Νέος όρος της τρόικα: Η έβδομη δόση θα δοθεί επί Πρωθυπουργίας Καρατζαφέρη

http://www.antinews.gr/2011/09/21/123246/

Είναι πολύς καιρός που οι ερωτήσεις του Προέδρου του ΛΑΟΣ  έχουν ξεφύγει από τον κοινοβουλευτικό έλεγχο και κινούνται σε υψηλά επίπεδα γεωπολιτικής, ιδεολογικής και στρατιωτικής διανόησης. Την βάζουμε αυτούσια, καθώς δεν υπάρχει δυνατότητα περίληψης τόσο βαθιάς σκέψης:
“ΘΕΜΑ: Κίνδυνος ανεξέλεγκτης κοινωνικής αναταραχής”
  “κ. Πρωθυπουργέ,
                Η κατάσταση της οικονομίας είναι κάτι περισσότερο από τραγική. Οι διαρκείς περικοπές μισθών, η αύξηση της ανεργίας, τα απανωτά «χαράτσια» οδηγούν με μαθηματική ακρίβεια τον ελληνικό λαό σε απόγνωση, που μπορεί να μετατραπεί σε κοινωνική αναταραχή, την οποία μάλιστα, ετοιμάζονται να υποδαυλίσουν οργανωμένοι φορείς της Πολιτείας. Όταν διατυπώνονται δημοσίως, είτε σε ανοιχτές συγκεντρώσεις ή από την τηλεόραση, προτροπές για μαζική αντίδραση απέναντι στη νομιμότητα, ο καθένας αντιλαμβάνεται ότι τέτοιες δηλώσεις μπορεί να χρησιμοποιηθούν για ανεξέλεγκτη «επαναστατική γυμναστική».
Ερωτάσθε:
1. Έχετε υπ’ όψιν σας τέτοιες προπαρασκευαστικές ενέργειες;
2. Πώς σκέπτεστε να αντιμετωπίσετε το ενδεχόμενο ενός πιθανού διχασμού της ελληνικής κοινωνίας ή ακόμα και εμφύλιας συρράξεως, δεδομένης της πολιτικής πρακτικής σας που οδηγεί τη μία κοινωνική τάξη απέναντι στην άλλη”.
Δεν τη θέλει τέτοια πρωθυπουργία ο Καρατζαφέρης. Δεν θέλει να συνδέσει το όνομα του με τις στάχτες ενός εμφυλίου. Για το λόγο αυτό όλα πρέπει να γίνουν σε είκοσι μέρες το πολύ. Τότε από το ύψωμα Κάμενικ, θα βλέπει την Παπαρήγα να υποχωρεί ηττημένη στην Αλβανία πριν πάει στην ΕΣΔΔ και τον Τσίπρα να εγκαθίσταται στην Γιουγκοσλαβία του Τίτο, καθώς παρεκκλίνει από τον ορθόδοξο μαρξισμό.
Για τον Σαμαρά δεν έχει αποφασίσει ακόμη: Γυάρος, Κάρπαθος ή Ικαρία είναι οι προτεινόμενοι τόποι εξορίας. Τον θέλει εντός της χώρας, διότι όταν εδραιωθεί στην εξουσία θα δείξει τη μεγαλοθυμία του. Θα μετατρέψει την ποινή του σε κατ’ οίκον περιορισμό, φθάνει αν αποκηρύξει τους πρώην αριστερούς και αριστερίζοντες, καθώς και όσους διάβαζαν τους ασήμαντους Πουλαντζά, Χορκχάιμερ, Αντόρνο, τους τυχάρπαστους Καντ, Χέγκελ, Νίτσε και αγνοούν επιδεικτικά το τιτάνιο συγγραφικό έργο του Άδωνι, του Βελόπουλου και του Λιακόπουλου.
Νικητής του εμφυλίου, θα πάρει ψήφο εμπιστοσύνης από τη Βουλή. Θα τον στηρίξουν όσοι θα έχουν απομείνει -και δεν έχουν αυτοεξορισθεί στα Κανάρια Νησιά- από το ΠΑΣΟΚ, η Ντόρα, η Έλσα  και οι τιμημένοι στα πεδία των μαχών βουλευτές του ΛΑΟΣ.  Οι βουλευτές των αντιμνημονιακών εκτός νόμου κομμάτων θα αντικατασταθούν από life & style πολιτευτές ανεξαρτήτως κομματικής προελεύσεως. Τα κριτήρια θα είναι να παρακολουθούν ανελλιπώς μεσημεριανάδικα, τούρκικα σίριαλ και τσόντες μόνο με ελληνίδες πρωταγωνίστριες. Οι γόνοι, επίγονοι και απόγονοι πολιτικών οικογενειών, οι κολλητοί κάθε εξουσίας και οι προσκολλώμενοι , εφόσον προσκυνήσουν τον Τράα, τον Τόμπσεν και τον Ράιχενμπαχ θα τύχουν ιδιαίτερα ευνοϊκής μεταχείρισης από το καρακαθεστώς.
Η εδραίωση της Κυβερνήσεως Καρατζαφέρη θα αποτελεί προϋπόθεση για την καταβολή της έβδομης δόσης από την τρόικα. Αν αυτό συμβεί αυτόματα θα αποδεσμευτούν άλλες 65 δανειακές άτοκες διακρατικές συμφωνίες…
Μ.Ο.

ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ: Ο διοικητής του Ταχυδρομικού Ταμιευτηρίου Κλέων Παπαδόπουλος, υπέγραψε την …απαλλαγή του από τα πεπραγμένα του ως διοίκηση, την ώρα που οι ζημιές τείνουν στα 500 εκ Ευρώ!

http://olympia.gr/2011/09/21/hellenic-post-bank-4/

Τι θα κάνει η αξιωματική αντιπολίτευση; Θα ανεχτεί αυτές τις μεθοδεύσεις πάνω στην δημόσια περιουσία αδιαμαρτύρητα; ΚΑΠΟΙΟΣ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΝΑ ΤΟΥΣ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΙ!

Το Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο δεν είναι απλά ένα “ίδρυμα”. Είναι ένας οργανισμός συνυφασμένος με τα όνειρα και τις ελπίδες των Ελλήνων για ένα καλύτερο αύριο. Ποιός δεν θυμάται την σχολική αποτεμίευση, τους κουμπαράδες που τους παίρναμε σαν παιδιά ή τους δίναμε στα παιδιά μας και περιμέναμε με λαχτάρα να γεμίσουν για να κάνουμε την κατάθεση και να πάρουμε στα χέρια μας το βιβλιάριο…
Εκτός από το συναισθηματικό δέσιμο, το Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο ήταν πάντα η “χρυσή αγελάδα” του τραπεζικού συστήματος, λόγω ακριβώς αυτής της ιδιαιτερότητας του. Ουδείς τολμούσε να το αγγίξει, είχε φοβερή ευρωστία επειδή ακριβώς ήταν ο θεματοφύλακας του μικροκαταθέτη.
Ακόμα και στην παγκόσμια θύελλα της Lehman, το ΤΤ επεδείκνυε θαυμαστά αποτελέσματα. Αδιάψευστος μάρτυρας, οι αριθμοί. Έτσι, κατά το 9μηνο του 2009, τα κέρδη του ιδρύματος ανέρχοντο στο ιλιγγιώδες ποσό των 160 εκ. Ευρώ! Πριν λοιπόν την αλλαγή της κυβέρνησης, τα μεγέθη προκαλούσαν αισιοδοξία όπως άλλωστε ήταν επόμενο.
Αυτά που ζούμε τα τελευταία δύο χρόνια, θα έπρεπε να έχουν εξοργίσει και τον πλέον καλόπιστο αναλυτή…
Το Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο, λίγο μετά την αλλαγή της διοίκησης, πούλησε το CDS χωρίς ακόμα να έχει απαντηθεί ΠΟΙΟΣ έδωσε την εντολή και ΠΟΙΟΣ το αγόρασε (επερώτηση Καμμένου)
Το Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο, άρχισε χορηγίες (ως κύριος χορηγός μάλιστα) σε συνέδρια που πρωταγωνιστούσε ο αδερφός του Πρωθυπουργού, Ανδρέας Α. Παπανδρέου. Ακόμα δεν έχει απαντηθεί ΠΟΣΑ χρήματα δόθηκαν ως “χορηγίες” και ΠΟΙΟΙ τα εισέπραξαν (επερώτηση Νικολόπουλου).
Το τραγικότερο όλων όμως, είναι οι ίδιοι οι αριθμοί. Στον πρώτο χρόνο της νέας διοίκησης, το Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο, για πρώτη φορά στην ιστορία του κατέγραψε ζημιές της τάξεως των 55,1 εκατ. ευρώ. Ουδείς όμως ασχολήθηκε με αυτό το πρωτοφανές για το ίδρυμα μέγεθος, όταν σε άλλες καταστάσεις θα είχαν ξηλωθεί διοικήσεις και θα είχαν επέμβει εσωτερικός έλεγχος και δικαιοσύνη. Τα ΜΜ”Ε” και οι οικονομικοί συντάκτες σιώπησαν, προφανώς από το διαφημιστικο Budget σε δύσκολες εποχές.
Και ερχόμαστε στο σήμερα, όπου ανακοινώθηκαν τα αποτελέσματα του εξαμήνου. Οι ζημιές εξαμήνου για το ΤΤ ανέρχονται στο ιλιγγιώδες, απίστευτο ποσό των 498,4 εκατ. ευρώ. Το ακούσατε κάπου;
Μισό δις Ευρώ ζημιές για το πρώτο μόλις εξάμηνο, σε ένα ίδρυμα που απλώς δεν επιτρέπεται, δε νοείται να έχει καν ζημία στην λειτουργία του. Ανακοινώνονται τα αποτελέσματα που θα έπρεπε να είχαν ενεργοποιήσει τις αρμόδιες ελεγκτικές αρχές και τον πολιτικό κόσμο αλλά ουδείς αντέδρασε!
Αντίθετα, είδαμε τον κύριο Κλέωνα Παπαδόπουλο στην ΔΕΘ να τρέχει ασθμαίνοντας πίσω από τον πρωθυπουργό και τα ΜΜ”Ε” να σιωπούν μπροστά σε αυτό το έγκλημα. Το λέμε ευθαρσώς: Εδώ συντελείται Εθνικό έγκλημα, εις βάρος του λαού, του μόχθου και της περιουσίας του. Μέσα σε απόλυτη σιωπή που παραπέμπει σε άθλια συναλλαγή αν όχι συνενοχή.
Όταν λοιπόν το ΔΣ του Ταχυδρομικού Ταμιευτηρίου και ο κύριος Κλέων Παπαδόπουλος υπογράφει την απαλλαγή του όπως επίσης των μελών και των ελεγκτών από κάθε ευθύνη αποζημίωσης για τα πεπραγμένα της διοίκησης ΤΟΥΣ, βγάλτε τα συμπεράσματα σας.

*Δείτε ακριβώς τι υπέγραψαν ο κύριος Κλέων Παπαδόπουλος, και τα μέλη του ΔΣ
Καλό θα είναι επιτέλους να υπάρξει παρέμβαση και αναχαίτιση. Είναι ξεκάθαρο τι συμβαίνει στο Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο και όποιος σιωπήσει θα συνθλιβεί στις συνειδήσεις του Ελληνικού λαού.
Ιδιαίτερα μετά τις επόμενες αποκαλύψεις που έρχονται και θα κλονίσουν το πολιτικό σύστημα της σήψης.
Διαβάστε και την προηγούμενη αποκάλυψη μας που σχετίζεται και με τα CDS: Ο κύριος Γεώργιος Χατζηνικολάου της TBANK (πρώην ASPIS BANK!! που “αγοράστηκε” από το ΤΤ) διορίστηκε ως υπεύθυνος της ρυθμιστικής αρχής για τα CDS! (ISDA)

Κι όμως τα κρατικοδίαιτα σεσημασμένα καθάρματα της διαφήμισης δεν αυτοκτονούν. Μόνο άνθρωποι με ευαισθησίες σαν τον Μιχάλη Κριάδη...

http://kourdistoportocali.com/default.aspx?pageid=7610

Μόνο τα κρατικοδίαιτα καθάρματα της διαφήμισης δεν έχουν λόγους να αυτοκτονήσουν.

Μιλάμε για τους γνωστούς και αγνώστους σεσημασμένους κηφήνες της διαφημιστικής αγοράς, οι οποίοι έγιναν μάγκες με τα πακέτα των κρατικών ΔΕΚΟ και τραπεζών.

Μια χούφτα σεσημασμένοι μεγαλοπαράγοντες-μεγαλονταβατζήδες της διαφήμισης οι οποίοι ξεπήδησαν με τις ευλογίες του σκοτεινού παρακράτους της μεταπολίτευσης, δημιουργώντας διαφημιστικά τέρατα τύπου Alter.

Αυτά τα σεσημασμένα καθάρματα που βγαίνουν από τις βίλες τους κάτω από την προστασία ομπρέλας από γορίλες, δεν έχουν κανένα λόγο να αυτοκτονήσουν και συνεχίζουν τις βρώμικες αρπαχτές με κρατικό χρήμα.

Και φυσικά δεν διαθέτουν τις ευαισθησίες του Μιχάλη Κριάδη, ο οποίος δεν άντεξε το βάρος των αριθμών...
Τέλος στην ζωή του έδωσε ο διευθύνων σύμβουλος της διαφημιστικής εταιρείας Vitamin, Μιχάλης Κριάδης πηδώντας από το μπαλκόνι του γραφείου του στο Μαρούσι. Σύμφωνα με την αστυνομία σήμερα το πρωί ο Μιχάλης Κριάδης άνοιξε το παράθυρο στο γραφείο του και πραγματοποίησε βουτιά θανάτου από τον τέταρτο όροφο.

Η εταιρία Vitamin δραστηριοποιούνταν στον χώρο του κινηματογράφου και συνεργαζόταν στενά με την Audiovisual. Ο ισολογισμός του 2010 για την εταιρεία εμφάνισε ζημιά της τάξεως των 400.000 ευρώ, ενώ οι συσσωρευμένες ζημιές έφταναν τις 576.000.

Η Vitamin βάσει του ίδιου ισολογισμού είχε προς είσπραξη στις 31 Δεκεμβρίου του 2010 4,8 εκατομμύρια ευρώ, από τα οποία τα 2,8 ήταν σε μεταχρονολογισμένες επιταγές.

Η Κρίση Πρελούδιο σε Έναν Νέο «Μεσοπόλεμο» Πολλών Ταχυτήτων; - του κ. Δημήτρη Φάρου, Διεθνολόγου

http://www.antifono.gr/portal/%CE%9A%CE%B1%CF%84%CE%B7%CE%B3%CE%BF%CF%81%CE%AF%CE%B5%CF%82/%CE%9A%CE%BF%CE%B9%CE%BD%CF%89%CE%BD%CE%AF%CE%B1-%CE%9F%CE%B9%CE%BA%CE%BF%CE%BD%CE%BF%CE%BC%CE%AF%CE%B1/%CE%86%CF%81%CE%B8%CF%81%CE%B1/3099-%CE%97-%CE%9A%CF%81%CE%AF%CF%83%CE%B7-%CE%A0%CF%81%CE%B5%CE%BB%CE%BF%CF%8D%CE%B4%CE%B9%CE%BF-%CF%83%CE%B5-%CE%88%CE%BD%CE%B1%CE%BD-%CE%9D%CE%AD%CE%BF-%CE%9C%CE%B5%CF%83%CE%BF%CF%80%CF%8C%CE%BB%CE%B5%CE%BC%CE%BF-%CE%A0%CE%BF%CE%BB%CE%BB%CF%8E%CE%BD-%CE%A4%CE%B1%CF%87%CF%85%CF%84%CE%AE%CF%84%CF%89%CE%BD.html

Η σημερινή παγκόσμια οικονομική κρίση παραλληλίζεται συχνά ως προς την έντασή της με το κραχ του ’29, ενώ, με τη σειρά της, γεωπολιτικά διαμορφώνει ένα σκηνικό ανάλογο του Μεσοπολέμου, το οποίο χαρακτηριζόταν από εθνική περιχαράκωση, διακρατικούς ανταγωνισμούς, εμπορικούς πολέμους και, κυρίως, σοβούσες κοινωνικές εντάσεις που οδήγησαν σε ριζικές πολιτικές ανακατατάξεις και ανατροπές στο εσωτερικό των κρατών.

Οι εξεγέρσεις στη Βόρεια Αφρική και τη Μέση Ανατολή – που συλλήβδην ομαδοποιήθηκαν κάτω από την ονομασία «Αραβική Άνοιξη» - πυροδοτήθηκαν σε μεγάλο βαθμό από την οικονομική κρίση. Γενικότερα, η κατάσταση θα μπορούσε να παραλληλιστεί με την κρίση νομιμοποίησης της δημοκρατίας και τη βίαια είσοδο των μαζών στην πολιτική σκηνή στην Ευρώπη κατά τις δεκαετίες του ’20 και του ’30.

Η διαπίστωση αυτή ισχύει ιδίως στις περιπτώσεις της Τυνησίας και της Αιγύπτου, που αποτελούν τις πιο «ανοικτές» στον παγκόσμιο ανταγωνισμό χώρες της περιοχής. Εκεί, η κρίση οδήγησε μέρος της νεολαίας με ανώτατη μόρφωση στην προλεταριοποίηση, ενώ η παγκόσμια έκτασή της κατέστησε μη ρεαλιστική λύση για τα στρώματα αυτά την μετανάστευση. Σε συνδυασμό με την ύπαρξη μεγάλων εξαθλιωμένων μαζών, αλλά και ομάδων θρησκευτικού ριζοσπαστισμού, το σκηνικό αυτό επιτάχυνε την απονομιμοποίηση των καθεστώτων της περιοχής. Η απονομιμοποίηση αυτή προήλθε από την αποτυχία του «εκσυγχρονισμού» που επαγγέλθηκαν τα μπααθικά και σοσιαλιστικά καθεστώτα, στο όνομα του αραβικού εθνικισμού. Μολονότι υποσχέθηκαν την κοινωνική και εθνική χειραφέτηση των χωρών τους, εκφυλίστηκαν, ιδίως μετά την δεκαετία του ’70, σε στρατοκρατικές ολιγαρχίες που μόνο στόχο είχαν την διαιώνισή τους στην εξουσία. Επίσης, αν και αρχικά υπήρξαν σημαιοφόροι στον αγώνα ενάντια στην δυτική αποικιοκρατία και μετα-αποικιοκρατία (βλ. Κίνημα Αδεσμεύτων), και του αγώνα των Παλαιστινίων στο όνομα του παναραβισμού, μετατράπηκαν, ουσιαστικά, σε βασικούς συνομιλητές και συμμάχους των ΗΠΑ, αλλά και του Ισραήλ, στην περιοχή. Η μετάλλαξη αυτή εκλήφθηκε ως «προδοτική» από τις μάζες και αύξησε το ακροατήριο του ισλαμιστικού φονταμενταλισμού. Η περίπτωση της μετανασερικής Αιγύπτου είναι χαρακτηριστική ως προς αυτό.

Η έκρηξη απονομιμοποίησης των καθεστώτων αυτών, της οποίας γίναμε θεατές πριν λίγους μήνες, πιθανόν να εισέρχεται στη δεύτερη φάση της με τα εκτεταμένα επεισόδια και την  επίθεση των διαδηλωτών στην ισραηλινή πρεσβεία στο Κάιρο, τα ξημερώματα της 10 Σεπτεμβρίου 2011. Μένει να δούμε την τελική πολιτική μορφή που θα λάβει η τρέχουσα αναταραχή στην περιοχή, την στιγμή, μάλιστα, που ο Τούρκος πρωθυπουργός Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν επιχειρεί να της προσδώσει «νέο-οθωμανικό» μανδύα και προσανατολισμό. Και εδώ θα πρέπει να παρατηρήσουμε ότι με τη στάση του απονομιμοποιεί ακόμη περισσότερο τα καθεστώτα των χωρών της περιοχής στα μάτια των ίδιων των υπηκόων τους, υπερθεματίζοντας ως προς την υπεράσπιση των δικαιωμάτων του ισλαμικού κόσμου έναντι του Ισραήλ και της Δύσης.

Θα πρέπει, βέβαια, να επισημάνουμε ότι το «παιχνίδι» σήμερα δεν παίζεται μόνο από κράτη, αλλά και από υπερεθνικές οντότητες, όπως η Ε.Ε. Επιπλέον, οι αλληλεπιδράσεις λαμβάνουν χώρα όχι μόνο εντός περιφερειών του πλανήτη, αλλά και ανάμεσα σε αυτές. Οι παγκόσμιες οικονομικές συνέπειες της κρίσης επιτείνουν την οικονομική περιχαράκωση και τον εμπορικό πόλεμο που σήμερα βλέπουμε να διεξάγεται, ιδιαίτερα ανάμεσα σε ΗΠΑ και Κίνα, θυμίζοντας τον ανταγωνισμό εμπορευμάτων και υποτιμήσεων του Μεσοπολέμου.

Η παρούσα χρηματοπιστωτική κρίση βρήκε την Ευρώπη σε μία φάση γενικότερης αμηχανίας: όχι μόνο γιατί έχει να αντιμετωπίσει προκλήσεις που θέτουν εν αμφιβόλω το τρέχον μοντέλο ανάπτυξης που ακολουθεί, αλλά και διότι αποδεικνύει την απροθυμία των μελών της να ρυθμίσουν το μέλλον τους με όρους κοινού συμφέροντος.

Κυρίως θα πρέπει να σταθούμε στην γερμανική πολιτική, γνωστή και ως «δομικός μερκαντιλισμός», η οποία κοντολογίς συνίσταται στην αυστηρή συγκράτηση των μισθών στο εσωτερικό της χώρας, τονώνοντας την ανταγωνιστικότητα των εξαγωγών και δημιουργώντας μεγάλο πλεόνασμα τρεχουσών συναλλαγών, πράγμα που καθιστά τα προϊόντα των υπολοίπων χωρών της ζώνης του ευρώ μη ανταγωνιστικά. Με τον τρόπο αυτό, η Γερμανία εκμεταλλεύεται τα ήδη μεγάλα πλεονεκτήματά της στο έπακρον όχι για να αυξήσει την ανάπτυξη στην Ε.Ε., αλλά για να παραγάγει προϊόντα χαμηλού κόστους, με στόχο να ανταγωνιστεί απευθείας τις ΗΠΑ και τις αναδυόμενες οικονομίες, όπως την Κίνα και την Ινδία.

Με την πολιτική, όμως, αυτή,  καθηλώνεται η ζήτηση και τίθεται εν αμφιβόλω το μεταπολεμικό ευρωπαϊκό κοινωνικό κράτος, χωρίς να αντικαθίσταται από κάποιο άλλο είδος «κοινωνικού συμβολαίου». Την ίδια στιγμή, βέβαια, μεγαλώνει η ανάγκη για πιθανά νέα πακέτα διάσωσης, τα οποία καλούνται να πληρώσουν όλο και πιο απρόθυμοι «πλούσιοι».

Δημιουργούνται, με αυτόν τον τρόπο, κενά και κοινωνικά χάσματα που συνοδεύονται από αισθήματα δυσαρέσκειας, ακόμα και απόσυρσης μεγάλων μαζών από την πολιτική διαδικασία, που μπορεί μακροπρόθεσμα να προκαλέσει ένα κενό σε πολιτικό επίπεδο. Στις ευρωπαϊκές χώρες το κοινωνικό ρήγμα μπορεί να μην επηρεάσει την πολιτική ισορροπία κατά τον μεσοπολεμικό τρόπο ή τις σημερινές εξελίξεις στην Μέση Ανατολή. Στη σύγχρονη εποχή, η επανάληψη απολυταρχικών φαινομένων στην Ευρώπη είναι, μάλλον σίγουρα απίθανη, ακόμη κι αν επαληθευθούν, ευφάνταστα για τα σημερινά δεδομένα, σενάρια περί διάλυσης της Ε.Ε.

Ωστόσο, το ρήγμα αυτό θα εσωτερικευθεί στις κοινωνίες, με θύμα την κοινωνική συνοχή και απόρροια την απόσυρση μεγάλων τμημάτων του πληθυσμού από την πολιτική διαδικασία . Τα κοινωνικά χάσματα στο εσωτερικό των κοινωνιών θα εκτονώνονται με μηδενιστικές εξάρσεις βίας, στις οποίες θα καταφεύγουν τα ραγδαία προλεταριοποιούμενα μεσαία στρώματα. Συνεπώς, αυτό από το οποίο κινδυνεύει η σύγχρονη δημοκρατία στην Ευρώπη δεν είναι τόσο μία απολυταρχική «έκρηξη», αλλά μία μεταμοντέρνα μηδενιστική … «έν-ρηξη» με συνεχώς βαθύτερα χάσματα – με τις κοινωνίες να περιέρχονται σε κατάσταση «μαύρης τρύπας».

Η κατάσταση στις ΗΠΑ είναι κάπως διαφορετική, καθώς το κοινωνικό ρήγμα έχει βρει μία πολιτική διέξοδο στα «Tea Parties», μέσα από τα οποία εκφράζεται ακριβώς η απροθυμία μεγάλων τμημάτων του πληθυσμού να ανεχθούν αναδιανεμητικές  λύσεις που να αφορούν το σύνολο της κοινωνίας. Ήδη, χρόνια τώρα, η μερίδα των Ρεπουμπλικάνων που μετέχει σε αυτά κατηγορούσε την κυβέρνηση του George W. Bush ως υπέρμετρα παρεμβατική για τα αμερικανικά δεδομένα («Big Government»). Αν και με τον Ομπάμα η απροθυμία γίνεται άγρια πολεμική, εν τούτοις τα «Tea Parties», δε φαίνεται να συνιστούν ακόμη εναλλακτική κυβερνητική πρόταση, αλλά απλά μία στείρα αντίδραση που στερεί τους Ρεπουμπλικάνους από τη διάθεση μετριοπάθειας για συνθέσεις. Ακόμη κι αν κάποιος από τους υποψηφίους που αυτά έχουν αναδείξει στο προσκήνιο λάβει τελικά το χρίσμα για την προεδρική αναμέτρηση του 2012, δεν αναμένεται να έχει την απαραίτητη αξιοπιστία ώστε να κερδίσει τους μετριοπαθείς και τους ανεξάρτητους, ιδίως μετά την πρόσφατη συνταγματική κρίση για το χρέος.

Σημαντική παάμετρος που θα επηρεάσει τις μελλοντικές εξελίξεις αποτελεί το γεγονός ότι η ανάδειξη των «Tea Parties» σηματοδοτεί μία ρήξη μέσα στο ίδιο το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα, η οποία δεν περιορίζεται μόνο σε οικονομικά ζητήματα, αλλά επεκτείνεται και σε ζητήματα αξιών.

Στο σημείο αυτό θα δανειστούμε τις καίριες διαπιστώσεις ενός σύγχρονου διανοητή, του Θεόδωρου Ι. Ζιάκα, ο οποίος στο παρακάτω απόσπασμα από το βιβλίο του «Ο Σύγχρονος Μηδενισμός» (σελ. 56) αναδεικνύει ανάγλυφα την ύπαρξη και το χαρακτήρα της εσωτερικής διαίρεσης στο Ρεπουμπλικανικό Κόμμα:

«Επειδή οι φιλελεύθεροι και αριστεροί “εκσυγχρονιστές”, εξαιτίας της αμιγούς νεωτερικής φύσης τους, δεν είναι διατεθειμένοι να τηρήσουν τις αναγκαίες αποστάσεις από τον σύγχρονο μηδενισμό, έδωσαν τη δυνατότητα στους “συντηρητικούς” αντιπάλους τους, στην Αμερική πρωτίστως, να οικειοποιηθούν τη διάχυτη αντιμηδενιστική ανησυχία των πιο “καθυστερημένων” λαϊκών στρωμάτων και να τους ανατρέψουν. Το νεοδεξιό κατεστημένο της προεδρίας Μπους του Β΄ προσπάθησε να επιβάλει διά της βίας τη “νεοταξική” στρατηγική, με πρόσχημα τον “πόλεμο εναντίον της τρομοκρατίας”. Κατόρθωσε έτσι να “αμαυρώσει” ανεπανόρθωτα την εικόνα της και να την οδηγήσει σε αδιέξοδα». (Ας μας επιτραπεί εδώ να σημειώσουμε ότι το παραπάνω βιβλίο αποτελεί απαραίτητο οδηγό για την ψηλάφηση των οντολογικών αιτίων και προεκτάσεων της κρίσης του δυτικού πολιτισμού).

Πραγματικά, οι πολιτικοί οι οποίοι θα μπορούσαν να θεωρηθούν προπάτορες των «Tea Parties» (ιδιαίτερα ο Ron Paul και ο Pat Buchanan) κατακεραύνωναν τους «νεοσυντηρητικούς» του George W. Bush ως «εισοδιστές» πρώην τροτσκιστές που στόχο είχαν να παρασύρουν την Αμερική σε μια σειρά πολέμους που δεν είχαν σχέση με το πραγματικό εθνικό της συμφέρον – με αποκορύφωμα τη σφοδρή αντίθεσή τους στον πόλεμο στο Ιράκ το 2003.

Το εσωτερικό αυτό ρήγμα «καλύφθηκε» τεχνηέντως στις προεδρικές εκλογές του 2008 με την κάθοδο του παράταιρου «διδύμου» ΜακΚαίην-Πάλιν. Όπως γράφαμε σε άρθρο μας την επαύριον της εκλογής Ομπάμα, (βλ., «στο πρόσωπο της τελευταίας, εκπροσωπήθηκε η “βαθιά Αμερική” που αντιτίθεται σε φιλελεύθερες πολιτικές για την μετανάστευση, τις αμβλώσεις, τα δικαιώματα των ομοφυλοφίλων, την αναδιανομή του εισοδήματος». Αντίθετα, ο ΜακΚαίην εμφανιζόταν «συντασσόμενος ακόμη και με τους Δημοκρατικούς σε νομοσχέδια σχετικά με τη νομιμοποίηση των παράνομων μεταναστών και την προστασία του περιβάλλοντος, δεν δίστασε να αντιταχθεί ακόμη και στις μειώσεις φόρων για τους πλουσίους, ένα θέμα-ταμπού για τους Ρεπουμπλικανούς». Εκεί, μάλιστα, όπου ο ΜακΚαίην ενστερνίζεται πλήρως την ατζέντα των  «νεοσυντηρητικών» είναι η εξωτερική πολιτική: επί George W. Bush ήταν υποστηρικτής του πολέμου στο Ιράκ και της συνέχισης της παραμονής των αμερικανικών στρατευμάτων εκεί, ενώ στήριξε και την συμμετοχή των ΗΠΑ στην επίθεση στη Λιβύη, επισκεπτόμενος, μάλιστα, τους εξεγερμένους.

Ωστόσο, με την εμφάνιση των «Tea Parties», το ρήγμα αυτό αποκτά και θεσμική μορφή. Να θυμίσουμε, για παράδειγμα, ότι ο ιδεολογικός  «πατέρας» των «Tea Parties», ο Ρον Πωλ, βουλευτής από το Τέξας, ήταν αντίθετος τόσο με τον πόλεμο ενάντια στο Ιράκ το 2003, όσο και ενάντια στη συμμετοχή των ΗΠΑ στην εφετινή επίθεση στη Λιβύη. Επίσης, το «νεοσυντηρητικό» Fox News, αν και στηρίζει σφόδρα τα «Tea Parties» και τους υποψηφίους τους (ιδίως λόγω του απηνούς του πολέμου ενάντια στην κοινωνικο-οικονομική ατζέντα του Ομπάμα), κρατάει, εντούτοις, σαφείς αποστάσεις από τον  Ρον Πωλ. Στην καλύτερη περίπτωση, το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα θα καταλήξει πάλι σε έναν «παράταιρο γάμο», συνδυάζοντας έναν «νεοσυντηρητικό» υποψήφιο πρόεδρο με έναν αντιπρόεδρο που θα συγκινεί το κοινό της «βαθιάς Αμερικής» (αν και είναι ακόμη νωρίς για ονοματολογία, μία επανάληψη του «διδύμου» ΜακΚαίην-Πάλιν θα ήταν π.χ. μία κάθοδος του Τεξανού Κυβερνήτη Ρικ Πέρρυ και της Μισέλ Μπάχμαν, βουλευτού από τη Μινεσότα).  Επίσης, πέρα από μία τέτοια, «εμβαλωματική», λύση, δεν πρέπει να αποκλείσουμε ούτε μία «εξωσυστημική» υποψηφιότητα, ούτε και μία επίσημη, μόνιμη διάσπαση του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος, την επομένη της ήττας του στις εκλογές του 2012 – την οποία θεωρούμε, με τα ως τώρα δεδομένα, ως το πιθανότερο ενδεχόμενο.

Συμπερασματικά, για τις ΗΠΑ, θα μπορούσαμε να πούμε πως η μεσοπολεμική αναλογία μόνο επιφανειακά αναδεικνύει τον Ομπάμα σε νέο … Φραγκλίνο Ρούζβελτ: το δικό του –οικολογικό, μεταξύ άλλων- «New Deal» δεν κατάφερε να αποτελέσει ένα στέρεο κοινωνικό συμβόλαιο, καθώς οι συμβιβασμοί στους οποίους αναγκάζεται να καταφύγει το μετατρέπουν σε … «μαντάρισμα» επισφαλών συναινέσεων. Αν επιβιώνει πολιτικά είναι επειδή το ρήγμα στο αντίπαλο στρατόπεδο μοιάζει να ριζοσπαστικοποιείται.

Αντί επιλόγου, παρατηρούμε ότι κάθε περιοχή της Γης βιώνει διαφορετικά το νέο μετα-μοντέρνο  «μεσοπολεμικό» σκηνικό, συναρτήσει όχι μόνο της οικονομικής της ζωτικότητας, αλλά και του επιπέδου ανάπτυξης του πολιτικού της συστήματος και της μετοχής αυτού στην κρίση της νεωτερικότητας. Όσο για την Ελλάδα, το συμπέρασμα - «προφητεία» του Κονδύλη, ότι ο δικός της μεταμοντερνισμός συνίσταται στο ότι αποτελεί μια στενή και παράμερη λωρίδα στο ευρύ φάσμα άλλων (από: «Η παρακμή του αστικού πολιτισμού»), μας οδηγεί να αντιληφθούμε, τουλάχιστον, ότι η παρασιτική μας μετοχή στο σκηνικό αυτό, μπορεί να βιωθεί μόνο ως κρίση – που σήμερα φτάνει σε παροξυσμό.

* Ο Δημήτρης Φάρος είναι διεθνολόγος

Οι Γερμανοί θέλουν ν’ανήκουν στην Ευρώπη; - Γράφει ο κ. Γεώργιος Π. Μαλούχος

http://kapistri.blogspot.com/2011/09/blog-post_4101.html

Λέμε όσα λέμε για τους δικούς μας πολιτικούς και τον τρόπο που στέκονται απέναντι στην κρίση. Αλλοι επικρίνουν την κυβέρνηση για τις επιδόσεις της, άλλοι την αντιπολίτευση για τη στάση της, άλλοι κατακρίνουν εκείνους που κρίνουν κοκ. Ευτυχώς. Γιατί όσο κι αν διαφωνεί ο κ. Βενιζέλος, ο ελεύθερος λόγος, που υπάρχει ακόμα σ΄ αυτόν τον τόπο, έστω και σε
υπερεπάρκεια, είναι ένα πολύτιμο αγαθό: χίλιες φορές καλύτερα στο χωριό του Αστερίξ, παρά στη μοναδική αλήθεια της εξουσίας. Το παράδοξο όμως είναι ότι, ενώ στο δημόσιο διάλογο για τα ελληνικά πεπραγμένα ενίοτε τα επιχειρήματα αντικαθίστανται με το ψάρι που βρωμάει και σου ρχεται στο κεφάλι, όταν αναφερόμαστε στο δήθεν «σοβαρό» Βερολίνο, τα πράγματα είναι τρισχειρότερα.
Με κάποιο μαγικό τρόπο, ίσως λόγω δέους, ίσως λόγω ενός - βάσιμου αλλά υπερβολικού - ενοχικού συνδρόμου, ίσως λόγω φόβου, η δημόσια συζήτηση και στην Ελλάδα και αλλού, έχει όλο αυτό τον καιρό περιβάλλει τη γερμανική πολιτική με μια ακατανόητη ασπίδα προστασίας. Κι όμως, ειδικά αυτή την ώρα, το επίπεδο και η σοβαρότητα της γερμανικής πολιτικής απέναντι σε όσα συμβαίνουν, βρίσκονται περίπου κάτω από το μηδέν. Οι πολιτικοί τους, θα τολμούσε τελικά κανείς να πει, είναι χειρότεροι ακόμα και από τους δικούς μας: δεν ξέρουν ούτε τι λένε, ούτε τι κάνουν. Και ηγούνται όχι μόνον της χώρας τους, αλλά όλης της Ευρώπης.
Μονό τις τελευταίες δύο εβδομάδες, η κυβέρνηση Μέρκελ εξέπεμψε όλων των ειδών τα αντιφατικά μεταξύ τους μηνύματα, σε όλα τα επίπεδα. Η ίδια η καγκελάριος έχει, είτε με δηλώσεις είτε με διαρροές της καγκελαρίας, αλλάξει στάση δυο τρεις φορές σε μείζονα ζητήματα, με κορυφαίο το αν υπάρχει ενδεχόμενο η Ελλάδα να φύγει από το ευρώ. Οι υπουργοί της αλληλοδιαψεύδονται διαρκώς. Για να μην μιλήσει κανείς για τους συμβούλους τους, όπου εκεί, επικρατεί πραγματικά το χάος.
Η πολιτική εξαφάνιση του αντικαγκελάριου υπουργού Οικονομίας μετά τις εκλογές του Βερολίνου, συνέτεινε ακόμα περισσότερο στον πανικό. Το κόμμα του ανθρώπου που φιλοδοξούσε – και εν μέρη πέτυχε – να επιβάλλει μια ακραία επιθετική κι επικίνδυνη για το μέλλον του ευρώ συνολικά γραμμή, το κατάπιε ο χάρος. Και, πριν περάσουν 48 ώρες από εκείνη την ευτυχή στιγμή, άρχισε ξαφνικά να αναδύεται από το Βερολίνο ένα νέο σενάριο για την αντιμετώπιση της κρίσης: το «κούρεμα» του ελληνικού χρέους και η ταυτόχρονη παραμονή της Ελλάδας στην ευρωζώνη.
Μα για τους Γερμανούς, αυτό, δηλαδή το μόνο ρεαλιστικό σενάριο με τις μικρότερες δυνατές επιπτώσεις για όλους, ήταν κάτι που όποιος τολμούσε να το πει μέχρι σήμερα, ήταν περίπου σα να βρίζει τα θεία μέσα στην εκκλησία… Και τώρα, εντελώς ξαφνικά, όχι μόνον φαίνεται η ιδέα να αρέσει στην καγκελαρία, αλλά και να την έχει ήδη βάλει μπρος το γραφείο του κ. Σόιμπλε!... Αυτά είπαν μόλις χθες οι ίδιοι!...
Η γερμανική κυβέρνηση στέλνει το μήνυμα ότι προετοιμάζει μια στροφή 180 μοιρών, που, αν πραγματοποιηθεί, θα αλλάξει εντελώς τα δεδομένα. Γιατί τα δεδομένα, αυτά που έχει επιβάλλει όλο αυτό τον καιρό η εθνικιστική τυφλή πρωσική ακαμψία του Βερολίνου, απλώς δεν οδηγούν πουθενά αλλού πλην την καταστροφής.
Σύμφωνα με το ίδιο το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, το ελληνικό χρέος, του χρόνου, θα αγγίξει το 189%, ενώ η αρχική πρόβλεψη ήταν το – ήδη τερατώδες – 172%. Και μόνον αυτή η πρόβλεψη, καθιστά το σύνολο του σχεδιασμού που έχει εκπονηθεί εκτός πάσης πραγματικότητας: είναι σαν να θέλεις να περάσεις ένα φορτηγό ύψους 2,5 μέτρων κάτω από μια μεγάλη μπετονένια γέφυρα ύψους 2. Δεν θα περάσει ποτέ. Θα διαλυθεί πάνω της…
Οταν ο Τίμοθι Γκάιτνερ, μόλις πριν από λίγες ημέρες προσπαθούσε να τους ξυπνήσει, η γερμανική αντίδραση ήταν και πάλι στενοκέφαλη, δασκαλίστικη, εθνικιστική και, εν τέλει, το κυριότερο, ανόητη. Αλλά τώρα, που στο Βερολίνο έχουν αρχίσει πια να καταλαβαίνουν τι κάνουν, βλέπουν ότι το φορτηγό είναι πολύ πιθανό να μην έχει μόνον ελληνικές πινακίδες…
Κι έτσι, μπορεί στη γερμανική πρωτεύουσα πολιτικοί και άλλοι παράγοντες, και σε μεγάλο βαθμό δικαίως, να είναι έξαλλοι με την Αθήνα, η οποία ασυζητητί οφείλει να κάνει πλέον τις βαθιές πραγματικές τομές ειδικά στο δημόσιο τομέα, όμως, την ίδια στιγμή, είναι πια εξίσου έξαλλοι και με την Αγκελα Μέρκελ: ο πάλαι ποτέ «μύθος» της καταρρέει και ουδείς αμφιβάλλει πια ότι τα έχει κάνει κυριολεκτικά μαντάρα.
Στη χώρα της, όσοι δεν θέλουν άλλη βοήθεια για την Ελλάδα και θέλουν «να τελειώνουν», χωρίς να πολυνοιάζονται για τις ευρύτερες συνέπειες, τη δείχνουν με το δάχτυλο επειδή «βοηθάει» ακόμα. Το ίδιο ακριβώς όμως συμβαίνει και με εκείνους που βρίσκονται στον αντίποδα και επικρίνουν σφόδρα την κυβέρνησή της είτε ως ανίκανη, είτε επειδή ασκεί μια καθαρά γερμανική και καθόλου ευρωπαική πολιτική, όπως, μεταξύ άλλων, οι σοσιαλδημοκράτες, αλλά και οι τρεις πρώην καγκελάριοι Σμιτ, Κολ και Σρέντερ.
Με τη μικροπολιτική της, η Μέρκελ κατάφερε να τους έχει όλους απέναντί της. Απλώς, κάποιοι ακόμα δεν έχουν συνειδητοποιήσει το πραγματικό, το ουσιώδες γιατί: επειδή πίσω από την παταγώδη αποτυχία της καγκελαρίου κρύβεται η επιμονή της να χτίσει «στη ζούλα», μέσα από το ελληνικό – και όχι μόνον – πρόβλημα χρέους μια γερμανική Ευρώπη, που θα λειτουργεί με τις προδιαγραφές και τους στόχους της γερμανικής πλεονασματικότητας.
Κάτι που απλώς δεν μπορεί να γίνει, όση «κινεζοποίηση» κι αν επιχειρήσει να επιβάλλει στους λαούς της Ευρώπης το Βερολίνο, όσους «ΟΤΕ» ή τράπεζες κι  ότι άλλο καταφέρει να αρπάξει μέσα από προγράμματα «βοήθειας» – και αυτό ασφαλώς δεν αφορά μόνο την Ελλάδα – κάθε άλλο μάλιστα…
Η Ελλάδα βρίσκεται μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας γιατί εκεί την οδήγησαν οι δικές της τεράστιες ευθύνες, που είναι αναντίρρητες.
Τι γίνεται όμως με την Ισπανία ή με την Ιταλία; Σοβαρολογεί ακόμα κανείς ότι και γι αυτές φταίει η Ελλάδα; Και όχι η επίμονη γερμανική άρνηση σε μια κοινή ευρωπαική πολιτική αντιμετώπισης του χρέους με συνθήκες και τρόπους που δεν θα οδηγήσουν ολόκληρες χώρες, και μαζί και την ευρωζώνη, στη διάλυση;
Ενδεχόμενη, αν και όχι πολύ πιθανή, πρόωρη πτώση της Αγκελα Μέρκελ από την καγκελαρία ίσως θα ήταν μια πολύ θετική εξέλιξη όχι μόνον για την Ελλάδα, αλλά για όλη την Ευρώπη, την οποία η ηγεμονική πολιτική του Βερολίνου - κι όχι το χρέος της Αθήνας αλλά ο τρόπος που το χειρίστηκε το Βερολίνο - έχει φέρει στο χείλος του γκρεμού.
Ηδη η Ισπανία είναι η τέταρτη χώρα (και πολύ μεγάλη) της ευρωζώνης, που «φλερτάρει» κι εκείνη πλέον με το μηχανισμό σύμφωνα με τον πρωθυπουργό της, ενώ η Ιταλία, στην οποία άρχισε ήδη η επίθεση, ζητά καθημερινά και απεγνωσμένα ευρωομόλογο. Γι αυτά φταίει η Αθήνα, που δεν πετυχαίνει τους δολοφονικούς στόχους που με το πιστόλι στον κρόταφο έθεσε η γερμανική πολιτική;
Πρόωρη πτώση της Μέρκελ δεν αποκλείεται. Και, αν συμβεί, τουλάχιστον για την Ελλάδα, και κατά πάσα πιθανότητα για το σύνολο της ευρωζώνης, χειρότερα δεν μπορεί να είναι.
Το χειρότερο δυνατό σενάριο είναι να φέρει μια καθολική «επίθεση» των «αγορών» την οποία ουδείς θα μπορεί να διαχειριστεί – αυτό ακριβώς συμβαίνει στην πραγματικότητα και τώρα, αλλά, τότε, το ψυχολογικό στοιχείο χάους θα είναι ακόμα πιο έντονο και θα έχει και αντίστοιχες επιπτώσεις, πιθανόν ορατά πια ανεξέλεγκτες.
Το καλύτερο δυνατό σενάριο, θα είναι να προκύψει μια νέα γερμανική κυβέρνηση η οποία θα προσανατολιστεί σε αυτό που ζήτησε πρόσφατα, μετά από πολλούς άλλους, και ο πρώην καγκελάριος Γκέρχαρντ Σρέντερ: τη δημιουργία πραγματικών «Ηνωμένων Πολιτειών της Ευρώπης», μέσα από εντελώς διαφορετική, κοινή διαχείριση του χρέους και με την παροχή μιας ρεαλιστικής προθεσμίας στην Ελλάδα και τις άλλες χώρες για πραγματική προσαρμογή και όχι για νομοτελειακή ασφυξία.
Ο ίδιος υπενθύμισε στους συμπατριώτες του, μιλώντας στον Σπίγκελ, ότι είναι βλαπτική για όλους αυτού του είδους η κριτική που γίνεται στην Ελλάδα και ότι κάποιος πρέπει να τους θυμίσει τα υπεβολικά οφέλη που αποκόμισε η ίδια η Γερμανία από το κοινό νόμισμα σε σχέση με όλους τους άλλους λαούς της ευρωζώνης. Κι αυτό, μάλιστα, τη στιγμή που η ηγεμονική πολιτική Μέρκελ έχει ήδη αποτυπώσει τα πρώτα σημάδια στασιμότητας και μέσα στην ίδια τη Γερμανία.
Το τι απ’ όλα αυτά θα γίνει στο τέλος, ουδείς το γνωρίζει σήμερα. Αργά ή γρήγορα, πάντως, η Γερμανία θα έρθει μπροστά στο μόνο αληθινό και ουσιώδες ερώτημα: το αν θέλει η ίδια να μείνει στην Ευρώπη, ή αν θέλει να κάνει το δικό της δρόμο.
Γιατί πολύ σύντομα θα γίνει οριστικά, αμετάκλητα και απ’ όλους κατανοητό ότι ακόμα και με ενδεχόμενη έξοδο της Ελλάδας από το ευρώ, τίποτα απολύτως δεν θα λυθεί, από τη στιγμή που η πολιτική του Βερολίνου, δίνοντας το πλήρες ελεύθερο στις «αγορές», στραγγαλίζει ήδη και μια σειρά άλλες χώρες που δεν μπορούν να ανταπεξέλθουν στις απαιτήσεις και τις προδιαγραφές του. Κι όχι αμελητέες χώρες: την Ισπανία, την Ιταλία, ίσως, στο βάθος όλων αυτών, ακόμα και την ίδια τη Γαλλία.
Η Γερμανία χρησιμοποίησε ως άλλοθι του ηγεμονισμού της την Ελλάδα και τις πράγματι πολύ μεγάλες ευθύνες της. Αλλά, τώρα, έρχεται πια η στιγμή της αλήθειας για όλους. Θα πάρει ο καθένας τις τελικές ευθύνες του και, τότε, θα δούμε αν και κατά πόσο η Ελλάδα ήταν το πραγματικό πρόβλημα ή, αντίθετα, αν ήταν κυρίως το πρόσχημα για μια γερμανική Ευρώπη. Αυτό είναι που θα κριθεί. Και όσο πιο γρήγορα κριθεί, τόσο καλύτερα για όλους.
Πρέπει επιτέλους να αποφασίσει η Γερμανία αν ανήκει, ή όχι στην Ευρώπη. Γιατί, αυτό που τόσο καιρό παλεύει, το να της ανήκει η Ευρώπη, όχι μόνον δεν της βγήκε, αλλά κινδυνεύει να μας οδηγήσει όλους στην καταστροφή.

Η Βαβυλωνία της ΟΡΓΗΣ... - Του κ. Θύμιου Παπανικολάου

http://harryklynn.blogspot.com/2011/09/blog-post_21.html

"Ρεσάλτο"

   

Για πρώτη φορά, ίσως, στην ιστορία, τόσο συσσωρευμένη και συμπιεσμένη λαϊκή ΟΡΓΗ δεν εκδηλώνεται σε συνειδητή Οργανωμένη Πράξη, παρά μόνο λεκτικά. Εκδηλώνεται σε μια Βαβυλωνία οργισμένης λεκτικής περιγραφής και καταδίκης της δωσίλογης κυβέρνησης, του πολιτικού κόσμου, της καθεστωτικής παρακμής και του εφιάλτη της καταστροφής και του αφανισμού μας που ΖΟΥΜΕ…

Ακόμα και τα «αυθόρμητα», «τυφλά» ξεσπάσματα (πλατείες κ.λπ) έχουν σπασμωδικό και...

επεισοδιακό χαρακτήρα, χωρίς συνέχεια και δίχως να αφήνουν κάποια σοβαρά πολιτικά και οργανωτικά ίχνη- κεκτημένα: Ατμός που χάνεται και πυροδοτεί περαιτέρω το Μεγάλο Θυμό, συνακόλουθα την οργισμένη, ατομική μας λεκτική έξαρση, η οποία παραμένοντας σε ατομικό επίπεδο ισοδυναμεί με εκτόνωση…

Τέτοιες καταστάσεις βολεύουν μια χαρά το καθεστώς. Το βολεύει να διαθλάται η λαϊκή οργή σε ατομικά αναθέματα και κατάρες, σε αγελαίες εκφορτίσεις, σε τυφλές εκρήξεις του λαού ο οποίος, όταν θα επιτίθενται οι δυνάμεις καταστολής, θα αναζητά τη σωτηρία του στην τρεχάλα των ποδιών του…

Σήμερα, μάλιστα, έχει αναχθεί σε επιστήμη η προώθηση της αγελαίας, τυφλής, ατομικιστικής έκρηξης: Η «ατομική εξέγερση», η ατομική απόρριψη του καθεστώτος και τα «ατομικά πυρά» εναντίον του.

Τέτοιες είναι και οι «μαζικές εξεγέρσεις» που κυριαρχούνται ΟΧΙ από τις συνειδητές πολιτικές και οργανωτικές ορίζουσες, αλλά από τις τυφλές (ψυχολογικές) ορίζουσες της ψευδούς συνείδησης του εξεγερμένου ατομικισμού.

Αυτά πολύ εύκολα καναλιζάρονται, χειραγωγούνται και ακόμα: Παρέχουν το γόνιμο έδαφος για ποικίλες προβοκάτσιες των καθεστωτικών μηχανισμών, αλλά και άλλες πολύχρωμες ΚΑΤΑΣΚΕΥΕΣ πλήθους πολιτικών τυχοδιωκτών…

Οι διεθνείς μηχανισμοί της Νέας Τάξης και τα πολιτικά τους όργανα σε κάθε χώρα μπορούν να παίζουν και να προωθούν αυτό το παιχνίδι της εξέγερσης των ατομικοτήτων, ακριβώς διότι έχουν αλωθεί τα πολιτικά υποκείμενα, οι κοινωνικές συλλογικότητες, κάθε κύτταρο ΚΟΙΝΟΤΙΣΜΟΥ.

Με την άλωση αυτών των κοινωνικών και πολιτικών ιμάντων οι λαοί δεν έχουν στηρίγματα για να κινητοποιηθούν οργανωμένα, με στόχους και προοπτικές.

Για να μπει κάποιος σε σκληρούς αγώνες θέλει θεμέλια, Πίστη σε στόχους και προοπτικές του αγώνα. Οι αγώνες και κυρίως οι εξεγέρσεις δεν είναι παιχνίδια ατομικής έκρηξης και τρεχάλες δίχως Πολιτική και Οργάνωση…

Συνεπώς, όταν απουσιάζουν παντελώς τα πολιτικά επαναστατικά υποκείμενα, τα κύτταρα συλλογικότητας και οι ιμάντες της κοινοτικής δράσης, τότε αυτό που απομένει είναι οι τυφλές και αγελαίες λαϊκές εκρήξεις: Εκρήξεις που απλώς αποτελούν το αθροιστικό σύνολο των «ατομικών εξεγέρσεων»…

Το μεγάλο ιστορικό έγκλημα που έχει συντελεστεί είναι η μετάλλαξη και ενσωμάτωση στους μηχανισμούς της Νέας Τάξης της παραδοσιακής αριστεράς: Κυρίως της Σοσιαλδημοκρατικής, και ευρωκομμουνιστικής και των πολύχρωμων «αριστερίστικων» ποικιλιών τους.

Αυτή η «αριστερά» έπαψε να είναι Αριστερά. Απλώς έγινε ο διαχειριστής της αγωνιστικής αριστερής κληρονομιάς, ο αμείλικτος καταστροφέας αυτής της κληρονομιάς και των επαναστατικών παραδόσεων, καθώς και όλων των ιστορικών κατακτήσεων της Αριστεράς, ο φθονερός και μοχθηρός ροπαλοφόρος (ιδεολογικός και πολιτικός) της Νέας Τάξης.

Ας κάνουμε μια απλή υπόθεση εργασίας: Αν σήμερα υπήρχε Αριστερά στην αυθεντική της ιστορική παράδοση (έστω και στη ρεφορμιστική της εκδοχή) ΟΧΙ μόνο η κυβέρνηση αυτή θα είχε γκρεμιστεί, σαν χάρτινος πύργος, αλλά θα είχε γκρεμιστεί ολόκληρο το σάπιο καπιταλιστικό καθεστώς.

Μέσα σε τέτοιες συνθήκες κατάρρευσης του συστήματος, βάρβαρης λεηλασίας και χρεοκοπίας των λαών, χωρίς ιστορικό προηγούμενο, αλλά και τέτοιας συσσωρευμένης, διογκωμένης και συμπιεσμένης λαϊκής ΟΡΓΗΣ, θα είχαν εδραιωθεί, γιγαντωθεί και Οργανωθεί τα λαϊκά κινήματα σε δικές τους, πανίσχυρες μορφές κοινοτισμού, δηλαδή ΛΑΪΚΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ…

Τα υπάρχοντα «αριστερά» κόμματα, όμως, τα φτύνουν πλέον οι πάντες και αγωνίζονται απεγνωσμένα να ψαρέψουν ψηφοφόρους και να κρατήσουν τις δραματικά ισχνές δυνάμεις τους..

ΑΥΤΟ ΑΠΟΤΕΛΕΙ τη μεγαλύτερη και πιο κατηγορηματική απόδειξη ότι δεν υπάρχει Αριστερά…

Επιβεβαιώνει όμως και κάτι άλλο πολύ σημαντικό: Ότι χωρίς ΑΡΙΣΤΕΡΑ και χωρίς την αναστύλωση της αγωνιστικής ιστορίας της και των επαναστατικών της παραδόσεων δεν υπάρχει καμιά σωτηρία…

Πάνω σε αυτό θα μιλήσουμε στη συνέχεια…

Α-Π-Ι-Σ-Τ-Ε-Υ-Τ-Ο! Mέσω τροπολογίας φορολογούν και τα μαντριά με τα πρόβατα των κτηνοτρόφων!!!!!

http://citypress-gr.blogspot.com/2011/09/blog-post_2125.html

Μέσω τροπολογίας που κατέθεσαν απόψε στην Βουλή φορολογούν και τα μαντριά με τα πρόβατα των κτηνοτρόφων που καλούνται να πληρώσουν 4 ευρώ το τετραγωνικό μέσω των λογαριασμών της ΔΕΗ !!!

(ευτυχώς την γλύτωσαν τα κοτέτσια !)

Σύμφωνα με πληροφορίες μας

η ΝΔ θα καταθέσει αίτηση ονομαστικής ψηφοφορίας για την τροπολογία που αφορά στο θέμα αυτό και αναφέρεται στη δυσβάστακτη φορολογία που επιβάλλεται στην ακίνητη περιουσία μέσο των λογαριασμών της ΔΕΗ.

Και όλα αυτά όπως αναφέρει και η εισηγητική έκθεση της τροπολογίας « για επιτακτικούς λόγους εθνικού συμφέροντος «..επιβάλλεται ειδικό τέλος υπέρ του δημοσίου για ηλεκτροδοτούμενες σε ηλεκτρική η εμπορική χρήση..» ακίνητα

http://exomatiakaivlepo.blogspot.com/2011/09/blog-post_5153.html

عندما اجتمع مصريات… mr. Tsakas! - του κ. Διονύση Δεσύλλα από το sday.gr

http://www.sday.gr/Articles-SDay/Dionysis-Desylas/%D8%B9%D9%86%D8%AF%D9%85%D8%A7-%D8%A7%D8%AC%D8%AA%D9%85%D8%B9-%D9%85%D8%B5%D8%B1%D9%8A%D8%A7%D8%AA%E2%80%A6-mr--Tsakas-.aspx

Θέλετε μετάφραση; «Όταν στη ζωή μας μπήκε ο κ. Τσάκας», είναι ο τίτλος του κειμένου, αλλά στη γλώσσα του πρίγκιπα Σουλτάν. Ο Διονύσης Δεσύλλας γράφει στο sday.gr με στυλ… αραβικό!

• 

next previous

 Ξαφνικά στη ζωή μας μπήκε ο  Βλάσης Τσάκας. Ενας άνθρωπος που εμφανίστηκε από το πουθενά, με ταξί στα γραφεία της ΠΑΕ Παναθηναϊκός, κατέθεσε πρόταση για το πλειοψηφικό πακέτο της ΠΑΕ από τον πρίγκιπα της Σαουδικής Αραβίας, Σουλτάν (τον 7ο παρακαλώ) και έκανε λόγο, έτσι ξερά, για 220 εκατομμύρια ευρώ! Μια πρόταση, η οποία, όπως τονίζει και η ΠΑΕ, έχει υπογραφή και τη σφραγίδα και πλέον η οικογένεια Βαρδινογιάννη καλείται να πάρει την απόφασή της.

 

Όλα αυτά, φυσικά, τη στιγμή που νωρίτερα, ο Ανδρέας Βγενόπουλος τόνιζε ότι ο μοναδικός αδιαπραγμάτευτος όρος για να προχωρήσει το deal είναι η ΓΗΠΕΛ και οι εγγυήσεις από τον μεγαλομέτοχο…

 

Τι θα γίνει από εδώ και στο εξής, ο… Σουλτάν, ο Βαρδινογιάννης, ο Τσάκας και η ψυχή τους το γνωρίζουν. Εγώ θέλω να θέσω, μόνο, μερικά ερωτήματα;

 

*Πως γίνεται, ξαφνικά, ένα ωραίο πρωί να εμφανίζεται ένας κύριος, ο οποίος ισχυρίζεται ότι έχει πρόταση από πρίγκιπα και το απόγευμα να πηγαίνει στα γραφεία της ΠΑΕ για να δώσει τα επίσημα έγγραφα, χωρίς καν να έχει μιλήσει με τον μεγαλομέτοχο και να μεταβιβάσει την όποια πρόταση;

 

*Ο εκπρόσωπος του ζάμπλουτου πρίγκηπα από τη Σαουδική Αραβία είναι ένας άνθρωπος που ξαφνικά πηγαίνει να μεταφέρει την πρότασή του, με ταξί λέγοντας, μάλιστα, στον οδηγό «πάω στον Παναθηναϊκό να πάρω φανέλες» (!);

 

*Πως ένας άνθρωπος- στον κ. Τσάκα αναφέρομαι- από υπάλληλος σε ξενοδοχείο και διευθυντής αργότερα, εμφανίζεται ως «ο άνθρωπος του πρίγκιπα» που θα σώσει την ΠΑΕ Παναθηναϊκός, δίνοντας ένα πακτωλό χρημάτων από τον κ. Σουλτάν;

 

*Είναι ποτέ δυνατόν ολόκληρος διάδοχος του θρόνου της Σαουδικής Αραβίας να λειτουργεί με μεσάζοντα έναν κύριο, ο οποίος έχει, το λιγότερο, αμφιλεγόμενο παρελθόν (υπόθεση ΠΑΟΚ το 2001…);

 

Ας μην επιχειρήσουμε να προλάβουμε τα γεγονότα και ας είμαστε επιφυλακτικοί. Αναρωτιέμαι, πάντως, αν η «βιώσιμη λύση», για την οποία έχει κάνει λόγο ο Γιάννης Βαρδινογιάννης είναι ο πρίγκιπας που στέλνει, μέσω του κ. Τσάκα, την πρότασή του… 

 

Καλό σας απόγευμα και… Salaam Alaikum!

Για επικοινωνία: dionisis_d@hotmail.com

Είσαστε το κράτος του Ψωμιάδη - του κ. Κώστα Βαξεβάνη

http://www.koutipandoras.gr/?p=9471

Ο Μάκης Ψωμιάδης είναι και πάλι ελεύθερος. Περπατά με το πούρο του, και τινάζει τη στάχτη του, τις βρωμιές του πάνω στην ελληνική κοινωνία. Ελεύθερος. Η φράση του πριν μερικές μέρες, «είμαι πολιτικός κρατούμενος» δεν ήταν η μοναδική κοροϊδία. Σήμερα βγάζει τη γλώσσα απέναντι στη Δικαιοσύνη που τον υπηρέτησε όσο κανείς. Με εξαίρεση ίσως την ελληνική αστυνομία, από την οποία κατά καιρούς στρατολόγησε συνεργάτες και εξασφάλισε κάλυψη
Ναι, ο Μάκης Ψωμιάδης είναι ασύλληπτος, ακόμη και αν χρειαστεί να γίνει κάτι πρωτοφανές νομικά.
Ο ανακριτής κ. Κασσίμης, ο οποίος εξέδωσε εναντίον του ένταλμα σύλληψης, επειδή συμφώνησε πως οι κατηγορίες της εισαγγελέως Πόπης Παπανδρέου ήταν στοιχειοθετημένες, τον άφησε ελεύθερο. Το επιχείρημα είναι πως δεν είναι ύποπτος φυγής. Αυτός που καταζητούνταν τρεις μήνες δεν είναι ύποπτος φυγής. Τότε ποιος είναι. Τα πιτσιρίκια με τις στρακαστρούκες; Οι πορτοφολάδες; Τα πρεζόνια που προφυλακίζουν;
Για να προφυλακιστεί κάποιος, λέει ο νόμος, πρέπει να υπάρχουν ενδείξεις ενοχής και να είναι ύποπτος φυγής. Για τον Ψωμιάδη υπήρχαν ενδείξεις ενοχής. Γι’ αυτό ο ίδιος ο ανακριτής έβγαλε ένταλμα σύλληψης. Για το αν είναι ύποπτος φυγής δεν μπαίνει θέμα. Διέφευγε τρεις μήνες.
Τι συνέβη λοιπόν; Ποιος νόμος εφαρμόστηκε; Ποια ντροπή θα σταματήσει τον κατήφορο της αυτοδιοίκητης και ανεξάρτητης Δικαιοσύνης;
Ο Μάκης Ψωμιάδης είναι ελεύθερος. Όπως τόσες άλλες φορές. Όταν πριν από μερικές μέρες συνελήφθη, με τις χειροπέδες στα χέρια, δεν ήταν ο ασύλληπτος Μάκης.Ήταν κάποιος που πίστευε πως μπορεί όλα να έχουν τελειώσει. Αυτό πίστευαν και όσοι ήθελαν να μιλήσουν. Τώρα όλοι ξέρουν πως τίποτα δεν άλλαξε. Τα στόματα κλείνουν. Ο Μάκης είναι ελεύθερος. Παντοδύναμος ακόμη και μπροστά στην Δικαιοσύνη που δεν ξέρει να αποδίδεται. Που δεν θέλει να αποδίδεται.
Η εγγύηση για την απελευθέρωση του είναι 600.000 ευρώ. Μόνο που ο Μάκης Ψωμιάδης εμφανίζεται χωρίς καταθέσεις και εισοδήματα. Παίρνει λοιπόν το ελληνικό κράτος μαύρα χρήματα από τον Ψωμιάδη;
Πρέπει να απαντήσει μάλλον ο ανακριτής. Ο Μάκης δεν χρειάζεται να απαντήσει σε τίποτα. Κάνει αυτό που έκανε πάντα.
Ίσως σήμερα κιόλας, ο Μάκης χρησιμοποιήσει του μπράβους και ένα μπουκάλι για να βιάσει κάποιον όπως στο ηχητικό που μεταδώσαμε στο Κουτί της Πανδώρας. Ίσως αποφασίσει πως πρέπει να μας δώσει ένα μάθημα.
Υπάρχουν άνθρωποι που αντέχουν. Ετσι κύριε ανακριτά;

Και ο Καντάφι κρύβεται βρε Γιώργο, αλλά βγάζει καθημερινά ανακοινώσεις…

http://olympia.gr/2011/09/21/%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%BF-%CE%BA%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%AC%CF%86%CE%B9-%CE%BA%CF%81%CF%8D%CE%B2%CE%B5%CF%84%CE%B1%CE%B9-%CE%B2%CF%81%CE%B5-%CE%B3%CE%B9%CF%8E%CF%81%CE%B3%CE%BF-%CE%B1%CE%BB%CE%BB%CE%AC/

έστω και ηχητικές..
Που είναι ο Γιώργος ;;; oεοο
Ο δικός μας είναι άφαντος…

Ούτε φωνή ούτε ακρόαση..

Μην τον είδατε τον Παναή..

http://exomatiakaivlepo.blogspot.com/2011/09/blog-post_5215.html#more

Ο Όλιβερ Τουίστ ζητάει κι άλλη σούπα - της κυρίας Μαριάννας Τζιαντζή

http://www.prin.gr/2011/09/telos-agoras.html

Λιγότερο κράτος, αλλά και λιγότερες (και πιο κακοπληρωμένες) θέσεις εργασίας φαίνεται ότι είναι η συνταγή για τη σωτηρία της Ελλάδας. Όπως είπε ο πρωθυπουργός στη Θεσσαλονίκη, ο στόχος του σήμερα είναι «να μην υπάρχει οικογένεια χωρίς τουλάχιστον έναν εργαζόμενο, να μην υπάρχει οικογένεια χωρίς εισόδημα».

Ας συμβιβαστούμε, λοιπόν, με την ιδέα ότι ο δεύτερος εργαζόμενος στο ίδιο σπίτι είναι πολυτέλεια και ότι η οικογένεια πρέπει να μοιράζεται τη μιζέρια και τη στέρηση. Από το «μαζί θα προχωρήσουμε», στο «μαζί θα υποφέρουμε». Και όποια οικογένεια γυρεύει δεύτερο μισθό, θυμίζει τον Όλιβερ Τουίστ στο άσυλο που τόλμησε να ζητήσει και άλλη σούπα και τιμωρήθηκε για την αυθάδειά του!

Στο φιλανθρωπικό αυτό ίδρυμα του 19ου αιώνα, τα ορφανά και άπορα παιδιά ζούσαν το μαρτύριο της αργής λιμοκτονίας, καθώς το διαιτολόγιό τους, σύμφωνα με τον Ντίκενς, περιλάβαινε ένα πιάτο αραιή σούπα τρεις φορές την ημέρα, ένα κρεμμύδι δύο φορές την εβδομάδα και μισό φραντζολάκι κάθε Κυριακή. Ένα μεγαλόσωμο αγόρι, που το μάτι του γυάλιζε από την πείνα, απείλησε τους συντρόφους του ότι αν δεν του έδιναν άλλο ένα πιάτο σούπα, θα έτρωγε το μικροκαμωμένο παιδί που κοιμόταν πλάι του. Έτσι, τα άπορα και ορφανά παιδιά έριξαν κλήρο και τελικά, έλαχε στον Όλιβερ Τουίστ να πει στο μάγειρα:

«Σας παρακαλώ, κύριε, θέλω λίγο ακόμα».

Όπως ο Όλιβερ είχε το θράσος να ζητήσει κι άλλη σούπα, έτσι και κάποιοι Έλληνες έχουν το θράσος να ζητούν εργασία για όλους! Μα σε ποιον αιώνα, σε ποια χώρα ζούμε;

«Αυτό το παιδί θα καταλήξει στην κρεμάλα», δήλωσε ο κ. Παπανδρέου – συγγνώμη, ο κύριος Λίμπκινς, μέλος του συμβουλίου του πτωχοκομείου προτού στείλει τον Όλιβερ στην απομόνωση.

Μια δουλειά για το παιδί μου, μια δουλειά για τον αδελφό μου, μια δουλειά για τη μάνα μου ή τον άνεργο πατέρα: Όλα αυτά τα μαξιμαλιστικά αιτήματα θα αντιμετωπιστούν από την κυβέρνηση με την ίδια αναλγησία που έδειχναν οι διεφθαρμένοι φιλάνθρωποι στη βικτοριανή Αγγλία... Μόνο που η τέχνη και η ιστορία δεν θα δικαιώσουν τα λιπαρά όρνια, αλλά τους σύγχρονους Όλιβερ που ζητούν δεύτερο πιάτο σούπα και εργασία για όλους.

Mάχη ύπαρξης του "Πριν" - του Γ. Δελαστίκ. Στηρίξτε την ανεξάρτητη εφημερίδα της Αριστεράς "Το Πριν"!

http://www.prin.gr/2011/09/prin.html

Υπαρξιακό αγώνα δίνει το Πριν – και την πρώτη καθοριστική για την επιβίωσή του μάχη τη δίνει τώρα το Σεπτέμβρη! Το εννοούμε κυριολεκτικά, με αυστηρό ημερολογιακό προσδιορισμό. Η συνέχιση της έκδοσης της εφημερίδας μας κρέμεται από μια κλωστή και η κλωστή αυτή είναι βέβαιο ότι θα κοπεί χωρίς τη βοήθεια, την οικονομική βοήθεια των αναγνωστών, φίλων και συντρόφων. Θα το πούμε χωρίς περιστροφές: Το Πριν θα υποχρεωθεί να κλείσει στο τέλος Σεπτέμβρη, αν με τη βοήθειά σας δεν κατορθώσει να καλύψει τα χρέη του που αρχίζουν να δημιουργούνται.

Από τον Μάρτη του 1990 που πρωτοκυκλοφόρησε, πάνω από 21 χρόνια τώρα, το Πριν ουδέποτε είχε χρέη. Οι λόγοι είναι απλοί. Πρώτον, δεν είχαμε πίσω μας ένα κοινοβουλευτικό κόμμα που με τους πόρους της κρατικής επιχορήγησης θα μπορούσε να μας στηρίξει οικονομικά. Δεύτερον, με την πολιτική γραμμή που υποστηρίζουμε δεν θα μας δανειοδοτούσε ποτέ κάποια τράπεζα και αν το έκανε, θα αποσκοπούσε στον έμμεσο επηρεασμό της κατεύθυνσης της εφημερίδας. Οι κανόνες αυτού του παιχνιδιού είναι απαρέγκλιτοι. Έτσι πορευτήκαμε μέχρι τώρα στηριζόμενοι αποκλειστικά στις δυνάμεις, στα έσοδα δηλαδή από τις πωλήσεις της εφημερίδας και στη βοήθεια των αναγνωστών μας, όταν βρισκόμαστε σε δύσκολη θέση. Τους τελευταίους μήνες όμως το Πριν δεν τα φέρνει βόλτα. Άρχισε να δημιουργεί χρέη. Χρέη μερικών χιλιάδων ευρώ που είναι λιγότερα από όσα δημιουργούν μεγάλες εφημερίδες σε ...μία μέρα, μόνο που για μας είναι δυσβάστακτα, υπερβαίνουν τις αντοχές μας. Η αύξηση του κόστους έκδοσης, η κόπωση στον τομέα των συνδρομών ενίσχυσης, οι αρνητικές συνέπειες στην κυκλοφορία μας από τον περιορισμό των σημείων πώλησης που επέβαλαν οι εκδότες, το «κανόνι» μιας διαφημιστικής εταιρείας κ.λπ. συνέτειναν στην επιδείνωση της οικονομικής κατάστασης της εφημερίδας.

Αντιλαμβανόμαστε όλοι ότι σε αυτή την εξαιρετικά κρίσιμη και κυοφορούσα ανατρεπτικές αλλαγές πολιτική φάση της βαθύτατης οικονομικής κρίσης του ελληνικού, ευρωπαϊκού και παγκόσμιου καπιταλισμού, η συνέχιση της έκδοσης του Πριν έχει ιδιαίτερη σημασία για τους αναγνώστες μας και τον κόσμο της αντικαπιταλιστικής Αριστεράς. Τώρα που η ζωή επαληθεύει με τον πιιο πειστικό τρόπο όλα όσα γράφαμε επί δύο και πλέον δεκαετίες, αλλά και όλα όσα λέει η Αριστερά επί σχεδόν έναν αιώνα, θα ήταν κρίμα και σοβαρή απώλεια να χαθεί το βήμα που μας επιτρέπει να τα γράφουμε. Έχουμε πλήρη επίγνωση του γεγονότος ότι η κρίση έχει χτυπήσει και τους αναγνώστες και φίλους μας, περιορίζοντας τη δυνατότητά τους να μας βοηθήσουν οικονομικά. Γνωρίζουμε όμως παράλληλα όλοι μας ότι στο σύστημα που ζούμε καμιά πολιτική αναγκαιότητα δεν υλοποιείται αυτομάτως, χωρίς το αναγκαίο οικονομικό υπόβαθρο. Ο κόσμος της ριζοσπαστικής Αριστεράς έχει πλήρη συναίσθηση αυτής της πραγματικότητας και θα κάνει τις προσωπικές θυσίες που απαιτούνται για να μπορέσει να μας στηρίξει και σε αυτή την κρίσιμη ώρα.

Έχουμε επίγνωση των δυσκολιών. Αισιοδοξούμε όμως ότι η βοήθειά σας θα διασώσει και πάλι το Πριν και θα επιτρέψει τη συνέχιση της έκδοσής του. Αν σωθούμε τον Σεπτέμβρη και ορθοποδήσουμε το φθινόπωρο, καλύπτοντας τα χρέη και τις υποχρεώσεις μας ώστε να δημιουργηθούν προϋποθέσεις συνέχισης της έκδοσης, τότε το «μπαλάκι» των ευθυνών και υποχρεώσεων επανέρχεται καθοριστικά στο έδαφος της συντακτικής επιτροπής του Πριν. Οφείλουμε εμείς πλέον να προχωρήσουμε σε ουσιαστική αναβάθμιση της εφημερίδας μας σε όλα τα επίπεδα ώστε να ανταποκρίνεται στο επίπεδο των απαιτήσεων της εποχής που ζούμε. Δεν υποτιμούμε τη συνεισφορά μας στην πρόβλεψη και στην κατανόηση του βάθους της κρίσης. Νομίζουμε ότι το Πριν έχει προσφέρει ουσιαστικά πράγματα στους αναγνώστες του. Γνωρίζουμε όμως ότι υπάρχουν σοβαρότατα περιθώρια βελτίωσης της δημοσιογραφικής προσφοράς. Αντιλαμβανόμαστε πρώτα απ’ όλα ότι η πολιτική κατάσταση απαιτεί ούτως ή άλλως ένα νέο, σαφώς υψηλότερο επίπεδο πολιτικών και ιδεολογικών επεξεργασιών από μια εφημερίδα της επαναστατικής Αριστεράς. Υπάρχουν σύντροφοι, υπάρχουν συναγωνιστές της αντικαπιταλιστικής Αριστεράς, υπάρχουν κοινωνικοί αγωνιστές που έχουν πολλά πράγματα να πουν. Καθήκον δικό μας είναι να τους εντοπίσουμε, να τους παρακινήσουμε και να τους δώσουμε βήμα για να τα πουν και να τα γράψουν. Η αύξηση της απήχησης και της πολιτικής επιρροής της ΑΝΤΑΡΣΥΑ πρέπει να αντανακλαστεί πολύ καλύτερα στις στήλες του Πριν.

Συνολικά η αντικαπιταλιστική Αριστερά καλείται να ανταποκριθεί στις νέες προκλήσεις. Ο καπιταλισμός περνάει τη μεγαλύτερη κρίση του εδώ κι έναν αιώνα, αλλά για να ξεπεράσει την κρίση του επιτίθεται και καταλύει όλες τις εργασιακές κατακτήσεις του αιώνα αυτού. Εμείς δικαιωνόμαστε ιδεολογικά, αλλά ...κινδυνεύει να κλείσει η εφημερίδα μας! Είναι καιρός να προετοιμάσουμε τη δική μας έφοδο!

Guest star σε ταινία του Σειρηνάκη ο Γιώργος...

http://sibilla-gr-sibilla.blogspot.com/2011/09/guest-star.html

Από την Ιόλη Πιερίδη 

Στην  νέα ταινία του Δημ. Σειρηνάκη, εμφανίζεται σαν guest star ο Γιώργος Παπανδρέου.

Αυτός ήταν ο λόγος που επέστρεψε εσπευσμένα από το Λονδίνο  αντί να ταξιδέψει στη Νέα Υόρκη.

 Ήθελε να πάρει μέρος στα γυρίσματα. Γι αυτό και είναι εξαφανισμένος.

Το σενάριο της ταινίας βασίζεται σε μια αποκάλυψη  του Ντομινίκ Στρος  Καν.

Ο Γάλλος πρώην επικεφαλής του IMF την ώρα που «τέλειωνε» με την καμαριέρα της μιλούσε ακατάπαυστα  και  πάνω στην ερωτική παρλαπίπα,  της ξεφούρνισε ένα φοβερό μυστικό που είχε να κάνει με τα περίφημα ασφάλιστρα κινδύνου-τα γνωστά CDS του Πάνου Καμμένου.

(Ο Ντομινίκ πάνω στο sex είναι φτυστός Ζαχόπουλος, μιλάει πολύ!)

Γύρω από αυτό το...

  μυστικό που έγινε φανερό από τη μαυρούλα, χτίζεται η ταινία και η φιλική συμμετοχή του Γιώργου ήταν αυτονόητη μια και μια ισχυρή-σιδηρά φιλία  δένει τους δύο άνδρες.

Τον Γιώργο και τον Ντομινίκ.

Πολλές σκηνές της ταινίας έχει γυρισθεί σε σκοτεινές φυλακές κι αυτό γιατί στο σενάριο ο Ντομινίκ μετά την περιπέτεια  με τη καμαριέρα και αφού καθάρισε με την αμερικανική Δικαιοσύνη, υπέπεσε σε νέο βιασμό, επί Αγγλικού εδάφους αυτή τη φορά.

Οι Άγγλοι που δεν αστειεύονται τον οδηγούν στη φυλακή. Η συνέχεια στις οθόνες σας…