welles στο φιλμ Citizen Kane προβάλλει τον μεγιστάνα του Τύπου να απαντά με αυτοπεποίθηση στο ερώτημα «τι θα σκεφθεί ο λαός» -«Θα σκεφθεί ό,τι του πούμε εμείς να σκεφθεί». Ο Αμερικανός Alex Hamilton, θεωρεί τον λαό «μεγάλο κτήνος που πρέπει να τηρείται υπό χαλινό». Και ο πολύς George Bush εξακολουθεί να ρωτά με αφέλεια «Γιατί μας μισούν;» όταν φωτεινά πνεύματα στις ΗΠΑ, όπως ο Richard Falk θεωρούν τον πόλεμο του Ιράκ ως «έγκλημα κατά της ειρήνης» σαν αυτό για το οποίον το Δικαστήριο της Νυρεμβέργης τιμώρησε με απαγχονισμό τους ηγέτες της Γερμανίας. Σκοπός της στρατηγικής είναι να εμποδίσει οτιδήποτε απειλεί «την δύναμη, θέση και γόητρο των ΗΠΑ, χωρίς να θέλει την έγκριση κανενός» διότι «μόνον οι ισχυροί έχουν το δικαίωμα να καθορίζουν τους κανόνες συμπεριφοράς». Με την ευνόητη προσθήκη στο ολοκληρωτικό δόγμα ότι «όσοι δεν μας ακολουθούν πρέπει να τιμωρούνται σκληρά». Πόσο σκληρά; Ακόμη και με προληπτική (pre-emptive) δολοφονία ατόμων ή λαών, «για να μη διαταραχθεί», όπως δήλωσε ένας κάποιος Tony Blair, «η αξιοπιστία του ΝΑΤΟ» ή έδειξε η προγραμματισμένη απειλή δολοφονίας του Έλληνος πρωθυπουργού Κώστα Καραμανλή για να αποφευχθεί η σωτήρια για την Ελλάδα προσέγγιση στην Αγία Ρωσία!

Ο Αμερικανός καθηγητής Samuel Huntington παρατηρεί ότι η χώρα του έχει καταστεί διεθνώς το πλέον «αλήτικο κράτος» (rogue state) και αποτελεί την μεγαλύτερη εξωτερική απειλή για τις κοινωνίες. Αυτά, κάτω από την επιφανειακή υποκρισία του Δόγματος Wilson με τα ...«ανώτερα ιδανικά, αφιερωμένα στην σταθερότητα και δικαιοσύνη, της Αμερικανικής αποστολής ως ηγέτιδος της παγκόσμιας Ιστορίας». Ή κάποιου «φωτισμένου» George Bush ο οποίος βλέπει εκστασιαζόμενος το μεγαλείον εαυτού ως «εκπροσώπου της Θείας Πρόνοιας για να μεταλλάξει την παγκόσμια τάξη και διατηρήσει την κυριαρχία που θα επεκταθεί παγκοσμίως» (Chomsky dixit). προφανώς υπό θείαν εντολήν και εις τους αιώνας των αιώνων!

Όλα αυτά είναι ενδείξεις για μιαν ψυχαναλυτική διατριβή επί των εκτροπών της αλαζονείας εις ψυχικό νόσημα. Και όλα αυτά έχουν συντελέσει στο γεγονός ότι οι ΗΠΑ, άλλοτε οικονομικό, κοινωνικό και ηθικό πρότυπο και σήμερα αντιπαθείς διεθνώς, έχουν καταστεί μια υπερχρεωμένη οικονομία όπου το μεγαλύτερο ποσοστό του χρέους βρίσκεται στα θησαυροφυλάκια της Κίνας, της νέας αναδυομένης δυνάμεως. Όταν τεράστια ποσά ξοδεύονται για ...προληπτικούς πολέμους και δολοφονίες «κατ'επιταγήν της Θείας Πρόνοιας», 46 εκατ, Αμερικανών πολιτών, δηλαδή το 20% του πληθυσμού, ζουν την καθημερινή ζωούλα τους με κουπόνια συσσιτίου περιμένοντας όρθιοι στην ουρά ενώ το 2005 3,5 εκατομμύρια ήταν ο αριθμός των αστέγων! Το Αμερικανικό δημόσιο χρέος είναι 5,5 φορές μεγαλύτερο από αυτό της Ιταλίας που είναι το σπουδαιότερο στην Ευρωζώνη. Αλλά το ψυχικό νόσημα εκτείνεται και μέχρις αυτών που διαλαλούν «we need a global government and we need it fast», το global government προφανώς με έδρα την Washington ως νέον «ομφαλόν της γης» υπό την κάλυψη της Θείας Προνοίας με την «φωνή του Θεού» να ευλογεί τον περιούσιο λαό με τα «ανώτερα ιδανικά»! Η συντάκτις του ελβετικού περιοδικού Le Bilan στο βιβλίο «Ο μεγαλύτερος πλανητικός κίνδυνος, Το χρέος του δολαρίου» αναγγέλλει το μεγάλο Κραχ του δολαρίου και το τέλος του ως διεθνούς νομίσματος. Sic transit gloria mundi. To μοναδικό στήριγμα του δολαρίου στην Federal Reserve δεν είναι πλέον ο χρυσός αλλά οι σιδηρές τυπωτικές μηχανές που τυπώνουν δολάρια πάνω στο χαρτί. Ως μοναδική λύση για την περιπόθητη «ανάκαμψη» μιάς καταδικασμένης οικονομίας από την ανικανότητα των πολιτικών ηγεσιών να διαχειριστούν αποτελεσματικά την κρίση που αυτές δημιούργησαν. Το δολάριο που κατά την δεκαετία του 50 αντιστοιχούσε προς 4,3 ελβετικά φράγκα έχει φθάσει σήμερα 0,70 με προοπτική που αναγγέλλει ο Διοικητής της Ελβετικής Τράπεζας να στερεωθεί στα 0,50. Τα Αμερικανικά ελλείμματα είναι αβάστακτα. Οι ΗΠΑ, τεχνικώς, βρίσκονται σε χρεοκοπία. Η δύσις της Δύσεως θα ακολουθήσει την ιστορική μοίρα όλων των μεγάλων «αυτοκρατοριών». «Είναι το δολάριο και όχι το Ευρώ που θέτει ένα κίνδυνο συστήματος σε πλανητική διάσταση» γράφει η Myret Zaki, αρχισυντάκτις του Le Bilan. Το μέλλον και η ζωή της Αμερικής κρέμεται από μια κλωστή που κρατά στο αριστερό της χέρι η Κίνα όταν, με το δεξιό, έχει έτοιμο ένα μεγάλο ψαλλίδι προς «χρήσιν εις εύθετον χρόνον»!


Ηλιαία Σεπτ- 2011

Του Ν.Α.Καλογεροπούλου

Το είδαμε ΕΔΩ

Ευτυχώς που υπάρχει και η κυβερνητική προπαγάνδα για να γελάμε λίγο! Οι αχρείοι προδότες βγάζουν και 15σέλιδους απολογισμούς για τα...ανδραγαθήματά τους τα 2 χρόνια που μας κυβερνούν!!!

http://www.antinews.gr/2011/10/10/126484/
Δε μπορεί, στην κυβέρνηση μας κάνουν πλάκα για να γελάσουμε και να ξεχαστούμε. Αλλιώς δεν εξηγείται το γεγονός ότι την ώρα που η χώρα διαλύεται, χρεοκοπεί και οι πολίτες γίνονται απίστευτα φτωχότεροι ή δεν έχουν δουλειά, κάποιος στο Μαξίμου σκέφτηκε να φτιάξει έναν απολογισμό για τα 2 χρόνια ΠΑΣΟΚ στην εξουσία.
Την ίδια ώρα που Μέρκελ και Σαρκοζί αποφάσιζαν να μας κάνουν… μπανανία κάποιοι που δεν έχουν ουδεμιά σχέση με όσα νιώθουν οι πολίτες ή όσα συμβαίνουν στην Ευρώπη αποφάσιζαν. Στις 15 σελίδες του απολογισμού με τίτλο «Απολογισμός κυβερνητικού έργου 2009-2011 Δύο χρόνια βασικά στοιχεία και γεγονότα Αλλάζουμε μαζί την Ελλάδα» ξεχάστηκαν ορισμένα πολύ βασικά στοιχεία κι αυτά που πονάνε.
Αλλά ας πάμε σε  αυτά που αναφέρονται.
Εξοικονομήθηκαν 2 δις από τις λειτουργικές δαπάνες του δημοσίου δηλαδή ρεύμα, αυτοκίνητα πολιτικών, αμοιβές επιτροπών, αναλώσιμα κ.λπ. Εύγε αλλά απ’ ότι θυμόμαστε οι δημόσιες δαπάνες αυξήθηκαν πάνω από 8%.
Μειώθηκε η φαρμακευτική δαπάνη 1,6 δις, μειώθηκαν 20% τα ελλείμματα των ΔΕΚΟ, μειώθηκε 12 δις το δημοσιονομικό έλλειμμα της γενικής κυβέρνησης.
Μα καλά αφού έγιναν όλα αυτά γιατί χρεοκοπούμε; Τόσο οικονομία και δεν έχουμε ταμειακά αποθέματα ούτε για τις συντάξεις. Αφού υπάρχουν τα λεφτά που είναι;
Ο απολογισμός αναφέρεται στην κατάργηση των stage, τη μείωση των συμβασιούχων, ότι απολύθηκαν 23 γιατροί για διαφθορά, ότι ξεκαθαρίζει το ποδόσφαιρο, ότι αυξάνονται οι εξαγωγές, πήγε στα 16 εκατ. ο αριθμός των τουριστών, ότι 1,5 εκατ. μαθητές έχουν ήδη το ψηφιακό σχολείο, άσχετα αν δεν έχουν πραγματικά βιβλία και δασκάλους.
Αναφέρεται στην απορρόφηση του ΕΣΠΑ όπου επί ΝΔ ήταν 2,7% και επί ΠΑΣΟΚ τρώμε με χρυσά κουτάλια αφού είναι στο 23%. Μιλά για την ασφάλεια του Πολίτη, την ίδρυση της ΔΙΑΣ, την εξάρθρωση 327 εγκληματικών οργανώσεων. Επίσης, ότι εξασφάλισε η κυβέρνηση 219 δις δάνεια και άλλα πολλά που θα χρειαζόταν ώρες για να γράψουμε τα επιτεύγματα της κυβέρνηση Παπανδρέου. Όμως, ξέχασαν τα βασικά:
Δεν αναφέρονται καθόλου ότι το χρέος φτάνει τα 400 δις ευρώ.
Δε μιλάνε για το έλλειμμα που υπολόγιζαν κάτω από 7,5% και είναι πάνω από 8,5%.
Ξεχνούν ότι η ύφεση είναι πάνω από 5,5% ενώ έλεγαν ότι το 2012 θα έχουμε ανάπτυξη και θα βγούμε στις αγορές.
Ξεχνούν ότι έχουν επιβάλλει τόσο σκληρά εισπρακτικά μέτρα και παρ’ όλα αυτά τα έσοδα κατέρρευσαν.
Δε μας λένε για τα λάθη που έκαναν και πόσο έξω έπεσαν σε όλες τις προβλέψεις τους.
Αγνοούν άραγε ότι οδηγούμαστε στη χρεοκοπία για να μην πούμε ότι είμαστε ήδη εκεί.
Μιλούν για την ασφάλεια του Πολίτη όταν η καθημερινότητα όλων μας έχει γίνει κόλαση από το έγκλημα.
Κάνουν πώς δε βλέπουν ότι ο κρατικός μηχανισμός είναι διαλυμένος, ότι τίποτε δε λειτουργεί σωστά.
Δεν είχαν άραγε χώρο να βάλουν την καταστροφή της χώρας μέσα σε δύο χρόνια, ότι γίναμε παρίες της Ευρώπης, χάσαμε την αξιοπιστία και αξιοπρέπειά μας.
Ξεχνούν τις γκάφες με τις εγγυήσεις της Φιλανδίας, τα ψεύτικα στοιχεία της «ανεξάρτητης» ΕΛΣΤΑΤ.
Γιατί όλα αυτά είναι μικρά γράμματα για την κυβέρνηση η οποία έκανε έναν απολογισμό μισό προκειμένου να μας πείσει πόσο πετυχημένη είναι.
Μπράβο σε όσους σκέφτηκαν τόσο κρίσιμες ημέρες να μας κάνουν να ξεχαστούμε με τις βλακείες τους.

Εγκρίθηκε το φράγμα Πετρένια στο Γομάτι. Άλλο ένα “δωράκι” στους Μπόμπολα-Κούτρα-ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΧΡΥΣΟΣ από το Γιώργο Παπακωνσταντίνου

http://olympia.gr/2011/10/09/%CE%B5%CE%B3%CE%BA%CF%81%CE%AF%CE%B8%CE%B7%CE%BA%CE%B5-%CF%84%CE%BF-%CF%86%CF%81%CE%AC%CE%B3%CE%BC%CE%B1-%CF%80%CE%B5%CF%84%CF%81%CE%AD%CE%BD%CE%B9%CE%B1-%CF%83%CF%84%CE%BF-%CE%B3%CE%BF%CE%BC%CE%AC/

Το προοίμιο της καταστροφής του Κακάβου

ΑΠΟΦΑΣΗ ΥΠ. ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΟΣ, ΕΝΕΡΓΕΙΑΣ ΚΑΙ ΚΛΙΜΑΤΙΚΗΣ ΑΛΛΑΓΗΣ
Θέμα: Έγκριση Περιβαλλοντικών Όρων για το έργο: “Ύδρευση Ν. Χαλκιδικής – Μελέτη φράγματος Πετρένια στην περιοχή Γοματίου και έργων καθαρισμού, μεταφοράς και αποθήκευσης νερού”

Το κείμενο της απόφασης βρίσκεται εδώ.
Όπως έχουμε γράψει επανειλημμένως, το φράγμα στην Πετρένια (φωτογραφία) είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με την Επένδυση-Μαμούθ της ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΧΡΥΣΟΣ στη Χαλκιδική. Το φράγμα προορίζεται να υδροδοτήσει την προ του Άθω περιοχή και τη Μ. Παναγία που προβλέπεται ότι θα χάσουν τα νερά τους όταν (και αν) υλοποίηθει η επένδυση και ειδικά το τεράστιο μεταλλείο των Σκουριών. Το συνολικό κόστος του έργου είναι περίπου 45 εκατομμύρια ευρώ (15 εκατ. η επιδότηση), που θα πληρωθούν από τους Έλληνες φορολογούμενους σε μια εποχή εξαιρετικά δύσκολη για να κατασκευαστεί ένα έργο που θα είναι προς όφελος μιας ιδιωτικής εταιρείας και μόνο. Την ίδια στιγμή, το Δημόσιο αρνείται να εισπράξει τα 15,4 εκατ. ευρώ που του οφείλει αυτή η ίδια εταιρεία και μάλιστα προσφεύγει στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο για να μην τα εισπράξει!

Τι είναι το “φράγμα Πετρένια”

Εδώ και αρκετά χρόνια, όλη η προ του Άθω περιοχή (Ιερισσός, Ν. Ρόδα, Ουρανούπολη, Αμμουλιανή, ξενοδοχειακά συγκροτήματα) αλλά και το Στρατώνι και η Μ. Παναγιά υδροδοτούνται με υπερεπάρκεια – για σήμερα και για το μέλλον – από την πλούσια υδροφορία του όρους Κάκαβος, του μεγαλύτερου υδατοταμιευτήρα της Χαλκιδικής. Η περιοχή ΔΕΝ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ κανένα έργο υδροδότητσης. Όμως πάνω στον Κάκαβο βρίσκεται η “ναυαρχίδα” του Επενδυτικού Σχεδίου της ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΧΡΥΣΟΣ, το τεράστιο μεταλλείο χρυσού-χαλκού Σκουριές, όπως επίσης και οι αμέσως επόμενοι “στόχοι εκμετάλλευσης”, Τσικάρα και Φισώκα. Και παρά τις υποσχέσεις της εταιρείας και του Υπουργείου, όλοι ξέρουν ότι τα νερά θα χαθούν!
Σαν “παρηγοριά στον άρρωστο” προωθηθηκε από το 1999, από τον τότε παντοδύναμο Χρήστο Πάχτα, η κατασκευή ενός φράγματος συλλογής βρόχινου νερού για τις ανάγκες των κατοίκων. H σύνδεση του φράγματος  με τα μεταλλεία στον Κάκαβο είναι προφανής αν κοιτάξει κανείς το ιστορικό του έργου:

• Το φράγμα “Πετρένια” αυτό εμφανίστηκε για πρώτη φορά το 1999, όταν παρουσιάστηκε το πρόγραμμα του μεγάλου μεταλλείου των Σκουριών στον Κάκαβο από την TVX. H προώθησή του ήταν ραγδαία:
• Το 2000 υποβλήθηκε η Μελέτη Χωροθέτησης που εγκρίθηκε τον Ιανουάριο 2002.
• Τον Μάιο 2002 η TVX πτώχευσε και το πρόγραμμα “Σκουριές” εγκαταλείφθηκε. Ταυτόχρονα μπήκε στο αρχείο και το φράγμα Πετρένια!
• Το 2006 η ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΧΡΥΣΟΣ των Μπόμπολα-Κούτρα-EUROPEAN GOLDFIELDS υπέβαλε το Επενδυτικό της Σχέδιο με ναυαρχίδα το μεταλλείo των Σκουριών.
• Το φράγμα Πετρένια βγήκε από το αρχείο, ξεσκονίστηκε και σε χρόνο πρωτοφανή για τα Ελληνικά δεδομένα ανατέθηκε η επικαιροποιημένη μελέτη, ολοκληρώθηκε η μελέτη, προεγκρίθηκε, εξασφαλίσθηκε κατ’απόλυτη προτεραιότητα η χρηματοδότηση της από το ΕΣΠΑ και εθνικούς πόρους και προωθήθηκε αστραπιαία στο Νομαρχιακό Συμβούλιο, απ’όπου πήρε θετική γνωμοδότηση παρά τις αντιδράσεις.
• Μόλις αδειοδοτήθηκε η “χρυσή επένδυση” στα Μεταλλεία Κασσάνδρας, νάσου και η έγκριση για το φράγμα Πετρένια! Πρόκειτα στην ουσία για ένα “συνοδό έργο” της επένδυσης. Το φράγμα που θα δώσει νερό στην περιοχή πρέπει να έχει ολοκληρωθεί και γεμίσει πριν αρχίσοουν να βροντάνε τα φουρνέλα στον Κάκαβο. Αυτό ερμηνεύει την πρωτοφανούς ταχύτητας διεκπεραίωση όλων των διαδικασιών για την έγκριση της ΜΠΕ.

Είναι πολύ χαρακτηριστικό ότι τα άλλα δυο προγραμματιζόμενα φράγματα υδροδότησης, του Χαβρία και του Ολύνθιου, που θα δώσουν νερό στην άνυδρη νότια Χαλκιδική που τα καλοκαίρια βουλιάζει από τουρίστες, είναι ακόμα στην αναμονή. Οι μελέτες για αυτά τα δυο έργα, πραγματικά έργα ζωής για τη Χαλκιδική, είναι ακόμα σε πρώιμο στάδιο και η χρηματοδότησή τους άβέβαιη. Παρ’όλα αυτά, δόθηκε άμεση προτεραιότητα σε ένα έργο που θα δώσει πανάκριβο χημικά επεξεργασμένο νερό σε μια περιοχή της Χαλκιδικής που ΔΕΝ ΤΟ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ!
Και το κερασάκι στην τούρτα: Αν  προχωρήσει ο επενδυτικός σχεδιασμός της εταιρείας, ούτε το φράγμα Πετρένια θα έχει νερό! Γιατί τα νερά που θα γεμίσουν το φράγμα έρχονται από την περιοχή “Τσικάρα”, μεταξύ Γοματίου και Μεγάλης Παναγίας – και εκεί βρίσκεται το επόμενο μεγάλο project της ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΧΡΥΣΟΣ, ένα μεταλλείο πιθανώς μεγαλύτερο και από τις Σκουριές.
Η υπόθεση “μεταλλεία-νερά” αφορά καταλύτικά ολόκληρη τη Χαλκιδική και σύντομα θα υπάρξουν εξελίξεις.
Διαβάστε και τα παρακάτω:
Φράγμα “Πετρένια”: ο θησαυρισμός των Μπόμπολα-Κούτρα και η δίψα της Χαλκιδικής. Συνέχεια ΙΙΙ
Φράγμα “Πετρένια” Γοματίου: όπου η παράνοια επιδοτείται με 15.000.000 ευρώ
H σκοπιμότητα πίσω από το φράγμα “Πετρένια” στο Γομάτι είναι η προώθηση του “Επενδυτικού Σχεδίου” της ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΧΡΥΣΟΣ!
http://antigoldgreece.wordpress.com/2011/10/09/epo-petrenia/

Ένα λιγότερο γνωστό τραγούδι για τον Τσε, σε στίχους του μεγάλου Νίκου Καββαδία, με τον Βασίλη Λέκκα

ΓΚΕΒΑΡΑ
Μουσική: Χάρης Παπαδόπουλος
Στίχοι: Νίκος Καββαδίας
Ερμηνεία: Βασίλης Λέκκας

Ήτανε ντάλα μεσημέρι κι έδειξε μεσάνυχτα.
Έλεγε η μάνα του παιδιού: "Καμάρι μου κοιμήσου".
Όμως τα μάτια μείνανε του καθενός ορθάνοιχτα
τότε που η μοίρα ζύγιαζε με ατσάλι το κορμί σου.

Ποιος το 'λεγε, ποιος το 'λπιζε και ποιος να το βαστάξει.
Αλάργα φεύγουν τα πουλιά και χάσαν τη λαλιά τους.
Θερίζουν του προσώπου σου το εβένινο μετάξι
Νεράιδες και το υφαίνουνε να δέσουν τα μαλλιά τους.

Πάνθηρας ακουρμάζεται θωράει και κοντοστέκει.
Γλείφει τα ρόδα απ' τις πληγές, μεθάει και δυναμώνει.
Ξέρασε η γη τα σπλάχνα της και πήδησαν δαιμόνοι.
Σφυρί βαράει με δύναμη, μένει βουβό τ' αμόνι.

Τ' όνειρο πάει με τον καπνό στον ουρανό,
έσμιξε πια με το καράβι του συννέφου.
Το φως γεννιέται από παντού μα είναι αχαμνό
και τα σκοτάδια το ξεγνέθουν και σου γνέφουν.

Χοσέ Μαρτί (Κόνδορας πάει και χαμηλώνει,
περηφανεύεται, ζυγιάζει και θυμάται.
Με τα φτερά του θα σκοτείνιαζ' ένα αλώνι).
Απόψε οι δυο συντροφιαστοί θα πιείτε μάτε.

Του Λόρκα η κόκκινη φοράδα χλιμιντράει
μ' αυτός μπλεγμένος στα μετάξινα δεσμά του
μακρύ κιβούρι με τον πέτρινο κασμά του
σενιάρει ο φίλος και στο μπόι σου το μετράει

Γέροντας ναύτης με τα μούτρα πισσωμένα
βάρκα φορτώνει με την πιο φτηνή πραμάτεια
έχει τα χέρια από καιρό ψηλά κομμένα
κι ήθελε τόσο να σου σφάλαγε τα μάτια

"Μια φωτογραφία σου...απ' αυτές που κρεμάνε οι φοιτητές στην καρδιά τους". ΤΣΕ ΓΚΕΒΑΡΑ!

Απ' τον αθάνατο Μάνο Λοΐζο...

Επικήδειος στη μνήμη του δικού μας ανθρώπου… Τσέ Γκεβάρα (από τον Φ.Κάστρο)

http://olympia.gr/2011/10/10/%CE%B5%CF%80%CE%B9%CE%BA%CE%AE%CE%B4%CE%B5%CE%B9%CE%BF%CF%82-%CF%83%CF%84%CE%B7-%CE%BC%CE%BD%CE%AE%CE%BC%CE%B7-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%B4%CE%B9%CE%BA%CE%BF%CF%8D-%CE%BC%CE%B1%CF%82-%CE%B1%CE%BD%CE%B8/

Επικήδειος στη μνήμη του κομαντάντε Τσε Γκεβάρα που εκφωνήθηκε από το Φιντέλ Κάστρο σε δημόσια συγκέντρωση στην Πλατεία της Επανάστασης, στις 18 Οκτώβρη του 1967. Ο Τσε δολοφονήθηκε όντας αιχμάλωτος, στις 9 Οκτωβρίου 1967 στη Βολιβία. Περιέχεται στο «Ερνέστο Τσε ΓΚΕΒΑΡΑ, Κείμενα», εκδόσεις «Σύγχρονη Εποχή»)
Συντρόφισσες και σύντροφοι επαναστάτες,
Ήταν μια μέρα του Ιούλη ή του Αυγούστου του 1955 όταν πρωτογνωρίσαμε τον Τσε. Και μέσα σ’ ένα βράδυ- όπως ο ίδιος διηγείται στις εξιστορήσεις του- έγινε ένας από εκείνους που έμελλαν να συμμετάσχουν στην εκστρατεία του Γκράνμα, αν και εκείνη την εποχή δεν υπήρχε ούτε πλοίο, μήτε όπλα και στρατός για αυτή την εκστρατεία. Έτσι πάντως, μαζί με τον Ραούλ, ο Τσε έγινε ένας από τους δύο πρώτους στον κατάλογο των μελών του Γκράνμα.
Δώδεκα χρόνια έχουν περάσει από τότε· δώδεκα χρόνια γεμάτα αγώνες και ιστορία. Στη διάρκεια όλων αυτών των χρόνων, ο θάνατος σφράγισε πολλές ανεπανάληπτες και πολύτιμες ζωές. Όμως ταυτόχρονα, στη διάρκεια όλων αυτών των χρόνων της επανάστασής μας, αναδύθηκαν εξαιρετικά άτομα, και σφυρηλατήθηκαν ανάμεσα στους ανθρώπους της Επανάστασης, ανάμεσα σ’ αυτούς και το λαό δεσμοί εκτίμησης και φιλίας, τέτοιοι που δεν είναι δυνατόν να περιγραφούν.
Και απόψε συγκεντρωθήκαμε όλοι μας, προσπαθώντας να εκφράσουμε, κατά κάποιον τρόπο, τα αισθήματά μας απέναντι σε εκείνον που υπήρξε από τους πιο οικείους, από τους πιο θαυμαστούς από τους πιο αγαπητούς, και δίχως αμφιβολία, ο πιο εξαίρετος από τους επαναστάτες συντρόφους μας. Να εκφράσουμε αυτά τα συναισθήματα σ’ αυτόν και τους ήρωες που μαζί του αγωνίστηκαν και μαζί του έπεσαν σ’ αυτό το διεθνιστικό του στρατό, γράφοντας μια δοξασμένη και ανεξίτηλη σελίδα της ιστορίας.
Ο Τσε ήταν από εκείνους τους ανθρώπους που αμέσως συμπαθούν όλοι χάρη στην απλότητα, το χαρακτήρα, τη φυσικότητα, τη συντροφικότητα την προσωπικότητα και την πρωτοτυπία του, ακόμα και όταν δεν είχαν γίνει γνωστές οι άλλες ξεχωριστές αρετές που τον χαρακτήριζαν.
Τον πρώτο καιρό ήταν ο γιατρός του στρατού μας. Και έτσι άρχισαν να αναπτύσσονται οι δεσμοί μεταξύ μας, και τα αισθήματά μας απέναντι του. Ξεχείλιζε από ένα βαθύ πνεύμα μίσους και περιφρόνησης προς τον ιμπεριαλισμό. Όχι μόνο γιατί ήδη η πολιτική του διαπαιδαγώγηση είχε αναπτυχθεί σημαντικά, αλλά και γιατί δεν είχε περάσει πολύς χρόνος από τότε που είχε την ευκαιρία να γίνει μάρτυρας της εγκληματικής ιμπεριαλιστικής επέμβασης στη Γουατεμάλα από τον μισθοφορικό στρατό που συνέτριψε την επανάσταση σ’ αυτή τη χώρα.
Για έναν άνθρωπο σαν τον Τσε, δε χρειάζονταν πολλά επιχειρήματα. Του αρκούσε να ξέρει πως η Κούβα ζούσε μια παρόμοια κατάσταση, πως υπήρχαν άνθρωπο αποφασισμένοι να παλέψουν με το όπλο στο χέρι ενάντια σε αυτήν την κατάσταση. Του αρκούσε να ξέρει πως αυτοί οι άνθρωποι εμπνέονταν από γνήσια επαναστατικά και πατριωτικά αισθήματα. Και αυτά ήταν υπεραρκετά.
Έτσι, κάποια μέρα, στα τέλη του Νοέμβρη του 1956, ξεκίνησε μαζί μας την πορεία προς την Κούβα. Θυμάμαι πως αυτό το ταξίδι υπήρξε πολύ σκληρό για εκείνον. Χρειάστηκε να οργανώσουμε την αναχώρηση κάτω από τέτοιες περιστάσεις που δεν μπόρεσε ούτε καν να εφοδιαστεί με τα φάρμακα που είχε ανάγκη, και στη διάρκεια όλης της διαδρομής υπέφερε από μια οξεία κρίση άσθματος, δίχως καμιά ανακούφιση, μα και δίχως παράπονο.
Φτάσαμε, ξεκινήσαμε τις πρώτες μας πορείες, υπεστήκαμε το πρώτο μας πλήγμα, και μετά από λίγες βδομάδες η ομάδα όσων απέμειναν από την εκστρατεία του Γκράνμα ανασυντάχθηκε. Ο Τσε εξακολουθούσε να είναι ο γιατρός του στρατού μας.

Ήρθε η πρώτη νικηφόρα μάχη, και ο Τσε ήταν πια στρατιώτης και ταυτόχρονα ήταν ακόμη ο γιατρός μας. Ήρθε η δεύτερη νικηφόρα μάχη, και ο Τσε δεν ήταν πια απλά στρατιώτης, αλλά εκείνος που περισσότερο ξεχώρισε σ’ αυτή τη μάχη, πραγματοποιώντας για πρώτη φορά, ένα από εκείνα τα μοναδικά ανδραγαθήματα που τον χαρακτήριζαν σε όλη του τη δράση. Συνέχιζε να αυξάνει η δύναμη μας και σύντομα δώσαμε μια μάχη εξαιρετικής σημασίας για εκείνη τη στιγμή.
Η κατάσταση ήταν δύσκολη. Οι πληροφορίες που είχαμε ήταν από πολλές απόψεις λαθεμένες. Θα κάναμε την επίθεση μόλις ξημέρωνε, με το φως της ημέρας, σε μια θέση με καλή άμυνα και αρκετά ενισχυμένη στις όχθες της θάλασσας. Ο εχθρικός στρατός ήταν στα νώτα μας, όχι πολύ μακριά, και μέσα σ’ αυτήν την κατάσταση σύγχυσης όπου χρειάστηκε να ζητήσουμε από τους άντρες μας να καταβάλουν υπέρτατες προσπάθειες, ο σύντροφος Χουάν Αλμέιδα ανέλαβε μία από τις πιο δύσκολες αποστολές. Παρ’ όλα αυτά, μια από τις πλευρές μας έμενε τελείως ακάλυπτη, δίχως δυνάμεις που θα μπορούσαν να κάνουν επίθεση, πράγμα που θα μπορούσε να βάλει σε κίνδυνο την επιχείρηση.
Κι εκείνη τη στιγμή, ο Τσε, που τότε ακόμη ήταν γιατρός, ζήτησε τρεις-τέσσερις άντρες, ανάμεσά τους έναν με μυδραλιοβόλο, και μέσα σε δευτερόλεπτα ξεκίνησε γρήγορα για να αναλάβει την αποστολή της επίθεσης από εκείνη την κατεύθυνση.
Και σ’ εκείνη την περίσταση δεν διακρίθηκε μόνο σαν μαχητής, αλλά και σαν γιατρός, προσφέροντας τη βοήθειά του στους πληγωμένους συντρόφους, αλλά και στους στρατιώτες του εχθρού. Και όταν χρειάστηκε να εγκαταλείψουμε αυτή τη θέση, αφού είχαμε πια καταλάβει όλα τα όπλα, και να ξεκινήσουμε μια μακρά πορεία καταδιωκόμενοι από πολλές εχθρικές δυνάμεις, κάποιος έπρεπε να μείνει πίσω, μαζί με τους τραυματίες. Και ο Τσε έμεινε με τους τραυματίες. Με τη βοήθεια μιας μικρής ομάδας του στρατού μας, τους φρόντισε, τους έσωσε τη ζωή και αργότερα τους έφερε να σμίξουν πάλι με τη φάλαγγά μας.
Από εκείνη τη στιγμή ξεχώριζε σαν αρχηγός ικανός και γενναίος, σαν ένας από αυτούς τους ανθρώπους, που όταν πρέπει να εκτελεστεί κάποια δύσκολη αποστολή, δεν περιμένει να του ζητήσουν να την αναλάβει.
Αυτό έκανε στη μάχη του Ελ Ουβέρο. Το ίδιο, όμως, είχε κάνει και σε κάποια άλλη περίσταση που δεν ανέφερα, όταν στη διάρκεια του πρώτου καιρού, έπειτα από προδοσία, ο μικρός μας στρατός αιφνίδια δέχτηκε την επίθεση πολυάριθμων αεροπλάνων και κάτω από τους βομβαρδισμούς οπισθοχωρήσαμε. Είχαμε κάνει αρκετή διαδρομή, όταν θυμηθήκαμε πως είχαμε αφήσει μερικά τουφέκια που ανήκαν σε αγρότες στρατιώτες που συμμετείχαν μαζί μας στις πρώτες επιχειρήσεις, και οι οποίοι είχαν ζητήσει άδεια να πάνε να επισκεφθούν τις οικογένειές τους, την εποχή που ακόμη δεν υπήρχε και πολλή πειθαρχία στο στρατό μας, που μόλις ξεκινούσε τη δράση του. Και τότε σκεφτήκαμε πως υπήρχε πιθανότητα να χαθούν αυτά τα τουφέκια. Θυμάμαι πως μόλις τέθηκε το πρόβλημα, και ενώ ακόμη μας βομβάρδιζαν, ο Τσε προσφέρθηκε και αμέσως έφυγε να φέρει πίσω τα τουφέκια.
Αυτό ήταν ένα από τα ουσιαστικά χαρακτηριστικά του: η άμεση και αυθόρμητη διάθεσή του να προσφέρει για την εκπλήρωση της πιο δύσκολης αποστολής. Και όπως είναι φυσικό, κάτι τέτοιο προκαλούσε το θαυμασμό, το διπλό θαυμασμό για αυτόν το σύντροφο που αγωνιζόταν μαζί μας δίχως να έχει γεννηθεί στη χώρα μας. Για αυτόν τον άνθρωπο με τις βαθιές ιδέες, που ο νους του συγκλονιζόταν από το όνειρο να αγωνιστεί και σε άλλες γωνιές τις ήπειρο, και που βέβαια, ήταν τόσο αλτρουιστής, τόσο ανιδιοτελής, τόσο πρόθυμος να αναλάβει πάντα ό,τι πιο δύσκολο, να διακινδυνεύει συνέχεια τη ζωή του.
Με αυτόν τον τρόπο κέρδισε τους βαθμούς του κομαντάντε και του επικεφαλής της δεύτερης φάλαγγας που οργανώθηκε στη Σιέρα Μαέστρα. Και έτσι άρχισε να μεγαλώνει το κύρος του και να αποκτά τη φήμη έξοχου μαχητή, φήμη που, καθώς προχωρούσε ο πόλεμος, έφτασε στο αποκορύφωμά της.
Ο Τσε ήταν ανυπέρβλητος στρατιώτης. Ο Τσε ήταν ανυπέρβλητος αρχηγός. Ο Τσε, από στρατιωτική άποψη, ήταν εκπληκτικά ικανός, εκπληκτικά γενναίος, εκπληκτικά επιθετικός. Αν σαν αντάρτης είχε κάποια αχίλλεια φτέρνα, αυτή ήταν η υπερβολική του επιθετικότητα, η απόλυτη περιφρόνηση του προς τον κίνδυνο.
Οι εχθροί επιχειρούν να βγάλουν συμπεράσματα από τον θάνατό του. Ο Τσε ήταν αυθεντία του πολέμου και δεξιοτέχνης του αντάρτικου αγώνα! Και το απέδειξε άπειρες φορές. Όμως το απέδειξε κυρίως σε δύο εκπληκτικά κατορθώματα. Ένα από αυτά ήταν η επίθεση που έκανε επικεφαλής μιας φάλαγγας, που χιλιάδες στρατιώτες του εχθρού καταδίωκαν, σε ένα έδαφος τελείως επίπεδο και άγνωστο, πραγματοποιώντας έτσι, μαζί με τον Καμίλο Σινφουέγος, ένα καταπληκτικό στρατιωτικό κατόρθωμα. Όμως το απέδειξε και στην αστραπιαία εκστρατεία του στο Λας Βιγιας, και κύρια στην τολμηρή επίθεση στην πόλη Σάντα Κλάρα, εισβάλλοντας με μια φάλαγγα μόλις 300 ανδρών σε μια πόλη, που την υπεράσπιζαν τεθωρακισμένα, πυροβολικό και αρκετές χιλιάδες στρατιώτες του πεζικού.
Αυτά τα δύο κατορθώματα τον καθιέρωσαν σαν εκπληκτικά ικανό αρχηγό, αυθεντία, δεξιοτέχνη του επαναστατικού πολέμου. Κι όμως, με τον ηρωικό και δοξασμένο θάνατό του, κάποιοι επιχειρούν να αρνηθούν την ισχύ ή την αξία των αντιλήψεων και των αντάρτικων ιδεών του. Μπορεί να πεθάνει ο δεξιοτέχνης, κύρια όταν η τέχνη του είναι τόσο επικίνδυνη όσο η επαναστατική πάλη, αλλά εκείνο που με κανένα τρόπο δε θα πεθάνει είναι η τέχνη στην οποία αφιέρωσε τη ζωή του και την ευφυΐα του.
Τι το παράδοξο να πεθάνει αυτός ο δεξιοτέχνης στη μάχη; Μεγαλύτερη έκπληξη προκαλεί το γεγονός ότι σε αναρίθμητες περιστάσεις που διακινδύνευσε τη ζωή του στη διάρκεια του επαναστατικού αγώνα, δε σκοτώθηκε σε κάποια μάχη. Και πολλές φορές χρειάστηκε να ενεργήσουμε για να αποτρέψουμε να χάσει τη ζωή του σε επιχειρήσεις μικρότερης εμβέλειας.

Και έτσι σε κάποια μάχη, σε μια από τις πολλές μάχες που διεξήγαγε, έχασε τη ζωή του. Δε διαθέτουμε αρκετά αποδεικτικά στοιχεία που να μας επιτρέπουν να βγάλουμε συμπεράσματα σχετικά με τις συνθήκες που επικράτησαν σ’ αυτή τη μάχη, σχετικά με το σε ποιο βαθμό θα μπορούσε να έχει ενεργήσει υπερβολικά επιθετικά. Όμως, επαναλαμβάνουμε, αν σαν αντάρτης είχε μια αχίλλεια φτέρνα, αυτή ήταν η υπερβολική επιθετικότητά του, η απόλυτη περιφρόνησή του προς τον κίνδυνο.
Και είναι σε αυτό ακριβώς το σημείο που μας είναι δύσκολο να συμφωνήσουμε μαζί του αφού εκτιμάμε ότι η ζωή του, η πείρα του, η ικανότητά του σαν έμπειρου ηγέτη, το κύρος του και όλα όσα σήμαινε όσα ζούσε, είχαν πολύ περισσότερη σημασία, ασύγκριτα περισσότερη από όσο πιθανά αξιολογούσε ο ίδιος τον εαυτό του. Ίσως να επέδρασε σημαντικά στη στάση του η αντίληψη ότι οι άνθρωποι έχουν μια σχετική αξία στην ιστορία, η ιδέα ότι δεν ηττάται η υπόθεση όταν πεθαίνουν οι άνθρωποι, και ότι η ακατάσχετη πορεία της ιστορίας δεν σταματά ούτε θα σταματήσει με το χαμό των αρχηγών.
Και αυτό είναι αλήθεια, δεν μπορούμε να το αμφισβητήσουμε. Αυτό αποδεικνύει την πίστη του στους ανθρώπους, στις ιδέες, στο παράδειγμα. Όμως – όπως είπα πριν λίγες μέρες – θα θέλαμε με όλη μας την καρδιά να τον βλέπαμε να χαλκεύει νίκες, να σφυρηλατεί κάτω από την καθοδήγησή και την ηγεσία του τις νίκες, γιατί άνθρωποι με τη δική του πείρα, με την πραγματικά ξεχωριστή ικανότητά του, άνθρωποι του διαμετρήματος του, δεν είναι συνηθισμένοι.
Μπορούμε να εκτιμήσουμε όλη την αξία του παραδείγματός του και έχουμε την απόλυτη πεποίθηση πως το παράδειγμα του θα βρει μιμητές και θα οδηγήσει να αναδυθούν μέσα από τους κόλπους των λαών άνθρωποι που να του μοιάζουν.
Δεν είναι εύκολο να συνδυάζει ένας άνθρωπος όλες τις αρετές που συνδύαζε εκείνος. Δεν είναι εύκολο να μπορεί ένας άνθρωπος αυθόρμητα να αναπτύσσει μια προσωπικότητα όπως τη δική του. Θα έλεγα πως είναι αυτό το είδος των ανθρώπων που δύσκολα μπορείς να εξομοιωθείς μαζί τους και που είναι πρακτικά αδύνατο να ξεπεράσεις. Αλλά πρέπει να πούμε πως άνθρωποι σαν και αυτόν είναι ικανοί, με το παράδειγμά τους, να συμβάλλουν στην εμφάνιση άλλων που να τους μοιάζουν.
Γιατί στον Τσε δεν θαυμάζουμε μόνο τον αντάρτη, τον άνθρωπο που είναι ικανός για μεγάλα ανδραγαθήματα. Ό,τι έπραξε, ό,τι έκανε όλο αυτόν τον καιρό, τι ίδιο το γεγονός ότι αντιμετώπισε μόνος του με μια χούφτα άντρες το στρατό της ολιγαρχίας, έναν στρατό που καθοδηγείται από βοριοαμερικάνους συμβούλους, που εφοδιάζεται από τον βορειοαμερικανικό ιμπεριαλισμό και που υποστηρίζεται από τις ολιγαρχίες όλων των γειτονικών χωρών, αυτό το γεγονός από μόνο του αποτελεί ένα εξαιρετικό κατόρθωμα. Και αν αναζητήσουμε στις σελίδες της ιστορίας, πιθανά να μη συναντήσουμε καμιά περίπτωση, όπου κάποιος με τόσο μικρό αριθμό ανδρών να ανέλαβε τόσο σημαντικό καθήκον, όπου κάποιος με τόσο μικρό αριθμό ανδρών να ξεκίνησε τον αγώνα ενάντια σε τόσο πολυάριθμες και σημαντικές δυνάμεις. Αυτό το δείγμα εμπιστοσύνης στον εαυτό του και στους λαούς, αυτό το δείγμα πίστης στην ικανότητα των ανθρώπων να μάχονται, και αν ακόμη το αναζητήσουμε στις σελίδες της ιστορίας, δε θα μπορέσουμε να βρούμε όμοιό το
Και έπεσε.
Οι εχθροί πιστεύουν πως νίκησαν τις ιδέες του, τις αντιλήψεις του για το αντάρτικο, τις απόψεις του για την ένοπλη επαναστατική πάλη. Και το μόνο που κατάφεραν, με τη βοήθεια της τύχης, ήταν να εξαλείψουν τη φυσική του παρουσία. Το μόνο που κατάφεραν ήταν να κερδίσουν ένα τυχαίο πλεονέκτημα από αυτά που μπορεί να πετύχει ο εχθρός σε έναν πόλεμο. Κι αυτό το χτύπημα της τύχης, αυτή η σύμπτωση, δε ξέρουμε σε ποιο βαθμό βοηθήθηκε και από το χαρακτηριστικό που είπαμε πριν, από την υπερβολική επιθετικότητα, την απόλυτη περιφρόνηση προς τον κίνδυνο, σε μια μάχη όπως τόσες άλλες.
Το ίδιο συνέβηκε και στον πόλεμο για την ανεξαρτησία μας. Σε μια μάχη στο Ντος Ρίος σκότωσαν τον απόστολο της ανεξαρτησίας μας. Σε μια μάχη στην Πούντα Μπράβα σκότωσαν τον Αντόνιο Μασέο, βετεράνο που είχε συμμετάσχει σε εκατοντάδες μάχες. Σε ανάλογες μάχες πέθαναν πολυάριθμοι ηγέτες, πλήθος πατριωτών του πολέμου για την ανεξαρτησία της χώρας. Κι όμως αυτό δε σήμαινε την ήττα της υπόθεσης της Κούβας.
Ο θάνατος του Τσε – όπως είπαμε πριν λίγες μέρες – είναι ένα σκληρό πλήγμα, ένα τρομακτικό πλήγμα για το επαναστατικό κίνημα, γιατί το στερεί, δίχως καμία αμφιβολία, από τον πιο έμπειρο και ικανό ηγέτη του.
Όμως κάνουν λάθος όσοι μιλούν για νίκη. Κάνουν λάθος όσοι πιστεύουν πως ο θάνατός του αποτελεί την ήττα των ιδεών του, ήττα της τακτικής του, ήττα των αντιλήψεων του για το αντάρτικο, ήττα των θέσεών του. Γιατί αυτός ο άνθρωπος που έπεσε σα θνητός, σαν άνθρωπος που είχε συχνά εκτεθεί στις σφαίρες, σαν στρατιωτικός, σαν ηγέτης, είναι χίλιες φορές ικανότερος από εκείνους που με ένα τυχαίο χτύπημα τον σκότωσαν.
Ωστόσο, πώς πρέπει να αντιμετωπίσουν οι επαναστάτες αυτό το αντίξοο πλήγμα; Πώς πρέπει να αντιμετωπίσουν αυτήν την απώλεια; Ποια θα ήταν η γνώμη του Τσε, αν έπρεπε να εκφράσει την άποψή του πάνω σε αυτό το θέμα; Ο Τσε είπε την άποψή του. Την έκφρασε με κάθε σαφήνεια όταν έγραψε στο Μήνυμά του στη Συνδιάσκεψη Λατινοαμερικανικής Αλληλεγγύης πως οπουδήποτε και αν τον αιφνιδίαζε ο θάνατος, τον καλωσόριζε, αρκεί η πολεμική του κραυγή να βρει έναν αποδέκτη και άλλο χέρι να απλωθεί να αδράξει το τουφέκι του.
Και αυτή η πολεμική του κραυγή θα βρει όχι έναν αποδέκτη, αλλά εκατομμύρια αποδέκτες! Και όχι ένα, αλλά εκατομμύρια χέρια, εμπνευσμένα από το παράδειγμά του, θα απλωθούν να αδράξουν τα όπλα. Νέοι ηγέτες θα προβάλουν. Και οι άνθρωποι, οι αποδέκτες και τα χέρια που θα απλωθούν, θα χρειαστούν ηγέτες που θα αναδειχτούν από τις γραμμές του λαού, όπως έχουν αναδειχθεί οι ηγέτες σε όλες τις επαναστάσεις.
Αυτά τα χέρια δε θα έχουν έναν ηγέτη με την εξαιρετική πείρα του και την τεράστια ικανότητα του Τσε. Αυτοί οι ηγέτες θα διπλασιασθούν στην πορεία του αγώνα, αυτοί οι ηγέτες θα αναδυθούν από τους κόλπους των εκατομμυρίων αποδεκτών, των εκατομμυρίων χεριών που αργά ή γρήγορα θα απλωθούν να αδράξουν τα όπλα. Δεν πιστεύουμε ότι στην πρακτική του επαναστατικού αγών, της ανάπτυξης της πάλης ο θάνατός του θα μπορούσε να έχει άμεσο αντίκτυπο. Αλλά όταν ο Τσε ξαναπήρε τα όπλα, δεν είχε κατ νου μια άμεση νίκη, έναν γρήγορο θρίαμβο απέναντι στις δυνάμεις της ολιγαρχίας και του ιμπεριαλισμού. Η σκέψη του σαν έμπειρου μαχητή, είχε προετοιμαστεί για έναν παρατεταμένο αγώνα πέντε, δέκα, δεκαπέντε, είκοσι χρόνων αν χρειαζόταν. Ήταν πρόθυμος να αγωνιστεί για πέντε, δέκα, δεκαπέντε, είκοσι χρόνια, ολόκληρη τη ζωή του αν χρειαζόταν.
Και είναι με αυτήν την προοπτική μέσα στο χρόνο, που ο θάνατος του, το παράδειγμά του, όπως πρέπει να το λέμε, θα έχει έναν τεράστιο αντίκτυπο, θα έχει μια ακατανίκητη δύναμη.
Όσοι προσκολλούνται στο χτύπημα της τύχης, μάταια επιχειρούν να αρνηθούν την ικανότητά του σαν ηγέτη και την πείρα του. Ο Τσε ήταν ένας στρατιωτικός ηγέτης εξαιρετικά ικανός. Όμως, όταν εμείς θυμόμαστε τον Τσε, όταν σκεφτόμαστε τον Τσε, δεν σκεφτόμαστε βασικά τις στρατιωτικές του αρετές. Όχι! Ο πόλεμος είναι μέσο και όχι σκοπός, ο πόλεμος είναι ένα εργαλείο που χρησιμοποιούν οι επαναστάτες.
Το σημαντικό είναι η επανάσταση, η επαναστατική υπόθεση, οι επαναστατικές ιδέες, οι επαναστατικοί στόχοι, τα επαναστατικά αισθήματα, οι επαναστατικές αρετές!
Και σε αυτό το πεδίο, στο πεδίο των ιδεών, των αισθημάτων, των επαναστατικών αρετών, της ευφυΐας, πέρα από τις στρατιωτικές του αρετές, είναι που εμείς νιώθουμε την τεράστια απώλεια που σήμανε ο θάνατός του για το επαναστατικό κίνημα.
Γιατί ο Τσε συγκέντρωνε, στην εκπληκτική του προσωπικότητα, αρετές που σπάνια συνυπάρχουν. Ξεχώρισε σαν άνθρωπος ανυπέρβλητης δράσης, όμως ο Τσε δεν ήταν μόνο άνθρωπος ανυπέρβλητης δράσης. Ο Τσε ήταν άνθρωπος βαθυστόχαστος, με διορατική ευφυΐα και βαθιά μόρφωση. Δηλαδή, στην προσωπικότητά του συνυπήρχαν ο άνθρωπος των ιδεών και ο άνθρωπος της δράσης.
Δεν είναι, όμως μόνο ότι ο Τσε συγκέντρωνε αυτό το διπλό χαρακτηριστικό να είναι άνθρωπος των ιδεών, και μάλιστα βαθυστόχαστων, και άνθρωπος της δράσης. Ο Τσε σαν επαναστάτης συγκέντρωνε εκείνες τις αρετές που μπορούν να οριστούν σαν η πιο τέλεια έκφραση των αρετών του επαναστάτη: άνθρωπος τέλειας ακεραιότητας, υπέρτατης τιμιότητας, απόλυτης ειλικρίνειας, άνθρωπος στωικού και σπαρτιατικού τρόπου ζωής, ένας άνθρωπος με μια συμπεριφορά στην οποία δεν μπορούσες να βρεις ούτε ένα ψεγάδι. Για τις αρετές του αποτέλεσε αυτό που θα μπορούσαμε να ονομάσουμε ένα πραγματικό επαναστάτη.
Συνηθίζεται, σαν πεθαίνει κάποιος, να διαβάζονται λόγοι, συνηθίζεται ακόμη να τονίζονται οι αρετές του. Όμως, λίγες φορές, όπως σε αυτήν την περίπτωση, μπορεί κανείς να πει για κάποιον με απόλυτο δίκαιο και ακρίβεια, όσα λέμε για τον Τσε: υπήρξε ένα πραγματικό παράδειγμα επαναστατικών αρετών!
Είχε, όμως και ένα ακόμη προσόν, όχι το προσόν της ευφυΐας, ούτε της θέλησης, μήτε αυτό που απορρέει από την πείρα, από την πάλη, μα το προσόν της καρδιάς. Γιατί ήταν εξαιρετικά ανθρώπινος, εξαιρετικά ευαίσθητος! Γι’ αυτό και όταν σκεφτόμαστε τη ζωή του, τη συμπεριφορά του, λέμε πως υπήρξε μια ξεχωριστή περίπτωση ενός ανθρώπου ιδιαίτερα σπάνιου, γιατί είχε την ικανότητα να συνδυάζει η προσωπικότητα του όχι μόνο τα χαρακτηριστικά του ανθρώπου της δράσης, αλλά και της σκέψης, του ανθρώπου των αγνών επαναστατικών αρετών και της εξαιρετικής ανθρώπινης ευαισθησίας, μαζί με ένα σιδερένιο χαρακτήρα, μια ατσάλινη θέληση, μια αδάμαστη εμμονή.

Και γι’ αυτό κληροδότησε στις επόμενες γενιές όχι μόνο την πείρα του, τις γνώσεις του σαν διακεκριμένος στρατιώτης, αλλά ταυτόχρονα τους καρπούς της ευφυΐας του. Έγραφε με τη δεξιοτεχνία ενός κλασικού της γλώσσας μας. Οι αφηγήσεις του για τον πόλεμο είναι ανυπέρβλητες. Η βαθύτητα της σκέψης του είναι εντυπωσιακή. Ποτέ δεν έγραφε απολύτως τίποτα χωρίς εξαιρετική σοβαρότητα, εξαιρετική βαθύτητα. Και δεν αμφιβάλλουμε ότι μερικά από τα γραπτά του θα αποτελέσουν στο μέλλον κλασικά κείμενα της επαναστατικής σκέψης.
Και έτσι σαν καρπό της δυναμικής και βαθιάς του ευφυΐας μας άφησε άπειρες αναμνήσεις, άπειρες διηγήσεις που, δίχως τη δουλειά του, δίχως τις προσπάθειές του, θα μπορούσαν ίσως να έχουν χαθεί για πάντα.
Ακούραστος δουλευτής όλα τα χρόνια που υπηρέτησε την πατρίδα μας δεν γνώρισε ούτε μια μέρα ξεκούρασης. Ήταν πολλές οι υπευθυνότητες που ταυ ανατέθηκαν: πρόεδρος της Εθνικής Τράπεζας, διευθυντής της Επιτροπής Προγραμματισμού, υπουργός Βιομηχανίας, διοικητής στρατιωτικών περιοχών, επικεφαλής αντιπροσωπιών πολιτικού, οικονομικού ή φιλικού χαρακτήρα.
Η πολύπλευρη ευφυΐα του τον έκανε ικανό να αναλάβει, εξασφαλίζοντας πλήρη επιτυχία, οποιοδήποτε καθήκον κάθε είδους. Και έτσι εκπροσώπησε λαμπρά την πατρίδα μας σε πολυάριθμες διεθνείς διασκέψεις, με τον ίδιο τρόπο που καθοδήγησε λαμπρά τους στρατιώτες στη μάχη, με τον ίδιο τρόπο που υπήρξε πρότυπο εργαζόμενου, επικεφαλής οποιουδήποτε ιδρύματος του ανατέθηκε. Και δεν υπήρξαν μέρες ξεκούρασης, ούτε καν ώρες ξεκούρασης για εκείνον! Και αν στρέφαμε το βλέμμα μας στα παράθυρα του γραφείου του , τα φώτα παρέμεναν αναμμένα μέχρι τις μικρές ώρες της νύχτας, κι εκείνος μελετούσε, ή πιο σωστά, εργαζόταν και μελετούσε. Γιατί μελετούσε για όλα τα προβλήματα , ήταν ένας ακούραστος αναγνώστης. Η δίψα του να αγκαλιάσει την ανθρώπινη γνώση ήταν κυριολεκτικά ακόρεστη και όσες ώρες έκλεβε από τον ύπνο του τις αφιέρωνε στη μελέτη.
Αφιέρωνε τις επίσημες μέρες ανάπαυσης, τις αργίες, στην εθελοντική δουλειά. Υπήρξε ο εμπνευστής και εκείνος που έδωσε τη μεγαλύτερη ώθηση σε αυτή τη δουλειά, που σήμερα αποτελεί δραστηριότητα εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων σε ολόκληρη τη χώρα, δραστηριότητα που κερδίζει ολοένα και μεγαλύτερη δύναμη μέσα στις μάζες του λαού μας.
Και σαν επαναστάτης, σαν κομμουνιστής επαναστάτης, πραγματικός κομμουνιστής, είχε απεριόριστη πίστη στις ηθικές αξίες, είχε απεριόριστη πίστη στη συνείδηση των ανθρώπων. Και πρέπει να πούμε πως, σ’ ότι αφορά τις θεωρητικές του αντιλήψεις, με απόλυτη σαφήνεια διέκρινε στα ηθικά κίνητρα το θεμελιώδη μοχλό για την οικοδόμηση του κομμουνισμού στην ανθρώπινη κοινωνία.
Πολλά θέματα στοχάστηκε, ανάπτυξε και έγραψε. Και μια μέρα όπως η σημερινή, υπάρχει κάτι που πρέπει να ειπωθεί: τα γραπτά του Τσε, η πολιτική και επαναστατική σκέψη του Τσε, θα έχουν αέναη αξία στις επαναστατικές διαδικασίες της Λατινικής Αμερικής. Και δεν αμφιβάλλουμε πως η αξία των ιδεών του τόσο σαν ανθρώπου της δράσης, όσο και σαν ανθρώπου της σκέψης, των άμεμπτων ηθικών αξιών, της ανυπέρβλητης ανθρώπινης ευαισθησίας, της άψογης συμπεριφοράς, έχουν και θα έχουν παγκόσμια αξία.
Οι ιμπεριαλιστές θριαμβολογούν μπροστά στο γεγονός ότι ο αντάρτης πέθανε στη μάχη. Οι ιμπεριαλιστές θριαμβολογούν, γιατί ένα τυχαίο χτύπημα τους οδήγησε στην εξολόθρευση ενός τόσο έξοχου ανθρώπου της δράσης. Ίσως, όμως, οι ιμπεριαλιστές αγνοούν ή κάνουν ότι αγνοούν ότι ο χαρακτήρας του ανθρώπου της δράσης ήταν μόνο ένα από τα χαρακτηριστικά της πολύπλευρης προσωπικότητας αυτού του αγωνιστή. Και αν μιλήσουμε για πόνο, εμείς δεν πονάμε μόνο που χάθηκε ένας άνθρωπος της δράσης, πονάμε που χάθηκε ο γεμάτος αρετές άνθρωπος, πονάμε που χάθηκε ο άνθρωπος της μοναδικής ανθρώπινης ευαισθησίας, και πονάμε στη σκέψη πως ήταν μόλις 39 χρόνων τη στιγμή του θανάτου του. Πονάμε αναλογιζόμενοι, πόσους καρπούς αυτής της ευφυΐας και αυτής της ολοένα αναπτυσσόμενης πείρας, χάσαμε την ευκαιρία να απολαύσουμε.
Γνωρίζουμε το μέγεθος της απώλειας για το επαναστατικό κίνημα. Και όμως, εκεί βρίσκεται το αδύναμο σημείο του εχθρού ιμπεριαλιστή: πιστεύουν ότι εξαλείφοντας τη φυσική του παρουσία εξάλειψαν και τη σκέψη του, τις ιδέες του, τις αρετές του, το παράδειγμά του. Και τόσο ξεδιάντροπα το πιστεύουν που δεν διστάζουν να δημοσιεύσουν, σαν να ήταν ό,τι πιο φυσικό στον κόσμο, τις συνθήκες – που έχουν γίνει πια σχεδόν παγκόσμια αποδεκτές – κάτω από τις οποίες του έριξαν τη χαριστική βολή, σκοτώνοντάς τον ενώ είχε τραυματισθεί βαριά στη μάχη. Σαν να μην έχουν επίγνωση του πόσο απεχθής ήταν η διαδικασία, του πόσο αδιάντροπη είναι η παραδοχή ότι τον σκότωσαν. Και το δημοσίευσαν λες και είναι δικαίωμα των χαφιέδων, των ολιγαρχών και των μισθοφόρων να πυροβολούν ένα βαριά τραυματισμένο επαναστάτη αγωνιστή. Και το χειρότερο είναι ότι εξήγησαν ακόμη και γιατί το έκαναν. Επικαλέστηκαν τις τρομακτικές συνέπειες της διαδικασίας να δικάσουν τον Τσε. Επικαλέστηκαν ότι ήταν αδύνατο να καθίσουν στο εδώλιο του κατηγορούμενου έναν τέτοιο επαναστάτη.
Δεν αρκέστηκαν σε αυτό, αλλά δε δίστασαν ακόμα και τη σορό του να εξαφανίσουν. Είτε είναι αλήθεια, είτε ψέμα, το γεγονός ότι ανακοίνωσαν πως έκαψαν το πτώμα του, σημαίνει ότι αρχίζουν να δείχνουν το φόβο τους, να δείχνουν ότι δεν έχουν πειστεί πως, εξαλείφοντας τη φυσική παρουσία του αγωνιστή, εξαλείφουν τις ιδέες και το παράδειγμά του.
Ο Τσε έπεσε υπερασπιζόμενος τα συμφέροντα, υπερασπιζόμενος της υπόθεση όλων όσων ζουν κάτω από την εκμετάλλευση και την καταπίεση σε αυτήν την ήπειρο. Ο Τσε έπεσε υπερασπιζόμενος την υπόθεση των φτωχών και των ταπεινών αυτής της γης. Και ακόμη και οι πιο άσπονδοι εχθροί του δεν τολμούν να αμφισβητήσουν τον παραδειγματικό τρόπο και την ανιδιοτέλεια με την οποία υπερασπίστηκε αυτή την υπόθεση.
Και μπροστά στην ιστορία, οι άνθρωποι που δρουν όπως εκείνος, που κάνουν τα πάντα και τα δίνουν όλα για την υπόθεση των ταπεινών, κάθε μέρα που περνά υψώνουν όλο και περισσότερο το ανάστημά τους και μπαίνουν όλο και βαθύτερα στην καρδιά των λαών. Και οι ιμπεριαλιστές εχθροί άρχισαν ήδη να το αντιλαμβάνονται και δε θα αργήσουν να διαπιστώσουν ότι ο θάνατος του θα είναι μακροπρόθεσμα σαν το σπόρο από όπου θα ξεπηδήσουν πολλοί άνθρωποι αποφασισμένοι να τον μιμηθούν, πολλοί άνθρωποι αποφασισμένοι να ακολουθήσουν το παράδειγμά του.
Είμαστε απόλυτα πεισμένοι ότι η επαναστατική υπόθεση αυτής της ηπείρου, θα ξεπεράσει τούτο το πλήγμα, ότι η επαναστατική υπόθεσης αυτής της ηπείρου δε θα ηττηθεί από τούτο το πλήγμα.
Από το πρίσμα του επαναστάτη, από το πρίσμα του λαού μας, πώς πρέπει να δούμε εμείς του παράδειγμα του Τσε; Μήπως νιώθουμε πως τον χάσαμε; Είναι αλήθεια πως δε θα ξαναδούμε νέα γραπτά του, και, είναι αλήθεια, δε θα ακούσουμε και πάλι τη φωνή του. Ο Τσε, όμως, άφησε στον κόσμο μια κληρονομιά, μια μεγάλη κληρονομιά, και εμείς – που τον γνωρίσαμε από τόσο κοντά- μπορούμε σε μεγάλο βαθμό να είμαστε οι κληρονόμοι του.
Μας άφησε την επαναστατική του σκέψη, τις επαναστατικές του αρετές. Μας άφησε το χαρακτήρα του, τη θέλησή του, την επιμονή του, το εργατικό του πνεύμα. Με μια μόνο λέξη: ο Τσε μας άφησε το παράδειγμά του! Και το παράδειγμα του Τσε πρέπει να είναι πρότυπο για το λαό μας, ιδανικό πρότυπο για το λαό μας!
Αν θέλουμε να πούμε πώς θα θέλαμε να είναι οι επαναστάτες μαχητές μας, τα μέλη μας, οι άνθρωποί μας, πρέπει να πούμε δίχως κανενός είδους δισταγμό: να είναι σαν τον Τσε! Αν θέλουμε να περιγράψουμε πώς θα θέλαμε να είναι οι άνθρωποι των μελλοντικών γενιών, πρέπει να πούμε: να είναι σαν τον Τσε! Αν θέλαμε να πούμε πώς θα επιθυμούσαμε να διαπαιδαγωγηθούν τα παιδιά μας, πρέπει να πούμε δίχως δισταγμό: να διαπαιδαγωγηθούν στο πνεύμα του Τσε! Αν θέλουμε ένα πρότυπο ανθρώπου, ένα πρότυπο ανθρώπου που δεν ανήκει σε αυτούς τους καιρούς, αλλά στο μέλλον, τότε, από τα βάθη της καρδιάς μου λέω ότι αυτό το πρότυπο δίχως κηλίδα στη συμπεριφορά του, στη στάση του, στη δράση του, αυτό το πρότυπο είναι ο Τσε! Αν θέλουμε να πούμε πώς επιθυμούμε να είναι τα παιδιά μας, πρέπει να πούμε με όλη μας την καρδιά σαν φλογεροί επαναστάτες: θέλουμε να είναι σαν τον Τσε!
Ο Τσε έχει γίνει πρότυπο ανθρώπου, όχι μόνο για το λαό μας, μα και για όλους τους λαούς της Λατινικής Αμερικής. Ο Τσε έκφρασε με τον καλύτερο τρόπο την επαναστατική στωικότητα, το πνεύμα της επαναστατικής θυσίας, την αγωνιστικότητα και το εργατικό πνεύμα του επαναστάτη. Και ήταν ο Τσε που έκφρασε με μεγαλύτερη φρεσκάδα, πιο αγνά και πιο επαναστατικά, τις ιδέες του μαρξισμού- λενινισμού. Σε αυτούς τους καιρούς που ζούμε, κανένας δεν οδήγησε το πνεύμα του προλεταριακού διεθνισμού τόσο ψηλά όσο εκείνος!
Και όταν θα μιλάμε για προλετάριο διεθνιστή, και όταν θα αναζητάμε ένα παράδειγμα προλετάριου διεθνιστή, αυτό το παράδειγμα, πάνω από οποιοδήποτε άλλο, είναι το παράδειγμα του Τσε! Στο νου και στην καρδιά του δεν είχαν θέση οι σημαίες, οι προκαταλήψεις, οι σοβινισμοί, οι εγωισμοί. Ήταν πρόθυμος να χύσει το γενναιόδωρο αίμα του για τις τύχες, για την υπόθεση οποιουδήποτε λαού. Και ήταν πρόθυμος να το προσφέρει αυθόρμητα και αστραπιαία! Και έτσι, έχυσε το αίμα του σε αυτήν εδώ τη χώρα, όταν τραυματίστηκε σε διάφορες μάχες. Αίμα δικό του χύθηκε για την απελευθέρωση όσων ζούσαν μέσα στην εκμετάλλευση και την καταπίεση, των ταπεινών και των φτωχών στη Βολιβία. Αυτό το αίμα χύθηκε για όλους όσους ζουν στην εκμετάλλευση και την καταπίεση. Αυτό το αίμα χύθηκε για όλους τους λαούς της Αμερικής. Και χύθηκε και για το Βιετνάμ, γιατί όσο αγωνιζόταν στη Βολιβία ενάντια στην ολιγαρχία και τον ιμπεριαλισμό, γνώριζε ότι πρόσφερε στο Βιετνάμ την ύψιστη έκφραση της αλληλεγγύης του!
Γι’ αυτό, συντρόφισσες και σύντροφοι της Επανάστασης, εμείς πρέπει να προσβλέπουμε με αποφασιστικότητα και σταθερότητα στο μέλλον. Γι’ αυτό πρέπει να προσβλέπουμε με αισιοδοξία στο μέλλον. Και πάντα θα αναζητούμε στο παράδειγμα του Τσε την έμπνευση στον αγώνα, στην επιμονή, στην αδιαλλαξία απέναντι στον εχθρό, στα διεθνιστικά αισθήματα!
Γι’ αυτό κι εμείς, μετά την αποψινή εντυπωσιακή εκδήλωση, μετά απ’ αυτή την απίστευτη – λόγω του όγκου, της πειθαρχίας και της αφοσίωσης της- μαζική έκφραση αναγνώρισης, που αποδείχνει πόσο ο λαός μας είναι ευαίσθητος, ευγνώμονας, και πόσο ξέρει να τιμά τη μνήμη των γενναίων που πέφτουν στη μάχη και να αναγνωρίζει όσους τον υπηρετούν που αποδείχνει πόσο ο λαός μας είναι αλληλέγγυος με την επαναστατική πάλη, πόσο υψώνει και θα κρατήσει πάντα ψηλά, ολοένα και πιο ψηλά τη σημαία της Επανάστασης. τις επαναστατικές αρχές. Σήμερα, λοιπόν, τούτες τις στιγμές της ανάμνησης, ας υψώσουμε τη σκέψη μας, και με αισιοδοξία στο μέλλον, με απόλυτη αισιοδοξία την τελική νίκη των λαών, ας πούμε στον Τσε, και στους ήρωες που αγωνίστηκαν και έπεσαν μαζί του:
Πάντοτε ως τη νίκη!
Πατρίδα ή θάνατος!
Θα νικήσουμε!
επιλογή εικόνων από το βιβλίο “Κούβα όπως τη φωτογράφησε ο Κorda”
http://ilesxi.wordpress.com/2011/10/09
mail από Siglitiki