Ο Παλαιών Πατρών Γερμανός – ο Γρηγόριος ο Ε’ και η αληθινή ιστορία! (πολίτη Π. Λ. Παπαγαρυφάλλου)

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Όποιος ενδιαφέρεται για περισσότερα θέματα, μπορεί να επισκεφθεί την ιστοσελίδα της Επιτροπής. (http://ethnikonthematon.blogspot.gr)

Ο Παλαιών Πατρών Γερμανός – ο Γρηγόριος ο Ε’ και η αληθινή ιστορία!

Μέσα από τα όσα φέρνουν μέσα τους τα θολά ποτάμια της ιστορίας κουβαλώντας γεγονότα, πρόσωπα, κράτη, ιδεολογίες, πολιτικά συστήματα, θρησκείες, πολέμους, επαναστάσεις και πάει λέγοντας, είναι και ο ρόλος των προσώπων στα γεγονότα.

Ο ιστορικός, έχοντας μπροστά του ένα απέραντο πεδίο κατεσπαρμένων γεγονότων, εικόνων και προσώπων, είναι στη δύσκολη θέση να γράψει ιστορία επιλέγοντας, συνθέτοντας, αποσυνθέτοντας, και συγκρίνοντάς τα, προκειμένου να δώσει την κατά το δυνατόν αληθινή εικόνα των πραγμάτων.

Είναι αναπόφευκτο ότι σ’ αυτό το δύσκολο έργο να εμφιλοχωρούν κάποτε και υποκειμενικές, ενδεχομένως, διαθέσεις και προτιμήσεις.

Αλλά και αυτό να μη συμβαίνει, μπορεί να συμβαίνει αυτό το οποίο ο Επίκουρος χαρακτήρισε ως «ταραχή του ανθρώπου περί τα πράγματα».

Αυτό ως ανθρώπινη αδυναμία είναι συγχωρητέο. Ασυγχώρητο είναι να παραχαράσσεις την Ιστορία για δικούς σου λόγους.

Πρόκειται για ένα φαινόμενο σύμφυτο με τη συγγραφή της ιστορίας, το οποίο εντάσσεται στην ποταπότητα του ανθρώπου.

Αυτό έγινε και ως προς την αμφισβήτηση της ομιλίας του πιο πάνω ιεράρχη, η οποία έγινε στην Αγία Λαύρα στις 8 (20) Μαρτίου 1821, όπως αποκαλύπτει ο ιστορικός ερευνητής Αντώνης Αντωνάκος.

Συγκεκριμένα ο χαλκέντερος ερευνητής παραθέτει την ομιλία αυτή του ιεράρχη, η οποία είχε δημοσιευθεί σε τρείς ξένες εφημερίδες με ημερομηνίες 6 Ιουνίου, 11 Ιουνίου και 15 ΙΟΥΝΙΟΥ 1821 (παραθέτοντας και σχετική φωτοτυπία).

Από τον πατριωτικό λόγο του ιεράρχη, που εκφωνήθηκε στα πρόθυρα της επανάστασης, αντιγράφω τούτες τις φράσεις προς το ακροατήριο του: «πολυαγαπημένοι μου αδελφοί, ο Κύριος … αναγγέλλει δια του στόματος μου το τέλος των ημερών των δακρύων και των δοκιμασιών… Η φυλή των Τούρκων υπερέβη το μέτρον των ανομιών, η ώρα του καθαρμού έφθασεν...! οπλισθήτε με τον ζήλον του θεού, έκαστος εξ’ υμών ας ζωσθή την ρομφαίαν του, διότι είναι προτιμότερον να αποθάνη τις με τα όπλα ανά χείρας παρά να καταισχύνη τα ιερά της πίστεως του και της πατρίδος του..» (Το πλήρες κείμενο αυτού του εμπνευσμένου πατριωτικού ξεσηκωμού βλ. στο άρθρο του Α. Αντωνάκου:) «Η ομιλία του Παλαιών Πατρών Γερμανού στην Αγία Λαύρα» στο διμηνιαίο περιοδικό «Ελληνόραμα» τευχ. Μαρτίου - Απριλίου 2014, σελ. 30-33. Όλες οι υπογραμμίσεις του γράφοντος.

Αυτά γράφουν οι πιο πάνω εφημερίδες το 1821.

Συνεπώς το να προσπαθείς να παραχαράζεις την ιστορία και τα τυπογραφεία στο όνομα οποιονδήποτε σκοπιμοτήτων συνιστά παλιανθρωπιά.

Άλλο το να είσαι άθεος ή μη καλός Χριστιανός και άλλο, εντελώς άλλο, να αποτελείς συνειδητό παραχαράκτη της ιστορίας, για να μειώσεις τάχα το κύρος του κλήρου και την προσφορά του στην εθνεγερσία.

Ο γράφων, «από τη σκοπιά ενός μη καλού Χριστιανού» - γιατί δεν συγκεντρώνω τα απαιτούμενα προσόντα να είμαι καλός Χριστιανός – αναζητώντας την ιστορική αλήθεια βρήκε τούτο το κείμενο, το οποίο αφορά τον Γρηγόριο τον Ε’ και τη στάση του απέναντι στην επανάσταση.

Να λοιπόν, το κείμενο πως το κατέγραψα στο έργο μου: «Η εθνική μας παράδοση» (εκδ. «Πελασγός» Ι. Γιαννάκενας – Αθήνα 2012, σελ. 180).

«Ο Γρηγόριος ο Ε’ στις 20 Οκτωβρίου 1820 την 5^ην πρωινήν προήδρευσεν ειδικής συσκέψεως, εις την οποίαν μετέσχον κληθέντε εις το πατριαρχείον εκ της οικίας των ο Π. Σέκερης, ο Χατζη Γιάννης Μεξής, ο Χατζηδημητράκης Μαλοκίνης, ο Ηλίας Θερμισιώτης και ο Γεώργιος Πάνου».

Εδώ, λοιπόν, έχουμε μια συνωμοτική σύσκεψη, η οποία έγινε στο Πατριαρχείο πέντε μήνες πριν την έκρηξη της επανάστασης καθώς και την από 13 Μαρτίου 1821 ιδιόγραφη επιστολή του, με την οποία απευθυνόμενος στον Παλαιών Πατρών Γερμανό του ζητούσε «να απέλθει εις Tριπολιτζά και συγκαλεσάμενος όλους τους αρχιερείς της Πελοπονήσου…δηλωτικήν της κοινής αυτού ησυχίας και σιδηρά ευπειθείας εις το βασίλειον κράτος…» (βλ. οπ.π. σελ. 178-179 και 173 επ. το κεφάλαιο: «Η Ελληνορθόδοξη παράδοση και η συμβολή της εκκλησίας στην εθνεγερσία του 21 και ο Γρηγόριος ο Ε’»). Σύμφωνα, λοιπόν, με τα δεδομένα αυτά έχουμε τα εξής αντιφάσκοντα ιστορικά ντοκουμέντα: Ο Γρηγόριος ο Ε’ ενώ στις 20 Οκτωβρίου 1820 μετέχει συνωματικής συσκέψεως στο πατριαρχείο στις 13 Μαρτίου 1821 γράφει την πιο πάνω επιστολή του στον Παλαιών Πατρών Γερμανό, ο οποίος όμως στις 8 Μαρτίου 1821 εκφωνεί τον πιο πάνω επαναστατικό του λόγο στην Αγία Λαύρα.

Ερώτημα, ιστορικό: Τι τελικά διδάσκουν αυτά τα ντοκουμέντα και τι θετικό μπορεί να συμπεραίνει ο ενδιαφερόμενος για τη συμπεριφορά των Ιεραρχών;

Αθήνα, 18/06/2014

Ο πολίτης Π. Λ. Παπαγαρυφάλλου

Για επικοινωνία πατήστε το λινκ της επιτροπής