http://filotimia.blogspot.com/2011/08/salade-grecque.html
οπωπητήρ
ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΗ ΑΙΤΩΛΙΑΣ & ΑΚΑΡΝΑΝΙΑΣ
200 ΧΡΟΝΙΑ - ΕΞΟΔΟΣ ΜΕΣΟΛΟΓΓΙ ΙΕΡΑ ΠΟΛΗ
Πέμπτη 18 Αυγούστου 2011
"Αγία (ο Θεός να την κάνει...)Οικογένεια": Τρώγοντας salade grecque στην Ελβετία…
οπωπητήρ
Τετάρτη 17 Αυγούστου 2011
Αγγλία: "Σας κάνουμε κλοπές, σας κάνουμε υποκλοπές, και σας φυλακίζουμε κι από πάνω"!
http://tsak-giorgis.blogspot.com/2011/08/blog-post_17.html 
Αγγλία: "Σας κάνουμε κλοπές, σας κάνουμε υποκλοπές, και σας φυλακίζουμε κι από πάνω"
Αυτό είναι εν ολίγοις το (ανεπίσημο) σύνθημα της άρχουσας τάξης πλέον, καθώς όσο περισσότερο κλέβουν τους εργάτες, ώστε να ενισχύσουν τις τράπεζες και "τ' άλλα παιδιά", τόσο αυξάνεται και η καταστολή. Όταν ρημάζεις τόσους ανθρώπους μέχρι αηδίας, αναμενόμενο είναι να φοβάσαι τη στιγμή που θα "ξυπνήσουν" και θα οργανωθούν εναντίον σου, έτσι δεν είναι; Τι πιο "λογικό" λοιπόν από το να τους παρακολουθείς, να τους φυλακίζεις, κτλ;
Έτσι, βγήκε στην επιφάνεια από ένα ρεπόρτερ της εφημερίδας News of the World αυτό που όλοι ξέρουν, ότι δηλαδή και οι κυβερνώντες είναι μπλεγμένοι σε "σκάνδαλα υποκλοπών", μαζί με πάμπλουτους και πανίσχυρους "βαρώνους", όπως ο Μέρντοχ, που πλέον έχουν τεράστια εξουσία επί του λαού, και θα πρέπει να ανατραπούν, αλλιώς θα συνεχίσουν να μας ελέγχουν με τις συνηθισμένες πλέον ολιγαχ...εεε συγνώμη, "δημοκρατικές" μεθόδους τους:
Γκούντμαν: "Εν γνώσει και του Κάμερον οι υποκλοπές στον όμιλο Μέρντοχ"
Την ίδια ώρα, έχουν ήδη αρχίσει οι πρώτοι διωγμοί εναντίον όσων αντιστέκονται στην τυραννία τους:
Φυλάκιση 4 ετών για προτροπή σε ταραχές
"Λογικό" είναι λοιπόν οι διωγμοί να ξεκινούν από αυτούς.
Αργότερα, αν ο λαός τους αφήσει και δεν εναντιωθεί, οι διωγμοί θα γενικευτούν, διότι κατά βάθος η μόνη ελευθερία που αναγνωρίζει η άρχουσα τάξη για τους εργάτες είναι η "ελευθερία" του να πέφτουν θύματα εκμετάλλευσης από αυτήν.
Αγγλία: "Σας κάνουμε κλοπές, σας κάνουμε υποκλοπές, και σας φυλακίζουμε κι από πάνω"
Αυτό είναι εν ολίγοις το (ανεπίσημο) σύνθημα της άρχουσας τάξης πλέον, καθώς όσο περισσότερο κλέβουν τους εργάτες, ώστε να ενισχύσουν τις τράπεζες και "τ' άλλα παιδιά", τόσο αυξάνεται και η καταστολή. Όταν ρημάζεις τόσους ανθρώπους μέχρι αηδίας, αναμενόμενο είναι να φοβάσαι τη στιγμή που θα "ξυπνήσουν" και θα οργανωθούν εναντίον σου, έτσι δεν είναι; Τι πιο "λογικό" λοιπόν από το να τους παρακολουθείς, να τους φυλακίζεις, κτλ;
Έτσι, βγήκε στην επιφάνεια από ένα ρεπόρτερ της εφημερίδας News of the World αυτό που όλοι ξέρουν, ότι δηλαδή και οι κυβερνώντες είναι μπλεγμένοι σε "σκάνδαλα υποκλοπών", μαζί με πάμπλουτους και πανίσχυρους "βαρώνους", όπως ο Μέρντοχ, που πλέον έχουν τεράστια εξουσία επί του λαού, και θα πρέπει να ανατραπούν, αλλιώς θα συνεχίσουν να μας ελέγχουν με τις συνηθισμένες πλέον ολιγαχ...εεε συγνώμη, "δημοκρατικές" μεθόδους τους:
Γκούντμαν: "Εν γνώσει και του Κάμερον οι υποκλοπές στον όμιλο Μέρντοχ"
Αναταραχή στον όμιλο Μέρντοχ, αλλά και τον Βρετανό πρωθυπουργό, Ντέιβιντ Κάμερον, φέρνει μία επιστολή για το σκάνδαλο των υποκλοπών, που είχε συντάξει το 2007 ο Κλάιβ Γκούντμαν, ο ρεπόρτερ της εφημερίδας News of the World που κάλυπτε το ρεπορτάζ για τη βασιλική οικογένεια.
Το περιεχόμενό της επιστολής, που δόθηκε μόλις σήμερα στη δημοσιότητα, ανατρέπει την υπερασπιστική γραμμή του Μέρντοχ, ότι δηλαδή, οι υποκλοπές είχαν πραγματοποιηθεί εν αγνοία της διεύθυνσης της εφημερίδας.
Οι υποκλοπές, άλλωστε, των τηλεφωνικών συνδιαλέξεων δεν ήταν κρυφές, σύμφωνα με τη συγκεκριμένη επιστολή. Αντίθετα, συζητούνταν σε συσκέψεις δημοσιογράφων, με παρόντα τον Άντι Κόλσον, τον τότε αρχισυντάκτη και κατόπιν σύμβουλο επικοινωνίας του Βρετανού πρωθυπουργού. Ο Κόλσον ήταν και εκείνος που απαγόρεψε σε δημοσιογράφους κάθε αναφορά στην υπόθεση, όταν ξέσπασε το σκάνδαλο.
Ο δημοσιογράφος Κλ. Γκούντμαν απολύθηκε αλλά και φυλακίστηκε για την εμπλοκή του στην υπόθεση. Όπως γράφει ο ίδιος στην επιστολή, ο Κόλσον του υποσχέθηκε τότε, ότι θα επαναπροσληφθεί εφόσον κρατήσει το στόμα του κλειστό και δεν εμπλέξει την εφημερίδα ενώπιον των δικαστηρίων.
Τέλος, στην επιστολή ο δημοσιογράφος κατονομάζει και τους προϊσταμένους που φέρονται ότι επίσης είχαν πλήρη γνώση των υποκλοπών και τον στήριζαν.
Η αρμόδια κοινοβουλευτική επιτροπή, θεωρείται πλέον πιθανό να καλέσει εκ νέου για κατάθεση τόσο τον Ρούπερτ Μέρντοχ, όσο και τον γιο του, Τζέιμς.
Την ίδια ώρα, έχουν ήδη αρχίσει οι πρώτοι διωγμοί εναντίον όσων αντιστέκονται στην τυραννία τους:
Φυλάκιση 4 ετών για προτροπή σε ταραχές
Σε τέσσερα χρόνια φυλάκιση για υποκίνηση σε επεισόδια μέσω των ιστότοπων κοινωνικής δικτύωσης στη διάρκεια των ταραχών που συγκλόνισαν τη Βρετανία την προηγούμενη εβδομάδα καταδικάστηκαν δύο νεαροί άνδρες. Η αστυνομία δεν διέθετε στοιχεία για συμμετοχή των νεαρών στα επεισόδια των προηγούμενων ημερών, ενώ αξίζει να σημειωθεί ότι η ποινή τους δεν έχει ανασταλτικό χαρακτήρα. Είναι η πρώτη φορά που ενεργοποιείται ο συγκεκριμένος νόμος, που θεσπίστηκε πριν από τρία χρόνια και αφορούσε την προτροπή σε τρομοκρατικές ενέργειες και μόνο.Αυτοί προφανώς είναι αριστεριστές (δεν είμαι και σίγουρος βέβαια -ίσως και να είναι απλά "μπάχαλοι", ή κάτι άλλο τέλος πάντων) - ήταν δηλαδή ανοργάνωτοι, που απλά ήθελαν "ταραχές", χωρίς να έχουν κάποιο σχέδιο ή όραμα για το μέλλον. Ήταν λοιπόν "εύκολος στόχος", και αποτελούν προφανώς τον "αδύναμο κρίκο".
Ο Τζόρνταν Μπλάκσοου, 20 ετών, είχε δημιουργήσει στο Facebook μία σελίδα με τίτλο «Καταστρέψτε την πόλη του Νόρθουιτς» (στη βορειοδυτική Αγγλία). Σύμφωνα με τον εισαγγελέα Μάρτιν ΜακΡομπ η σελίδα δημιουργήθηκε στις 9 Αυγούστου.
Ο δεύτερος κατηγορούμενος, ο Πέρι Σάτκλιφ-Κίναν, 22 ετών, υποκίνησε σε ταραχές στη συνοικία του στο Ουάρινγκτον (στη βορειοδυτική Αγγλία) δημιουργώντας μία σελίδα στο Facebook με τίτλο «Ας οργανώσουμε ταραχές».
Σύμφωνα με τον εισαγγελέα, oι δύο άνδρες «χρησιμοποίησαν το Facebook για να οργανώσουν σοβαρές ταραχές την ώρα που ανάλογα επεισόδια σημειώνονταν και σε άλλες περιοχές της χώρας».
"Λογικό" είναι λοιπόν οι διωγμοί να ξεκινούν από αυτούς.
Αργότερα, αν ο λαός τους αφήσει και δεν εναντιωθεί, οι διωγμοί θα γενικευτούν, διότι κατά βάθος η μόνη ελευθερία που αναγνωρίζει η άρχουσα τάξη για τους εργάτες είναι η "ελευθερία" του να πέφτουν θύματα εκμετάλλευσης από αυτήν.
Με την εξαγορά της εφημερίδας "Καρφί", ο Βαγγ. Μαρινάκης ετοιμάζει ένα μικρό στόλο από ΜΜΕ.
http://www.kourdistoportocali.com/default.aspx?pageid=7210
Ένα μικρό στόλο από ΜΜΕ ετοιμάζει ο Βαγγ. Μαρινάκης, ενόψει της νέας εποχής και των πολιτικών διεργασιών που βρίσκονται σε εξέλιξη στη χρεοκοπημένη Ελλάδα.
Πέρα από τις γνωστές συμμετοχές του σε «Πρώτο Θέμα», «ΣΚΑΙ» και διαδικτυακούς τόπους, ο εφοπλιστής απέκτησε την πλειοψηφία των μετοχών της εφημερίδας «Καρφί», δημιουργός της οποίας ήταν ο Νίκος Κακαουνάκης.
Για επιχειρηματίες που διαθέτουν χαρτούρα, όπως ο Μαρινάκης, το έδαφος είναι πρόσφορο καθώς οι περισσότεροι από τους εκδότες-μηντιάρχες είναι φαληρισμένοι κι όταν οι τράπεζες-πολύ σύντομα-τους τραβήξουν τον ορό θα ξεπουλάνε για ένα τάλαρο ακόμη και τη μάνα τους.
Όταν μάλιστα αρχίσουν οι γεωτρήσεις για τα πετρέλαια σε Αιγαίο και Ιόνιο ο εφοπλιστής-εκδότης -που φρόντισε ήδη να παραγγείλει τα σχετικά τάνκερ- θα είναι καβάλα στο άλογο.
Ζωή να έχει το παληκάρι να τα χαίρεται…
Η Γη διογκώνεται -κάθε χρόνο- μόλις όσο μια ανθρώπινη τρίχα
http://dexiextrem.blogspot.com/2011/08/blog-post_3973.html
Μια νέα διεθνής επιστημονική έρευνα με επικεφαλής επιστήμονες τη NASA επιβεβαίωσε ότι ο πλανήτης μας δεν «φουσκώνει», αλλά ούτε συρρικνώνεται με το πέρασμα του χρόνου. Ή, για να είμαστε ακριβείς, η Γη κάθε χρόνο διογκώνεται μόλις όσο μια ανθρώπινη τρίχα!
Μια νέα διεθνής επιστημονική έρευνα με επικεφαλής επιστήμονες τη NASA επιβεβαίωσε ότι ο πλανήτης μας δεν «φουσκώνει», αλλά ούτε συρρικνώνεται με το πέρασμα του χρόνου. Ή, για να είμαστε ακριβείς, η Γη κάθε χρόνο διογκώνεται μόλις όσο μια ανθρώπινη τρίχα!Πάνω στο ζήτημα αυτό, υπήρχε μια χρόνια διαμάχη, ήδη από την εποχή του Δαρβίνου, καθώς ορισμένοι επιστήμονες ακόμα υποστηρίζουν ότι είναι πιθανό να συμβαίνει ένα από τα δύο, με πιο πιθανό το πρώτο, δηλαδή τη μικρή αλλά σταθερή διεύρυνση του όγκου της Γης.
Όμως η νέα έρευνα έθεσε τέρμα πλέον σε αυτές τις υποθέσεις, μετά από μια σειρά διασταυρωμένων μετρήσεων από το διάστημα, καταλήγοντας στο συμπέρασμα ότι δεν παρατηρείται καμία άξια λόγου (από στατιστική άποψη) επέκταση του «σώματος» του πλανήτη μας.
Οι ερευνητές, με επικεφαλής τον Σιαοπίνγκ Γου του Εργαστηρίου Αεριοπροώθησης της Αμερικανικής Διαστημικής Υπηρεσίας, σε συνεργασία με επιστήμονες του Εθνικού Γεωγραφικού Ινστιτούτου της Γαλλίας και του Τεχνολογικού Πανεπιστημίου Ντελφτ της Ολλανδίας, που δημοσίευσαν τη σχετική μελέτη στο περιοδικό της Αμερικανικής Γεωφυσικής Ένωσης «Geophysical Research Letters», χρησιμοποίησαν νέες μεθόδους υπολογισμού και μια πληθώρα δορυφορικών δεδομένων για να υπολογίσουν το ρυθμό μεταβολής της μέσης ακτίνας της σφαίρας της Γης στο πέρασμα του χρόνου.
Το συμπέρασμα ήταν ότι η μέση μεταβολή της ακτίνας του πλανήτη μας είναι 0,1 χιλιοστό το χρόνο ή περίπου όσο το πάχος μιας ανθρώπινης τρίχας, κάτι που θεωρείται στατιστικά ασήμαντο. Πάντως ο Γου εμφανίστηκε επιφυλακτικός στις δηλώσεις του: «Η μελέτη μας παρέχει μια ανεξάρτητη επιβεβαίωση ότι η στερεά Γη δεν μεγαλώνει προς το παρόν, εντός του πλαισίου των τρεχουσών αβεβαιοτήτων σχετικά με τις μετρήσεις».
Το ζήτημα είναι πολύπλοκο, επειδή η Γη όντως αλλάζει συνεχώς το σχήμα της, κάτι που δεν είναι ευρύτερα γνωστό. Οι ισχυρές τεκτονικές δυνάμεις (οι οποίες εξηγούν τη συνεχή κινητικότητα στη εξωτερική λιθόσφαιρα του πλανήτη μας), που πυροδοτούν τους σεισμούς και τα ηφαίστεια, ωθούν προς τα πάνω τα βουνά, ενώ, από την άλλη, η διάβρωση και οι κατολισθήσεις τα «κονταίνουν».
Εξάλλου, οι μεγάλης κλίμακας μετακινήσεις υδάτινων μαζών στους ωκεανούς (κυρίως λόγω των μεγάλων θαλασσίων ρευμάτων «Ελ Νίνιο» και «Λα Νίνια»), καθώς και το λιώσιμο μεγάλων παγετώνων και πάγων στους δύο Πόλους, ανακατανέμουν συνεχώς τεράστιους όγκους νερού πάνω στην επιφάνεια της Γης, κάτι που επίσης αλλάζει το σχήμα της και, συνακόλουθα, το κατά τόπους βαρυτικό πεδίο.
Η σχετική επιστήμη που μελετά αυτές τις αλλαγές, ανήκει στο πεδίο της Γεωγραφίας και λέγεται Γεωδαισία. Δυστυχώς οι επιστήμονες δεν μπορούν να τυλίξουν τη Γη με μια μεζούρα για να την μετρήσουν, γι' αυτό καταφεύγουν σε μετρήσεις από το διάστημα με τη βοήθεια επιστημονικών οργάνων σε δορυφόρους.
Όμως η νέα έρευνα έθεσε τέρμα πλέον σε αυτές τις υποθέσεις, μετά από μια σειρά διασταυρωμένων μετρήσεων από το διάστημα, καταλήγοντας στο συμπέρασμα ότι δεν παρατηρείται καμία άξια λόγου (από στατιστική άποψη) επέκταση του «σώματος» του πλανήτη μας.
Οι ερευνητές, με επικεφαλής τον Σιαοπίνγκ Γου του Εργαστηρίου Αεριοπροώθησης της Αμερικανικής Διαστημικής Υπηρεσίας, σε συνεργασία με επιστήμονες του Εθνικού Γεωγραφικού Ινστιτούτου της Γαλλίας και του Τεχνολογικού Πανεπιστημίου Ντελφτ της Ολλανδίας, που δημοσίευσαν τη σχετική μελέτη στο περιοδικό της Αμερικανικής Γεωφυσικής Ένωσης «Geophysical Research Letters», χρησιμοποίησαν νέες μεθόδους υπολογισμού και μια πληθώρα δορυφορικών δεδομένων για να υπολογίσουν το ρυθμό μεταβολής της μέσης ακτίνας της σφαίρας της Γης στο πέρασμα του χρόνου.
Το συμπέρασμα ήταν ότι η μέση μεταβολή της ακτίνας του πλανήτη μας είναι 0,1 χιλιοστό το χρόνο ή περίπου όσο το πάχος μιας ανθρώπινης τρίχας, κάτι που θεωρείται στατιστικά ασήμαντο. Πάντως ο Γου εμφανίστηκε επιφυλακτικός στις δηλώσεις του: «Η μελέτη μας παρέχει μια ανεξάρτητη επιβεβαίωση ότι η στερεά Γη δεν μεγαλώνει προς το παρόν, εντός του πλαισίου των τρεχουσών αβεβαιοτήτων σχετικά με τις μετρήσεις».
Το ζήτημα είναι πολύπλοκο, επειδή η Γη όντως αλλάζει συνεχώς το σχήμα της, κάτι που δεν είναι ευρύτερα γνωστό. Οι ισχυρές τεκτονικές δυνάμεις (οι οποίες εξηγούν τη συνεχή κινητικότητα στη εξωτερική λιθόσφαιρα του πλανήτη μας), που πυροδοτούν τους σεισμούς και τα ηφαίστεια, ωθούν προς τα πάνω τα βουνά, ενώ, από την άλλη, η διάβρωση και οι κατολισθήσεις τα «κονταίνουν».
Εξάλλου, οι μεγάλης κλίμακας μετακινήσεις υδάτινων μαζών στους ωκεανούς (κυρίως λόγω των μεγάλων θαλασσίων ρευμάτων «Ελ Νίνιο» και «Λα Νίνια»), καθώς και το λιώσιμο μεγάλων παγετώνων και πάγων στους δύο Πόλους, ανακατανέμουν συνεχώς τεράστιους όγκους νερού πάνω στην επιφάνεια της Γης, κάτι που επίσης αλλάζει το σχήμα της και, συνακόλουθα, το κατά τόπους βαρυτικό πεδίο.
Η σχετική επιστήμη που μελετά αυτές τις αλλαγές, ανήκει στο πεδίο της Γεωγραφίας και λέγεται Γεωδαισία. Δυστυχώς οι επιστήμονες δεν μπορούν να τυλίξουν τη Γη με μια μεζούρα για να την μετρήσουν, γι' αυτό καταφεύγουν σε μετρήσεις από το διάστημα με τη βοήθεια επιστημονικών οργάνων σε δορυφόρους.
Stratfor: Ο παγκόσμιος πόλεμος των ελίτ
http://kostasxan.blogspot.com/2011/08/stratfor.html?utm_source=BP_recent
Οι κλασικοί πολιτικοί οικονομολόγοι όπως ο Adam Smith ή ο David Ricardo δεν χρησιμοποίησαν ποτέ τον όρο οικονομία μόνο του. Πάντα επέλεγαν τον όρο πολιτική οικονομία.
Για τους κλασικούς οικονομολόγους, ήταν αδύνατον να κατανοηθεί η πολιτική χωρίς την οικονομία, ή η οικονομία χωρίς την πολιτική. Οι δύο τομείς είναι σίγουρα διαφορετικοί, συγχρόνως όμως είναι στενά συνδεδεμένοι. Η χρήση του όρου οικονομία χωρίς τον όρο πολιτική άρχισε να χρησιμοποιείται στα τέλη του 19ου αιώνα.
Ο Smith καταλάβαινε πως, αν και μια αποδοτική αγορά αναδύεται από τις ατομικές επιλογές, αυτές οι επιλογές πλαισιώνονται από το πολιτικό σύστημα μέσα στο οποίο δημιουργήθηκαν, με τον ίδιο τρόπο με τον οποίο το πολιτικό σύστημα διαμορφώνεται από την οικονομική πραγματικότητα. Για τους κλασικούς οικονομολόγους, τα πολιτικά και οικονομικά συστήματα ήταν συνυφασμένα με το ότι η ύπαρξη του ενός εξαρτάται από την ύπαρξη του άλλου.
Η τρέχουσα οικονομική κρίση μπορεί να γίνει καλύτερα κατανοητή ως κρίση πολιτικής οικονομίας. Επιπλέον, θα πρέπει να θεωρηθεί παγκόσμια κρίση που περικλείει τις ΗΠΑ, την Ευρώπη και την Κίνα, η οποία έχει διαφορετικές λεπτομέρειες, αλλά ένα κυρίαρχο θέμα: τη σχέση μεταξύ της πολιτικής τάξης και της οικονομικής ζωής. Σε παγκόσμια κλίμακα, ή τουλάχιστον για τις περισσότερες μεγάλες οικονομίες του κόσμου, υπάρχει κρίση πολιτικής οικονομίας. Ας δούμε όμως πώς εξελίχθηκε.
Η προέλευση της κρίσης
Όπως γνωρίζουμε όλοι, η προέλευση της τρέχουσας οικονομικής κρίσης ήταν η κατάρρευση της αγοράς ενυπόθηκων δανείων (subprime mortgage) στις ΗΠΑ. Για να είμαστε πιο ακριβείς, προήλθε από ένα χρηματοοικονομικό σύστημα, το οποίο δημιουργούσε χρεόγραφα, η αξία των οποίων εξαρτάτο από την τιμή των κατοικιών. Υπέθετε ότι οι τιμές των κατοικιών πάντα θα αυξάνονταν και, στη χειρότερη περίπτωση, αν υπήρχαν διακυμάνσεις στην τιμή, η αξία των χρεογράφων και πάλι θα μπορούσε να καθοριστεί.
Τελικά, αποδείχθηκε πως τίποτα από τα δύο δεν ίσχυε. Η τιμή των κατοικιών υποχώρησε και, ακόμα χειρότερα, η αξία των χρεογράφων έγινε ακαθόριστη. Αυτό έφερε ολόκληρο το αμερικανικό χρηματοοικονομικό σύστημα σε τέτοια κατάσταση που δεν μπορούσε να λειτουργήσει και η κρίση μεταδόθηκε στην Ευρώπη, όπου πολλά χρηματοοικονομικά ιδρύματα είχαν επίσης αγοράσει τέτοια χρεόγραφα.
Από οικονομική σκοπιά, η οικονομική κρίση αφορούσε εν ολίγοις στο ποιος έκανε ή έχασε λεφτά και πόσα. Από τη σκοπιά της πολιτικής οικονομίας, δημιούργησε ένα διαφορετικό ερώτημα: τη νομιμότητα της χρηματοοικονομικής ελίτ. Φανταστείτε ότι ένα εθνικό σύστημα είναι μια σειρά υποσυστήματα - πολιτικά, οικονομικά, στρατιωτικά κοκ.
Στη συνέχεια, φανταστείτε ότι το οικονομικό σύστημα μπορεί να χωριστεί σε υποσυστήματα - διάφορες καθέτους, μεταξύ των οποίων και το χρηματοοικονομικό, με τις δικές τους ελίτ. Βέβαια, αυτή είναι μία υπεραπλουστευμένη εξήγηση για την κατάσταση. Ένα από τα συστήματα, το χρηματοοικονομικό, απέτυχε και αυτή η αποτυχία οφειλόταν στις αποφάσεις που πήρε η χρηματοοικονομική ελίτ.
Αυτό προκάλεσε ένα τεράστιο πολιτικό πρόβλημα, που δεν επικεντρώνονταν τόσο στην εμπιστοσύνη σε κάποιο συγκεκριμένο χρηματοοικονομικό μέσο, αλλά στην ικανότητα και στην εντιμότητα της ίδιας της χρηματοοικονομικής ελίτ. Δημιουργήθηκε η αίσθηση ότι η χρηματοοικονομική ελίτ ήταν ή ηλίθια, ή ανέντιμη, ή και τα δύο. Η αντίληψη που δημιουργήθηκε ήταν ότι, στην αναζήτηση του προσωπικού κέρδους σε βάρος της κοινωνίας ως συνόλου, είχε παραβιάσει όλες τις αρχές της θεματοφυλακής, της κοινωνικής και ηθικής ευθύνης.
Δίκαιη ή όχι, αυτή η αντίληψη προκάλεσε τεράστια πολιτική κρίση. Αυτή ήταν η πραγματική συστημική κρίση, σε σύγκριση με την οποία η κρίση των χρηματοοικονομικών ιδρυμάτων ήταν ασήμαντη. Το ερώτημα ήταν αν το πολιτικό σύστημα ήταν ικανό όχι μόνο απλώς να διορθώσει την κρίση, αλλά και να θέσει τους αυτουργούς προ των ευθυνών τους. Από την άλλη πλευρά, αν αυτή η κρίση δεν περιελάμβανε εγκληματικές πράξεις, πώς θα μπορούσε το πολιτικό σύστημα να μην έχει δημιουργήσει νόμους που να καθιστούν τέτοιου είδους πράξεις εγκληματικές; Μήπως η πολιτική ελίτ συνωμοτούσε με τη χρηματοοικονομική;
Υπήρξε μία κρίση εμπιστοσύνης στο χρηματοοικονομικό σύστημα και μία κρίση εμπιστοσύνης στο πολιτικό σύστημα. Οι πράξεις της αμερικανικής κυβέρνησης τον Σεπτέμβριο του 2008 πρώτο στόχο είχαν να αντιμετωπίσουν τις αποτυχίες του χρηματοοικονομικού συστήματος. Πολλοί περίμεναν πως επόμενο βήμα θα ήταν η αντιμετώπιση των αποτυχιών της χρηματοοικονομικής ελίτ, αυτό όμως θεωρείται ότι δεν έγινε. Πράγματι, η αντίληψη είναι ότι, έχοντας δαπανήσει τεράστια ποσά για τη σταθεροποίηση του χρηματοοικονομικού συστήματος, η πολιτική ελίτ επέτρεψε στη χρηματοοικονομική να διαχειριστεί το σύστημα προς όφελός της.
Αυτό προκάλεσε τη δεύτερη κρίση - της πολιτικής ελίτ. Το κίνημα TΕΑ Party αναδύθηκε εν μέρει ως μία επικριτική κίνηση προς την πολιτική ελίτ και στο επίκεντρό του βρίσκονταν τα μέτρα που ελήφθησαν για τη σταθεροποίηση του συστήματος, λέγοντας πως έχει δημιουργήσει μια νέα χρηματοοικονομική κρίση, αυτήν τη φορά υπερβολικού κρατικού χρέους.
Η αντίληψη του TΕΑ Party ήταν ακραία, όμως η γενικότερη ιδέα ήταν ότι η πολιτική ελίτ είχε επιλύσει το χρηματοοικονομικό πρόβλημα δημιουργώντας τεράστιο χρέος και δίνοντας υπερβολικά μεγάλη δύναμη στο κράτος. Όπως ισχυρίζονταν, η πολιτική ελίτ εκμεταλλεύτηκε τη χρηματοοικονομική κρίση για να αυξήσει δραστικά τη δύναμη του κράτους, ενώ την ίδια ώρα κακοδιαχειρίστηκε το χρηματοοικονομικό σύστημα μέσω του υπερβολικού κρατικού χρέους.
Η κρίση στην Ευρώπη
Το θέμα των κρατικών χρεών προκάλεσε επίσης χρηματοοικονομική κρίση και (στη συνέχεια) πολιτική κρίση στην Ευρώπη. Αν και η αμερικανική χρηματοοικονομική κρίση αναμφισβήτητα επηρέασε την Ευρώπη, ωστόσο η ευρωπαϊκή πολιτική κρίση έγινε ακόμα βαθύτερη λόγω της ύφεσης. Από καιρό υπήρχε μία μειοψηφία στην Ευρώπη που θεωρούσε ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση δημιουργήθηκε είτε για να στηρίξει τη χρηματοοικονομική ελίτ σε βάρος του ευρύτερου πληθυσμού, είτε για να ενισχύσει τη βόρεια Ευρώπη -ειδικότερα τη Γαλλία και τη Γερμανία- σε βάρος της περιφέρειας, είτε και τα δύο. Αυτό όμως που ήταν άποψη της μειοψηφίας ενισχύθηκε από την ύφεση.
Η ευρωπαϊκή κρίση παραλληλίζεται με την αμερικανική από την άποψη ότι υπήρξαν πακέτα διάσωσης για τα χρηματοοικονομικά ιδρύματα και στις δύο πλευρές. Όμως, η βαθύτερη κρίση αφορούσε στο ότι η Ευρώπη δεν έδρασε ως μονάδα για να αντιμετωπίσει το θέμα για όλες τις ευρωπαϊκές τράπεζες, αλλά αντιθέτως έδρασε σε εθνική βάση, όπου κάθε κράτος επικεντρώθηκε στις δικές του τράπεζες και η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα έδειξε να ευνοεί τη βόρεια Ευρώπη γενικότερα και τη Γερμανία ειδικότερα. Αυτό έγινε το θέμα, ιδιαίτερα όταν η ύφεση προκάλεσε δυσανάλογες κρίσεις σε περιφερειακές χώρες όπως η Ελλάδα.
Υπάρχουν δύο αναγνώσεις αυτής της ιστορίας. Η μία είναι η γερμανική εκδοχή, η οποία έχει γίνει και η κοινή εξήγηση. Σύμφωνα με αυτήν, η Ελλάδα κατέληξε σε αυτήν την κρίση χρέους λόγω της ανευθυνότητας της ελληνικής κυβέρνησης, η οποία διατηρούσε κοινωνικά προγράμματα μεγαλύτερα από εκείνα που μπορούσε να χρηματοδοτήσει, και πλέον οι Έλληνες περιμένουν από τους άλλους -ιδιαίτερα τους Γερμανούς- να τους σώσουν.
Η ελληνική εκδοχή, που ακούγεται λιγότερο, είναι ότι οι Γερμανοί χειραγώγησαν την Ευρωπαϊκή Ένωση προς όφελός τους. Η Γερμανία είναι η τρίτη μεγαλύτερη εξαγωγός χώρα του κόσμου, μετά την Κίνα και τις ΗΠΑ (και μάλιστα πλησιάζει πολύ γρήγορα τη 2η θέση). Με τη δημιουργία της ζώνης ελεύθερου εμπορίου, οι Γερμανοί δημιούργησαν αποκλειστικές αγορές για τα προϊόντα τους. Κατά τη διάρκεια της ευημερίας των πρώτων 20 χρόνων, αυτό κρυβόταν κάτω από τη γενικότερη ανάπτυξη. Όταν όμως ξέσπασε η κρίση, η ανικανότητα της Ελλάδας να υποτιμήσει το νόμισμά της -το οποίο επειδή ήταν το ευρώ ελεγχόταν από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα- και η ικανότητα της Γερμανίας να συνεχίσει να εξάγει, χωρίς καμία δυνατότητα από την Ελλάδα να μπορεί να ελέγξει αυτές τις εξαγωγές, κατέστησαν ακόμα βαθύτερη την ύφεση στην Ελλάδα, οδηγώντας την στην κρίση χρέους. Επιπλέον, οι κανονισμοί που καταρτίζονταν από τις Βρυξέλλες ενίσχυσαν τόσο πολύ τη γερμανική θέση που η Ελλάδα ήταν αβοήθητη.
Το ποια εκδοχή είναι αληθινή και ποια όχι λίγη σημασία έχει. Το θέμα είναι ότι η Ευρώπη βρίσκεται αντιμέτωπη με δύο πολιτικές κρίσεις που δημιουργήθηκαν από την οικονομία. Η μία είναι παρόμοια με την αμερικανική - δηλαδή η πεποίθηση ότι η ευρωπαϊκή πολιτική ελίτ προστάτεψε τη χρηματοοικονομική ελίτ. Η δεύτερη είναι ξεκάθαρα ευρωπαϊκή, περιφερειακή κρίση, όπου κάποια μέρη της Ευρώπης -ανοιχτά πλέον- δεν εμπιστεύονται τα άλλα. Αυτό θα μπορούσε να εξελιχθεί σε κρίση ύπαρξης για την Ευρωπαϊκή Ένωση.
Η κρίση στην Κίνα
Οι κρίσεις στην Αμερική και στην Ευρώπη έπληξαν σοβαρά την Κίνα, η οποία, ως η μεγαλύτερη εξαγωγός οικονομία του κόσμου, είναι όμηρος της εξωτερικής ζήτησης, ιδιαίτερα από τις ΗΠΑ και την Ευρώπη. Όταν οι ΗΠΑ και η Ευρώπη έπεσαν σε ύφεση, η κινεζική κυβέρνηση ήρθε αντιμέτωπη με κρίση ανεργίας. Αν έκλειναν τα εργοστάσια, οι εργάτες θα έμεναν άνεργοι και η ανεργία στην Κίνα θα οδηγούσε σε τεράστια κοινωνική αστάθεια. Η κινεζική κυβέρνηση είχε δύο απαντήσεις: Η πρώτη ήταν να κρατήσει ανοιχτά τα εργοστάσια με το να ενθαρρύνει τις μειώσεις τιμών σε σημείο όπου τα περιθώρια κέρδους στις εξαγωγές εξαφανίστηκαν. Η δεύτερη ήταν να παράσχει άνευ προηγουμένου ποσά πίστωσης στις επιχειρήσεις που απειλούνταν με χρεοκοπία προκειμένου αυτές να συνεχίσουν να λειτουργούν.
Η στρατηγική έφερε αποτελέσματα, βέβαια, αλλά το τίμημα ήταν η αύξηση του πληθωρισμού. Αυτό οδήγησε σε δεύτερη κρίση, όπου οι εργάτες ήρθαν αντιμέτωποι με τη συρρίκνωση των ήδη μικρών εισοδημάτων τους. Η απάντηση ήταν η αύξηση των εισοδημάτων, που με τη σειρά της αύξησε το κόστος των εξαγόμενων προϊόντων και πάλι, καθιστώντας τους μισθούς στην Κίνα λιγότερο ανταγωνιστικούς απ’ ό,τι ήταν, για παράδειγμα, στο Μεξικό.
Η Κίνα είχε προηγουμένως ενθαρρύνει τους επιχειρηματίες. Αυτό ήταν εύκολο όταν η Ευρώπη και οι ΗΠΑ ανθούσαν. Τώρα, η λογική κίνηση από την πλευρά των επιχειρηματιών ήταν να βγουν στο εξωτερικό ή να προχωρήσουν σε απολύσεις, ή και τα δύο. Αυτό ήταν κάτι που δεν θα μπορούσε να αντέξει η κινεζική κυβέρνηση και έτσι άρχισε να παρεμβαίνει όλο και περισσότερο στην οικονομία. Η πολιτική ελίτ προσπάθησε να σταθεροποιήσει την κατάσταση -και βέβαια τις θέσεις της- με το να αυξάνει τον έλεγχο επί των χρηματοοικονομικών και άλλων επιχειρηματικών ελίτ.
Με διαφορετικούς τρόπους, αυτό έγινε και στις τρεις πλευρές -στις ΗΠΑ, στην Ευρώπη και στην Κίνα- τουλάχιστον ως πρώτο βήμα. Στις ΗΠΑ, η πρώτη αντίδραση ήταν να ρυθμιστεί ο χρηματοοικονομικός τομέας, να δοθούν κίνητρα στην οικονομία και να αυξηθεί ο έλεγχος επί διαφόρων κλάδων της οικονομίας. Στην Ευρώπη, όπου ήδη υπήρχαν σημαντικοί έλεγχοι επί της οικονομίας, η πολιτική ελίτ άρχισε να αναλύει πώς αυτοί οι έλεγχοι θα μπορούσαν να λειτουργήσουν και ποιος θα είχε το μεγαλύτερο όφελος. Στην Κίνα, όπου η πολιτική ελίτ πάντα διατηρούσε τον έλεγχο επί της οικονομίας, αυτή η δύναμη αυξήθηκε. Και στις τρεις περιπτώσεις, η πρώτη αντίδραση ήταν να χρησιμοποιηθούν πολιτικοί έλεγχοι.
Και στις τρεις αυτό προκάλεσε αντιστάσεις. Στις ΗΠΑ, το TΕΑ Party ήταν απλώς η πιο ενεργή και αποτελεσματική εκδήλωση αυτής της αντίστασης. Στην Ευρώπη, η αντίσταση ήρθε από τους αντιευρωπαϊστές (και τις αντιμεταναστευτικές δυνάμεις που κατηγορούν τις πολιτικές ανοιχτών συνόρων της Ε.Ε. για την ανεξέλεγκτη μετανάστευση). Ήρθε επίσης από πολιτικές ελίτ χωρών όπως η Ιρλανδία, που αντιμετώπιζαν τις πολιτικές ελίτ άλλων κρατών. Στην Κίνα, η αντίσταση έχει έρθει από αυτούς που πλήττονται από τον πληθωρισμό, τόσο τους καταναλωτές όσο και τα επιχειρηματικά συμφέροντα, οι εξαγωγές των οποίων έχουν γίνει λιγότερο ανταγωνιστικές και κερδοφόρες.
Δεν έχουν εμπλακεί, όμως, όλες οι μεγάλες οικονομίες σε αυτήν την κρίση. Η Ρωσία την πέρασε πριν από χρόνια και έχει ήδη γείρει προς τον έλεγχο της οικονομίας από την πολιτική ελίτ. Η Βραζιλία και η Ινδία δεν αντιμετώπισαν τις ακραίες καταστάσεις της Κίνας, από την άλλη όμως δεν εμφάνιζαν και τους ακραίους ρυθμούς ανάπτυξης αυτής. Όταν όμως οι ΗΠΑ, η Ευρώπη και η Κίνα βρίσκονται σε κρίση τέτοιου είδους, μπορεί να ειπωθεί πως το κέντρο βαρύτητας της παγκόσμιας οικονομίας και του μεγαλύτερου μέρους της στρατιωτικής της ισχύος βρίσκονται σε κρίση. Και αυτό δεν είναι ασήμαντο.
Η κρίση δεν σημαίνει και κατάρρευση. Οι ΗΠΑ διαθέτουν σημαντική πολιτική νομιμοποίηση για να συνεχίσουν. Αυτή η πολιτική νομιμοποίηση είναι μικρότερη στην Ευρώπη, ωστόσο οι χώρες που την απαρτίζουν είναι ισχυρές. Το Κομμουνιστικό Κόμμα της Κίνας είναι μια δύσκολη περίπτωση, όμως δεν αντιμετωπίζει πλέον χρηματοοικονομική κρίση. Αυτό που αντιμετωπίζει είναι πολιτική κρίση αναφορικά με τον τρόπο με τον οποίο η πολιτική ελίτ έχει χειριστεί τη χρηματοοικονομική κρίση. Αυτή η πολιτική κρίση είναι και η πιο επικίνδυνη, διότι επειδή αποδυναμώνεται η πολιτική ελίτ χάνει την ικανότητα να διαχειρίζεται και να ελέγχει τις άλλες ελίτ.
Είναι ζωτικής σημασίας να κατανοήσουμε ότι δεν πρόκειται για ιδεολογική πρόκληση. Οι Αριστεροί που αντιτίθενται στην παγκοσμιοποίηση και οι Δεξιοί που αντιτίθενται στη μετανάστευση, βρίσκονται στην ίδια διαδικασία - αμφισβητούν τη νομιμοποίηση των ελίτ. Ούτε, όμως, πρόκειται απλώς για ένα θέμα κοινωνικών τάξεων. Οι προκλήσεις προέρχονται από πολλούς τομείς. Οι πολέμιοι δεν είναι ακόμα η πλειονότητα, όμως δεν βρίσκονται και τόσο μακριά ώστε να μην υπολογίζονται. Το πραγματικό πρόβλημα είναι ότι, αν και συνεχίζεται η αμφισβήτηση των ελίτ, οι βαθιές διαφορές μεταξύ των πολέμιων καθιστά δύσκολο να φανταστεί κανείς ποια θα μπορούσε να είναι η εναλλακτική της πολιτικής ελίτ.
Η κρίση νομιμοποίησης
Αυτή, συνεπώς, είναι η τρίτη κρίση που μπορεί να δημιουργηθεί: να χάσουν τη νομιμοποίησή τους οι ελίτ και το μόνο που υπάρχει για να τις αντικαταστήσει είναι μια βαθιά διαιρεμένη και επιθετική δύναμη, ενωμένη μόνο ως προς την έχθρα της για τις ελίτ, χωρίς όμως να έχει κάποια δική της κατανοητή ιδεολογία. Στις ΗΠΑ αυτό θα οδηγούσε σε παράλυση. Στην Ευρώπη θα οδηγούσε σε αντίστροφη εξέλιξη και σε επιστροφή στα κράτη-έθνη. Στην Κίνα θα οδηγούσε σε περιφερειακό κατακερματισμό και σε συγκρούσεις.
Όλα αυτά είναι ακραία, πιθανά αποτελέσματα, όμως δεν μπορούμε να κατανοήσουμε τι συμβαίνει αν δεν κατανοήσουμε δύο πράγματα: Το πρώτο είναι ότι η πολιτική οικονομική κρίση, αν όχι παγκόσμια, είναι τουλάχιστον ευρεία και οι εξεγέρσεις σε άλλες περιοχές έχουν τις δικές τους ρίζες, αλλά συνδέονται με κάποιον τρόπο με αυτήν την κρίση. Το δεύτερο είναι ότι η κρίση είναι ένα οικονομικό πρόβλημα, που πυροδοτήθηκε από ένα πολιτικό πρόβλημα, που με τη σειρά του κάνει ακόμα χειρότερο το οικονομικό πρόβλημα.
(*) Ο κ. George Friedman είναι ο ιδρυτής και διευθύνων σύμβουλος του Stratfor.
Οι κλασικοί πολιτικοί οικονομολόγοι όπως ο Adam Smith ή ο David Ricardo δεν χρησιμοποίησαν ποτέ τον όρο οικονομία μόνο του. Πάντα επέλεγαν τον όρο πολιτική οικονομία. Για τους κλασικούς οικονομολόγους, ήταν αδύνατον να κατανοηθεί η πολιτική χωρίς την οικονομία, ή η οικονομία χωρίς την πολιτική. Οι δύο τομείς είναι σίγουρα διαφορετικοί, συγχρόνως όμως είναι στενά συνδεδεμένοι. Η χρήση του όρου οικονομία χωρίς τον όρο πολιτική άρχισε να χρησιμοποιείται στα τέλη του 19ου αιώνα.
Ο Smith καταλάβαινε πως, αν και μια αποδοτική αγορά αναδύεται από τις ατομικές επιλογές, αυτές οι επιλογές πλαισιώνονται από το πολιτικό σύστημα μέσα στο οποίο δημιουργήθηκαν, με τον ίδιο τρόπο με τον οποίο το πολιτικό σύστημα διαμορφώνεται από την οικονομική πραγματικότητα. Για τους κλασικούς οικονομολόγους, τα πολιτικά και οικονομικά συστήματα ήταν συνυφασμένα με το ότι η ύπαρξη του ενός εξαρτάται από την ύπαρξη του άλλου.
Η τρέχουσα οικονομική κρίση μπορεί να γίνει καλύτερα κατανοητή ως κρίση πολιτικής οικονομίας. Επιπλέον, θα πρέπει να θεωρηθεί παγκόσμια κρίση που περικλείει τις ΗΠΑ, την Ευρώπη και την Κίνα, η οποία έχει διαφορετικές λεπτομέρειες, αλλά ένα κυρίαρχο θέμα: τη σχέση μεταξύ της πολιτικής τάξης και της οικονομικής ζωής. Σε παγκόσμια κλίμακα, ή τουλάχιστον για τις περισσότερες μεγάλες οικονομίες του κόσμου, υπάρχει κρίση πολιτικής οικονομίας. Ας δούμε όμως πώς εξελίχθηκε.
Η προέλευση της κρίσης
Όπως γνωρίζουμε όλοι, η προέλευση της τρέχουσας οικονομικής κρίσης ήταν η κατάρρευση της αγοράς ενυπόθηκων δανείων (subprime mortgage) στις ΗΠΑ. Για να είμαστε πιο ακριβείς, προήλθε από ένα χρηματοοικονομικό σύστημα, το οποίο δημιουργούσε χρεόγραφα, η αξία των οποίων εξαρτάτο από την τιμή των κατοικιών. Υπέθετε ότι οι τιμές των κατοικιών πάντα θα αυξάνονταν και, στη χειρότερη περίπτωση, αν υπήρχαν διακυμάνσεις στην τιμή, η αξία των χρεογράφων και πάλι θα μπορούσε να καθοριστεί.
Τελικά, αποδείχθηκε πως τίποτα από τα δύο δεν ίσχυε. Η τιμή των κατοικιών υποχώρησε και, ακόμα χειρότερα, η αξία των χρεογράφων έγινε ακαθόριστη. Αυτό έφερε ολόκληρο το αμερικανικό χρηματοοικονομικό σύστημα σε τέτοια κατάσταση που δεν μπορούσε να λειτουργήσει και η κρίση μεταδόθηκε στην Ευρώπη, όπου πολλά χρηματοοικονομικά ιδρύματα είχαν επίσης αγοράσει τέτοια χρεόγραφα.
Από οικονομική σκοπιά, η οικονομική κρίση αφορούσε εν ολίγοις στο ποιος έκανε ή έχασε λεφτά και πόσα. Από τη σκοπιά της πολιτικής οικονομίας, δημιούργησε ένα διαφορετικό ερώτημα: τη νομιμότητα της χρηματοοικονομικής ελίτ. Φανταστείτε ότι ένα εθνικό σύστημα είναι μια σειρά υποσυστήματα - πολιτικά, οικονομικά, στρατιωτικά κοκ.
Στη συνέχεια, φανταστείτε ότι το οικονομικό σύστημα μπορεί να χωριστεί σε υποσυστήματα - διάφορες καθέτους, μεταξύ των οποίων και το χρηματοοικονομικό, με τις δικές τους ελίτ. Βέβαια, αυτή είναι μία υπεραπλουστευμένη εξήγηση για την κατάσταση. Ένα από τα συστήματα, το χρηματοοικονομικό, απέτυχε και αυτή η αποτυχία οφειλόταν στις αποφάσεις που πήρε η χρηματοοικονομική ελίτ.
Αυτό προκάλεσε ένα τεράστιο πολιτικό πρόβλημα, που δεν επικεντρώνονταν τόσο στην εμπιστοσύνη σε κάποιο συγκεκριμένο χρηματοοικονομικό μέσο, αλλά στην ικανότητα και στην εντιμότητα της ίδιας της χρηματοοικονομικής ελίτ. Δημιουργήθηκε η αίσθηση ότι η χρηματοοικονομική ελίτ ήταν ή ηλίθια, ή ανέντιμη, ή και τα δύο. Η αντίληψη που δημιουργήθηκε ήταν ότι, στην αναζήτηση του προσωπικού κέρδους σε βάρος της κοινωνίας ως συνόλου, είχε παραβιάσει όλες τις αρχές της θεματοφυλακής, της κοινωνικής και ηθικής ευθύνης.
Δίκαιη ή όχι, αυτή η αντίληψη προκάλεσε τεράστια πολιτική κρίση. Αυτή ήταν η πραγματική συστημική κρίση, σε σύγκριση με την οποία η κρίση των χρηματοοικονομικών ιδρυμάτων ήταν ασήμαντη. Το ερώτημα ήταν αν το πολιτικό σύστημα ήταν ικανό όχι μόνο απλώς να διορθώσει την κρίση, αλλά και να θέσει τους αυτουργούς προ των ευθυνών τους. Από την άλλη πλευρά, αν αυτή η κρίση δεν περιελάμβανε εγκληματικές πράξεις, πώς θα μπορούσε το πολιτικό σύστημα να μην έχει δημιουργήσει νόμους που να καθιστούν τέτοιου είδους πράξεις εγκληματικές; Μήπως η πολιτική ελίτ συνωμοτούσε με τη χρηματοοικονομική;
Υπήρξε μία κρίση εμπιστοσύνης στο χρηματοοικονομικό σύστημα και μία κρίση εμπιστοσύνης στο πολιτικό σύστημα. Οι πράξεις της αμερικανικής κυβέρνησης τον Σεπτέμβριο του 2008 πρώτο στόχο είχαν να αντιμετωπίσουν τις αποτυχίες του χρηματοοικονομικού συστήματος. Πολλοί περίμεναν πως επόμενο βήμα θα ήταν η αντιμετώπιση των αποτυχιών της χρηματοοικονομικής ελίτ, αυτό όμως θεωρείται ότι δεν έγινε. Πράγματι, η αντίληψη είναι ότι, έχοντας δαπανήσει τεράστια ποσά για τη σταθεροποίηση του χρηματοοικονομικού συστήματος, η πολιτική ελίτ επέτρεψε στη χρηματοοικονομική να διαχειριστεί το σύστημα προς όφελός της.
Αυτό προκάλεσε τη δεύτερη κρίση - της πολιτικής ελίτ. Το κίνημα TΕΑ Party αναδύθηκε εν μέρει ως μία επικριτική κίνηση προς την πολιτική ελίτ και στο επίκεντρό του βρίσκονταν τα μέτρα που ελήφθησαν για τη σταθεροποίηση του συστήματος, λέγοντας πως έχει δημιουργήσει μια νέα χρηματοοικονομική κρίση, αυτήν τη φορά υπερβολικού κρατικού χρέους.
Η αντίληψη του TΕΑ Party ήταν ακραία, όμως η γενικότερη ιδέα ήταν ότι η πολιτική ελίτ είχε επιλύσει το χρηματοοικονομικό πρόβλημα δημιουργώντας τεράστιο χρέος και δίνοντας υπερβολικά μεγάλη δύναμη στο κράτος. Όπως ισχυρίζονταν, η πολιτική ελίτ εκμεταλλεύτηκε τη χρηματοοικονομική κρίση για να αυξήσει δραστικά τη δύναμη του κράτους, ενώ την ίδια ώρα κακοδιαχειρίστηκε το χρηματοοικονομικό σύστημα μέσω του υπερβολικού κρατικού χρέους.
Η κρίση στην Ευρώπη
Το θέμα των κρατικών χρεών προκάλεσε επίσης χρηματοοικονομική κρίση και (στη συνέχεια) πολιτική κρίση στην Ευρώπη. Αν και η αμερικανική χρηματοοικονομική κρίση αναμφισβήτητα επηρέασε την Ευρώπη, ωστόσο η ευρωπαϊκή πολιτική κρίση έγινε ακόμα βαθύτερη λόγω της ύφεσης. Από καιρό υπήρχε μία μειοψηφία στην Ευρώπη που θεωρούσε ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση δημιουργήθηκε είτε για να στηρίξει τη χρηματοοικονομική ελίτ σε βάρος του ευρύτερου πληθυσμού, είτε για να ενισχύσει τη βόρεια Ευρώπη -ειδικότερα τη Γαλλία και τη Γερμανία- σε βάρος της περιφέρειας, είτε και τα δύο. Αυτό όμως που ήταν άποψη της μειοψηφίας ενισχύθηκε από την ύφεση.
Η ευρωπαϊκή κρίση παραλληλίζεται με την αμερικανική από την άποψη ότι υπήρξαν πακέτα διάσωσης για τα χρηματοοικονομικά ιδρύματα και στις δύο πλευρές. Όμως, η βαθύτερη κρίση αφορούσε στο ότι η Ευρώπη δεν έδρασε ως μονάδα για να αντιμετωπίσει το θέμα για όλες τις ευρωπαϊκές τράπεζες, αλλά αντιθέτως έδρασε σε εθνική βάση, όπου κάθε κράτος επικεντρώθηκε στις δικές του τράπεζες και η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα έδειξε να ευνοεί τη βόρεια Ευρώπη γενικότερα και τη Γερμανία ειδικότερα. Αυτό έγινε το θέμα, ιδιαίτερα όταν η ύφεση προκάλεσε δυσανάλογες κρίσεις σε περιφερειακές χώρες όπως η Ελλάδα.
Υπάρχουν δύο αναγνώσεις αυτής της ιστορίας. Η μία είναι η γερμανική εκδοχή, η οποία έχει γίνει και η κοινή εξήγηση. Σύμφωνα με αυτήν, η Ελλάδα κατέληξε σε αυτήν την κρίση χρέους λόγω της ανευθυνότητας της ελληνικής κυβέρνησης, η οποία διατηρούσε κοινωνικά προγράμματα μεγαλύτερα από εκείνα που μπορούσε να χρηματοδοτήσει, και πλέον οι Έλληνες περιμένουν από τους άλλους -ιδιαίτερα τους Γερμανούς- να τους σώσουν.
Η ελληνική εκδοχή, που ακούγεται λιγότερο, είναι ότι οι Γερμανοί χειραγώγησαν την Ευρωπαϊκή Ένωση προς όφελός τους. Η Γερμανία είναι η τρίτη μεγαλύτερη εξαγωγός χώρα του κόσμου, μετά την Κίνα και τις ΗΠΑ (και μάλιστα πλησιάζει πολύ γρήγορα τη 2η θέση). Με τη δημιουργία της ζώνης ελεύθερου εμπορίου, οι Γερμανοί δημιούργησαν αποκλειστικές αγορές για τα προϊόντα τους. Κατά τη διάρκεια της ευημερίας των πρώτων 20 χρόνων, αυτό κρυβόταν κάτω από τη γενικότερη ανάπτυξη. Όταν όμως ξέσπασε η κρίση, η ανικανότητα της Ελλάδας να υποτιμήσει το νόμισμά της -το οποίο επειδή ήταν το ευρώ ελεγχόταν από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα- και η ικανότητα της Γερμανίας να συνεχίσει να εξάγει, χωρίς καμία δυνατότητα από την Ελλάδα να μπορεί να ελέγξει αυτές τις εξαγωγές, κατέστησαν ακόμα βαθύτερη την ύφεση στην Ελλάδα, οδηγώντας την στην κρίση χρέους. Επιπλέον, οι κανονισμοί που καταρτίζονταν από τις Βρυξέλλες ενίσχυσαν τόσο πολύ τη γερμανική θέση που η Ελλάδα ήταν αβοήθητη.
Το ποια εκδοχή είναι αληθινή και ποια όχι λίγη σημασία έχει. Το θέμα είναι ότι η Ευρώπη βρίσκεται αντιμέτωπη με δύο πολιτικές κρίσεις που δημιουργήθηκαν από την οικονομία. Η μία είναι παρόμοια με την αμερικανική - δηλαδή η πεποίθηση ότι η ευρωπαϊκή πολιτική ελίτ προστάτεψε τη χρηματοοικονομική ελίτ. Η δεύτερη είναι ξεκάθαρα ευρωπαϊκή, περιφερειακή κρίση, όπου κάποια μέρη της Ευρώπης -ανοιχτά πλέον- δεν εμπιστεύονται τα άλλα. Αυτό θα μπορούσε να εξελιχθεί σε κρίση ύπαρξης για την Ευρωπαϊκή Ένωση.
Η κρίση στην Κίνα
Οι κρίσεις στην Αμερική και στην Ευρώπη έπληξαν σοβαρά την Κίνα, η οποία, ως η μεγαλύτερη εξαγωγός οικονομία του κόσμου, είναι όμηρος της εξωτερικής ζήτησης, ιδιαίτερα από τις ΗΠΑ και την Ευρώπη. Όταν οι ΗΠΑ και η Ευρώπη έπεσαν σε ύφεση, η κινεζική κυβέρνηση ήρθε αντιμέτωπη με κρίση ανεργίας. Αν έκλειναν τα εργοστάσια, οι εργάτες θα έμεναν άνεργοι και η ανεργία στην Κίνα θα οδηγούσε σε τεράστια κοινωνική αστάθεια. Η κινεζική κυβέρνηση είχε δύο απαντήσεις: Η πρώτη ήταν να κρατήσει ανοιχτά τα εργοστάσια με το να ενθαρρύνει τις μειώσεις τιμών σε σημείο όπου τα περιθώρια κέρδους στις εξαγωγές εξαφανίστηκαν. Η δεύτερη ήταν να παράσχει άνευ προηγουμένου ποσά πίστωσης στις επιχειρήσεις που απειλούνταν με χρεοκοπία προκειμένου αυτές να συνεχίσουν να λειτουργούν.
Η στρατηγική έφερε αποτελέσματα, βέβαια, αλλά το τίμημα ήταν η αύξηση του πληθωρισμού. Αυτό οδήγησε σε δεύτερη κρίση, όπου οι εργάτες ήρθαν αντιμέτωποι με τη συρρίκνωση των ήδη μικρών εισοδημάτων τους. Η απάντηση ήταν η αύξηση των εισοδημάτων, που με τη σειρά της αύξησε το κόστος των εξαγόμενων προϊόντων και πάλι, καθιστώντας τους μισθούς στην Κίνα λιγότερο ανταγωνιστικούς απ’ ό,τι ήταν, για παράδειγμα, στο Μεξικό.
Η Κίνα είχε προηγουμένως ενθαρρύνει τους επιχειρηματίες. Αυτό ήταν εύκολο όταν η Ευρώπη και οι ΗΠΑ ανθούσαν. Τώρα, η λογική κίνηση από την πλευρά των επιχειρηματιών ήταν να βγουν στο εξωτερικό ή να προχωρήσουν σε απολύσεις, ή και τα δύο. Αυτό ήταν κάτι που δεν θα μπορούσε να αντέξει η κινεζική κυβέρνηση και έτσι άρχισε να παρεμβαίνει όλο και περισσότερο στην οικονομία. Η πολιτική ελίτ προσπάθησε να σταθεροποιήσει την κατάσταση -και βέβαια τις θέσεις της- με το να αυξάνει τον έλεγχο επί των χρηματοοικονομικών και άλλων επιχειρηματικών ελίτ.
Με διαφορετικούς τρόπους, αυτό έγινε και στις τρεις πλευρές -στις ΗΠΑ, στην Ευρώπη και στην Κίνα- τουλάχιστον ως πρώτο βήμα. Στις ΗΠΑ, η πρώτη αντίδραση ήταν να ρυθμιστεί ο χρηματοοικονομικός τομέας, να δοθούν κίνητρα στην οικονομία και να αυξηθεί ο έλεγχος επί διαφόρων κλάδων της οικονομίας. Στην Ευρώπη, όπου ήδη υπήρχαν σημαντικοί έλεγχοι επί της οικονομίας, η πολιτική ελίτ άρχισε να αναλύει πώς αυτοί οι έλεγχοι θα μπορούσαν να λειτουργήσουν και ποιος θα είχε το μεγαλύτερο όφελος. Στην Κίνα, όπου η πολιτική ελίτ πάντα διατηρούσε τον έλεγχο επί της οικονομίας, αυτή η δύναμη αυξήθηκε. Και στις τρεις περιπτώσεις, η πρώτη αντίδραση ήταν να χρησιμοποιηθούν πολιτικοί έλεγχοι.
Και στις τρεις αυτό προκάλεσε αντιστάσεις. Στις ΗΠΑ, το TΕΑ Party ήταν απλώς η πιο ενεργή και αποτελεσματική εκδήλωση αυτής της αντίστασης. Στην Ευρώπη, η αντίσταση ήρθε από τους αντιευρωπαϊστές (και τις αντιμεταναστευτικές δυνάμεις που κατηγορούν τις πολιτικές ανοιχτών συνόρων της Ε.Ε. για την ανεξέλεγκτη μετανάστευση). Ήρθε επίσης από πολιτικές ελίτ χωρών όπως η Ιρλανδία, που αντιμετώπιζαν τις πολιτικές ελίτ άλλων κρατών. Στην Κίνα, η αντίσταση έχει έρθει από αυτούς που πλήττονται από τον πληθωρισμό, τόσο τους καταναλωτές όσο και τα επιχειρηματικά συμφέροντα, οι εξαγωγές των οποίων έχουν γίνει λιγότερο ανταγωνιστικές και κερδοφόρες.
Δεν έχουν εμπλακεί, όμως, όλες οι μεγάλες οικονομίες σε αυτήν την κρίση. Η Ρωσία την πέρασε πριν από χρόνια και έχει ήδη γείρει προς τον έλεγχο της οικονομίας από την πολιτική ελίτ. Η Βραζιλία και η Ινδία δεν αντιμετώπισαν τις ακραίες καταστάσεις της Κίνας, από την άλλη όμως δεν εμφάνιζαν και τους ακραίους ρυθμούς ανάπτυξης αυτής. Όταν όμως οι ΗΠΑ, η Ευρώπη και η Κίνα βρίσκονται σε κρίση τέτοιου είδους, μπορεί να ειπωθεί πως το κέντρο βαρύτητας της παγκόσμιας οικονομίας και του μεγαλύτερου μέρους της στρατιωτικής της ισχύος βρίσκονται σε κρίση. Και αυτό δεν είναι ασήμαντο.
Η κρίση δεν σημαίνει και κατάρρευση. Οι ΗΠΑ διαθέτουν σημαντική πολιτική νομιμοποίηση για να συνεχίσουν. Αυτή η πολιτική νομιμοποίηση είναι μικρότερη στην Ευρώπη, ωστόσο οι χώρες που την απαρτίζουν είναι ισχυρές. Το Κομμουνιστικό Κόμμα της Κίνας είναι μια δύσκολη περίπτωση, όμως δεν αντιμετωπίζει πλέον χρηματοοικονομική κρίση. Αυτό που αντιμετωπίζει είναι πολιτική κρίση αναφορικά με τον τρόπο με τον οποίο η πολιτική ελίτ έχει χειριστεί τη χρηματοοικονομική κρίση. Αυτή η πολιτική κρίση είναι και η πιο επικίνδυνη, διότι επειδή αποδυναμώνεται η πολιτική ελίτ χάνει την ικανότητα να διαχειρίζεται και να ελέγχει τις άλλες ελίτ.
Είναι ζωτικής σημασίας να κατανοήσουμε ότι δεν πρόκειται για ιδεολογική πρόκληση. Οι Αριστεροί που αντιτίθενται στην παγκοσμιοποίηση και οι Δεξιοί που αντιτίθενται στη μετανάστευση, βρίσκονται στην ίδια διαδικασία - αμφισβητούν τη νομιμοποίηση των ελίτ. Ούτε, όμως, πρόκειται απλώς για ένα θέμα κοινωνικών τάξεων. Οι προκλήσεις προέρχονται από πολλούς τομείς. Οι πολέμιοι δεν είναι ακόμα η πλειονότητα, όμως δεν βρίσκονται και τόσο μακριά ώστε να μην υπολογίζονται. Το πραγματικό πρόβλημα είναι ότι, αν και συνεχίζεται η αμφισβήτηση των ελίτ, οι βαθιές διαφορές μεταξύ των πολέμιων καθιστά δύσκολο να φανταστεί κανείς ποια θα μπορούσε να είναι η εναλλακτική της πολιτικής ελίτ.
Η κρίση νομιμοποίησης
Αυτή, συνεπώς, είναι η τρίτη κρίση που μπορεί να δημιουργηθεί: να χάσουν τη νομιμοποίησή τους οι ελίτ και το μόνο που υπάρχει για να τις αντικαταστήσει είναι μια βαθιά διαιρεμένη και επιθετική δύναμη, ενωμένη μόνο ως προς την έχθρα της για τις ελίτ, χωρίς όμως να έχει κάποια δική της κατανοητή ιδεολογία. Στις ΗΠΑ αυτό θα οδηγούσε σε παράλυση. Στην Ευρώπη θα οδηγούσε σε αντίστροφη εξέλιξη και σε επιστροφή στα κράτη-έθνη. Στην Κίνα θα οδηγούσε σε περιφερειακό κατακερματισμό και σε συγκρούσεις.
Όλα αυτά είναι ακραία, πιθανά αποτελέσματα, όμως δεν μπορούμε να κατανοήσουμε τι συμβαίνει αν δεν κατανοήσουμε δύο πράγματα: Το πρώτο είναι ότι η πολιτική οικονομική κρίση, αν όχι παγκόσμια, είναι τουλάχιστον ευρεία και οι εξεγέρσεις σε άλλες περιοχές έχουν τις δικές τους ρίζες, αλλά συνδέονται με κάποιον τρόπο με αυτήν την κρίση. Το δεύτερο είναι ότι η κρίση είναι ένα οικονομικό πρόβλημα, που πυροδοτήθηκε από ένα πολιτικό πρόβλημα, που με τη σειρά του κάνει ακόμα χειρότερο το οικονομικό πρόβλημα.
(*) Ο κ. George Friedman είναι ο ιδρυτής και διευθύνων σύμβουλος του Stratfor.
Ένα poke στο Facebook την έστειλε στη… φυλακή!
http://24wro.blogspot.com/2011/08/poke-facebook_7608.html?utm_source=feedburner&utm_medium=feed&utm_campaign=Feed%3A+blogspot%2FwSuKU+%2824%CF%89%CF%81%CE%BF%29
Στις φυλακές οδηγήθηκε μία γυναίκα από το Τενεσί γιατί έκανε poke σε μία επαφή της στο facebook…
Πιο συγκεκριμένα, υπήρχαν περιοριστικά μέτρα και η Σάνον Τζάκσον απαγορευόταν να έχει την οποιαδήποτε επαφή (ακόμα και τηλεφωνική) με το άτομο στο οποίο έκανε τo περιβόητο poke.
Έτσι όταν το «σκούντηξε» στο…. facebook ειδοποίησε τις αρχές και την έπιασαν. Η παραβίαση περιοριστικών όρων στο Τενεσί τιμωρείται με 11μηνη φυλάκιση και πρόστιμο ύψους 2.500 δολαρίων.
Στις φυλακές οδηγήθηκε μία γυναίκα από το Τενεσί γιατί έκανε poke σε μία επαφή της στο facebook… Πιο συγκεκριμένα, υπήρχαν περιοριστικά μέτρα και η Σάνον Τζάκσον απαγορευόταν να έχει την οποιαδήποτε επαφή (ακόμα και τηλεφωνική) με το άτομο στο οποίο έκανε τo περιβόητο poke.
Έτσι όταν το «σκούντηξε» στο…. facebook ειδοποίησε τις αρχές και την έπιασαν. Η παραβίαση περιοριστικών όρων στο Τενεσί τιμωρείται με 11μηνη φυλάκιση και πρόστιμο ύψους 2.500 δολαρίων.
Αποκαλύψεις στα "ΕΠΙΚΑΙΡΑ" που κυκλοφορούν: Σχεδιάζουν έξοδο της Ελλάδας από το ευρώ!
| |
Μεταξύ άλλων αποκαλύπτεται ποιοι και γιατί βάζουν στο στόχαστρο τη χώρα μας, θέτοντάς τη για ακόμα μία φορά στη θέση του πειραματόζωου, σχεδιάζοντας έξοδο από το ευρώ.
Επίσης, παρά τη θερινή ραστώνη, η οργισμένη κοινωνία ετοιμάζει δυναμική επιστροφή στις πλατείες όλης της χώρας, καθώς ο Σεπτέμβρης προμηνύεται «καυτός» σε όλα τα επίπεδα.
Ακόμα, μήνες μετά από την αποκάλυψη του περιοδικού "ΕΠΙΚΑΙΡΑ", ότι υπήρξε σχέδιο δολοφονίας του πρώην πρωθυπουργού Κώστα Καραμανλή, ξεκινά σχετική εισαγγελική έρευνα.
Επίσης στα "ΕΠΙΚΑΙΡΑ" που κυκλοφορούν την Πέμπτη 18 Αυγούστου:
- Ο μύθος της πολυπολιτισμικότητας: Σε εγρήγορση οι μυστικές υπηρεσίες της Ευρώπης για ισλαμισμό και ρατσισμό- Βόρεια Ήπειρος: Αλβανοί και Τούρκοι κλείνουν ελληνικά σχολεία
Χιμένεθ: «Θα πεθάνω με το ρόστερ που έχω!» (κι εμείς θ' αρχίσουμε τους μπάφους, σενιόρ...)
http://www.sport-fm.gr/article/494564
Κενά… υπάρχουν, ο Μανόλο Χιμένεθ το ξέρει καλύτερα από τον καθέναν, αλλά στη συνέντευξη Τύπου εν όψει του πρώτου αγώνα με τη Ντιναμό Τιφλίδας για τα play offs του Europa League, δήλωσε αποφασισμένος να παλέψει με το υπάρχον ρόστερ.
«Οι παίκτες ξέρουν σε ποια ομάδα παίζουν. Αύριο θα πρέπει να μπουν στο γήπεδο έντεκα ποδοσφαιριστές που θα φορούν τα κιτρινόμαυρα και θα πρέπει να δείξουν πάθος. Δεν είμαστε στην καλύτερη περίοδο της ομάδας, αλλά είμαστε εδώ για να αλλάξουμε σελίδα ή τουλάχιστον να προσπαθήσουμε. Θα προσπαθήσουμε να δείξουμε στον αγωνιστικό χώρο τα πλεονεκτήματα που έχουμε και να καλύψουμε τις αδυναμίες μας», τόνισε ο Μανόλο Χιμένεθ.
Στη συνέχεια αναφέρθηκε στο υλικό της ομάδας του. «Εγώ θα πεθάνω με το ρόστερ που έχουμε. Δεν είμαστε εδώ για να ζητάμε μεταγραφές. Ξέρουμε τα οικονομικά προβλήματα που υπάρχουν και πως όλες οι ομάδες χρειάζονται ενίσχυση, ακόμη και η Μπαρτσελόνα. Αυτό που μας έκανε τη μεγαλύτερη ζημιά ήταν η ξαφνική αποχώρηση του Ντιόπ και η μη έλευση του Μίτσελ. Θα πρέπει να αφήσουμε τους ανθρώπους να εργάζονται για αυτά τα θέματα και αν μπορούμε να υπογράψουμε με κάποιον καλώς, αλλιώς να μην υποθηκεύουμε το μέλλον της ομάδας», τόνισε, ενώ επανέλαβε πως «… οι περισσότεροι παίκτες δεν είναι δική μου επιλογή. Θα δουλέψω σκληρά με τους επαγγελματίες που έχουμε. Δεν έχω ζητήσει μετά από εκείνη την πρώτη συνάντηση με τον κ. Αδαμίδη κανέναν παίκτη. Περιμένω, αλλά όταν δεν υπάρχουν πολλά χρήματα, δεν είναι εύκολο να έρθουν παίκτες».
Aναφορικά με το κενό στο χώρο του κέντρου, τόνισε: «Δεν είμαι σε θέση να φέρω για υπογραφές τον οποιονδήποτε παίκτη, αλλά σε αυτούς που μπορούμε, να είναι το καλύτερο δυνατό. Αν δεν γίνεται, αύριο θα παίξουμε χωρίς καμία ενίσχυση στο κέντρο του γηπέδου. Εμπιστεύομαι τους Μάκο, Καφέ, Γκέντσογλου, Κλωναρίδη και τα παιδιά που έρχονται από τις ακαδημίες. Έχω ξαναπεί ότι αν θέλει να έρθει ο Φάμπρεγκας, καλώς να έρθει».
Όταν ρωτήθηκε για το ποσό των 550.000 ευρώ που φέρεται να έθεσε στη διάθεσή του η διοίκηση για μεταγραφές, είπε: «Αν μου δώσει αυτή τη στιγμή 550.000 ευρώ θα τα έβαζα στον δικό μου λογαριασμό. Ο κ. Αδαμίδης δουλεύει πολύ σκληρά. Είναι πολύ δύσκολο να είσαι τεχνικός διευθυντής, να είσαι πρόεδρος σε μία ομάδα και να προσπαθείς να δημιουργείς ένα ρόστερ με λίγα λεφτά. Είναι πολύ εύκολο να υπογράφεις όταν έχεις λεφτά. Η ΑΕΚ και η πρώτη υποχρέωση που έχει, είναι να είναι σωστή απέναντι στους ποδοσφαιριστές που υπάρχουν και μετά μεταγραφές. Αυτά είναι τα δικά μου λόγια, σαν Χιμένεθ. Μετά από όλα όσα έχουν γραφτεί στον Τύπο, που κάποια δεν έχουν βάση, δεν έγινε και τίποτα. Δεν απαντάω μέσω του Τύπου, αλλά σε αυτά που με ρωτάτε. Δεν έχουμε στην διάθεσή μας τα λεφτά που είπατε. Το μόνο που έχω, είναι η τύχη να βρίσκομαι σε μία ομάδα που ακόμα και με έλλειψη οικονομικών πόρων, είμαστε οικογένεια και να κατακτούμε τίτλους. Εμείς αυτό θα προσπαθούμε να κάνουμε».
Για το παιχνίδι με τη Ντιναμό, ανέφερε: «Είναι γεγονός ότι έχουν περισσότερα παιχνίδια στα πόδια τους, αλλά δεν θεωρώ ότι είναι πιο προπονημένη ομάδα. Είναι ξεκάθαρο ότι τα παιχνίδια δίνουν ρυθμό, αλλά η ΑΕΚ τελείωσε αργά το πρωτάθλημα, έπαιξε πολλά παιχνίδια και χρειαζόταν ένα διάστημα ξεκούρασης. Κάναμε μία πολύ καλή προετοιμασία και τώρα αυτό που μένει να κάνουμε, είναι τα στοιχεία που έχουμε να τα παρουσιάσουμε μέσα στον αγωνιστικό χώρο. Η επιμονή, η υπομονή και η καλή δουλειά θα είναι τα βασικά ατού μας. Πρέπει να στηριχθούμε σε όλες αυτές τις διαφορετικές λύσεις που μπορεί να δώσει αυτή η ομάδα. Έχουν φύγει πολλοί ποδοσφαιριστές έχουν έρθει πολλοί, θα πρέπει να φτιάξουμε μία ομάδα, να είναι συλλογική προσπάθεια, αλλά θα πρέπει να δώσουμε το 100% και αν χρειαστεί και παραπάνω και τότε όλα θα αρχίσουν να βγαίνουν. Η εμπειρία είναι πολύ σημαντικό, το ίδιο και ο ενθουσιασμός των νέων παικτών. Αν οι ποδοσφαιριστές που είναι εδώ χρόνια, δώσουν αυτό τον ενθουσιασμό και οι μεταδώσουν και την εμπειρία στους νέους, τότε θα είναι πολύ σημαντικό».
Ο Παντελής Καφές, που εκπροσώπησε τους ποδοσφαιριστές της ΑΕΚ, στάθηκε στην πολλαπλή σημασία των αγώνων με τους Γεωργιανούς για την ομάδα του. «Χρειαζόμαστε την πρόκριση στους ομίλους του Europa League για πολλούς και διάφορους λόγους. Γνωρίζουμε καλά τη σημασία του αγώνα και είμαστε έτοιμοι να αντιμετωπίσουμε όποια προβλήματα υπάρχουν για να κάνουμε το πρώτο βήμα για την πρόκριση στους ομίλους», ανέφερε.
«Οι παίκτες ξέρουν σε ποια ομάδα παίζουν. Αύριο θα πρέπει να μπουν στο γήπεδο έντεκα ποδοσφαιριστές που θα φορούν τα κιτρινόμαυρα και θα πρέπει να δείξουν πάθος. Δεν είμαστε στην καλύτερη περίοδο της ομάδας, αλλά είμαστε εδώ για να αλλάξουμε σελίδα ή τουλάχιστον να προσπαθήσουμε. Θα προσπαθήσουμε να δείξουμε στον αγωνιστικό χώρο τα πλεονεκτήματα που έχουμε και να καλύψουμε τις αδυναμίες μας», τόνισε ο Μανόλο Χιμένεθ.
Στη συνέχεια αναφέρθηκε στο υλικό της ομάδας του. «Εγώ θα πεθάνω με το ρόστερ που έχουμε. Δεν είμαστε εδώ για να ζητάμε μεταγραφές. Ξέρουμε τα οικονομικά προβλήματα που υπάρχουν και πως όλες οι ομάδες χρειάζονται ενίσχυση, ακόμη και η Μπαρτσελόνα. Αυτό που μας έκανε τη μεγαλύτερη ζημιά ήταν η ξαφνική αποχώρηση του Ντιόπ και η μη έλευση του Μίτσελ. Θα πρέπει να αφήσουμε τους ανθρώπους να εργάζονται για αυτά τα θέματα και αν μπορούμε να υπογράψουμε με κάποιον καλώς, αλλιώς να μην υποθηκεύουμε το μέλλον της ομάδας», τόνισε, ενώ επανέλαβε πως «… οι περισσότεροι παίκτες δεν είναι δική μου επιλογή. Θα δουλέψω σκληρά με τους επαγγελματίες που έχουμε. Δεν έχω ζητήσει μετά από εκείνη την πρώτη συνάντηση με τον κ. Αδαμίδη κανέναν παίκτη. Περιμένω, αλλά όταν δεν υπάρχουν πολλά χρήματα, δεν είναι εύκολο να έρθουν παίκτες».
Aναφορικά με το κενό στο χώρο του κέντρου, τόνισε: «Δεν είμαι σε θέση να φέρω για υπογραφές τον οποιονδήποτε παίκτη, αλλά σε αυτούς που μπορούμε, να είναι το καλύτερο δυνατό. Αν δεν γίνεται, αύριο θα παίξουμε χωρίς καμία ενίσχυση στο κέντρο του γηπέδου. Εμπιστεύομαι τους Μάκο, Καφέ, Γκέντσογλου, Κλωναρίδη και τα παιδιά που έρχονται από τις ακαδημίες. Έχω ξαναπεί ότι αν θέλει να έρθει ο Φάμπρεγκας, καλώς να έρθει».
Όταν ρωτήθηκε για το ποσό των 550.000 ευρώ που φέρεται να έθεσε στη διάθεσή του η διοίκηση για μεταγραφές, είπε: «Αν μου δώσει αυτή τη στιγμή 550.000 ευρώ θα τα έβαζα στον δικό μου λογαριασμό. Ο κ. Αδαμίδης δουλεύει πολύ σκληρά. Είναι πολύ δύσκολο να είσαι τεχνικός διευθυντής, να είσαι πρόεδρος σε μία ομάδα και να προσπαθείς να δημιουργείς ένα ρόστερ με λίγα λεφτά. Είναι πολύ εύκολο να υπογράφεις όταν έχεις λεφτά. Η ΑΕΚ και η πρώτη υποχρέωση που έχει, είναι να είναι σωστή απέναντι στους ποδοσφαιριστές που υπάρχουν και μετά μεταγραφές. Αυτά είναι τα δικά μου λόγια, σαν Χιμένεθ. Μετά από όλα όσα έχουν γραφτεί στον Τύπο, που κάποια δεν έχουν βάση, δεν έγινε και τίποτα. Δεν απαντάω μέσω του Τύπου, αλλά σε αυτά που με ρωτάτε. Δεν έχουμε στην διάθεσή μας τα λεφτά που είπατε. Το μόνο που έχω, είναι η τύχη να βρίσκομαι σε μία ομάδα που ακόμα και με έλλειψη οικονομικών πόρων, είμαστε οικογένεια και να κατακτούμε τίτλους. Εμείς αυτό θα προσπαθούμε να κάνουμε».
Για το παιχνίδι με τη Ντιναμό, ανέφερε: «Είναι γεγονός ότι έχουν περισσότερα παιχνίδια στα πόδια τους, αλλά δεν θεωρώ ότι είναι πιο προπονημένη ομάδα. Είναι ξεκάθαρο ότι τα παιχνίδια δίνουν ρυθμό, αλλά η ΑΕΚ τελείωσε αργά το πρωτάθλημα, έπαιξε πολλά παιχνίδια και χρειαζόταν ένα διάστημα ξεκούρασης. Κάναμε μία πολύ καλή προετοιμασία και τώρα αυτό που μένει να κάνουμε, είναι τα στοιχεία που έχουμε να τα παρουσιάσουμε μέσα στον αγωνιστικό χώρο. Η επιμονή, η υπομονή και η καλή δουλειά θα είναι τα βασικά ατού μας. Πρέπει να στηριχθούμε σε όλες αυτές τις διαφορετικές λύσεις που μπορεί να δώσει αυτή η ομάδα. Έχουν φύγει πολλοί ποδοσφαιριστές έχουν έρθει πολλοί, θα πρέπει να φτιάξουμε μία ομάδα, να είναι συλλογική προσπάθεια, αλλά θα πρέπει να δώσουμε το 100% και αν χρειαστεί και παραπάνω και τότε όλα θα αρχίσουν να βγαίνουν. Η εμπειρία είναι πολύ σημαντικό, το ίδιο και ο ενθουσιασμός των νέων παικτών. Αν οι ποδοσφαιριστές που είναι εδώ χρόνια, δώσουν αυτό τον ενθουσιασμό και οι μεταδώσουν και την εμπειρία στους νέους, τότε θα είναι πολύ σημαντικό».
Ο Παντελής Καφές, που εκπροσώπησε τους ποδοσφαιριστές της ΑΕΚ, στάθηκε στην πολλαπλή σημασία των αγώνων με τους Γεωργιανούς για την ομάδα του. «Χρειαζόμαστε την πρόκριση στους ομίλους του Europa League για πολλούς και διάφορους λόγους. Γνωρίζουμε καλά τη σημασία του αγώνα και είμαστε έτοιμοι να αντιμετωπίσουμε όποια προβλήματα υπάρχουν για να κάνουμε το πρώτο βήμα για την πρόκριση στους ομίλους», ανέφερε.
Κοκκινιά, 17 Aυγούστου 1944...
http://sibilla-gr-sibilla.blogspot.com/2011/08/17-1944.html
Από το "crousma"
ΤΟ ΧΡΟΝΙΚΟ
Λεβέντικη παρέλαση ομήρων στη Γερμανία
μετά την απελευθέρωση.
Ο παππούς ο Γιάννης στη Γερμανία, στο Μπίπλις, με την Ελληνική σημαία
* Ο παππούς μου ο Γιάννης, από την πλατεία της Οσίας Ξένης,
μαζί με πολλούς Κοκκινιώτες, μετά το Χαΐδάρι, κρατήθηκε
όμηρος στη Γερμανία, στο Μπίπλις και στο Μάνχαϊμ, απ΄όπου
γύρισε μετά την απελευθέρωση, το 1945.
**Αποσπάσματα από το λεύκωμα του Δήμου της Νίκαιας,
"Tο Μπλόκο της Κοκκινιάς" εκδ. 2004
ΤΟ ΧΡΟΝΙΚΟ"Στις 6:00 π.μ., ακούγονται τα "χωνιά" στους δρόμους της Κοκκινιάς. Όχι τα χωνιά της ΕΠΟΝ και του ΕΛΑΣ που καλούσαν κάθε τόσο τον Κοκκινιώτικο λαό σε αντίσταση και του έδιναν κουράγιο, μα τα "χωνιά" των ταγματασφαλιτών:
"Προσοχή - προσοχή! Σας μιλάνε τα τάγματα ασφαλείας. Όλοι οι άνδρες από 14 έως 60 ετών να πάνε στην πλατεία της Οσίας Ξένης για έλεγχο ταυτοτήτων. Όσοι πιαστούν στα σπίτια τους θα τουφεκίζονται επί τόπου"
Έτσι ξεκίνησε η τραγωδία. Άλλη μια αιματοβαμμένη σελίδα της ηρωικής αντίστασης του Ελληνικού λαού, του λαού της Κοκκινιάς, το Μπλόκο της Κοκκινιάς.
"Δεκάδες γερμανικά καμιόνια είχαν περικυκλώσει και έσφιγγαν τον κλοιό, από τον Κορυδαλλό, Αιγάλεω, Δαφνί, και Ρέντη μέχρι Κερατσίνι, Φάληρο και Πειραιά.
Μαζί με τους Ναζί κατακτητές καταφθάνει στην προσφυγούπολη του Πειραιά ..και το μηχανοκίνητο τμήμα του δοσίλογου Ν. Μπουραντά. Περί τους...
3.000 βαριά οπλισμένους - με πολυβόλα, όλμους, μυδράλια, αυτόματα- Γερμανούς και Έλληνες ταγματασφαλίτες...Γύρω στις 8:00 π.μ., η πλατεία της Οσίας Ξένης, αλλά και οι γύρω δρόμοι, έχουν γεμίσει από κόσμο. Περίπου 25.000 άτομα...Η ζέστη είναι αφόρητη και αρκετοί είναι αυτοί που λιποθυμούν και ζητούν εναγωνίως λίγες σταγόνες νερό. Όσες γυναίκες προσπαθούν να πλησιάσουν με τις πήλινες στάμνες, για να τους προσφέρουν λίγο νερό, κακοποιούνται μπροστά σε όλους.... Οι γερμανοτσολιάδες πιάνουν δουλειά...Ο ρόλος τους είναι συγκεκριμένος. Ως γνήσιοι προδότες υποδεικνύουν ποιους να εκτελέσουν... Ο γνωστός χαφιές της Κοκκινιάς, Μπατράνης διακρίνει μέσα στο πλήθος τον λοχαγό του ΕΛΑΣ Αποστόλη Χατζηβασιλείου και με ειρωνεία τον χαιρετά "τα σέβη μου λοχαγέ" και δίνει το σύνθημα. Αφού του βγάζουν το μάτι με την ξιφολόγχη και του σχίζουν τα μάγουλα, τον περιφέρουν ανάμεσα στο πλήθος των συγκεντρωμένων ζητώντας του να προδώσει. "Πατριώτες, ψηλά το κεφάλι. Μη φοβάστε. Δεν πρόκειται να προδώσω κανέναν" φωνάζει με όση δύναμη του είχε απομείνει ο ΕΛΑΣίτης λοχαγός. Τον σέρνουν και τον κρεμούν.
Λίγο πριν το τέλος του, βρίσκει το κουράγιο να πει: ΠΑΤΡΙΏΤΕΣ ΕΚΔΊΚΗΣΗ!!!.."
Ακολούθησαν σκηνές απαράμιλλου ηρωισμού και θυσίας, - περιγράφονται στο Χρονικό Μνήμης που εξέδωσε ο Δήμος Νικαίας το 2004, για τα 60 χρόνια από το Μπλόκο της Κοκκινιάς - με την αυλαία αυτής της τραγωδίας να πέφτει γύρω στις 6:00 μ.μ., με ένα ξεδιάλεγμα περίπου 8.000 Κοκκινιωτών ομήρων. Ένα τεράστιο ανθρώπινο ποτάμι ξεκίνησε από την Κοκκινιά για το στρατόπεδο του Χαΐδαρίου.. Από το Χαΐδάρι γύρω στα 1.800 άτομα σέρνονται στα κολαστήρια της Γερμανίας. Στα στρατόπεδα συγκέντρωσης του Μάνχαϊμ, Νταχάου, Μπούχεβαλντ, Μπίπλις*, Άουσβιτς κ. ά.... Πάνω από το πυρωμένο σίδερο του κατακτητή υπήρξε η ψυχή των αδούλωτων Κοκκινιωτών, οι οποίοι στο σύνολό τους κράτησαν ψηλά τη σημαία της αντίστασης, της ελευθερίας, της αξιοπρέπειας, της εθνικής ανεξαρτησίας και του οράματος της λαϊκής κυριαρχίας. " **
Η θυσία των παιδιών του Μπλόκου της Κοκκινιάς και το όραμά τους, παραμένει μια ζωντανή παρακαταθήκη για τον Ελληνικό λαό, οδηγός και καθοδηγητής στους καθημερινούς του αγώνες. Αυτά δεν μπορεί να μας τα πάρει κανείς. Το Μάαστριχ, η Λισσαβόνα, το μνημόνιο, η Τρόικα και τα ενεργούμενά της.
"Προσοχή - προσοχή! Σας μιλάνε τα τάγματα ασφαλείας. Όλοι οι άνδρες από 14 έως 60 ετών να πάνε στην πλατεία της Οσίας Ξένης για έλεγχο ταυτοτήτων. Όσοι πιαστούν στα σπίτια τους θα τουφεκίζονται επί τόπου"
Έτσι ξεκίνησε η τραγωδία. Άλλη μια αιματοβαμμένη σελίδα της ηρωικής αντίστασης του Ελληνικού λαού, του λαού της Κοκκινιάς, το Μπλόκο της Κοκκινιάς.
"Δεκάδες γερμανικά καμιόνια είχαν περικυκλώσει και έσφιγγαν τον κλοιό, από τον Κορυδαλλό, Αιγάλεω, Δαφνί, και Ρέντη μέχρι Κερατσίνι, Φάληρο και Πειραιά.
Μαζί με τους Ναζί κατακτητές καταφθάνει στην προσφυγούπολη του Πειραιά ..και το μηχανοκίνητο τμήμα του δοσίλογου Ν. Μπουραντά. Περί τους...
3.000 βαριά οπλισμένους - με πολυβόλα, όλμους, μυδράλια, αυτόματα- Γερμανούς και Έλληνες ταγματασφαλίτες...Γύρω στις 8:00 π.μ., η πλατεία της Οσίας Ξένης, αλλά και οι γύρω δρόμοι, έχουν γεμίσει από κόσμο. Περίπου 25.000 άτομα...Η ζέστη είναι αφόρητη και αρκετοί είναι αυτοί που λιποθυμούν και ζητούν εναγωνίως λίγες σταγόνες νερό. Όσες γυναίκες προσπαθούν να πλησιάσουν με τις πήλινες στάμνες, για να τους προσφέρουν λίγο νερό, κακοποιούνται μπροστά σε όλους.... Οι γερμανοτσολιάδες πιάνουν δουλειά...Ο ρόλος τους είναι συγκεκριμένος. Ως γνήσιοι προδότες υποδεικνύουν ποιους να εκτελέσουν... Ο γνωστός χαφιές της Κοκκινιάς, Μπατράνης διακρίνει μέσα στο πλήθος τον λοχαγό του ΕΛΑΣ Αποστόλη Χατζηβασιλείου και με ειρωνεία τον χαιρετά "τα σέβη μου λοχαγέ" και δίνει το σύνθημα. Αφού του βγάζουν το μάτι με την ξιφολόγχη και του σχίζουν τα μάγουλα, τον περιφέρουν ανάμεσα στο πλήθος των συγκεντρωμένων ζητώντας του να προδώσει. "Πατριώτες, ψηλά το κεφάλι. Μη φοβάστε. Δεν πρόκειται να προδώσω κανέναν" φωνάζει με όση δύναμη του είχε απομείνει ο ΕΛΑΣίτης λοχαγός. Τον σέρνουν και τον κρεμούν.
Λίγο πριν το τέλος του, βρίσκει το κουράγιο να πει: ΠΑΤΡΙΏΤΕΣ ΕΚΔΊΚΗΣΗ!!!.."
Ακολούθησαν σκηνές απαράμιλλου ηρωισμού και θυσίας, - περιγράφονται στο Χρονικό Μνήμης που εξέδωσε ο Δήμος Νικαίας το 2004, για τα 60 χρόνια από το Μπλόκο της Κοκκινιάς - με την αυλαία αυτής της τραγωδίας να πέφτει γύρω στις 6:00 μ.μ., με ένα ξεδιάλεγμα περίπου 8.000 Κοκκινιωτών ομήρων. Ένα τεράστιο ανθρώπινο ποτάμι ξεκίνησε από την Κοκκινιά για το στρατόπεδο του Χαΐδαρίου.. Από το Χαΐδάρι γύρω στα 1.800 άτομα σέρνονται στα κολαστήρια της Γερμανίας. Στα στρατόπεδα συγκέντρωσης του Μάνχαϊμ, Νταχάου, Μπούχεβαλντ, Μπίπλις*, Άουσβιτς κ. ά.... Πάνω από το πυρωμένο σίδερο του κατακτητή υπήρξε η ψυχή των αδούλωτων Κοκκινιωτών, οι οποίοι στο σύνολό τους κράτησαν ψηλά τη σημαία της αντίστασης, της ελευθερίας, της αξιοπρέπειας, της εθνικής ανεξαρτησίας και του οράματος της λαϊκής κυριαρχίας. " **
Η θυσία των παιδιών του Μπλόκου της Κοκκινιάς και το όραμά τους, παραμένει μια ζωντανή παρακαταθήκη για τον Ελληνικό λαό, οδηγός και καθοδηγητής στους καθημερινούς του αγώνες. Αυτά δεν μπορεί να μας τα πάρει κανείς. Το Μάαστριχ, η Λισσαβόνα, το μνημόνιο, η Τρόικα και τα ενεργούμενά της.
Λεβέντικη παρέλαση ομήρων στη Γερμανίαμετά την απελευθέρωση.
Ο παππούς ο Γιάννης στη Γερμανία, στο Μπίπλις, με την Ελληνική σημαίαμετά την απελευθέρωση, λίγο πριν από την επιστροφή του.
Στο πίσω μέρος της φωτογραφίας προτροπές στην γιαγιά Μαρία
για υπομονή και...φιλιά στα παιδιά του.
Στο πίσω μέρος της φωτογραφίας προτροπές στην γιαγιά Μαρία
για υπομονή και...φιλιά στα παιδιά του.
* Ο παππούς μου ο Γιάννης, από την πλατεία της Οσίας Ξένης,
μαζί με πολλούς Κοκκινιώτες, μετά το Χαΐδάρι, κρατήθηκε
όμηρος στη Γερμανία, στο Μπίπλις και στο Μάνχαϊμ, απ΄όπου
γύρισε μετά την απελευθέρωση, το 1945.
**Αποσπάσματα από το λεύκωμα του Δήμου της Νίκαιας,
"Tο Μπλόκο της Κοκκινιάς" εκδ. 2004
Εκτροπή ναζιστικού τύπου από τα μεγάλα ενημερωτικά συγκροτήματα: Μούγγα στη στρούγγα για την εταιρία του αδερφού του ΓΑΠ!!!
http://olympia.gr/2011/08/17/%CE%B5%CE%BA%CF%84%CF%81%CE%BF%CF%80%CE%AE-%CE%BD%CE%B1%CE%B6%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%BF%CF%8D-%CF%84%CF%8D%CF%80%CE%BF%CF%85-%CE%B1%CF%80%CF%8C-%CF%84%CE%B1-%CE%BC%CE%B5%CE%B3%CE%AC%CE%BB/
Θυμάστε τα εκτενή ρεπορτάζ, όταν ένα παντελώς ανυπόληπτο Γαλλικό περιοδικό (που δεν το είχαμε ακούσει εως τότε, ούτε το ξανακούσαμε έκτοτε) έκανε εκείνο το υποτιμητικό αφιέρωμα στον Κώστα Καραμανλή; Ναι, για κάποιο “Μαριάν” μιλάμε, κάτι σαν τη “Μανίνα” ένα πράμα.Τι πρωτοσέλιδες αναφορές, τι πολύτιμος τηλεοπτικός χρόνος στα δελτία των “8′, τι πριντ σκρινς στα μεγάλα ενημερωτικά πόρταλς… Τι οίστρο επέδειξαν για να προβάλλουν ένα στρατευμένο ρεπορτάζ που δεν παρέθετε ούτε ένα στοιχείο, παρά μόνο ύβρεις;;
Σήμερα λοιπόν, μία από τις πλέον έγκυρες Ελβετικές εφημερίδες, αφιερώνει το πρωτοσέλιδο της στην εταιρεία του Ανδρέα Α. Παπανδρέου, έχοντας κάνει ένα εξαιρετικό ρεπορτάζ που σίγουρα θα αφυπνίσει τις αρχές και θα προσδώσει πολύτιμα στοιχεία στις έρευνες που ήδη γίνονται από την εισαγγελία.
Τα Ελληνικά ΜΜ”Ε” όμως ΣΙΩΠΟΥΝ ΕΠΙΔΕΙΚΤΙΚΑ!
Η πρωθυπουργική οικογένεια γίνεται πρωτοσέλιδο σε Ευρωπαϊκή εφημερίδα και τα ελληνόφωνα χαλκεία προσπαθούν κάθιδρα να το “πνίξουν”!
Είναι πλέον ξεκάθαρο ότι η χώρα ζει ημέρες 1943 και στην ενημέρωση. Αυτοί οι άνθρωποι που επανδρώνουν και διοικούν τα ΜΜ”Ε” είναι οι κύριοι υπεύθυνοι της Εθνικής ληστείας. Αυτοί οι άνθρωποι θα πρέπει να λογοδοτήσουν μέχρις ενός. Από τους μεγαλοεπιχειρηματίες εως τον τελευταίο κονδυλοφόρο της διαπλοκής. Γι’ αυτό ανοίξαμε εδώ και 18 μήνες την ενότητα “Horca”. Για να τους θυμηθούμε όλους.
Αυτοί οι άνθρωποι οδηγούν τις επόμενες γενιές στην εξαθλίωση, διότι πρόδωσαν το λειτούργημα τους. Ο επίορκος γιατρός είναι χειρότερος από τον επιχειρηματία που τον χρησιμοποιεί για να πλουτίσει.
Angela Merkel στον Nicolas Sarkozy> Δεν πρόκειται να δώσω Ευρωομόλογα στους Έλληνες για να τα καίνε στη Χριστίνα Κολέτσα!..
http://www.kourdistoportocali.com/default.aspx?pageid=7204 
Aποκλειστικό> Ιδού τι είπε η Μέρκελ στον Σαρκοζί για τους Ελληναράδες:
-Νικολά, δεν πρόκειται να εκδώσουμε ευρωομόλογα για να τα καίνε στη Χριστίνα Κολέτσα ο Πετσάλνικος, ο Σκανδαλίδης, ο Ψωμιάδης, ο Τσοχατζόπουλος και ο Παπασπύρου με τον Ροβέρτο Σπυρόπουλο. Σοβαρός να είσαι. Καλύτερα να βομβαρδίσουμε την Ελλάδα και τη Κύπρο, παρά να τους δώσουμε ευρωομόλογα. Αν τους βουλιάξουμε, αν τους αφανίσουμε από τον χάρτη, λιγότερα θα μας κοστίσουν. Σοβαρός να είσαι…
Aποκλειστικό> Ιδού τι είπε η Μέρκελ στον Σαρκοζί για τους Ελληναράδες:
-Νικολά, δεν πρόκειται να εκδώσουμε ευρωομόλογα για να τα καίνε στη Χριστίνα Κολέτσα ο Πετσάλνικος, ο Σκανδαλίδης, ο Ψωμιάδης, ο Τσοχατζόπουλος και ο Παπασπύρου με τον Ροβέρτο Σπυρόπουλο. Σοβαρός να είσαι. Καλύτερα να βομβαρδίσουμε την Ελλάδα και τη Κύπρο, παρά να τους δώσουμε ευρωομόλογα. Αν τους βουλιάξουμε, αν τους αφανίσουμε από τον χάρτη, λιγότερα θα μας κοστίσουν. Σοβαρός να είσαι…
Εγώ έχω από πρώτο χέρι πληροφορίες για το πώς λειτουργούν οι Έλληνες. Μου τα ξέρασε όλα ο Χριστοφοράκος, γι αυτό τον αφήνω και κυκλοφορεί ελεύθερος στη Γερμανία. Πρέπει να ξέρεις ότι η μίζα κινεί αυτές τις χώρες. Ειδικά η Ελλάδα είναι η τελευταία χώρα της Ανατολικής Ευρώπης, γι αυτό κυριαρχεί ακόμη η Στάζι. Πολιτικοί, επιχειρηματίες, τραπεζίτες και ιδιοκτήτες ΜΜΕ έχουν κάνει τη χώρα μπουρδέλο. Γι αυτούς θα κάνουμε τα ευρωομόλογα; Δεν βλέπεις ότι είναι ανίκανοι να εφαρμόσουν το Μεσοπρόθεσμο και τους Νόμους που οι ίδιοι ψηφίζουν; Δεν βλέπεις, ότι μας καροιδεύουν κατάμουτρα;
Που είναι η πνευματική ηγεσία του τόπου; - Του Φαήλου Μ. Κρανιδιώτη
http://www.antinews.gr/2011/08/16/118028/ 
Του Φαήλου Μ. Κρανιδιώτη
Οι καιροί είναι δύσκολοι κι απ’ ότι φαίνεται θα γίνουν πιο δύσκολοι. Κι εμένα πρωτίστως μ’ ενδιαφέρουν οι πολλοί, αυτοί στους οποίους ανήκω. Το τι θα κάνουν τα καθεστωτικά κοχίμπα, δεν με πολυκαίει. Σβέρκο έχουν, τον έχουν θρέψει δεκαετίες ολόκληρες παρασιτικώς, ας πάνε τώρα να τον κόψουν, αν αποτύχουν να δαγκώσουν πάλι κανένα εθνικό παΐδι με τις αποκρατικοποιήσεις κλπ. Δεν τους λυπάμαι.
Αν όμως κάποιοι λάμπουν με την απουσία τους ή κιόλας μερικοί απ’ αυτούς συμπεριφέρονται ως δοσίλογοι, είναι οι λεγόμενοι «πνευματικοί άνθρωποι».
Κάποτε, στους δύσκολους καιρούς, στους πολέμους, τις κρίσεις και τις κακουχίες, ο Λαός μας είχε μια πνευματική πρωτοπορία. Υπήρχε μια τάξη αληθινών διανοουμένων, ορισμένοι ήταν και δημοσιογράφοι. Ναι, μην χάσκετε κατάπληκτοι. Κάποτε υπήρχαν δημοσιογράφοι που ήταν αληθινοί διανοούμενοι. Έγραφαν υπέροχα ελληνικά, είχαν πνευματική ακεραιότητα και θάρρος κι έναν πατριωτισμό, όχι ντε και καλά φωνασκούντα αλλά εκ του αποτελέσματος. Κάποιοι τουλάχιστον. Σήμερα είναι σαν παραδείσια πουλιά. Προστατευόμενο είδος. Η Κύρα, ο Σταύρος Λυγερός, ο Δέλαστικ, ο Χαρβαλιάς και άλλοι, ξεχωρίζουν από τα αυθάδη montblanc που υπερτίμησε το χαζοκούτι, από τα θρασίμια που φέρνουν πάντα πίσω το ξυλάκι των αφεντικών τους αλλά είναι μειοψηφία.
Κάποτε υπήρχαν ποιητές και πεζογράφοι, που φρόντιζαν μ’ επιμέλεια την αποστολή τους: έκαναν τους ανθρώπους καλύτερους, άνοιγαν δρόμους στα μυαλά και τις καρδιές, τους έδειχναν μακρινούς ορίζοντες κι απάτητες κορφές. Κυρίως όμως, στους δύσκολους καιρούς, έδιναν θάρρος στο Λαό. Γινόντουσαν σημαιοφόροι, πόλοι αντίστασης. Έπαιρναν τις σάλπιγγες και τα τύμπανα του λόγου, τους νοερούς αυλούς της αρχαίας γλώσσας μας κι έπαιζαν τον Παιάνα. Συσπείρωναν, εξύψωναν, ενεθάρρυναν. Ο θάνατος τους ο ίδιος, γινόταν πηγή αστείρευτου κουράγιου για τους ανθρώπους. Θυμίζω την κηδεία του Παλαμά στην Κατοχή και τους συγκλονιστικούς στίχους του Σικελιανού προς το απέραντο πλήθος. Θυμίζω την κηδεία του Σεφέρη μέσα στην Δικτατορία.
Σήμερα ποιοί απ’ όλους αυτούς τους πολυβραβευμένους, τους καλοταϊσμένους, τους θαμώνες των Μεγάρων, των ημερίδων και των Υπουργείων, των ΜΚΟ και των επιχορηγούμενων «δρώμενων», ποιος από αυτούς κι αυτές, αδέρφια, βγήκε ν’ αρθρώσει έναν ψίθυρο έστω, ένα ψέλλισμα ενθαρρυντικό για τον Μικρό Άνθρωπο, τον απλό Έλληνα; Ελάχιστοι. Ποιοί από αυτούς εξέφρασαν την οργή τους κι έστω μια υποψία αντίστασης στην κοινωνική ανθρωποφαγία του Μνημονιακού δαρβινισμού;
Αν δεν ήταν κι ο Μίκης, όποιες ενστάσεις κι αν έχουν μερικοί για το πρόσωπο του, και λίγοι άλλοι, θα είχαμε μόνο νέκρα και τους αυτόμολους ιντελιγκέντσηδες. Διότι, αδέρφια, μερικοί εκ της κρατικοδίαιτης «διανόησης» μας, που κατά Μίκη, απέχουν από τον αληθινό λαϊκό πολιτισμό, όσο μια γάτα από ένα λιοντάρι, πέρασαν κι απέναντι. Ενάντια στο λαό. Αυτές οι ευνουχισμένες γάτες, πάντα κοσμούν τα αφιερώματα των συγκροτημάτων στα ένθετα κι όλο σχολιάζουν και σχολιάζονται στις «πολιτιστικές εκπομπές» και νέμονται τις έδρες αφελληνισμού στα Πανεπιστήμια. Αν τα τινάξει κανείς από δαύτους δεν «θ’ ακουμπήσει στο φέρετρο του ολάκερη η Ελλάδα», από τον καναπέ θα σηκωθεί μόνο ο νεκροθάφτης, κι αυτός χαρούμενος. Πέρασαν και δεν άγγιξαν. Καρδιές. Γιατί από ταμεία…
Την ύπαρξη τους την ακούμε συχνότερα και την διαβάζουμε στα διάφορα κείμενα, όπου ανακυκλώνουν τις υπογραφές τους για να υποστηρίξουν οτιδήποτε αντίκειται στο εθνικό και λαϊκό συμφέρον. Από βομβαρδισμούς γυναικοπαίδων στην Σερβία, και τους κατσαπλιάδες ναρκέμπορους του Θάτσι, μέχρι το Σχέδιο Ανάν, το Μνημόνιο και την εκβιαστική «συναίνεση» στην κατεδάφιση της χώρας και της οικονομίας. Όταν η μεταπολιτευτική παράγκα ζορίζεται, πατάει ένα κουμπί και βγαίνουν οι ιντελιγκέντσηδες παγανιά, σαλιώνοντας το πρόθυμο μολυβάκι τους.
Οι άγριοι καιροί απαιτούν ριζοσπαστική τόλμη. Επιβάλλουν να είμαστε ανελέητοι με όλες τις εκφάνσεις τις παρακμής, να καυτηριάσουμε όλες τις κακοφορμισμένες πληγές στο εθνικό και κοινωνικό σώμα και να τιμωρήσουμε τους αυτόμολους, όπως προβλέπουν οι πατρώοι Νόμοι. Τουλάχιστον ηθικά.
Του Φαήλου Μ. Κρανιδιώτη
Οι καιροί είναι δύσκολοι κι απ’ ότι φαίνεται θα γίνουν πιο δύσκολοι. Κι εμένα πρωτίστως μ’ ενδιαφέρουν οι πολλοί, αυτοί στους οποίους ανήκω. Το τι θα κάνουν τα καθεστωτικά κοχίμπα, δεν με πολυκαίει. Σβέρκο έχουν, τον έχουν θρέψει δεκαετίες ολόκληρες παρασιτικώς, ας πάνε τώρα να τον κόψουν, αν αποτύχουν να δαγκώσουν πάλι κανένα εθνικό παΐδι με τις αποκρατικοποιήσεις κλπ. Δεν τους λυπάμαι.
Αν όμως κάποιοι λάμπουν με την απουσία τους ή κιόλας μερικοί απ’ αυτούς συμπεριφέρονται ως δοσίλογοι, είναι οι λεγόμενοι «πνευματικοί άνθρωποι».
Κάποτε, στους δύσκολους καιρούς, στους πολέμους, τις κρίσεις και τις κακουχίες, ο Λαός μας είχε μια πνευματική πρωτοπορία. Υπήρχε μια τάξη αληθινών διανοουμένων, ορισμένοι ήταν και δημοσιογράφοι. Ναι, μην χάσκετε κατάπληκτοι. Κάποτε υπήρχαν δημοσιογράφοι που ήταν αληθινοί διανοούμενοι. Έγραφαν υπέροχα ελληνικά, είχαν πνευματική ακεραιότητα και θάρρος κι έναν πατριωτισμό, όχι ντε και καλά φωνασκούντα αλλά εκ του αποτελέσματος. Κάποιοι τουλάχιστον. Σήμερα είναι σαν παραδείσια πουλιά. Προστατευόμενο είδος. Η Κύρα, ο Σταύρος Λυγερός, ο Δέλαστικ, ο Χαρβαλιάς και άλλοι, ξεχωρίζουν από τα αυθάδη montblanc που υπερτίμησε το χαζοκούτι, από τα θρασίμια που φέρνουν πάντα πίσω το ξυλάκι των αφεντικών τους αλλά είναι μειοψηφία.
Κάποτε υπήρχαν ποιητές και πεζογράφοι, που φρόντιζαν μ’ επιμέλεια την αποστολή τους: έκαναν τους ανθρώπους καλύτερους, άνοιγαν δρόμους στα μυαλά και τις καρδιές, τους έδειχναν μακρινούς ορίζοντες κι απάτητες κορφές. Κυρίως όμως, στους δύσκολους καιρούς, έδιναν θάρρος στο Λαό. Γινόντουσαν σημαιοφόροι, πόλοι αντίστασης. Έπαιρναν τις σάλπιγγες και τα τύμπανα του λόγου, τους νοερούς αυλούς της αρχαίας γλώσσας μας κι έπαιζαν τον Παιάνα. Συσπείρωναν, εξύψωναν, ενεθάρρυναν. Ο θάνατος τους ο ίδιος, γινόταν πηγή αστείρευτου κουράγιου για τους ανθρώπους. Θυμίζω την κηδεία του Παλαμά στην Κατοχή και τους συγκλονιστικούς στίχους του Σικελιανού προς το απέραντο πλήθος. Θυμίζω την κηδεία του Σεφέρη μέσα στην Δικτατορία.
Σήμερα ποιοί απ’ όλους αυτούς τους πολυβραβευμένους, τους καλοταϊσμένους, τους θαμώνες των Μεγάρων, των ημερίδων και των Υπουργείων, των ΜΚΟ και των επιχορηγούμενων «δρώμενων», ποιος από αυτούς κι αυτές, αδέρφια, βγήκε ν’ αρθρώσει έναν ψίθυρο έστω, ένα ψέλλισμα ενθαρρυντικό για τον Μικρό Άνθρωπο, τον απλό Έλληνα; Ελάχιστοι. Ποιοί από αυτούς εξέφρασαν την οργή τους κι έστω μια υποψία αντίστασης στην κοινωνική ανθρωποφαγία του Μνημονιακού δαρβινισμού;
Αν δεν ήταν κι ο Μίκης, όποιες ενστάσεις κι αν έχουν μερικοί για το πρόσωπο του, και λίγοι άλλοι, θα είχαμε μόνο νέκρα και τους αυτόμολους ιντελιγκέντσηδες. Διότι, αδέρφια, μερικοί εκ της κρατικοδίαιτης «διανόησης» μας, που κατά Μίκη, απέχουν από τον αληθινό λαϊκό πολιτισμό, όσο μια γάτα από ένα λιοντάρι, πέρασαν κι απέναντι. Ενάντια στο λαό. Αυτές οι ευνουχισμένες γάτες, πάντα κοσμούν τα αφιερώματα των συγκροτημάτων στα ένθετα κι όλο σχολιάζουν και σχολιάζονται στις «πολιτιστικές εκπομπές» και νέμονται τις έδρες αφελληνισμού στα Πανεπιστήμια. Αν τα τινάξει κανείς από δαύτους δεν «θ’ ακουμπήσει στο φέρετρο του ολάκερη η Ελλάδα», από τον καναπέ θα σηκωθεί μόνο ο νεκροθάφτης, κι αυτός χαρούμενος. Πέρασαν και δεν άγγιξαν. Καρδιές. Γιατί από ταμεία…
Την ύπαρξη τους την ακούμε συχνότερα και την διαβάζουμε στα διάφορα κείμενα, όπου ανακυκλώνουν τις υπογραφές τους για να υποστηρίξουν οτιδήποτε αντίκειται στο εθνικό και λαϊκό συμφέρον. Από βομβαρδισμούς γυναικοπαίδων στην Σερβία, και τους κατσαπλιάδες ναρκέμπορους του Θάτσι, μέχρι το Σχέδιο Ανάν, το Μνημόνιο και την εκβιαστική «συναίνεση» στην κατεδάφιση της χώρας και της οικονομίας. Όταν η μεταπολιτευτική παράγκα ζορίζεται, πατάει ένα κουμπί και βγαίνουν οι ιντελιγκέντσηδες παγανιά, σαλιώνοντας το πρόθυμο μολυβάκι τους.
Οι άγριοι καιροί απαιτούν ριζοσπαστική τόλμη. Επιβάλλουν να είμαστε ανελέητοι με όλες τις εκφάνσεις τις παρακμής, να καυτηριάσουμε όλες τις κακοφορμισμένες πληγές στο εθνικό και κοινωνικό σώμα και να τιμωρήσουμε τους αυτόμολους, όπως προβλέπουν οι πατρώοι Νόμοι. Τουλάχιστον ηθικά.
Εγγραφή σε:
Σχόλια (Atom)
Απ' τα κόκαλα βγαλμένη των Ελλήνων τα ιερά, και σαν πρώτα ανδρειωμένη, χαίρε, ω χαίρε, Ελευθεριά!
