Στο κλασικό μυθιστόρημα του μεγάλου Γάλλου δημιουργού Βίκτωρα Ουγκώ «οι Άθλιοι», με το διωκόμενο Γιάννη Αγιάννη και τον ανελέητο διώκτη του Ιαβέρη, με φόντο τη Γαλλική κοινωνία της προκλητικής οικονομικής ανομοιογένειας που προβλημάτισε και συγκίνησε αμέτρητα εκατομμύρια αναγνωστών από το 1862 έως και σήμερα, οφείλω τον τίτλο του σύντομου σημερινού μου άρθρου.
Ο φίλος μου Χρήστος, πρώην στέλεχος επιχειρήσεως που κατέβασε ρολά, τώρα «περιπτεράς», είναι ο συνομιλητής που θα σας συστήσω με αφορμή την προχθεσινή μας συζήτηση για ευαισθησία και αξιοπρέπεια κάποιων φτωχών, για κοινωνική αναλγησία, κοινωνικές αδικίες και μακαριότητα των εύπορων τάξεων της σύγχρονης, Ευρωπαϊκού επιπέδου, ελληνικής κοινωνίας, που ίσως θα προβλημάτιζαν τον Ουγκώ, καθώς είχαν αποτελέσει το επίκεντρο του δικού του προβληματισμού τον 19o αιώνα.
Ο φίλος μου Χρήστος, όχι ανέκαθεν, αλλά τώρα πια «περιπτεράς», εποχή 3ου σύμφωνα με κάποιους ή 4ου σύμφωνα με κάποιους άλλους «Μνημονίου», και σοβαρά προβληματισμένος από τα ψυχό-κοινωνικό-πολιτικό-οικονομικά δεδομένα που δημιούργησε η πανδημία covid-19 «μου έβαλε τα δύσκολα», καθώς μου αφηγήθηκε ένα προσωπικό του περιστατικό και μου ζήτησε να ψυχογραφήσω τον «πρωταγωνιστή» λέγοντας:
