“Φωτιά στα τόπια”: η μόνη ρεαλιστική επιλογή της κυβέρνησης

http://www.antinews.gr/2012/07/17/171012/

Σοφός σχολιαστής έγραψε: «ά ρέ τυχερέ Σαμαρά, φτάνει νά κάνεις τά αυτονόητα καί θά κυβερνάς μιά ζωή». Αληθές. Αληθές όμως καί τό αντίθετο: ότι άν δέν κάνει όλα τά αυτονόητα…

Σε προηγούμενο άρθρο είχαμε πεί πως «ο επόμενος πρωθυπουργός θα έχει λευκή επιταγή». Εξακολουθούμε να το πιστεύουμε, για τους λόγους που θα αναλυθούν παρακάτω: η μόνη βιώσιμη επιλογή για την κυβέρνηση είναι να τα αλλάξει όλα.

Όταν αναφέρουμε σέ διάφορες συζητήσεις εκφράσεις όπως «αυτή η κυβέρνηση πρέπει νά αποδειχθεί ριζοτόμος» ή «η κατάσταση είναι: όλα ή τίποτα», οι συνομιλητές τείνουν νά τίς εκλαμβάνουν ως τρόπους τού λέγειν, ρητορικές υπερβολές ή απλώς επιτατικές φράσεις. Όμως, στήν συγκεκριμένη κατάσταση πού βιώνουμε, αυτές οι βεβαιότητες δέν είναι παρά απόλυτη κυριολεξία καί ωμός ρεαλισμός.

Τά δεδομένα είναι συγκεκριμένα:

(α) Η κυβέρνηση συνεργασίας ψηφίστηκε καί σχηματίστηκε πρώτον από τόν φόβο μιάς ασύνετης διαχείρισης τής κρίσης από τόν ΣΥΡΙΖΑ καί δεύτερον μέ τήν ελπίδα μιάς πιό συνετής διαχείρισης τής κρίσης από τίς «συστημικές δυνάμεις».

(β) Όπως έχει ξαναγραφτεί, η κυβέρνηση συνεργασίας δέν θά έχει περίοδο χάριτος από τόν λαό, ενώ οι ελάσσονες κυβερνητικοί εταίροι μπορούν νά τήν «ρίξουν» ανά πάσα στιγμή, όταν τά μαγειρέματα ανασύνταξης τών χώρων τους τό θεωρήσουν προσφορώτερο.

(γ) Ο λαός έχει κυρίως ένα διπλό μέλημα: αφ’ ενός τό προσωπικό του ψυγείο/πορτοφόλι πού έχει πάρει ουρανομήκη κατιούσα, καί αφ’ ετέρου τό αίτημα τής αναδόμησης ενός εξευτελισμένου κράτους, πού εκφράζεται μέ τό «φτάνει πιά» καί τήν πρωτοφανή ευαισθητοποίηση γιά θέματα διαφθοράς καί δικαιοσύνης.

Τό πρόβλημα τού ψυγείου/πορτοφολιού δέν μπορεί νά λυθεί πλήρως βραχυπρόθεσμα, μπορεί μόνο νά βελτιωθεί μέ καλύτερη διαχείριση. Τό αιτούμενο τής αναδόμησης τού κράτους όμως ψάχνει απάντηση καί χτυπάει πόρτες, μέχρι νά βρεί τόν άνθρωπο πού θά τό πραγματώσει: πρόκειται γιά απολύτως ρεαλιστικό αίτημα.

Πού οδηγούν τά παραπάνω δεδομένα;

1. Μπορεί νά συμβούν καταστάσεις (δηλαδή, μιά συγκλονιστικά καλή πρωθυπουργία Σαμαρά) πού όντως νά δώσουν στήν κυβέρνηση τόν χρόνο ζωής πού έχει εξαγγελθεί. Όμως, αυτό είναι στό χέρι τού κάθε κυβερνητικού εταίρου, ο οποίος μπορεί απλώς νά σφυρίξει καί… έληξες.

2. Παρ’ όλα ταύτα, η δικαιολογία «είναι κυβέρνηση συνεργασίας, δέν μπορείς νά κάνεις ό,τι θές» δέν αφορά κανέναν πέραν τών κομματικών γραφείων. Στίς επόμενες εκλογές, ο πολίτης δέν θά κρίνει τόν Σαμαρά μέ τό κριτήριο ότι συγκυβέρνησε μέ άλλους, αλλά θά τόν κρίνει μέ απόλυτα μέτρα καί σταθμά – καλώς ή κακώς.

3. Στίς επόμενες εκλογές όποτε κι άν γίνουν, τό ΜΟΝΑΔΙΚΟ ενδεχόμενο νίκης τού Σαμαρά είναι νά έχει προηγηθεί μιά συγκλονιστική, πέρα από κάθε προσμονή κυβερνητική θητεία. Οτιδήποτε λιγώτερο, ακόμα καί μιά πραγματικά καλή διαχείριση τής κρίσης, θά έχει ως αποτέλεσμα τήν αφαίρεση τής σκυτάλης από όποιους τό εκλογικό σώμα αντιλαμβάνεται ωςπαλιές δυνάμεις καί τήν επίδοσή του στίς καινούργιες, πού εκτός απροόπτου θά είναι ο τότε κεντρο-ποιημένος (καί ως εκ τούτου ήκιστα εκφοβιστικός) ΣΥΡΙΖΑ.

4. Η υπογράμμιση τής κακότητας τού ενδεχομένου διακυβέρνησης τής χώρας από τόν ΣΥΡΙΖΑ ήδη «έπιασε ταβάνι» στίς τελευταίες εκλογές. Από ‘δώ καί στό εξής είναι τέτοιες οι συνθήκες, καί τέτοιος ο χαρακτήρας τής πρόσφατης λαϊκής εντολής ως παράτασης, πού μόνο θετικά επιχειρήματα όπως τό κυβερνητικό έργο νοείται νά πιάνουν τόπο: κανείς δέν θά έχει πλέον δεκτικά αυτιά γιά τήν δαιμονοποίηση τού όποιου ΣΥΡΙΖΑ άν δέν συνοδεύτεται από ριζοσπαστική κυβερνητική πρακτική.

5. Στό εγχείρημα δημιουργίας μιάς… συγκλονιστικής κυβερνητικής θητείας, υπάρχουν παράγοντες πού διευκολύνουν τό εγχείρημα καί άλλοι πού τό καθιστούν σαφώς δυσχερέστερο. Η σύνθεση τού υπουργικού συμβουλίου ανήκει σίγουρα στούς δεύτερους: μέ αυτήν τήν σύνθεση, τό ενδεχόμενο κυβέρνησης ανατροπής απομακρύνεται καί καθίσταται δυσκολώτερο. Κι ακόμα κι άν κάποιοι μπέρδεψαν τήν κυβέρνηση τής ανατροπής μέ τήν… ανατροπή τής κυβέρνησης, τό διακύβευμα είναι νά τά κάνεις όλα λαμπόγυαλο μέ ό,τι υλικό έχεις.

Τί σημαίνει… κυβέρνηση πού συγκλονίζει;

Σημαίνει πρωτοφανώς αξιοκρατική επιλογή προσώπων. Σημαίνει τήν κυβέρνηση πού θά αποδείξει ότι καταργεί-ξηλώνει τό κράτος τής μεταπολίτευσης, τίς λογικές του καί τόν τρόπο λειτουργίας του, γιά νά χτίσει ένα άλλο, αξιοκρατικώτερο, λειτουργικώτερο, ελληνικώτερο. Θά μπορούσα νά γίνω πιό συγκεκριμένος, αλλά ελπίζω πώς αυτό θά αποδειχθεί δουλειά τής κυβέρνησης. Μιά αλληλουχία καίριων μεταρρυθμίσεων αλλαγής τού τρόπου λειτουργίας τού κράτους (όχι ελασσόνων μεταρρυθμίσεων πού η κυβέρνηση θά παρουσιάσει ως μείζονες, διότι παρά τά φαινόμενα δέν τρώμε κουτόχορτο) μπορεί νά λάβει χώρα μέσα σέ έναν μόλις μήνα καί νά πείσει τούς πολίτες γιά τήν ετοιμότητα, τήν πυγμή καί τήν ριζοσπαστικότητα τής κυβέρνησης. (Σέ έναν μήνα, άν έχει γίνει η κατάλληλη προετοιμασία ήδη από τόν καιρό τής αντιπολίτευσης. Άν ΔΕΝ έχει γίνει, κακώς κυβερνούν όσοι δέν τήν έκαναν!)

Ο βαθμός ριζοσπαστικότητας φαίνεται από τό πώς θά πανικοβάλλονταν ομάδες κραταιών συμφερόντων από μικρές προτασούλες όπως «επανακατάληψη τών ραδιοτηλεοπτικών συχνοτήτων από τό Δημόσιο καί τήρηση τών νόμων περί αδειών», «κλείσιμο πανεπιστημιακών τμημάτων πού δημιουργήθηκαν γιά κομματικούς λόγους ψηφομαζώχτρας», «επαναδημιουργία τής ΜΟΜΑ» καί άλλα τέτοια απαγορευμένα.

Επίσης, σημαίνει πραγματική Επαναδιαπραγμάτευση τών Μνημονίων, μέ πυγμή καί ρεαλισμό. Από τήν αρχή, όχι όταν η Τρόϊκα θά έχει πεισθεί ότι είμαστε καλά παιδιά, ώστε νά μπορέσουμε ανενόχλητοι νά τής αποδείξουμε ότι… δέν είμαστε!

Νά σημειωθεί ότι η συνεπής τήρηση τών προεκλογικών υποσχέσεων τού Σαμαρά, καί κατ’ εξοχήν τών υποσχέσεων ουσιαστικής μεταρρύθμισης (παρεμπιπτόντως, οι υπουργοί δέν θά κατέθεταν τήν βουλευτική τους ιδιότητα; Μέ τήν ΑΟΖ προχωράει τό πράγμα; Μέ τούς χαμηλοσυνταξιούχους καί πολυτέκνους;) σαφώς επαρκεί γιά τήν θεώρηση τής κυβερνητικής του θητείας ως «συγκλονιστικής». Έ, αυτήν τήν τήρηση αναμένουμε. Τίποτε περισσότερο! Αλλά καί τίποτε λιγώτερο…

Συμπεράσματα:

-Οτιδήποτε λιγώτερο από μιά Νέα Μεταπολίτευση αποτελεί στρώσιμο τού χαλιού γιά τήν επερχόμενη κυβερνητική θητεία τού ΣΥΡΙΖΑ, μέ φόντο μιά διαλυμένη χώρα. Κανείς δέν θά ενδιαφερθεί νά ρωτήσει γιά τούς λόγους πού δέν επετεύχθη μιά πραγματική Νέα Μεταπολίτευση.

-Νά πούμε ότι είναι άδικοι οι καιροί, πού δέν φτάνει νά είσαι «πολύ καλός», αλλά πρέπει νά γίνεις «άριστος πέρα από κάθε προσδοκία»; Νά τό πούμε: άδικοι καιροί. Όμως, είναι αλήθεια!

-Τό «ΟΛΑ Ή ΤΙΠΟΤΑ» κυριολεκτεί.

Αστυάναξ Καυσοκαλυβίτη
ς