ΑΕΚ: Aδιέξοδο στη συνάντηση Αδαμίδη – Νοτιά και στο χείλος του γκρεμού οικονομικά η "Ένωση"...

 

(Photo: ActionImages)

Η συνάντηση Αδαμίδη – Νοτιά έφερε τοποθετήσεις από την ΠΑΕ ΑΕΚ και δηλώσεις, αλλά το ζητούμενο που ήταν τα χρήματα, έμειναν… ζητούμενο. Οι δύο άνδρες συνομίλησαν χθες το βράδυ για περίπου πέντε ώρες, χωρίς όμως άμεσα αποτελέσματα, την στιγμή που οι υποχρεώσεις πνίγουν την Ένωση και την οδηγούν σε αδιέξοδο.

Η ανακοίνωση που εξέδωσε η ΠΑΕ ΑΕΚ έκανε λόγο για αναζήτηση βιώσιμων λύσεων μετά από το τέλος της συνάντησης. Η αλήθεια όμως είναι ότι οι ανάγκες και οι υποχρεώσεις της ομάδας καθιστούσαν σημαντικό να υπάρχουν ανακοινώσεις χθες.

Τι έγινε…
Ο Νίκος Νοτιάς προσήλθε στη συνάντηση, η οποία έγινε στα γραφεία της Μεσογαία, χωρίς διάθεση να συνεχίσει να χρηματοδοτεί μόνος του. Ο κ.Νοτιάς φάνηκε δυσαρεστημένος από την κίνηση της διοίκησης να του ζητήσει χρήματα την στιγμή που ο Παππάς δεν έχει ενοχληθεί.

«Αν βάλω τώρα τα χρήματα που απαιτούνται, σε 2-3 μήνες δεν θα πρέπει πάλι να βάλω, γιατί δεν θα αρκούν ξανά τα έσοδα να καλύψουν τα έξοδα;», ήταν η απορία του Νοτιά, ο οποίος δεν πείστηκε από τα επιχειρήματα του Σταύρου Αδαμίδη. Ο πρόεδρος της ΑΕΚ υπογράμμισε τις σημαντικές περικοπές που έχουν γίνει, οι οποίες όμως δεν αρκούν για να καλυφθούν όλες οι υποχρεώσεις.

Από την πλευρά του ο Νίκος Νοτιάς επέμεινε ότι δεν μπορεί να συνεχίσει να χρηματοδοτεί την ομάδα και μάλιστα μόνος του. «Θα κάνουμε ό,τι καλύτερο για την ΑΕΚ», ήταν η λακωνική τοποθέτηση του Νοτιά. «Ψάχνουμε να βρούμε βιώσιμες λύσεις για την ΑΕΚ. Κάνουμε ό,τι μπορούμε», ήταν τοποθέτηση του Αδαμίδη μετά το τέλος της συνάντησης.

Οι οφειλές
Το σημείο που βρίσκεται η ΠΑΕ είναι οριακό. Οι οφειλές σε παίκτες έχουν ξεπεράσει τα δύο εκατομμύρια ευρώ και το μισό εκατομμύριο στο τεχνικό επιτελείο.

Οι παίκτες στις 31 Μαρτίου είχαν δεχτεί διακανονισμό και είχαν λάβει μόνο το 50-70% των οφειλόμενων του 2010! Τα άλλα.. Η εφορία που πληρώνει η ΠΑΕ κάθε μήνα (500.000) και άλλες υποχρεώσεις που «τρέχουν» (όπως τα 200.000 που περιμένει ο Γκούντγιονσεν στο τέλος του μήνα) και αντιλαμβάνεστε πότε θα υπογράψει (και αν...) ο Μανωλάς την ανανέωση που συμφωνήθηκε προφορικά στις 7 Ιουλίου (απαιτείται προκαταβολή 150.000 ευρώ για να μπει η τζίφρα).

Το ΠΑΣΟΚ αύξησε τα μυστικά κονδύλια!!!

http://www.antinews.gr/2011/09/06/120588/

Τουλάχιστον 15 εκατ. ευρώ το χρόνο αύξησε το ΠΑΣΟΚ τα μυστικά κονδύλια που έδινε στο Υπουργείο Εξωτερικών, ενώ από το πρώτο δίμηνο της διακυβέρνησής του το ύψος των απόρρητων δαπανών ανέβηκε πάνω από 30%.
Σύμφωνα με στοιχεία που αποκαλύπτει η σημερινή
«Αυγή», στο υπουργείο που «υπηρέτησε» και άφησε όνομα ο Γιώργος Παπανδρέου εκτός από το όριο με τις ΜΚΟ είχαμε από το 2009 και συνεχείς αυξήσεις των μυστικών κονδυλίων, που μόνο το 2010 έφθασαν τα 68 εκατ. ευρώ, ενώ το 2009 το ΠΑΣΟΚ έσπευσε να τα αυξήσει κατά 15 εκατ.!
Σύμφωνα με το έγγραφο, δύο μήνες μετά τις εκλογές, στις 10 Δεκεμβρίου 2009 ο υφυπουργός Οικονομικών Φίλιππος Σαχινίδης υπογράφει απόφαση που αυξάνει κατά 15 εκατ. ευρώ τα μυστικά κονδύλια του Υπ.Εξ. και μάλιστα τα χρήματα αυτά διατέθηκαν αμέσως, χωρίς να γνωρίζει κανείς που πήγαν! Συγκεκριμένα η κυβέρνηση πήρε 15 εκατ. ευρώ που ήταν στον κωδικό 5131 (είναι ο κωδικός για την διεθνή αναπτυξιακή βοήθεια) και τα πέρασε στον κωδικό 0896 (που είναι τα μυστικά κονδύλια). Έτσι η αναπτυξιακή βοήθεια περιορίσθηκε από τα 53,7 εκατ. ευρώ στα 38,7 εκατ. και αναλόγως αυξήθηκαν τα μυστικά κονδύλια, που διατίθενται με τον γνωστό αδιαφανή τρόπο, από τα 42,2 εκατ. στα 57,2 εκατ. ευρώ.
Ερωτηματικά γεννά ότι η μεταφορά του ποσού των 15 εκατ. έγινε με βάση έγγραφο του διπλωματικού γραφείου του πρωθυπουργού και όχι του Υπ.Εξ.
Τα έγγραφα που έρχονται στη δημοσιότητα από την “Αυγή” δείχνουν ότι στο «κράτος ΠΑΣΟΚ» που υπάρχει στο Υπ.Εξ. ακολουθούνται δύο διαδικασίες για την χρηματοδότηση των μυστικών κονδυλίων. Η μία είναι μέσω του διπλωματικού γραφείου του πρωθυπουργού και η άλλη μέσω της Διεύθυνσης Οικονομικής Διοίκησης και της ΥΔΕ του Υπ.Εξ. -  διαδικασία που ακολουθήθηκε στις 30 Νοεμβρίου 2009, όταν ο υπουργός Οικονομικών Γιώργος Παπακωνσταντίνου έδωσε 39 εκατ. για τα μυστικά κονδύλια.
Απορία δημιουργεί επίσης η βιασύνη με την οποία ο Σαχινίδης έδωσε τα 15 εκατ. στις 8 Δεκεμβρίου εστάλη το έγγραφο, στις 9 το παρέλαβε και στις 10 είχε στείλει τα λεφτά.
Σύμφωνα με την «Αυγή» οι απόρρητες δαπάνες αυξήθηκαν επί ΠΑΣΟΚ στο Υπ.Εξ. Το 2009 έδωσαν τα 15 εκατ. παραπάνω, φθάνοντας τα 57 εκατ., ενώ εισέπραξε και την τελευταία δόση των ήδη εγγεγραμμένων πιστώσεων που είχε αφήσει η Ντόρα Μπακογιάννη.
Το 2010 αρχική πίστωση ήταν 18 εκατ. ευρώ, αλλά τελικά έφθασε τα 68 εκατ.! Μάλιστα ήταν τόσο πιεστικές οι υποχρεώσεις που πήραν το 100% των πιστώσεων πριν το μνημόνιο και το ΔΝΤ, ενώ λίγο πριν την δημιουργία του μηχανισμού στήριξης πήραν 10 εκατ. πάλι από την αναπτυξιακή βοήθεια και τα πήγαν στα μυστικά κονδύλια!
Ανάλογη είναι η διαχείριση του 2011, όπου περίπου 1 εκατ. ευρώ εκταμιεύθηκε από το αποθεματικό χωρίς την έγκριση από το γραφείο παρακολούθησης του προϋπολογισμού της Βουλής, όπως προβλέπει ο νόμος για την δημοσιονομική ευθύνη. Όσον  αφορά τα χρήματα που έχουν δοθεί το 2011 αρκεί να σημειώσουμε ότι η αρχική πίστωση είναι 33 εκατ. ευρώ – υπενθυμίζουμε: το 2010 ήταν 18 εκατ. και έφθασε τα 68 εκατ. Απλή μέθοδος των τριών…
Ο δημοσιονομικός έλεγχος απόρρητες δαπάνες δεν γίνεται με τον ίδιο τρόπο που γίνεται στις άλλες δαπάνες του προϋπολογισμού, αλλά από ad hoc τριμελή επιτροπή που προβλέπεται ότι ο ένας πρέπει να είναι διπλωμάτης. Τα πρόσωπα πρέπει να εναλλάσσονται. Όμως οι διαδικασίες αυτές δεν τηρούνται σχεδόν ποτέ.
Δείτε κι αυτό: Που πάνε τα μυστικά κονδύλια;

Πώς το Πανελλήνιο Σοσιαληστρικό Κίνημα κατέστρεψε την Ελλάδα

http://newworldorder-wakeup.blogspot.com/2011/09/blog-post_9474.html

Του James Petras*
Global Research, 05/07/2011

«Ο Γιώργος Παπανδρέου δεν έχει αγοραστεί. Eίναι νοικιασμένος. Πουλάει επιχειρήσεις του ελληνικού δημοσίου στις πολυεθνικές. Μειώνει μισθούς, συντάξεις και θέσεις εργασίας, κατ’ εντολή του ΔΝΤ. Παραδίδει τα δημόσια ταμεία στις ευρωπαϊκές τράπεζες. Στηρίζει τον πόλεμο του ΝΑΤΟ κατά της Λιβύης. Δίνει εντολές στο Ελληνικό Λιμενικό Σώμα να συνεργήσει στον αποκλεισμό της Γάζας από τον Νετανιάχου». — Δήλωση διαδηλωτή στην πλατεία Συντάγματος, Αθήνα, 3 Ιουλίου 2011.

Εισαγωγή

Μια αυτοαποκαλούμενη «σοσιαλιστική» κυβέρνηση στην Ελλάδα επιβάλλει, πότε με κοινοβουλευτικές ψηφοφορίες και πότε με αστυνομική βία, τις πιο βαθιές ανατροπές στο καθεστώς των μισθών, των συντάξεων, του αριθμού θέσεων εργασίας, καθώς και στους τομείς της παιδείας, της υγείας και της φορολογίας που γνώρισε ποτέ η Ευρώπη.

Το Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κίνημα (ΠΑΣΟΚ) έχει εγκαταλείψει πλήρως κάθε πρόσχημα ύπαρξης του ως κυρίαρχης κυβέρνησης, παραδίδοντας τις προοπτικές της παρούσας και μελλοντικής χάραξης μακρο- και μικροπολιτικής στην Ελλάδα στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, το ΔΝΤ και τους ισχυρούς ηγέτες της Ευρωπαϊκής Ένωσης: Γερμανούς και Γάλλους. Το λεγόμενο πρόγραμμα «λιτότητας» προβλέπει τη λεηλασία και τη δημοπράτηση αφενός όλων των στρατηγικης σημασίας προσοδοφόρων δημόσιων επιχειρήσεων και αφετέρου των μεγάλων εκτάσεων δημόσιων γαιών, που περιλαμβάνουν όλους τους αρχαιολογικούς χώρους και τα θέρετρα της Ελλάδας. Ποτέ πριν δεν έχει κάποιο καθεστώς, σοσιαλιστικό ή μη, αναγκάσει τόσο απροκάλυπτα και βάναυσα μια ανεξάρτητη χώρα να επιστρέψει στην πιο στυγνή μορφή αποικιοκρατίας που γνώρισε ποτέ η Ευρώπη.

Η κοινοβουλευτική οδός προς την αποικιακή λεηλασία

Το μεγάλο άλμα της Ελλάδας προς τα πίσω έχει συντελεστεί υπό την ηγεσία ενός «σοσιαλιστή» πρωθυπουργού, του Γιώργου Παπανδρέου, ο οποίος υποστηρίζεται από τη συντριπτική πλειοψηφία (97%) των «σοσιαλιστών» βουλευτών και το σύνολο του «σοσιαλιστικού» Υπουργικού Συμβουλίου, με ποσοστό αποστασίας μικρότερο του 4%.

Ενώ η Βουλή συζητάει και υπερψηφίζει την εκχώρηση της εθνικής κυριαρχίας της χώρας και την υπονόμευση των δικαιωμάτων των πολιτών, εκατοντάδες χιλιάδες διαδηλώνουν στους δρόμους και τις πλατείες. Ωστόσο, οι εκλεγμένοι ηγέτες και νομοθέτες του ΠΑΣΟΚ αγνοούν παντελώς τις διαμαρτυρίες αυτές, υπακούοντας μόνο στις επιταγές του πρωθυπουργού και των κομματικών αφεντικών που διόρισε. Η κοινοβουλευτική πολιτική, όπως αυτή ασκείται σήμερα, είναι σαφώς εντελώς απομονωμένη από τον λαό που υποτίθεται ότι εκπροσωπεί.

Τι είδους κυβέρνηση είναι αυτή που περιφρονεί τόσο κατάφωρα τη λαϊκή βούληση; Ποιο είναι αυτό το νομοθετικό σώμα που αξιώνει τη συστηματική μείωση του βιοτικού επιπέδου ενός λαού τα τελευταία τρία χρόνια και συγχρόνως δημιουργεί τις προϋποθέσεις ώστε η μείωση αυτή να συνεχιστεί τα επόμενα δέκα χρόνια;

Αν ανατρέξει κανείς στην ιστορία του κόμματος, εύκολα θα διαπιστώσει ότι το ΠΑΣΟΚ ήταν ανέκαθεν κόμμα ψηφοθηρικής χορηγίας και όχι κόμμα προγραμματικής αλλαγής. Το ΠΑΣΟΚ, από την πρώτη εκλογική νίκη του το 1981, προσφέρει ανελλειπώς θέσεις εργασίας στο δημόσιο τομέα, παροχές, δάνεια και ρουσφέτια στις εκλογικές περιφέρειές του. Αρχικά, δηλαδή τα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του 1980, η προσθήκη νέων δημόσιων φορέων έγινε, υποτίθεται, με σκοπό την εφαρμογή κοινωνικοοικονομικών μεταρρυθμίσεων, τις οποίες οι γραφειοκράτες της δεξιάς παράταξης επιχειρούσαν να σαμποτάρουν. Παρ’ όλα αυτά, καθώς η δυναμική των «μεταρρυθμίσεων» εξασθενούσε, οι διορισμοί στο δημόσιο δεν έπαψαν να πολλαπλασιάζονται, ως μέρος της διαδικασίας οικοδόμησης μιας ευρείας κλίμακας εκλογικής κομματικής μηχανής.

Χιλιάδες υποαπασχολούμενοι πτυχιούχοι ΑΕΙ, που διέθεταν οργανωτικά προσόντα, συνωστίζονταν στα κομματικά γραφεία και με την πάροδο του χρόνου εξασφάλιζαν μια μόνιμη θέση στο ήδη διογκωμένο γραφειοκρατικό δημόσιο. Οι προσληφθέντες συνέβαλαν στην εξασφάλιση ψήφων για τους υποψήφιους του ΠΑΣΟΚ, εφαρμόζοντας τις ίδιες πρακτικές με αυτές του δεξιού κόμματος της Νέας Δημοκρατίας. Ο δημόσιος τομέας έγινε το μεγαλύτερο γραφείο εύρεσης εργασίας για διάφορους λόγους. Πρώτον, ένας μη ευκαταφρόνητος αριθμός «δημοσίων υπαλλήλων» βρέθηκε να κατέχει περισσότερες από μια θέσεις εργασίας, μερικοί έως τέσσερις και πέντε, σε τομείς όπως τα ελεύθερα επαγγέλματα και η «μαύρη» οικονομία. Δεύτερον, ο λεγόμενος «ιδιωτικός τομέας» στην Ελλάδα ποτέ δεν είχε τη δυνατότητα να αναπτυχθεί, να επενδύσει, να καινοτομήσει, να εφαρμόσει νέες τεχνολογίες, να αναπτύξει ανταγωνιστικότητα και να δημιουργήσει νέες αγορές. Οι περισσότεροι από τους κορυφαίους Έλληνες επιχειρηματίες ήταν εξαρτημένοι λόγω πολιτικών δεσμών από το κυβερνών κόμμα για την εξασφάλιση δανείων για έργα που δεν υλοποιήθηκαν ποτέ, δάνεια που χρησιμοποιήθηκαν για την εισαγωγή κεφαλαιουχικών αγαθών από την Ευρωπαϊκή Ένωση, καθώς και δάνεια για την εισαγωγή καταναλωτικών προϊόντων.

Η είσοδος της χώρας στην Ευρωπαϊκή Ένωση (ΕΕ) προσέφερε στο ΠΑΣΟΚ και τη δεξιά παράταξη ευκαιρίες για τεράστιες μεταβιβάσεις κεφαλαίων και την εξασφάλιση δανείων που θα χρησιμοποιούσαν δήθεν για να «εκσυγχρονίσουν» την οικονομία και να την καταστήσουν πιο ανταγωνιστική. Σε αντάλλαγμα, η Ελλάδα μείωσε τα προϋπάρχοντα δασμολογικά εμπόδια, με αποτέλεσμα μια τεράστια ποσότητα αγαθών από κάθε γωνιά της ΕΕ να πλημμυρίσει την τοπική αγορά. Τα κονδύλια της ΕΕ χρηματοδοτούσαν την πελατειακή κρατική μηχανή του ΠΑΣΟΚ. Οι ιδιωτικές επιχειρήσεις δανείζονταν κεφάλαια της ΕΕ και στη συνέχεια έστελλαν το λογαριασμό στο κράτος, με την συνενοχή των πολιτικών. Οι ελεύθεροι επαγγελματίες και η μεσαία τάξη εξασφάλιζαν εύκολα δάνεια για να αγοράζουν ακριβά προϊόντα εισαγωγής. Παράλληλα, οι οικονομολόγοι και οι πολιτικοί του καθεστώτος έκαναν λογιστικές αλχημείες ώστε να φαίνονται θετικοί οι δείκτες ανάπτυξης και να αποκρύπτεται το παθητικό. Όλα ήταν υποθηκευμένα. Οι ευρωπαϊκές τράπεζες συνέλεγαν τους τόκους, ενώ οι Δυτικοευρωπαίοι παραγωγοί βρήκαν μια δραστήρια αγορά για τα καταναλωτικά τους αγαθά. Σύμφωνα με ειδικούς, η Ελλάδα «ενσωματώθηκε» στην Ευρωπαϊκή Ένωση, δυστυχώς, με μόνο κριτήριο το γεγονός ότι έγινε η πιο ανόμοια χώρα ανάμεσα στους ισχυρούς εταίρους της.

Το ΠΑΣΟΚ χτίστηκε πάνω σε και γύρω από ένα εκλογικό σώμα της ελίτ και των μεσαίων μαζών, που ποτέ δεν κατέβαλλε φόρους, αλλά συνεχώς αντλούσε ποσά και ήταν πάντα εξαρτημένο από τον δημόσιο κορβανά. Δισεκατομμυριούχοι εφοπλιστές είχαν όλη την ευχέρεια να φοροδιαφεύγουν αφού λειτουργούσαν υπό ξένη σημαία (Παναμά), αλλά είχαν δεσμευτεί εκ των προτέρων στην πρόσληψη Ελλήνων πλοιάρχων και σε τακτικές εισφορές στα ταμεία του κόμματος. Οι ελεύθεροι επαγγελματίες, όπως δικηγόροι, γιατροί και αρχιτέκτονες, δεν δήλωναν σχεδόν καθόλου εισοδήματα, εισπράττοντας παράλληλα κάτω από το τραπέζι πληρωμές σε μετρητά, δηλαδή μη δηλωμένα εισοδήματα που υπερέβαιναν κατά πολύ τις κανονικές αμοιβές τους. Οι ιδιοκτήτες επιχειρήσεων, οι κερδοσκόποι του real estate, οι τραπεζίτες και οι εταιρείες εισαγωγών, όλοι τους κατέβαλλαν ποσά στην κομματική ηγεσία, προκειμένου να εξασφαλίζουν φοροεκπτώσεις και φοροαπαλλαγές, εξασφαλίζοντας ταυτόχρονα δάνεια της ΕΕ, τα οποία ανακυκλώνονταν σε τουριστικά ακίνητα και σε τραπεζικές καταθέσεις στο εξωτερικό. Το περιτύλιγμα που απ’ έξω έδειχνε να είναι το κόμμα και οι επιχειρηματικές ελίτ ήταν στην πραγματικότητα ένα οργανωμένο δίκτυο λωποδυτών. Πρώτα λεηλατούσαν τα δημόσια ταμεία και μετά έστελλαν τον λογαριασμό στους μισθωτούς και τους εργάτες του μεροκάματου, μιας και σε αυτές τις δύο εργασιακές ομάδες γίνεται υποχρεωτικά παρακράτηση φόρου μισθωτών υπηρεσιών. Η Ελλάδα είναι η χειρότερη χώρα στον κόσμο να εργάζεται κανείς ως μισθωτός, αφού η μισθωτή εργασία είναι η μόνη που φορολογείται και αποτελεί αντικείμενο εκμετάλλευσης.

Η Ελλάδα είναι μια χώρα αυτοαπασχολούμενων, μικρομεσαίων επιχειρηματιών και μικρών ανεξάρτητων αγροτών (ορισμένοι από τους οποίους ενοικιάζουν γη από αστούς επαγγελματίες), ιδιοκτητών μικρών ξενοδοχειακών μονάδων και εστιατόρων. Η συντριπτική πλειονότητά τους καταβάλλει μόνο ένα μικρό μέρος τους φόρου που οφείλει, αλλά δεν παύει να κάνει χρήση όλων των προνομίων των δικαιούχων του κράτους πρόνοιας. Είναι μέρος του πελατειακού κομματικού μηχανισμού του ΠΑΣΟΚ και οι κύριοι δικαιούχοι της ανεξέλεγκτης ροής πιστώσεων και δανείων, τα οποία χρησιμοποιήθηκαν για την αύξηση των προσωπικών εισοδημάτων τους αντί της παραγωγικότητας.

Τα δάνεια της ΕΕ χρηματοδοτούσαν τον εκσυγχρονισμό του ελληνικού βιοτικού επιπέδου, αυξάνοντας τις εισαγωγές γερμανικών συσκευών και αυτοκινήτων, αλλά παράλληλα και εισαγωγές προϊόντων όπως η δανική και γαλλική φέτα, δηλαδή φθηνών εισαγόμενων προϊόντων που υποκαθιστούσαν και ανταγωνίζονταν τα τοπικά. Με άλλα λόγια, οι Ευρωπαίοι κατέλαβαν και εξουδετέρωσαν τις ελληνικές αγορές, αυξάνοντας το έλλειμμα του εμπορικού ισοζυγίου, ενώ η γραφειοκρατία έγινε ο εργοδότης της έσχατης ανάγκης. Αυτές οι πρακτικές της ΕΕ και οι πελατειακές σχέσεις του κράτους του ΠΑΣΟΚ επέτρεψαν στο κόμμα να διατηρήσει μια σταθερή βάση ψηφοφόρων, που απαρτίζονταν κυρίως από μεγάλες κερδοσκοπικές επιχειρήσεις, μικρομεσαίους φοροφυγάδες και συνεχώς διογκούμενα στρώματα κρατικών υπαλλήλων.

Η ΕΕ εξαγόρασε επίσης την ολοένα αυξανόμενη πολιτικοστρατιωτική υποτέλεια της χώρας. Η Ελλάδα στήριξε το ΝΑΤΟ στους πολέμους του Αφγανιστάν, του Ιράκ, της Λιβύης και του Πακιστάν. Ιδιαίτερα υπό τον Γιώργο Παπανδρέου, η δουλοπρέπεια του ΠΑΣΟΚ προς το κράτος του Ισραήλ και τους υποστηρικτές του Αμερικανούς Σιωνιστές ξεπέρασε εκείνη που επέδειξαν όλα τα προηγούμενα καθεστώτα στην Ελλάδα.

…Ώσπου μια μέρα ήλθε ο λογαριασμός

Οι κλεπτοκράτες του δημόσιου και ιδιωτικού τομέα παραποίησαν τους ισολογισμούς του κράτους, διαμορφώνοντας με λογιστικές αλχημείες τα συνεχώς αυξανόμενα ελλείμματα ώστε να φαίνονται σαν θετικά πλεονάσματα, ώσπου το σύστημα κατέρρευσε. Οι τράπεζες της ΕΕ ακούμπησαν τον λογαριασμό στο τραπέζι και απαίτησαν να πληρωθούν. Το ελληνικό κράτος και η καπιταλιστική τάξη, υπό την ηγεσία του ΠΑΣΟΚ, διακήρυξε αμέσως ένα πρόγραμμα «λιτότητας» και «φορολογικών μεταρρυθμίσεων». Στην πραγματικότητα, μόνο το πρώτο από τα δύο σκόπευε να εφαρμόσει, αφού δεν ήθελε να δυσαρεστήσει τους πελάτες – φοροφυγάδες της ελίτ και της λαϊκής βάσης.

Σημαντικές περικοπές σε μισθούς, συντάξεις και περιορισμός των θέσεων εργασίας έχουν θεσμοθετηθεί και επιβάλλονται στους Έλληνες πολίτες. Οι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ συμμορφώθηκαν με τις επιταγές του κόμματος, αφού οι φουσκωμένοι μισθοί τους, οι συντάξεις, τα προνόμια και οι απολαβές τους εξαρτώνται από την έγκριση του πρωθυπουργού, ο οποίος, με τη σειρά του, εξαρτάται από τους αυτοκράτορες τραπεζίτες και τους κάθε λογής αστούς κλεπτοκράτες. Η ίδια η ύπαρξη του ΠΑΣΟΚ ως κόμματος εξαρτάται από τη ροή των δανείων της ΕΕ, τους μηχανισμούς στήριξης και τις αποκρατικοποιήσεις προκειμένου να διατηρήσει τους πελάτες του. Το καθεστώς του ΠΑΣΟΚ είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα αυταρχικού κόμματος. Σέρνεται δουλοπρεπώς στα πόδια των τραπεζιτών και των ισχυρών ηγετών της ΕΕ, ενώ ταυτόχρονα μπήγει το μαχαίρι στο λαιμό εκατομμυρίων φτωχών Ελλήνων συνταξιούχων, μισθωτών και εργατών. Η βάση του ΠΑΣΟΚ, που απαρτίζεται από αστούς φοροφυγάδες, είναι η κομματική του πελατεία που ελάχιστα επηρεάζεται από τις φορολογικές μεταρρυθμίσεις. Απόδειξη: τα φορολογικά έσοδα έχουν μειωθεί λόγω της βαθιάς ύφεσης και της φοροδιαφυγής.

Όσο το καθεστώς του ΠΑΣΟΚ εντείνει και επεκτείνει την επίθεσή του εναντίον των εισοδημάτων των εργαζομένων και όσο η μαζική αντίσταση πολλαπλασιάζεται, ο δείκτης ανεργίας των νέων (55%) αυξάνει την απελπισία και τη διάθεση αντιπαράθεσης με μια κυβέρνηση, η οποία γίνεται όλο και πιο καταπιεστική και επιρρεπής στη βία.

Έχοντας απόλυτα επικεντρωθεί στο στόχο του να ρουφήξει το μεδούλι από τα ισχνά οστά των εισοδημάτων των εργαζομένων, το ΠΑΣΟΚ ουσιαστικά συμφώνησε να παραχωρήσει στην ΕΕ και το ΔΝΤ την εποπτεία, την κοστολόγηση και την πώληση του συνόλου της περιουσίας του ελληνικού δημοσίου. Με άλλα λόγια, η αποπληρωμή του χρέους έχει γίνει ο μοχλός για τη μεταφορά επικυριαρχίας στις ισχυρές χώρες και για τη μεγιστοποίηση της εξόρυξης του πλούτου από τους εργαζόμενους. Αυτό που θα απομείνει από το «Ελληνικό Δημόσιο» είναι οι δυνάμεις της αστυνομίας και του στρατού, στις οποίες θα ανατεθεί η επιβολή διά της βίας της νέας ηγεμονικής τάξης πάνω στην εκμεταλλευόμενη και εξαθλιωμένη πλειοψηφία.

Εν μέσω αυτής της ολέθριας τροπής των γεγονότων, της λεηλασίας και της φτώχειας, οι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ παραμένουν πιστοί στην κομματική γραμμή. Εξακολουθούν να στηρίζονται στην βάση του 25%, την μάζα των αυτοαπασχολούμενων επαγγελματιών, των τραπεζιτών, των τεχνοκρατών συμβούλων και φοροφυγάδων, στη βάση που θα εξακολουθήσει να στηρίζει το καθεστώς, αφού καθόλου δεν επηρεάζεται από το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας.

Ο μηχανισμός στήριξης θα επιτρέψει στους βουλευτές του ΠΑΣΟΚ να παραλάβουν τις παχιές συντάξεις τους, αφού θα τους έχει καταψηφίσει ο λαός. Οι αυτοαπασχολούμενοι και ελεύθεροι επαγγελματίες θα εξακολουθήσουν να αισχροκερδούν από μη δηλωμένες στην εφορία τουριστικές επιχειρήσεις και έσοδα από ακίνητα, ενώ οι υπόλοιποι συντοπίτες τους θα φτωχαίνουν. Το ΠΑΣΟΚ, ο Παπανδρέου και η παρέα του έχουν αποδείξει ότι η εκλογική πολιτική μπορεί να είναι συμβατή με την πιο άθλια παράδοση της εθνικής κυριαρχίας μιας χώρας, με μια εντεινόμενη σκληρή καταστολή εναντίον της πλειοψηφίας του εργαζόμενου πληθυσμού και με μια βαθιά, μακροπρόθεσμη μακροχρόνια μείωση του βιοτικού του επιπέδου. Η ελληνική εμπειρία, για μια ακόμη φορά, αποδεικνύει ότι, όταν βρίσκονται αντιμέτωπες με την κατάρρευση του καπιταλιστικού συστήματος, οι διαφορές μεταξύ συντηρητικών και σοσιαλιστών εξαφανίζονται. Οι δημοκρατικές ελευθερίες υπάρχουν μόνο για όσο διάστημα η πλειοψηφία υποτάσσεται στην υπεροχή των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων και των ντόπιων κλεπτοκρατών – ολιγαρχών συνεργατών τους.

Αναμφίβολα θα γίνουν εκλογές, ακόμη και ενώ το βιοτικό επίπεδο θα έχει πέσει δραματικά, ενώ οι πληρωμές στους δανειστές θα έχουν αυξηθεί και ενώ θα έχει αφαιρεθεί από τη χώρα το σύνολο των περιουσιακών της στοιχείων. Ίσως το ΠΑΣΟΚ να μην επανεκλεγεί. Οι συντηρητικοί αντίπαλοί του απλά θα ακολουθήσουν το παράδειγμά του ως συλλέκτες χρεών, αλλά και ως εκτελεστές μιας πολιτικής που θα επιβάλλεται με την βοήθεια ενός αστυνομικού κράτους.

Για τη μεγάλη πλειοψηφία των Ελλήνων δεν διαφαίνεται πλέον καμμία λύση μέσα από την τακτική των διαμαρτυριών των πολιτών σε δρόμους και πλατείες και μέσα από τις πολιτικές που επιβάλλουν οι κοινοβουλευτικοί. Ας μην ξεχνάμε ότι οι τελευταίοι αγνοούν τους πρώτους. Και λόγω αυτού ακριβώς του αδιεξόδου τίθεται το ερώτημα: «Ποιές εναλλακτικές, εξωκοινοβουλευτικές δράσεις είναι αναγκαίες και δυνατές, προκειμένου να πάρει τέλος η κυριαρχία αυτής της de facto κυβερνητικής ολιγαρχίας και των κλεπτοκρατών συνεργατών της;»

* Ο James Petras είναι ομότιμος καθηγητής Κοινωνιολογίας στο Πανεπιστήμιο του Binghamton της Νέας Υόρκης και επίκουρος καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Saint Mary’s στο Halifax της Νέας Σκωτίας του Καναδά. Ως αρθρογράφος, έχει δημοσιεύσει πολυάριθμες πολιτικές αναλύσεις σε έντυπα των ΗΠΑ, της Ευρώπης και της Λατινικής Αμερικής.

Θέλουν να μας δώσουν “κουρεμένη” δόση για να μην κηρύξουμε στάση πληρωμών στο εξωτερικό! Στο εσωτερικό όμως;

http://olympia.gr/2011/09/06/%CE%B8%CE%AD%CE%BB%CE%BF%CF%85%CE%BD-%CE%BD%CE%B1-%CE%BC%CE%B1%CF%82-%CE%B4%CF%8E%CF%83%CE%BF%CF%85%CE%BD-%CE%BA%CE%BF%CF%85%CF%81%CE%B5%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CE%B7-%CE%B4%CF%8C%CF%83%CE%B7-%CE%B3/

Η σωτηρία των ξένων και ο θάνατος των γηγενών. Ως πότε θα δουλεύει αυτή η χώρα για να πληρώνει τους ξένους τοκογλύφους;

Δεκάδες σενάρια κυκλοφορούν τις τελευταίες ημέρες για την ελληνική οικονομία.
Γι’ αυτό και χθες, Μέρκελ και Ρομπάι διεμήνυσαν ότι η Ελλάδα δεν πρόκειται να βγει από τη ζώνη του ευρώ.
Ωστόσο, το μεγάλο ζήτημα είναι το τι θα γίνει με την 6η δόση, όπως έχουμε επισημάνει πολλές φορές στο ΟΛΥΜΠΙΑ.
Η νέα δανειακή σύμβαση δεν είναι έτοιμη, ενώ τα ευρωπαϊκά κοινοβούλια δεν έχουν επικυρώσει τη συμφωνία της 21ης Ιουλίου.
Μετά την «ολοκλήρωση αυτού του κύκλου των συνομιλιών με την τρόικα», όπως θέλει να το λέει ο Υπουργός Οικονομικών, η τριμερής επιτροπή προειδοποιεί ανοιχτά την Ελλάδα για το μέλλον των επόμενων δόσεων!
Τι σημαίνει αυτό; Εξετάζουν το ενδεχόμενο η 6η δόση να μην δοθεί ολόκληρη, αφού το ΔΝΤ αντιδρά (άσχετα αν με επίσημες δηλώσεις προσπαθούν να φανούν ότι δεν τρέχει τίποτα). Οι αιτίες είναι δυο: το «βέτο» που έθεσε ο Βραζιλιάνος πρωθυπουργός την περασμένη εβδομάδα στον διεθνή οργανισμό για την Ελλάδα, αλλά και το καταστατικό του ΔΝΤ, σύμφωνα με το οποίο θα πρέπει να τεθεί σε λειτουργία η νέα δανειακή σύμβαση της Ελλάδας, βάσει των αποφάσεων της 21ης Ιουλίου. Αυτό που ζητά το ΔΝΤ στην ουσία, με βάση το καταστατικό του, είναι να είναι εγγυημένη η χρηματοδότηση της χώρας που δανείζει για τους επόμενους 12 μήνες, που χωρίς τη νέα δανειακή σύμβαση, η Ελλάδα «παρουσιάζεται» να είναι ..στον αέρα!
Προσέξτε όμως, τι σκέφτονται να κάνουν για να σώσουν τους εαυτούς τους! Αυτή η πληροφορία κυκλοφορεί στα δημοσιογραφικά και πολιτικά γραφεία εδώ και αρκετές ώρες, ωστόσο η μεταφορά τέτοιων ειδήσεων χρήζει ιδιαίτερης προσοχής.
Σύμφωνα με αυτή την πληροφορία λοιπόν, είναι ανοιχτό το ενδεχόμενο η Ελλάδα να λάβει κομμάτι της 6ης δόσης, το οποίο θα ισούται με τις δανειακές ανάγκες της χώρας μας, προκειμένου να μην κηρύξει στάση πληρωμών στο εξωτερικό. Την ίδια ώρα, λόγω της διογκούμενης «μαύρης τρύπας» κυβερνητικοί και οικονομολόγοι τονίζουν ότι με αυτή την περικοπή απειλούνται ανοιχτά μισθοί και συντάξεις!
Η Ευρώπη διατυμπανίζει ότι η Ελλάδα θα πρέπει να πράξει τα δέοντα το επόμενο χρονικό διάστημα, σε συνδυασμό με ισχυρές πολιτικές αποφάσεις μέχρι τα μέσα Σεπτέμβρη όταν θα ξαναγυρίσει η τρόικα και να «σώσει» τη χώρα.
Η σωτηρία των ξένων και ο θάνατος των γηγενών. Ως πότε θα δουλεύει αυτή η χώρα για να πληρώνει τους ξένους τοκογλύφους;

Νέα βόμβα μεγατόνων από τον Πάνο Καμμένο: Άνθρωποι του George Soros στο Δ.Σ της i4Cense του Αντρέα Παπανδρέου!

http://www.kourdistoportocali.com/default.aspx?pageid=7413

Με μια αποκάλυψη-καταγγελία που θα προκαλέσει  αίσθηση, ο βουλευτής της ΝΔ συνεχίζει τον πόλεμο στους Αντρίκο και Γιώργο Παπανδρέου.

Η νέα αποκάλυψη του βουλευτή έχει να κάνει με το Δ.Σ της εταιρείας  i4cense του Αντρέα Παπανδρέου, αδελφού του πρωθυπουργού.

• Σύμφωνα με τον Πάνο Καμμένο 3  μέλη του ΔΣ της i4cense και πιο συγκεκριμένα οι José María Figueres  Managing Partner, IJ Partners; President of the Republic of Costa Rica (1994-1998)
• , Jeffrey SachsJ, Director of the Earth Institute, Columbia University
• , και Simon Reddy Executive Director, C40 Cities

εκπροσωπούν εταιρείες του Τζόρτζ Σόρος

 

 Το Olympia.gr γράφει σχετικά>

Αυτός είναι και ο λόγος της εσπευσμένης κλήσης του Πάνου Καμμένου από τον εισαγγελέα κύριο Κορρέα που τείνει να συνδέσει το όνομα του με αυτό του γίγαντα πολιτικού από τον Ισημερινό, του Ραφαέλ Κορέα που έσπασε τα δεσμά της πατρίδας του απορρίπτοντας το εξωτερικό χρέος που είχαν δημιουργήσει κατοχικές κυβερνήσεις.
Ο Πάνος Καμμένος λοιπόν φαίνεται ότι έχει ξετυλίξει και αυτό το κουβάρι, με τα στοιχεία που θα προσκομίσει αύριο στον εισαγγελέα και είναι εμφανές ότι θα αφορούν τις σχέσεις του συστήματος Σόρος με το περιβάλλον του πρωθυπουργού!
Με μία πρώτη ματιά αυτά που βρίσκουμε εμείς είναι:

• Simon Reddy, Executive Director, C40 Cities
• Jeffrey Sachs, Director of the Earth Institute, Columbia University

Που βρίσκονται στην περιβόητη εταιρεία του Ανδρέα Α. Παπανδρέου στο “Advisory Board”.
και βέβαια ο περιβόητος José-Maria Figueres, Managing Partner, της περιβόητης IJPartners. Πρώην CEO  of the World Economic Forum. Της εταιρείας του κολλητού του πρωθυπουργού, κύριου Μαργελλου.
Είπατε κάτι για το “θράσος” του πρωθυπουργού να συναντηθεί με έναν παγκόσμιο τοκογλύφο; Μα έχουν τόσες κοινές παρέες…
Τα υπόλοιπα αύριο στον εισαγγελέα από τον Πάνο Καμμένο. Οι συντάκτες του δικαστικού που θα βρίσκονται; Θα τολμήσουν;
Αχ, βρε παραλίγο να ξεχάσουμε αυτό: ΠΟΛΥ ΣΟΒΑΡΗ ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ : Το Κατάρ, ο Σόρος και η “δυναστεία”

Τα μυστικά του Παρθενώνα: Ένα συγκλονιστικό ντοκυμαντέρ που πρέπει να δείτε όλοι!!! (με ελληνικούς υπότιτλους)

Duga-3 ο Ρωσικός Τρυποκάρυδος. Το Αντίστοιχο Ρώσικο HAARP;

http://eleftheriskepsii.blogspot.com/2011/09/duga-3-haarp.html

Δε μας φαίνεται για RADAR η όλη εγκατάσταση. Δημιουργήθηκε από τους Ρώσους το 1976 και εγκαταλείφθηκε αρκετά χρόνια αργότερα. Αλήθεια ο νεότερος και πιο εξελιγμένος τρυποκάρυδος που μπορεί να βρίσκεται τώρα; Δείτε τις εντυπωσιακές φωτογραφίες και το άρθρο του Ίωνα Μάγγου από το miastala.com


Όταν κάποιος πάει στο Chernobyl συνήθως χάνει ένα πράγμα που έχει μεγάλο ενδιαφέρον που βρίσκεται λίγα χιλιόμετρα μακρυά από τον πυρηνικό αντιδραστήρα στον οποίο έγινε το ατύχημα. Είναι ένας από τους τρεις ίδιους σταθμούς που χτιστήκανε κατα την Σοβιετική εποχή.
Τώρα φαίνεται ότι είναι εγκαταλελειμμένος. Αποτελεί την πηγή του του σήματος του Τρυποκάρυδου, ενός διαβόητου Σοβιετικού σήματος που ακουγότανε σε όλο τον κόσμο στα ραδιόφωνα βραχέων κυμάτων μεταξύ του Ιουλίου 1976 και Δεκεμβρίου του 1989. Δημιούργησε πολλά προβλήματα και χιλιάδες διαμαρτυρίες.

Πιστευόταν ότι ήταν σήμα ραντάρ πέρα από τον ορίζοντα (OTH). Αυτή η θεωρία επιβεβαιώθηκε μετά την πτώση της Σοβιετικής Ενώσεως, και είναι γνωστό ως σταθμός Duga-3 του Σοβιετικού συστήματος εγκαίρου προειδοποιήσεως.
Ήταν όμως έτσι ???
Στο τέλος του Δεύτερου Παγκοσμίου πολέμου η Ρωσία απέκτησε την αφρόκρεμα των Γερμανών επιστημόνων στα ραντάρ !


Έτσι γρήγορα και με ανοιχτό μυαλό χωρίς περιορισμούς και χρησιμοποιώντας τις ιδέες του Τέσλα έφτιαξαν πομπούς Βαθμωτών Πεδίων (έχω γράψει πολλές φορές στα άρθρα μου στην miastala.com).

Δημιουργούσαν λοιπόν “Βαθμωτά Ηλεκρομαγνητικά Στάσιμα Κύματα” δηλαδή ένα γιγαντιαίο Ηλεκτροβαρυτικό Στάσιμο Κύμα, και έτσι ένα γιγαντιαίο ταλαντούμενο δυναμικό στον χρονοχώρο !!!
Σε αυτόν τον σταθμό οφείλεται το ατύχημα στο Chernobyl, όταν ενώ ετοίμαζαν χτύπημα στην Αμερική εκείνη την ώρα, κάτι δεν “πήγε καλά” και έγινε το σκηνικό. Αλλά αυτό είναι θέμα άλλου άρθρου.

ΑΓΡΙΝΙΩΤΙΚΟ ΓΛΩΣΣΑΡΙ

http://agriniomemories.blogspot.com/2011/09/blog-post_05.html

Αγρινιώτικο Γλωσσάρι

View more documents from Gitsa Nas

Ποιο ευρωομόλογο; Του κ. Γιάννη Βαρουφάκη

http://loutraki1.blogspot.com/2011/09/blog-post_2528.html

inShare

Από τότε που ξέσπασε η Κρίση, η ευρωπαϊκή ηγεσία απάντησε στις προτάσεις για ευρωομόλογο με μια χαρακτηριστική ακολουθία σπασμωδικών αντιδράσεων. Η πρώτη αντίδραση ήταν η απόλυτη άρνηση και η προσπάθεια να αγνοηθούν οι προτείνοντες.
Κατόπιν ήρθε η σειρά της θυμωμένης απόρριψης. Πιο πρόσφατα ακολούθησε η κατάθλιψη, όταν πλέον κατέστη πασιφανές ότι δεν υπάρχει πιθανότητα υπέρβασης της Κρίσης με την ακολουθούμενη πολιτική και άνευ ευρωομόλογων. Την περασμένη εβδομάδα είχαμε μια πρωτόγνωρη αντίδραση: Την δημιουργία μιας καρικατούρας του ευρωομόλογου με στόχο τον εξευτελισμό της...

Με δεδομένες αυτές τις αλυσιδωτές αντιδράσεις, που θυμίζουν την συμπεριφορά πεντάχρονων αντί για ηγετικές παρεμβάσεις, μπορεί η αναπόφευκτη αποδοχή του ευρωομόλογου να έρθει πριν την κατάρρευση του ευρώ; Ιδού το μέγα ερώτημα των ημερών. Ο Wolfgang Munchhau, των Financial Times, κρίνει ότι μάλλον δεν θα "προκάνουμε". Προσωπικά, αρνούμαι να πιστέψω ότι το τραίνο χάθηκε και πως το ευρώ έχει ήδη μπει στον προθάλαμο του νεκροτομείου. Για αυτό θα προσπαθήσω να ξεκαθαρίσω, ώστε να μην δημιουργούνται παρεξηγήσεις και αφήνονται περιθώρια για παραπλάνηση, ποιο είδος ευρωομολόγου μπορεί να βοηθήσει και ποιο όχι.

Τα υπάρχοντα ευρωομόλογα του EFSF (Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας)
Πολλοί αγνοούν ότι ευρωομόλογα ήδη υπάρχουν και κυκλοφορούν. Εκδίδονται εδώ και μήνες από το EFSF (European Financial Stability Fund) για να χρηματοδοτούν τα Μνημόνια της Ιρλανδίας και της Πορτογαλίας. Ο λόγος που δεν θεωρούνται "πραγματικά" ευρωομόλογα είναι ότι το κάθε ένα από αυτά αποτελείται από φέτες χρεών. Για την κάθε μία από αυτές τις φέτες εγγυάται ένα και μόνο ένα κράτος. Το μέγεθος δε της κάθε φέτας είναι ανάλογο με το μέγεθος του εθνικού εισοδήματος του κράτους που την εγγυάται. Υπό αυτή την έννοια, τα δάνεια του EFSF προς κάθε πτωχευμένο κράτος θεωρούνται σχεδόν διμερή - είναι σαν το κάθε μη πτωχευμένο κράτος να δανείζει ξεχωριστά το πτωχευμένο.
Το πρόβλημα με αυτή την δόμηση, όπως έχω ξαναγράψει εδώ, είναι ότι εμπεριέχει τον "σπόρο του κακού", την δυναμική της αλυσιδωτής αντίδρασης που πλησιάζει να φτάσει στην Ιταλία και την Γαλλία με αναπόφευκτα καταστροφικά αποτελέσματα. Για αυτόν τον λόγο κάποιοι προτείνουν την μετατροπή των ευρωομολόγων του EFSF σε "πραγματικά" ευρωομόλογα τα οποία, αντί να αποτελούνται από φέτες, να είναι ομοιογενή. Μασίφ. Με άλλα λόγια, να τα εγγυώνται ολόκληρα (και όχι φέτες-φέτες) όλα τα κράτη-μέλη μαζί.

Τα λάθος ευρωομόλογα
Τις τελευταίες μέρες η κα Μέρκελ, συνεπικουρούμενη από τρομοκρατημένους Γάλλους και Ισπανούς ηγέτες (που δεν τολμούν να πουν κάτι διαφορετικό από εκείνο που βγαίνει από το στόμα της Γερμανίδας καγκελαρίου), διατρανώνει ότι τέτοια ευρωομόλογα δεν αποτελούν λύση. Προχτές μάλιστα βγήκε και ο κ. Moritz Kraemer, διευθύνων σύμβουλος της EMEA (εταιρείας  αξιολόγησης δημόσιου χρέους) ο οποίος, ούτε λίγο ούτε πολύ, είπε ότι τέτοια ευρωομόλογα θα αξιολογούνταν ως σκουπίδια. Ξέρετε ποιο είναι το ωραίο σε όλα αυτά; Ότι τόσο η κα Μέρκελ όσο και ο κ. Kraemer έχουν δίκιο!
Ας δούμε γιατί: Έστω τρεις φοιτητές που θέλουν να νοικιάσουν από κοινού ένα διαμέρισμα. Αν το συμβόλαιο ενοικίασης λέει ότι θα πληρώνουν το νοίκι μαζί αλλά ο καθένας θα είναι νομικά υποχρεωμένος να πληρώνει μόνο το δικό του ένα τρίτο του ενοικίου, τότε η πιθανότητα να μην πληρωθεί στο 100% το ενοίκιο κάποιον μήνα είναι ανάλογη της αξιοπιστίας (και οικονομικής επιφάνειας) του πιο αναξιόπιστου (και φτωχότερου) από τους τρεις φοιτητές. Κάτι ανάλογο θα ισχύσει με ένα ομόλογο έκδοσης του EFSF το οποίο θα το εκδίδουν από κοινού τα κράτη-μέλη αλλά το κάθε ένα θα είναι υπεύθυνο μόνο για το μέρος που το αφορά. Να γιατί ο κ. Kraemer είπε (σωστά) ότι ένα κοινής έκδοσης ευρωομόλογο θα έχει την ίδια αξιολόγηση με εκείνη του πιο αδύναμου κρίκου (προφανώς της Ελλάδας).
Βέβαια, τα πράγματα αλλάζουν αν το συμβόλαιο αναφέρει ότι ο καθένας από τους τρεις είναι νομικά υπεύθυνος και για το τελευταίο ευρώ του ενοικίου. Σε αυτή την περίπτωση, αν ο Κώστας δεν μπορεί ή αρνηθεί να πληρώσει το μερίδιό του, τότε οι άλλοι δύο φοιτητές είναι υποχρεωμένοι να το πληρώσουν εκείνοι. Σε αυτή την περίπτωση η αξιολόγηση της αξιοπιστίας της ομάδας των τριών φοιτητών συγκλίνει κάπου στον μέσο όρο της αξιοπιστίας του καθενός τους. Το αντίστοιχο στην περίπτωση του ευρωομόλογου είναι, όταν ένα κράτος-μέλος αδυνατεί να πληρώσει στο μερίδιο που του αντιστοιχεί του κοινού χρέους, να είναι υποχρεωμένα τα υπόλοιπα να το αποπληρώσουν. Τότε, η αξιολόγηση και τα επιτόκια των ευρωομολόγων αυτών τείνει προς τον μέσο όρο των αξιολογήσεων και επιτοκίων της ευρωζώνης. Αυτό επικαλείται η κα Μέρκελ λέγοντας ότι το ευρωομόλογο δεν είναι λύση: Το ότι ένα τέτοιο ευρωομόλογο θα αυξήσει τα επιτόκια της Γερμανίας πολύ χωρίς παράλληλα να μειώσει εκείνα της Ελλάδας αρκετά.
Έχει απόλυτο δίκιο η κα Μέρκελ. Όπερ μεθερμηνευόμενο, η ιδέα ενός τέτοιου ευρωομόλογου έκδοσης του EFSF αποτελεί μια πολύ κακή ιδέα. Αυτό όμως το έχουμε ήδη πει. Το ότι το EFSF δεν μπορεί να αποτελέσει την λύση στην Κρίση Χρέους το γνωρίζαμε, και το λέμε ξανά και ξανά, από την ίδρυση του τοξικού αυτού οργανισμού. Η κα Μέρκελ απλά δημιούργησε μια σαθρή  καρικατούρα ευρωομολόγου και κατόπιν την... κατατρόπωσε. Η δική μας πρόταση, εδώ και ένα χρόνο (βλ. εδώ για την αγγλική της έκδοση), είναι ένα ευρωομόλογο έκδοσης της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας (ΕΚΤ) χωρίς καμία εγγύηση από κανένα κράτος-μέλος.

Ευρωομόλογο έκδοσης ΕΚΤ: Η λύση
Επειδή οι αναγνώστες του protagon.gr έχουν διαβάσει επανειλημμένως την πρότασή μας επ' αυτού, και καθώς έχω επιχειρηματολογήσει εκτενώς υπέρ της σε διάφορους τόνους και γλώσσες (βλ. εδώ, εδώ και εδώ), επιτρέψτε μου να περιοριστώ σε μια περίληψή της πριν απαντήσω κάποια πρακτικά ζητήματα που μου έθεσε αναγνώστης: Για να μειωθεί το συνολικό δημόσιο χρέος της ευρωζώνης χωρίς καμία εγγύηση ή δάνειο από τον Γερμανό ή τον Ολλανδό φορολογούμενο, η εξυπηρέτηση του κατά-Μάαστριχτ νόμιμου χρέους της κάθε χώρας (δηλαδή ομόλογά της ίσης αξίας με το 60% του ΑΕΠ της) περνάει από αύριο στην ΕΚΤ. Πως; Οι ομολογιούχοι δύνανται να εγγράψουν σε μια συγκεκριμένη υπηρεσία της ΕΚΤ ποσοστό των ομολόγων του κάθε μέλους-κράτους που κατέχουν ίσο με το 60% του ΑΕΠ της συγκεκριμένης χώρας. Αυτά τα ομόλογα πλέον τα εξυπηρετεί η ΕΚΤ (δηλαδή τα αποπληρώνει όταν έρθει η ώρα τους χωρίς όμως να τα αγοράσει από πριν). Για να το πράξει αυτό, όταν έρθει η ώρα της αποπληρωμής εκδίδει η ίδια η ΕΚΤ δικά της 20ετή ή και 30ετή ακόμα ομόλογα (ευρωομόλογα ή e-bonds) αρκετής αξίας ώστε να εξυπηρετείται το συγκεκριμένο χρέος. Το δημόσιο της εν λόγω χώρας χρωστά τα χρήματα αυτά στην ΕΚΤ μόνο που του δίνεται η δυνατότητα να τα αποπληρώνει σε βάθος χρόνου και με επιτόκια που αντανακλούν εκείνα που εξασφάλισε η ΕΚΤ πουλώντας τα ευρωομόλογά της (επιτόκια της τάξης κάτω του 3%). Στην πράξη, η ΕΚΤ θα ανοίξει χρεωστικό λογαριασμό για το δημόσιο κάθε χώρας της ευρωζώνης στον οποίο το κάθε κράτος-μέλος θα καταβάλει ανά εξάμηνο τέτοια ποσά αποπληρωμής ώστε το κόστος αυτής της ουσιαστικής αναδιάρθρωσης του χρέους της ευρωζώνης να είναι μηδενικό για την ΕΚΤ μακροπρόσθεσμα.
Δύο τεχνικά ερωτήματα αναγνώστη
Ερώτημα 1: Δεδομένου ότι ένα ομόλογο που μεταφέρεται στην ΕΚΤ παραμένει ιδιοκτησία του ομολογιούχου, τι σταματά την διακίνησή του στην δευτερογενή αγορά ομολόγων; Και αν δεν διακινείται στην αγορά αυτή, δεν μετατρέπεται σε νεκρό περιουσιακό στοιχείο, κάτι που θα δημιουργήσει προβλήματα στον ομολογιούχο;
Απάντηση: Πράγματι, το ομόλογο παραμένει ιδιοκτησία του ομολογιούχου. Όμως αποτελεί επιλογή του τελευταίου, αν θέλει να του εγγυηθεί η ΕΚΤ την αποπληρωμή του σε ποσοστό 100%, ότι το ομόλογο αυτό αποσύρεται από την αγορά ομολόγων (και έτσι δεν αξιολογείται πια και από τους γνωστούς οίκους - οι οποίοι έτσι αποδυναμώνονται). Ο ομολογιούχος μπορεί πια να θεωρεί απόλυτα σίγουρα τα χρήματά του και έτσι προστατεύεται από τις αυξομειώσεις της αγοράς ομολόγων. Αν θέλει να συμμετάσχει ξανά σε αυτές, αγοράζει νέα ομόλογα, αναλαμβάνοντας όμως και τον αντίστοιχο κίνδυνο.
Ερώτημα 2: Όταν λέτε ότι η ΕΚΤ ανοίγει έναν χρεωστικό λογαριασμό π.χ. στην Ιταλία στο οποίο το Ιταλικό δημόσιο λίγο-λίγο αποπληρώνει τα χρέη του στη ΕΚΤ από την εξυπηρέτηση του κατά Μάαστριχτ χρέους της Ιταλίας, αυτό δεν παραβιάζει το άρθρο 123 της Συνθήκης της Λισαβόνας που αφορά την λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης και το οποίο απαγορεύει ρητά την δημιουργία από την ΕΚΤ πιστώσεων και πιστωτικών λογαριασμών (overdraft facilities) για τα κράτη-μέλη;
Απάντηση: Μη μπερδεύουμε τους χρεωστικούς με τους πιστωτικούς λογαριασμούς. Πάρτε μια πιστωτική κάρτα (π.χ. Visa) και συγκρίνετέ την με μια χρεωστική κάρτα (π.χ. την Εθνοcash της Εθνικής). Και οι δύο χρησιμεύουν για πληρωμές όμως η μία σου δίνει την δυνατότητα δανεισμού ενώ η άλλη όχι. Η πρότασή μας είναι η ΕΚΤ να δημιουργεί χρεωστικούς λογαριασμούς για τα κράτη-μέλη. Λογαριασμούς δηλαδή στους οποίους η Ιταλία κάνει καταθέσεις χωρίς την δυνατότητα αναλήψεων. Κάτι τέτοιο δεν απαγορεύεται καθόλου από την Συνθήκη της Λισαβόνας.
Συμπέρασμα
Η τελευταία ελπίδα του ευρώ είναι ευρωομόλογα έκδοσης της ΕΚΤ, χωρίς εγγυήσεις από τα κράτη-μέλη. Τα χρήματα που θα συλλεχθούν με αυτόν τον τρόπο μπορούν, και επιβάλλεται, να επιτρέψουν στην ευρωζώνη να μειώσει ολόκληρο το βουνό χρέους της χωρίς ούτε ένα ευρώ επιβάρυνσης για τον Γερμανό φορολογούμενο. Η κα Μέρκελ τα γνωρίζει καλά όλα αυτά. Απλώς, περιγράφει το ευρωομόλογο με τρόπο που, όντως, αν εφαρμοστεί θα δημιουργήσει νέα προβλήματα αντί να λύσει τα υπάρχοντα. Γιατί το κάνει; Για δύο λόγους. Πρώτον, επειδή δεν είναι έτοιμη να δεσμεύσει την Γερμανία στην ευρωζώνη μακροπρόθεσμα και αποπροσανατολίζει για να κερδίσει χρόνο. Δεύτερον, γιατί το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα SPD έχει ήδη αποδεχθεί την πρότασή μας για ευρωομόλογα έκδοσης της ΕΚΤ και η κα Μέρκελ, μιλώντας για άλλου είδους ευρωομόλογα, αποπροσανατολίζει τους πολίτες της χώρας της με στόχο να τους πείσει ότι όλα τα ευρωομόλογα είναι ίδια (και καταστροφικά) και πως, συνεπώς, το SPD προτείνει κάτι το επικίνδυνο. Κλείνω όμως με μια απορία. Καλά η κα Μέρκελ. Ο κ. Παπανδρέου, που έχει τοποθετηθεί υπέρ του ευρωομόλογου γενικώς και αορίστως, γιατί δεν δηλώνει πως ακριβώς το σκέφτεται το ευρωομόλογο; Γιατί δεν συντάσσεται με το μόνο είδος ευρωομόλογου που δίνει ελπίδες (αλλά όχι εγγυήσεις εδώ που φτάσαμε) διάσωσης της ευρωζώνης;

ΥΓ. Για μια πιο τεχνική και εκτενέστερη έκφανση του παρόντος άρθρου (στα αγγλικά) πατήστε εδώ.

Νικολά Tέσλα - O Άρχοντας του Κόσμου (ντοκυμαντέρ)

http://attikanea.blogspot.com/2011/09/t-o-nicola-tesla.html

Αυτό το ντοκυμαντέρ αφηγήται την ιστορία ενός ανθρώπου που άλλαξε το πρόσωπου του πλανήτη μας, βελτιώνοντας τις συνθήκες ζωής δισεκατομμυρίων ανθρώπων.
Είναι η ιστορία ενός σύγχρονου Προμηθέα, που έκλεψε το μυστικό του φωτός από τη Φύση και το χάρισε στην ανθρωπότητα.
Ενός οραματιστή κι ανθρωπιστή επιστήμονα, που εξερεύνησε νέα και άγνωστα πεδία γνώσης, ήρθε σε ρήξη με το κατεστημένο της εποχής του και τόλμησε ν' αγγίξει τα άστρα.

Πέθανε ο Γεώργιος - Αλέξανδρος Μαγκάκης...

http://nonews-news.blogspot.com/2011/09/blog-post_8587.html?utm_source=feedburner&utm_medium=feed&utm_campaign=Feed%3A+nonews-news+%28nonews-NEWS%29Ήταν 89 ετών. Πέθανε στο νοσοκομείο "Ευαγγελισμός" . Καθηγητής και πρώην υπουργός των κυβερνήσεων ΠΑΣΟΚ.
Τα...

θερμά της συλλυπητήρια εκφράζει η ηγεσία του Υπουργείου Εσωτερικών προς την οικογένεια του εκλιπόντος, πρώην βουλευτού, και υπουργού, καθηγητή, Γεωργίου Αλέξανδρου Μαγκάκη.

Με πρωτοβουλία του Υπουργού Εσωτερικών Χάρη Καστανίδη, η κηδεία του Γ. Α Μαγκάκη θα γίνει Δημοσία Δαπάνη και με τιμές υπουργού Εν Ενεργεία.

Η ΔΗΜΑΡ για τον Γεώργιο Μαγκάκη
Εκφράζω τη βαθιά μου θλίψη για το θάνατο του κορυφαίου νομικού, αγωνιστή του αντιδικτατορικού αγώνα και πολιτικού που έδωσε σημαντικές μάχες για τα ανθρώπινα δικαιώματα και τη δημοκρατία. Τα θερμά μου συλλυπητήρια στους οικείους του.

Η ζωή του
Ο Γεώργιος - Αλέξανδρος Μαγκάκης γεννήθηκε στην Αθήνα στις 25/6/1922. Ήταν γιος του βουλευτή Κυκλάδων Αντώνη Μαγκάκη και σύζυγος της Αγγελικής, κόρης του πρώην πρωθυπουργού Στυλιανού Γονατά.

Φοίτησε στη Νομική Σχολή Αθηνών την περίοδο 1940-46. Στη συνέχεια υπηρέτησε στο Πολεμικό Ναυτικό μέχρι το 1950 και έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στο πανεπιστήμιο του Μονάχου, όπου το 1953, αναγορεύθηκε διδάκτωρ του Ποινικού Δικαίου. Το 1955, έγινε υφηγητής του Ποινικού Δικαίου στην Αθήνα και τέσσερα χρόνια αργότερα εντεταλμένος.

Παράλληλα με την πανεπιστημιακή καριέρα άσκησε το δικηγορικό επάγγελμα σε ποινικές δίκες ιδιαίτερα την περίοδο του ''Ανένδοτου Αγώνα'' όταν υπερασπίστηκε φοιτητές, εργάτες και άλλους πολιτικά διωκόμενους.

Το διάστημα 1962-1963, δίδαξε στο πανεπιστήμιο του Φράιμπουργκ της Γερμανίας ως επισκέπτης καθηγητής, ενώ το 1968, εξελέγη παμψηφεί έκτακτος καθηγητής του Ποινικού Δικαίου στη Νομική Σχολή Αθηνών, όμως η δικτατορία όχι μόνον δεν ενέκρινε τον διορισμό του αλλά τον Φεβρουάριο του 1969 τον απομάκρυνε οριστικά και από τη θέση του υφηγητή.

Οι παραδόσεις του στη Νομική Σχολή κατά τη διάρκεια της δικτατορίας των συνταγματαρχών και ιδιαίτερα η αποχαιρετιστήρια παράδοσή του, η οποία αποτέλεσε δημόσια αντιδικτατορική εκδήλωση τον οδήγησαν για πρώτη φορά στην Ασφάλεια της οδού Μπουμπουλίνας.

Λίγους μήνες αργότερα, τον Ιούλιο του 1969, συνελήφθη για αντιδικτατορική δράση. Έμεινε περίπου πέντε μήνες σε απομόνωση και υπέστη βασανισμούς, ενώ τον Απρίλιο του 1970, καταδικάστηκε από το έκτακτο στρατοδικείο της Αθήνας στη δίκη της ''Δημοκρατικής Άμυνας'' σε κάθειρξη 18 ετών. Φυλακίστηκε για τρία περίπου χρόνια σε διάφορες φυλακές (Αβέρωφ, Επταπύργιο, Κορυδαλλός, Τρίκαλα) όπου έγραψε αντιστασιακά κείμενα καταγγέλλοντας το καθεστώς της δικτατορίας. Ένα από τα κείμενα αυτά, το ''Γράμμα από τη φυλακή'' δημοσιεύτηκε εκτενώς από τα μέσα ενημέρωσης του εξωτερικού και ένα άλλο με τίτλο ''Η Ελλάδα μου'' συμπεριλήφθηκε στην αντιστασιακή έκδοση ''Νέα Κείμενα'' που κυκλοφόρησε στην Αθήνα το 1971.

Το 1972, ενώ ήταν έγκλειστος στις φυλακές το πανεπιστήμιο της Χαϊδελβέργης τον εξέλεξε τακτικό καθηγητή του Ποινικού Δικαίου και της Φιλοσοφίας του Δικαίου. Τον Απρίλιο του ίδιου χρόνου, αποφυλακίστηκε για λόγους υγείας και διέφυγε στη Χαϊδελβέργη, όπου δίδασκε Ποινικό Δίκαιο και ταυτόχρονα συνέχιζε τον αντιδικτατορικό αγώνα.

Το 1974, επέστρεψε στην Ελλάδα μετά την πτώση της δικτατορίας, μετείχε στην κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας, πρώτη μεταπολιτευτική κυβέρνηση, ως υπουργός Δημοσίων Έργων και ξανάρχισε την εργασία του στο πανεπιστήμιο. Την ίδια χρονιά, εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής Β' Αθήνας με το ψηφοδέλτιο της Ένωσης Κέντρου - Νέες Δυνάμεις.

Τον Σεπτέμβριο του 1976, συμμετείχε στην ίδρυση της ''Σοσιαλιστικής Πρωτοβουλίας'', ενώ το 1978, με εισήγησή του η ''Σοσιαλιστική Πρωτοβουλία" τερμάτισε τη δράση της και συσπειρώθηκε με τις δυνάμεις του ΠΑΣΟΚ.

Το 1980, εντάχθηκε στο ΠΑΣΟΚ και το 1981 ανέλαβε διοικητής της Εθνικής Τράπεζας, θέση στην οποία παρέμεινε για ένα χρόνο, έως το 1982 οπότε ανέλαβε υπουργός Δικαιοσύνης. Στις 13 Μαρτίου 1989, απείχε από την ψηφοφορία της πρότασης δυσπιστίας που είχε υποβάλει η ΝΔ κατά της κυβέρνησης με αποτέλεσμα, ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ Ανδρέας Παπανδρέου και τα μέλη του Εκτελεστικού Γραφείου να εισηγηθούν τη διαγραφή του, η οποία επικυρώθηκε την επομένη ημέρα από το Πειθαρχικό Συμβούλιο.

Στις 5 Οκτωβρίου 1989, επανεντάχθηκε στο ΠΑΣΟΚ, συμμετέχοντας στη σύνθεση του νέου οργάνου που συγκροτήθηκε με τίτλο Πολιτικό Συμβούλιο, για τη δημοκρατική συμπαράταξη ενόψει των εκλογών του Νοεμβρίου. Το 1990, ίδρυσε μαζί με άλλους νομικούς την οργάνωση ''Δημοκρατική Ευθύνη Νομικών'' για την προστασία των ατομικών ελευθεριών και των δημοκρατικών θεσμών και εξελέγη πρόεδρός της.

Στις 24 Σεπτεμβρίου 1990, στο 2ο Συνέδριο του ΠΑΣΟΚ, εξελέγη μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του κόμματος.

Στις 5 Απριλίου 1992, εξελέγη βουλευτής στη Β' εκλογική περιφέρεια Αθηνών, καταλαμβάνοντας την έδρα η οποία είχε εκκενωθεί μετά την έκπτωση του Δ. Τσοβόλα από το βουλευτικό αξίωμα.

Στις 17 Απριλίου 1994, στο 3ο Συνέδριο του ΠΑΣΟΚ, επανεξελέγη μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του κόμματος.

Υπήρξε αντιπρόεδρος του Εθνικού Συμβουλίου για τη διεκδίκηση των οφειλών της Γερμανίας προς την Ελλάδα, ενώ το 1996, ανέλαβε πρόεδρος της ''Ενωμένης Εθνικής Αντίστασης'', που είχε ιδρυθεί το 1974, από όλες τις αντιστασιακές οργανώσεις.

Το 1979, εξέδωσε το σύγγραμμα ''Διάγραμμα Ποινικού Δικαίου'' και το 1997, δημοσίευσε το βιβλίο ''Ίχνη του χτες με το βλέμμα στο αύριο''.

ΕΚΠΛΗΚΤΙΚΌ! ΔΕΙΤΕ ΣΤΟ 2:16 ΤΟΥ ΒΙΝΤΕΟ ΝΑ ΑΝΑΤΕΛΛΕΙ Ο ΝΙΜΠΙΡΟΥ!(;)

http://www.apocalypsejohn.com/2011/09/216.html

ΤΟ ΒΙΝΤΕΟ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟ ΤΟ ΤΗΛΕΣΚΟΠΙΟ ΣΤΟ ΟΡΟΣ ΜΑΟΥΝΑ ΚΕΑ ΤΗΣ ΧΑΒΆΗ.

Παρατηρήστε αμέσως μετά το zoom out που γίνεται στην εστίαση του τηλεσκοπίου, σε μία προσπάθεια να καλυφθεί ο πλανήτης από το φως του ηλίου που ανατέλλει...

ΠΗΓΗ

Τραπεζικά τέρατα - Του Δημήτρη Καζάκη, Οικονομολόγου - Αναλυτή

http://helleniclegion.blogspot.com/2011/09/blog-post_9715.html?utm_source=feedburner&utm_medium=feed&utm_campaign=Feed%3A+blogspot%2FqRTLZ+%28%CE%95%CE%BB%CE%BB%CE%B7%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CE%AE+%CE%9B%CE%B5%CE%B3%CE%B5%CF%8E%CE%BD%CE%B1%29

Tα πανηγύρια αυτές τις ημέ­ρες στην Ελλάδα κρατάνε το πολύ ένα 24ωρο. Ιδίως τα στημένα. Τόσο κράτησε και το νέο πανηγύρι για τον «γάμο» των τραπεζών Alpha - Eurobank. Οι ευχές, τα μπράβο και τα ζήτω έπεσαν βρο­χή. Από επίσημους και ανεπίσημους. Κι όλα αυτά γιατί; Μα για να κρύψουν την αλήθεια. Όταν δυο αντίπαλες μέχρι χθες φαμίλιες που καταδυναστεύ­ουν τον πληθυσμό μιας περιοχής απο­φασίζουν ξαφνικά να συνενωθούν, αυτό δεν είναι ποτέ για καλό.


Αν κάτι θετικό μάς προσέφερε αυ­τός ο «γάμος» είναι η διαπίστωση του πόσο βαθιά στην πολιτική έχει εισχω­ρήσει η διαπλοκή και η ταύτιση με τα τραπεζικά συμφέροντα. Όχι μόνο η κυβέρνηση και τα κόμματα κυβερνη­τικής εναλλαγής, αλλά και τα υπόλοι­πα, από τον ΛΑΟΣ έως τη Δημοκρατι­κή Αριστερά και φυσικά τη Δημοκρα­τική Συμμαχία της οικογένειας Μη­τσοτάκη, χειροκρότησαν την πράξη των τραπεζιτών.
Μόνο το ΚΚΕ και ο ΣΥΝ αποστασι­οποιήθηκαν. Όλοι οι άλλοι «πατέρες του έθνους» συνωστίζονται στα σαλό­νια των τραπεζιτών για να κερδίσουν την εύνοιά τους. Όπως τα παλιά χρό­νια έκαναν οι ευνούχοι στις αυλές των αρχόντων. Κι ας πάρουμε τα πράγμα­τα από την αρχή.
Αντιστροφή δόγματος
Αν θυμάστε, η παγκόσμια κρίση ξέ­σπασε γιατί οι επικυρίαρχοι της οικο­νομίας και της πολιτικής αποφάσισαν ότι όσο μεγαλύτερες και πιο τερατώ­δεις γίνουν οι τράπεζες τόσο το καλύ­τερο για την οικονομία. Πρόκειται για το δόγμα του «toο big to fail» (πολύ μεγάλη για να αποτύχει), δηλαδή όσο πιο μεγάλη είναι μια τράπεζα τόσο πιο δύσκολα αποτυγχάνει, τόσο πιο μεγάλη είναι η συμβολή της στην οι­κονομική ανάπτυξη. Έτσι, ειδικά στην ευρωζώνη δημιουργήθηκαν τράπεζες - τέρατα με ενεργητικά πολύ μεγαλύ­τερα από το ΑΕΠ των χωρών τους.
♦ Στη Γερμανία, π.χ., τα τραπεζικά ενεργητικά υπερβαίνουν το 200% του ΑΕΠ της.
♦ Στη Γαλλία το 300% και στη Βρετα­νία πάνω από 500%.
Μόνο οι ΗΠΑ κράτησαν τα ενεργητι­κά των τραπεζών τους μόλις στο 50% του ΑΕΠ τους και έτσι, παρά το γεγονός ότι η παγκόσμια κρίση ξεκίνησε από εκεί, έχει πλέον μετατρέψει σε επίκε­ντρό της την ευρωζώνη. Το γεγονός ότι στην ευρωζώνη συγκεντρώνονται οι μεγαλύτερες τράπεζες - τέρατα παγκο­σμίως δεν είναι καθόλου άσχετο με την κατάσταση αδιεξόδου που βιώνει.
Ο Λορέντζο Μπίνι Σμάγκι της κε­ντρικής διοίκησης της ΕΚΤ, σε μια ομι­λία του στο Κιότο, στις 15 Απριλίου 2010, μίλησε για την τερατώδη ανά­πτυξη των τραπεζών ως εξής:
«Ενώ βρίσκονταν (τα τραπεζικά ενεργητικά της Βρετανίας) γύρω στο 50% του ΑΕΠ έως τη δεκαετία του 70, αυξήθηκαν στο 300% έως το 2000 και στο 550% έως το 2007. Ενώ μέρος αυτής της ανάπτυξης είναι μια φυσική συνέπεια του να είσαι διε­θνές χρηματοπιστωτικό κέντρο, είναι δύσκολο να δικαιολογήσει κανείς μια τόσο δραματική επέκταση απλώς και μόνο με αναφορά στην αυξανόμενη σημασία της χρηματοπιστωτικής ως εργαλείου για να τροφοδοτήσει την επέκταση.
Επιπροσθέτως η έκρηξη μεγέθους του χρηματοπιστωτικού τομέα έθεσε σοβαρά προβλήματα για τις εποπτι­κές αρχές στον απόηχο της χρηματο­οικονομικής κρίσης, όταν κλήθηκαν να αντιμετωπίσουν τις συστηματικές επιπτώσεις των πολύ μεγάλων, ατο­μικών τραπεζών. Για παράδειγμα, το 2007 οι υποχρεώσεις της Barclays ξεπέρασαν το ΑΕΠ της Βρετανίας, οι υποχρεώσεις της Deutsche Bank ήταν στο 80% του γερμανικού ΑΕΠ, ενώ οι υποχρεώσεις της Fortis ήταν αρκετές φορές μεγαλύτερες από το ΑΕΠ της χώρας καταγωγής της, του Βελγίου. Όπως ορισμένοι παρατηρητές μάλ­λον προκλητικά παρατήρησαν, τέτοια πιστωτικά ιδρύματα μπορεί να μην εί­ναι απλώς ‘‘πολύ μεγάλα για να απο­τύχουν”, αλλά στην πραγματικότητα “πολύ μεγάλα για να υπάρχουν”».
Αυτό που σημείωνε ο κεντρικός τραπεζίτης της ΕΚΤ δεν ήταν μόνο το γεγονός ότι η τερατώδης επέκτα­ση των τραπεζικών εργασιών και των ίδιων των τραπεζών αποτελεί μια από τις βασικές συστημικές αιτίες της πα­γκόσμιας κρίσης, αλλά και κάτι άλλο, ακόμη πιο σοβαρό.
Το μέγεθος και η οικονομική επι­φάνεια αυτών των τραπεζικών κο­λοσσών κάνει εξαιρετικά δύσκολη την όποια εποπτεία ή ρύθμιση του κλάδου. Κι αυτό γιατί πολύ απλά οι τράπεζες και οι τραπεζίτες έχουν συ­γκεντρώσει τέτοια οικονομική δύνα­μη στα χέρια τους, που τους επιτρέ­πει όχι μόνο να παρεμβαίνουν, αλλά να πιέζουν και να εκβιάζουν ακόμη και τα μεγαλύτερα κράτη.
Με λίγα λόγια, οι τράπεζες έχουν γίνει πιο ισχυρές από οποιαδήποτε εποπτική ή ρυθμιστική αρχή σε εθνι­κό ή ακόμη και σε διεθνές επίπεδο. Αυτή ήταν η αγωνία του. Διότι, με δε­δομένο το βάθος, τον χαρακτήρα και τη διάρκεια της κρίσης, δεν μπορεί να παρθεί κανένα διορθωτικό μέτρο που έστω κατ’ ελάχιστα θίγει τους τραπεζικούς κολοσσούς.
«Κουρέψτε τους...»
Σε πολλές χώρες έγιναν και συνεχί­ζονται συζητήσεις για κατάτμηση των τραπεζών, για επιβολή μέτρων κατα­κερματισμού των τραπεζικών κολοσ­σών. Τέτοια συζήτηση γίνεται αυτή τη στιγμή στη Βρετανία, όπου πρω­τοστατεί η κρατική κεντρική Τράπε­ζα της Αγγλίας και η Ρυθμιστική Αρχή του Πιστωτικού Συστήματος, ένας τυ­πικά πανίσχυρος εποπτικός οργανι­σμός που δυστυχώς αποδείχτηκε πο­λύ μικρός για να «κουρέψει» το Citi του Λονδίνου.
Αντί λοιπόν να επιβληθεί συρρί­κνωση των μεγάλων τραπεζών και δραστικός περιορισμός της οικονομι­κής τους επιφάνειας, μπας και μπορέ­σει να ανασάνει η οικονομία από την ασφυξία που προκαλούν τα τεράστια τραπεζικά ενεργητικά και υποχρεώ­σεις, συνέβη το ακριβώς αντίθετο. Σε μελέτη του ΔΝΤ, που δημοσιοποίησε η «Deutsche Welle» (24.3.11), οι ει­δικοί του αποφαίνονται ότι οι τράπε­ζες, αντί να μικρύνουν εν μέσω της κρίσης, μεγάλωσαν ακόμη περισσό­τερο και απειλούν τη χρηματοπιστω­τική σταθερότητα.
«Από την απαρχή της παγκόσμιας χρηματοπιστωτικής κρίσης οι τράπε­ζες έχουν γίνει ακόμη μεγαλύτερες, περισσότερο διασυνδεμένες και πολύ πιο δύσκολες στο να τις ρυθμίσεις», σύμφωνα με το ΔΝΤ. «Το γεγονός αυτό θέτει το χρηματοπιστωτικό σύστημα σε κίνδυνο μιας νέας κατάρρευσης». Ο κίνδυνος αυτός φάνηκε να υλοποι­είται τις προηγούμενες εβδομάδες, όταν οι τραπεζικές μετοχές έχασαν περίπου το 30% της αξίας τους στις χρηματιστικές αγορές διεθνώς.

Εξάρτηση από το κράτος

Με όλα αυτά τα δεδομένα οι κυβερ­νήτες στην Ελλάδα και οι εντιμότατοι πολιτικοί μας χειροκρότησαν τη δημι­ουργία ενός νέου τραπεζικού ομίλου, ο οποίος από μόνος του έχει υποχρε­ώσεις που υπερβαίνουν το 65% του ΑΕΠ της χώρας. Εύγε! Βέβαια η συ­γκεκριμένη συγχώνευση ήταν προϊ­όν μέγιστης και επιτακτικής ανάγκης. Μιλάμε για δυο τράπεζες οι οποίες εδώ και καιρό επιβιώνουν στο «κόκκι­νο», κυρίως από τις επιδοτήσεις του κράτους και τις ενέσεις ρευστότη­τας από την ΕΚΤ. Η καθεμιά τους έχει αντλήσει από το κράτος πάνω από 950 εκατ. ευρώ σε ρευστό, το οποίο αδυνατεί να επιστρέψει. Περίπου σε 20 δισ. ευρώ υπολογίζονται οι εγγυ­ητικές επιστολές του Δημοσίου που έχουν αξιοποιήσει οι συγκεκριμένες τράπεζες για να ενισχύσουν κεφα­λαιακή επάρκεια και ρευστότητα.
Επιπλέον η ανακοίνωση της Alpha σχετικά με τα αποτελέσματα του πρώτου εξαμήνου του 2011 αναφέ­ρει χαρακτηριστικά: «Δεδομένων των δυσμενών συνθηκών που επι­κρατούν στην ελληνική αγορά κατα­θέσεων, καθώς επίσης και στα δημό­σια οικονομικά του κράτους, αυξή­σαμε το επίπεδο χρηματοδοτήσεώς μας από την ΕΚΤ κατά ευρώ 3,4 δισ. από το τέλος Μαρτίου 2011 σε ευ­ρώ 16,9 δισ.». Με άλλα λόγια, μόνο το τελευταίο τρίμηνο η συγκεκριμέ­νη τράπεζα χρειάστηκε πρόσθετη ενίσχυση ρευστότητας της τάξης των 3,4 δισ. ευρώ, φτάνοντας το συνολι­κό ποσό της άντλησης ρευστότητας από την ΕΚΤ στο ύψος των 17 δισ. ευ­ρώ περίπου.
Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η άντληση ρευστότητας δεν είναι τζάμπα χρήμα, αλλά μορφή κυρίως βραχυ­πρόθεσμου δανεισμού από την ΕΚΤ με χαμηλό επιτόκιο. Με άλλα λόγια, η τράπεζα που αντλεί ρευστότητα θα πρέπει κάποια στιγμή πολύ σύντομα να τα επιστρέψει στην ΕΚΤ. Πού θα τα βρει να τα επιστρέψει; Εκτός κι αν το Δημόσιο αναλάβει να πληρώσει, μιας και μεγάλο μέρος αυτής της ρευστό­τητας αντλήθηκε με εγγύηση του Δη­μοσίου.

Αντίστοιχη κατάσταση υπάρχει και με την Eurobank, η οποία δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι είναι μία από τις οκτώ ευρωπαϊκές τράπεζες που απέτυχαν στα τελευταία stress tests . Δεν πρέ­πει επίσης να ξεχνάμε ότι η Eurobank είναι ίσως η χειρότερη τράπεζα από άποψη τραπεζικής δεοντολογίας και αντιμετώπισης των πελατών της. Είναι η μόνη τράπεζα που εξακολουθεί ακό­μη και σήμερα να μην αναγνωρίζει και να μην συμμορφώνεται με τον νόμο για τα πανωτόκια (3259/2004), ενώ οι καταχρηστικές πρακτικές της με «ψιλά γράμματα» στις συμβάσεις της, με παράνομες χρεώσεις και πειρατι­κές ενέργειες εις βάρος πελατών της, έχουν υπερβεί κάθε προηγούμενο.

Πέντε λόγοι για την τραπεζική συγχώνευση

Βέβαια, κάποιος με στοιχειώδη κοινή λογική θα αναρωτιόταν: Πώς γίνεται τράπεζες με πάνω από 18 δισ. ευρώ κρατική ενίσχυση και ενέσεις ρευστότητας από την ΕΚΤ η καθεμιά τους να εμφανίζουν λειτουργικά κέρδη; Πώς γίνεται με τέτοια εξάρτηση από εξωτερικές πηγές χρηματο­δότησης να εμφανίζουν κεφαλαιακή επάρκεια; Όμως όλα αυτά δεν μετρούν στο ελάχιστο και έτσι οι ευνούχοι της πολιτικής και της δημοσιογρα­φίας βγήκαν για να γιορτάσουν έναν τραπεζικό «γάμο» που γίνεται για τους εξής βασικούς λόγους:
♦ Πρώτον: Για να ενισχύσει την ολιγοπωλιακή σύνθεση ενός τραπεζικού τομέα, ο οποίος ήδη πάσχει σοβαρά από έναν από τους υψηλότερους δείκτες μονοπωλιακής συγκέντρωσης στην Ευρώ­πη. Σ’ έναν τραπεζικό τομέα που λειτουργεί εδώ και χρόνια με «συμφωνίες κυρίων», με πρακτικές καρτέλ και τραστ, προστίθεται ένα ακόμη τραπε­ζικό μονοπώλιο.
♦ Δεύτερον: Για να εμφανίσει ότι ενισχύονται κεφαλαιακά ώστε να κάνουν πιο εύκολη την άντληση ρευστότητας, από την οποία εξαρτώνται σχεδόν αποκλειστικά και οι δυο τράπεζες. Μόνο που η βελτίωση της εικόνας είναι μόνο λογιστική, καθότι η κεφαλαιακή ενίσχυση δεν θα γίνει με ρευστό, αλλά κυρίως με τραπεζικούς τίτλους και ανταλλαγές μετοχών.
♦ Τρίτον: Για να επενδύσουν οι μεγαλομέτο­χοι στη δημιουργία τεχνητών προσδοκιών στο χρηματιστήριο, ώστε να κερδοσκοπήσουν με την πλασματική άνοδο των τραπεζικών μετοχών. Η συγχώνευση επιδιώκει να δημιουργήσει μια νέα, έστω πρόσκαιρη, χρηματιστική φούσκα για να κερδοσκοπήσουν οι γνωστοί ημέτεροι. Πρόκειται για τη γνωστή τακτική «άρπαξε όσα μπορείς και τρέχα», που σημειώνεται πάντα τις παραμονές μεγάλων καταρρεύσεων.
♦ Τέταρτον: Για να εξασφαλίσει μεγαλύτερες επι­δοτήσεις από το κράτος και χαριστικές παροχές εκβιάζοντας με το μέγεθος του τραπεζικού ομί­λου, αλλά και με το επιχείρημα ότι τυχόν κατάρ­ρευσή του θα συμπαρασύρει και την οικονομία.
♦ Πέμπτον: Για να ενισχυθεί η κερδοσκοπική εξάρτηση από το εξωτερικό με τη συμμετοχή του Κατάρ, το οποίο συμβάλει ασήμαντα στην κεφαλαιακή επάρκεια του ομίλου και μάλιστα με τη μορφή δανείου. Η συμμετοχή του έχει βασικό στόχο, αφενός να ενισχυθεί η προστατευμένη διαρροή κεφαλαίων και κερδών προς το εξωτερι­κό, που ήδη αποτελεί μέγιστη αιμορραγία για την ελληνική οικονομία, και αφετέρου να επωφελη­θεί από το γενικευμένο ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας και των κρατικών συμμετοχών.

Όταν σου λένε «σκύψε» και λες «ευχαριστώ»

Όλα αυτά βέβαια είναι ψιλά γράμματα για μια χώρα που έχει τεθεί ήδη υπό καθεστώς γενικευ­μένης εκποίησης. Η χώρα και ο λαός της έχουν ξεγραφτεί. Οι κυβερνώντες το λένε ωμά και ξε­κάθαρα. Δείτε το επιχείρημα του κ. Βενιζέλου για την αύξηση του ΦΠΑ στον χώρο της εστίασης. «Η αύξηση είναι παράλογη, αλλά μας επιβλήθηκε με το πιστόλι στο κρόταφο από την τρόικα», φέρεται να είπε στους εκπροσώπους του χώρου. Μπρά­βο στην κυβέρνηση, που ξέρει μόνο να υποχωρεί ακόμη και στις πιο παράλογες απαιτήσεις.
Είναι χαρακτηριστικό αυτό που έγινε με τη Φινλανδία. Στην απόφαση της 21ης Ιουλίου το Eurogroup για τη νέα «βοήθεια» προς την Ελλά­δα προέβλεπε τη διμερή διαπραγμάτευση για τον καθορισμό των εγγυήσεων που ζητούσαν τα διάφορα κράτη για τη συμμετοχή τους στο νέο πακέτο. Η Φινλανδία απαίτησε να της προκατα­βάλει η Ελλάδα το 20% της συνεισφοράς της. Να αγοραστούν με αυτά ομόλογα ΑΑΑ και με βάση τις αποδόσεις (και επιτόκια που ακόμη κρατού­νται κρυφά) θα καταβάλει η Φινλανδία τη συμμε­τοχή της.
Κατάλυση κοινοβουλίων
Όλα τα άλλα κράτη της ευρωζώνης θεώρησαν την απαίτηση της Φινλανδίας εξωφρενική. Υπάρ­χει κυβέρνηση που θα δεχόταν ένα τόσο εξευ­τελιστικό και ληστρικό τρόπο δανεισμού; Ναι, υπάρχει. Είναι η κυβέρνηση Παπανδρέου και ο υπουργός της κ. Βενιζέλος. Για τους κυρίους αυ­τούς η έννοια διαπραγμάτευση σημαίνει ότι, όταν σου λένε «σκύψε», εσύ λες κι «ευχαριστώ». Αν έχεις μια κυβέρνηση και ένα πολιτικό σύστημα που ξέρει μόνο να λέει «ναι» σε ό,τι κι αν του ζη­τηθεί, όσο εξωφρενικό κι αν είναι, τότε τι πρέπει να περιμένει κανείς;
Το τι μας περιμένει δεν έχει κανείς παρά να το αντιληφθεί από μια πρόσφατη συνέντευξη του Γερμανού υπουργού Οικονομικών Βόλφγκανγκ Σόιμπλε στην «Der Tagesspiegel am Sonntag » (28.8): «Οδεύοντας προς την Ευρώπη του μέλλο­ντος», τόνισε ο Σόιμπλε, «τα κράτη θα διατηρή­σουν την εθνική τους ταυτότητα, αλλά σε ορισμέ­νους τομείς πρέπει να εκχωρήσουν τμήμα της εθνικής τους κυριαρχίας. Γι’ αυτό χρειαζόμαστε θεσμική ενίσχυση της Ευρώπης, ενίσχυση του Ευ­ρωπαϊκού Κοινοβουλίου, ώστε η απώλεια του δι­καιώματος συναπόφασης των εθνικών κοινοβου­λίων να μην οδηγήσει σε απώλεια της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας». Δεν είναι η πρώτη φορά που ο κ. Σόιμπλε μιλά για εκχώρηση εθνικής κυρι­αρχίας, ιδίως στην προοπτική του ευρωομολόγου και της κοινής δημοσιονομικής πολιτικής στην ευρωζώνη. Έτσι ή αλλιώς τα κράτη για τα οποία μιλά ο Σόιμπλε έχουν εκχωρήσει εθνική κυριαρ­χία στην ευρωζώνη από την πρώτη στιγμή. Έχουν εκχωρήσει τη νομισματική τους κυριαρχία και την άσκηση της δημοσιονομικής πολιτικής.
Αυτό δεν αρκεί πια. Χρειάζεται και η κατάλυση των εθνικών κοινοβουλίων. Τα συμφέροντα των αποικιοκρατών της ευρωζώνης σαν τον κ. Σόιμπλε, των αγορών και των τραπεζών δεν μπο­ρούν πλέον να συνυπάρξουν με το «δικαίωμα συναπόφασης των εθνικών κοινοβουλίων».
Η νέα χοντρή μπάζα
Τι σημαίνει αυτό; Σημαίνει ότι στην πορεία προς την «οικονομική διακυβέρνηση» της Ε.Ε. και της ευρωζώνης, η διαβούλευση και συναπόφαση των εθνικών κοινοβουλίων για κομβικά ζητήμα­τα δημοσιονομικής και οικονομικής πολιτικής δεν χρειάζεται. Είναι κάτι περιττό. Βέβαια χωρίς εθνικό κοινοβούλιο δεν υπάρχει ούτε καν τυπική δημοκρατία, ούτε καν λαός. Όμως όλα αυτά εί­ναι λεπτομέρειες μπροστά στη νέα χοντρή μπάζα που ετοιμάζονται να κάνουν οι απανταχού κερ­δοσκόποι με το ευρωομόλογο. Μπροστά στο ευρωομόλογο και την περιβόητη «ευρωπαϊκή ολο­κλήρωση» τι νόημα έχει η δημοκρατία; Κανένα.