ΤΑ ΜΕΓΑΛΑ ΚΕΦΑΛΙΑ ΤΗΣ ΝΔ - ΤΟΥ ΧΑΡΡΥ ΚΛΥΝΝ

http://harryklynn.blogspot.com/

Τα μεγάλα κεφάλια (όταν έχουν πονοκέφαλο πίνουν ένα κουτί ντεπόν για να το αποδείξουν)της ΝΔ, Αβραμόπουλος (ο κ. τίποτα) Δήμας (ο κ. που το πάνε το παιδί) Μεϊμαράκη (ο κ. μη βροντοχτυπάς τις χάντρες) Παπαθανασίου (ο κ. χαρτοπετσέτας) Σπηλιωτόπουλος (ο κ. μπότοξ) Βαρβιτσιώτης (ο κ. έκανε κι η μύγα κώλο) και Δένδιας (ο κ. ξέχασα να πάρω μαζί μου τα μαλλιά μου) θεωρούν , για φαντάσου, «πολύ σκληρή» τη «γραμμή Σαμαρά», και για το λόγο αυτό λευκοαπεργούν αποφεύγοντας να τοποθετηθούν δημόσια στα ΜΜΕ…
Πολιτικοί αναστήματος νάνου, ανόητοι και καρεκλολάγνοι, ανίκανοι να συλλάβουν τα μηνύματα των καιρών, ονειρεύονται συναινέσεις και συγκυβερνήσεις σε ένα σάπιο πολιτικό πολιτικό σύστημα, υπεύθυνο για την οικονομική και ηθική εξαθλίωση στην οποία έχει περιέλθει η χώρα…
Φουκαρά Σαμαρά, φαντάσου να είχες υιοθετήσει μια πραγματικά «σκληρή γραμμή»… Αλλά απ’ ότι φαίνεται εκεί στη ΝΔ έχετε μάλλον εθιστεί στο συμβιβασμό, στον ολαγιαπαρτισμό και στο πολιτικό σκουπιδομάνι…

ΤΟ "ΠΑΡΟΝ" ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 28 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 2011

Η ΜΙΚΡΑΣΙΑΤΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ (27-08-1922). Η ΣΜΥΡΝΗ ΜΑΝΑ ΚΑΙΓΕΤΑΙ...

http://agioritikovima.gr/2011-07-14-22-28-56/3001
«Στις 27 Αυγούστου 1922 ο τουρκικός στρατός μπαίνει στη Σμύρνη. Χιλιάδες Έλληνες συνωστίζονται στο λιμάνι προσπαθώντας να μπουν στα πλοία και να φύγουν για την Ελλάδα…» Siglitiki

ΑΦΟΡΑ ΜΑΜΑΔΕΣ ΚΑΙ ΜΩΡΑ: ΑΝΑΚΛΗΣΗ ΠΑΙΔΙΚΗΣ ΤΡΟΦΗΣ ΠΟΥ ΠΕΡΙΕΧΕΙ ΓΥΑΛΙ! ΕΠΕΙΓΟΝ!!!

ΑΦΟΡΑ ΜΑΜΑΔΕΣ ΚΑΙ ΜΩΡΑ.

ΣΗΜΑΝΤΙΚΗ ΑΝΑΚΛΗΣΗ ΠΡΟΪΟΝΤΟΣ ΠΡΟΣ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΓΟΝΕΙΣ, Η NESTLE ΖΗΤΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΝΑ ΕΠΙΣΤΡΕΨΟΥΝ ΟΛΗ ΤΗΝ ΠΑΙΔΙΚΗ ΤΡΟΦΗ ΜΠΑΝΑΝΑΣ ΠΟΥ ΛHΓΕΙ ΤΟ 2012.

ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΠΕΡΙΛΑΜΒΑΝΕΙ ΚΟΜΜΑΤΙΑ ΑΠΟ ΓΥΑΛΙ .

ΠΑΡΑΚΑΛΩ ΔΙΑΔΩΣΤΕ ΤΟ ΚΑΙ ΚΑΝΤΕ ΤΟ ΑΝΤΙΓΡΑΦΗ ΓΙΑ ΤΟ ΚΑΛΟ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΜΑΜΑΔΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΜΩΡΩΝ.

BAR CODE 761303308973

O τσέλιγκας φορούσε Prada!

http://olympia.gr/2011/08/27/o-%CF%84%CF%83%CE%AD%CE%BB%CE%B9%CE%B3%CE%BA%CE%B1%CF%82-%CF%86%CE%BF%CF%81%CE%BF%CF%8D%CF%83%CE%B5-prada/

 

(του Παναγιώτη Λιάκου)
O Άρης Σπηλιωτόπουλος παρεμβαίνει στα κοινά και ξαποστέλνει την εθνοκεντρική συντήρηση στα κάτω συρτάρια της γκαρνταρόμπας του!
Ακόμα και ο άσπλαχνος Αττίλας θα έκρυβε ένα δάκρυ αντικρίζοντας τον τομεάρχη Παιδείας της Ν.Δ Άρη Σπηλιωτόπουλο στις τηλεοπτικές εμφανίσεις του. Τα σημάδια της εργασιακής υπεραπόδοσης ήταν τόσο έντονα που διέκρινες το λευκό περίγραμμα που άφησαν τα γυαλιά ηλίου στο ηλιοκαμένο υπόλοιπο του προσώπου του. Στοχάζονταν τα ζητήματα των ΑΕΙ με αφοσίωση τέτοια, που πρέπει να ξεχάστηκε επί δεκάδες ώρες , ξαπλωμένος στις καυτές αμμουδιές των ελληνικών παραλιών, φορώντας το μοδάτο φιμέ γυαλικό.
Αυτό δεν τον εμπόδισε από το να αυτοπροσδιορισθεί, στην τηλεόραση του Σκάι, ως “εκσυγχρονιστής” (μπας και ψήφιζε Σημίτη ο μπαγάσας;) και να κατακεραυνώσει τους αναχρονιστές  “εθνοκεντρικούς” με τα κάτωθι σοφά : “Παλιά λέγαμε δεξιός , κεντρώος, αριστερός. Από εδώ οι δυνάμεις της προόδου και οι δυνάμεις της συντήρησης. Τώρα πιστεύω, ότι οι κάθετες γραμμές έχουν αντικατασταθεί με οριζόντιες, με μια εγκάρσια τομή που διαπερνά όλο το κομματικό σύστημα. Από τη μία πλευρά είναι οι εκσυγχρονιστές και από την άλλη εκείνοι οι οποίοι δίνουν τη μάχη της συντήρησης και της άμυνας για τα κεκτημένα του χθες. Από τη μία πλευρά είναι οι ευρωπαϊστές και από την άλλη εκείνοι που θέλουν την Ελλάδα της απομόνωσης και σκέφτονται με όρους εθνοκεντρικούς”
Ως ειδήμων περί τα στιλιστικά, ο πρώην υπουργός περιγράφει τις ενδυματολογικές προτιμήσεις τύπων σαν τον αγριωπό Φαήλο Κρανιδιώτη: “(σ.σ οι εκσυγχρονιστές) είναι αυτοί που σκέφτονται με προοδευτικούς όρους κι αυτοί (σ.σ οι εθνοκεντρικοί) που επιμένουν ακόμα στην Ελλάδα που φοράει τσαρούχια και φουστανέλα”
Ο εθνοκεντρισμός ανέκαθεν ήταν το βασικό πρόβλημα της πατρίδας μας. Αντί να μας συγκινούν οι βοσκότοποι της Φλάνδρας και τα παραδοσιακά τυρολέζικα τραγούδια, ασχολούμαστε με το 1821, το 1453 και τη ναυμαχία της Σαλαμίνας.
Η χρεοκοπία ουδόλως οφείλεται στο εκσυγχρονιστικό εγχείρημα του Σημίτη (Χρηματιστήριο, ΜΚΟ, Ολυμπιακοί αγώνες, εξοπλιστικά) αλλά στον Νικηταρά τον Τουρκοφάγο, τον Θεόδωρο Κολοκοτρώνη, τον Παύλο Μελά , τον Ίωνα Δραγούμη και στους εθνικιστές εμπόρους φουστανελών και τσαρουχιών που δεν απέδιδαν ΦΠΑ. Τι τη θες τη φουστανέλα, βρε εθνομανή; Βάλε μια τουαλέτα Ντιορ, ρίξε πάνω σου κάτι σε Σανέλ, Αρμάνι. Πέτα τα τσαρούχια απ το παράθυρο και τρέξε στους αγρούς με τα ωραία τα Μανόλο Μπλάνικ.//(ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ)

online-press

Η ΑΕΝΑΗ ΑΝΑΠΑΡΑΣΤΑΣΗ (..ΠΟΥ ΣΚΟΤΩΣΕ ΣΙΓΑ ΣΙΓΑ ΤΗΝ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ)

http://celinathens.blogspot.com/2011/08/blog-post_25.html

  Tο "ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΟ ΠΟΥ ΥΠΟΤΙΘΕΤΑΙ ΟΤΙ ΓΝΩΡΙΖΕΙ"
ειναι μια φραση του ψυχαναλυτη Ζακ Λακαν, η οποια αναφερεται στην αναλυτικη διαδικασια και περιγραφει την -λανθασμενη- εντυπωση του αναλυομενου οτι ο αναλυτης γνωριζει.
Γνωριζει ποιο ειναι το "προβλημα" του αναλυομενου, γνωριζει τον τροπο για να τον "θεραπευσει"
Αντιγραφω απο το βιβλιο του Ντυλαν Εβανς, "ΕΙΣΑΓΩΓΙΚΟ ΛΕΞΙΚΟ ΤΗΣ ΛΑΚΑΝΙΚΗΣ ΨΥΧΑΝΑΛΥΣΗΣ"

"Η φραση εισαγεται απο τον Λακαν το 1961 για να καταδειξει την αυταπατη μιας αυτοσυνειδησης που ειναι διαφανης στον εαυτο της κατα την πραξη της του γνωριζειν. Η αυταπατη αυτη, η οποια γεννιεται στο σταδιο του καθρεπτη, αμφισβητειται απο την ψυχαναλυση. Η ψυχαναλυση καταδεικνυει οτι η ΓΝΩΣΗ δεν ειναι δυνατον να εντοπιστει σε καποιο συγκεκριμενο υποκειμενο αλλα ειναι, στην πραγματικοτητα, διυποκειμενικη.
Το 1964 ο Lacan εμπλεκει τη φραση στον ορισμο που δινει για τη ΜΕΤΑΒΙΒΑΣΗ ως την αποδοση γνωσης σε ενα υποκειμενο
" Απο τη στιγμη που καπου υπαρχει το υποκειμενο που υποτιθεται οτι γνωριζει...εχουμε να κανουμε με μεταβιβαση"..Ο ορισμος αυτος τονιζει οτι εκεινο που συνιστα την εναρξη της αναλυτικης διαδιακασιας ειναι μαλλον η υποθεση του αναλυομενου για ενα υποκειμενο που γνωριζει, παρα η γνωση την οποια κατεχει οντως ο αναλυτης.
Ο ορος "υποκειμενο που γνωριζει" δεν αναφερεται στον ιδιο τον αναλυτη, αλλα σε μια λειτουργια την οποια ενσαρκωνει ο αναλυτης στο πλαισιο της θεραπειας (............)
Με αλλα λογια, πιστευεται συχνα οτι ο αναλυτης γνωριζει το μυστικο νοημα των λεγομενων του αναλυομενου, τις σημασιες της ομιλιας τις οποιες ουτε ο ιδιος ο ομιλων δε γνωριζει(......)"

 Αυτη η αυταπατη του ανθρωπου που πηγαινει να ψυχαναλυθει, εχει ασυλληπτες επεκτασεις παντου στο πεδιο της ανθρωπινης πραγματικοτητας. Δεν ειναι αληθεια οτι απο την αρχη της εμφανισης του Ανθρωπου στη Γη, ο Ανθρωπος ειχε την αναγκη να πιστευει σε ενα "ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΟ ΠΟΥ -ΥΠΟΤΙΘΕΤΑΙ ΟΤΙ- ΓΝΩΡΙΖΕΙ";
Τι αλλο ειναι οι Θρησκειες απο την επεκταση αυτης της Αναγκης;
(Αν και ειναι σφαλμα πρωθυστερο η παραπανω περιγραφη, γιατι η αναγκη του ψυχαναλυομενου ειναι ουσιαστικα η επεκταση αυτης της προαιωνιας αναγκης του Ανθρωπου)
Ο μεσος ανθρωπος δεν ειναι κατακτητης, δεν ειναι εξερευνητης κρυμμενων νοηματων η αχανων βασιλειων, δεν ειναι Μαρκο Πολο ,φιλοσοφος, φυσικος η μαθηματικος που ψαχνει να αποδειξει δυσεπιλυτα θεωρηματα.
Ο μεσος ανθρωπος εχει την αναγκη να ξερει οτι εκει εξω υπαρχει καποιος που γνωριζει αντι για αυτον, και ο ιδιος το μονο που εχει να κανει ειναι να τον ακουσει. Να ακουσει την αυθεντια να σκεπτεται αντι για αυτον, να ακουσει τον Βασιλια, τον Πρωθυπουργο η τον Υπουργο Οικονομικων το πως θα χαραχτει το μελλον της χωρας του.

Oπως λεει και ο Ζιζεκ, στο βιβλιο του ΚΑΛΩΣΟΡΙΣΑΤΕ ΣΤΗΝ ΕΡΗΜΟ ΤΟΥ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΥ

"Σε αντιδιαστολη προς την αντιληψη οτι η περιεργεια ειναι εμφυτη στους ανθρωπους
-οτι ενδομυχα στον καθενα μας υπαρχει ενας wissentrieb, μια ορμη της γνωσης-
ο Ζακ Λακαν ισχυριζεται οτι η αυθορμητη σταση ενος ανθρωπινου οντος ειναι
"ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΝΑ ΞΕΡΩ ΤΙΠΟΤΑ ΓΙΑ ΑΥΤΟ"
,μια θεμελιακη αντισταση εναντια
στην παραπανισια γνωση"

Δε ξερω αν θα προξενησει θετικη η αρνητικη εντυπωση αυτο που θα πω, αλλα τα παραπανω δεν ειναι και τοσο καταδικαστεα. Στη Ψυχαναλυση δεν ειναι σιγουρα καταδικαστεα γιατι αυτη η αυταπατη

-να το πω καλυτερα θεληση αυτοεξαπατησης-, βοηθαει να πετυχει η Μεταβιβαση, η οποια ειναι ενα απαραιτητο σταδιο της αναλυτικης διαδικασιας. Να το πω απλα, φανταστειτε καποιον που πηγαινει να ψυχαναλυθει κι εχει επιγνωση οτι ο ψυχαναλυτης του δε καταλαβαινει Χριστο για τη νευρωση του, για το τι ειναι αυτο που τον κατατρυχει. Αυτη ειναι η αληθεια, οτι οι ψυχαναλυτες δεν εχουν ιδεα για το τι συμβαινει στο μυαλο μας...ουσιαστικα, εμεις ειμαστε που θα "ανασυρουμε" με τη βοηθεια τους, το προβλημα απο το μυαλο μας (Και ειναι μια διαδικασια που απαιτει αρκετο καιρο)

Αλλα και εκτος Ψυχαναλυσης, ισχυει αυτο που εγραψα στη προ-προηγουμενη παραγραφο για τον μεσο ανθρωπο. Εχει την αναγκη να πιστευει οτι αυτος που του ρυθμιζει το Αυριο, γνωριζει κατι παραπανω απο αυτον. Κι αυτη η λειτουργια που εκτος του ψυχαναλυτη, ενσαρκωνει ο παπας της ενοριας, ο Βουλευτης, ο Πρωθυπουργος κλπ, ειναι απαραιτητη προυποθεση για την ομαλη λειτουργια της ιδιας της Κοινωνιας. Φανταστειτε τα παντα να τελουν υπο διαρκη αμφισβητηση και κανεις να μην εχει ιδεα για το που πορευομαστε, για το τι πρεπει να κανουμε, για το ποιοι ειμαστε και για το τι θελουμε.

Ολα αυτα ακουγονται ομορφα για ενα ανησυχο η εξεγερσιακο πνευμα αλλα η πραγματικοτητα ειναι πολυ πιο πεζη...

στη πραγματικοτητα, καποιοι παντα οδηγουν τα πραγματα κι εμεις οι υπολοιποι ευχομαστε οτι αυτος ο δρομος στον οποιο μας σερνουν, ειναι ο σωστος. Καποιοι οδηγουν και οι πολλοι ακολουθουν, αυτο δεν ειναι κακο..

(ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΠΟΙΗΣΟΥΜΕ ΟΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΠΙΚΡΑΤΗΣΕΙ ΙΣΟΤΗΤΑ, ΜΕΧΡΙ ΕΜΕΙΣ ΟΙ ΙΔΙΟΙ ΝΑ ΦΤΑΣΟΥΜΕ ΣΤΟ ΣΗΜΕΙΟ ΕΚΕΙΝΟ ΠΟΥ ΘΑ ΧΕΙΡΑΦΕΤΗΘΟΥΜΕ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΦΕΝΤΕΣ ΚΙ ΟΔΗΓΗΤΕΣ ΚΑΙ Η ΠΑΡΟΥΣΙΑ ΤΟΥΣ ΚΑΤΑΣΤΕΙ ΣΥΝΩΝΥΜΟ ΑΠΑΡΧΑΙΩΜΕΝΩΝ ΚΟΙΝΩΝΙΩΝ)

 το κακο αρχιζει οταν οι πολλοι αντιλαμβανονται πως οι συγκεκριμενοι Οδηγητες δε μοιαζουν να λειτουργουν με βαση τα λαικα συμφεροντα,

αντιθετως αν μοιαζουν με κατι, ειναι περισσοτερο με τον Αυλητη του Παραμυθιου  που μας οδηγει  στο γκρεμο και στον θανατο.

Κι αυτη η συνειδητοποιηση φυσικα δεν ειναι κακια οταν πραγματι ισχυει, οπως σημερα, 

τι γινεται ομως οταν δεν υπαρχει το Επαναστατικο Υποκειμενο;

Οταν κοντρα σε ολα τα αποδεδειγμενα γεγονοτα, εξακολουθουμε να θελουμε να χορευουμε στους ρυθμους εκεινων που μεσα μας εχουμε καταλαβει οτι θελουν το κακο των πολλων προς οφελος των ολιγων; Κι εξακολουθουμε να το θελουμε γιατι ειμαστε πολυ αδυναμοι για να τους ανατρεψουμε;

Γιατι δε μπορουμε να απαλλαγουμε απο τη βαθεια ριζωμενη μεσα μας θεληση αυτοεξαπατησης για το

Υποκειμενο που υποτιθεται οτι Γνωριζει;

(Δηλαδη, το ΠΑΣΟΚ και τους υπολοιπους επιδοξους εθνοκαταστροφεις οπως η ΝΔ, το ΛΑΟΣ, Η Ντορα κλπ)

Το προβλημα εδω ειναι οτι σημερα οι περισσοτεροι εχουμε αντιληφθει πως το πραγματικο ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΟ ΠΟΥ ΥΠΟΤΙΘΕΤΑΙ ΟΤΙ ΓΝΩΡΙΖΕΙ, δηλαδη οι "Αγορες", οι ρυθμιστικες αρχες, οι τραπεζιτες και οι γκουρου οικονομολογοι,

αυτοι δηλαδη που κινουν τους πολιτικους σαν μαριονετες,

δεν εχουν ουτε εκεινοι ιδεα για αυτο που συμβαινει. Η καλυτερα , γνωριζουν οτι το οικονομικο συστημα που υπηρετουν ειναι μια βομβα στα θεμελια της κοινωνιας που θα ανατινασσεται καθε τοσο αφηνοντας στο διαβα της νεκρους,

αλλα ακομα και την ιδια τους τη βομβα δε ξερουν πως να τη χειριστουν

για αυτο κι ενιοτε σκαει στα χερια τους, οπως με τα Στεγαστικα στην Αμερικη η με τη Lehmann Brothers. 

(Διαβαστε ενα συναρπαστικο αρθρο 

ΜΙΑ ΛΑΚΑΝΙΚΗ ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΤΗΣ ΧΡΗΜΑΤΟΠΙΣΤΩΤΙΚΗΣ ΚΡΙΣΗΣ  )

Και γιατι ειναι προβλημα απο τη στιγμη που αντιληφθηκαμε οτι οι Γκρηνσπαν και λοιποι Οικονομο-Γκουρου ειναι καραγκιοζηδες;

Διοτι εξακολουθουμε να ειμαστε μετεωροι, διοτι δεν εχουμε καμια διαθεση αντικαστασης τους, διοτι το μονο που θελουμε ειναι να γυρισει η Δυση στα επιπεδα διαβιωσης προ του 2008, διοτι ειμαστε σε διαρκη αρνηση οτι αυτο που επιθυμουμε ειναι ανεφικτο.

 

Και γιατι ολα τα παραπανω; Γιατι περπαταμε σαν υπνωτισμενοι στους δρομους, περιμενοντας απο..τον Βενιζελο να μας σωσει, γιατι οχι μονο εμεις, αλλα σε ολοκληρη την Ευρωπη οι λαοι εχουν περιοριστει σε ακινδυνες διαμαρτυριες ενω βλεπουν ξεκαθαρα πια οτι ετοιμαζεται η σφαγη τους για χαρη του Κεφαλαιου;

 

Ολα τα παραπανω, ουσιαστικα,  αποτελουν την εισαγωγη για αυτο που ηθελα απο την αρχη να γραψω.

Ειμαστε μετεωροι, νεκροζωντανοι και υπνωτισμενοι, αδυναμοι να παρουμε τη μοιρα μας στα χερια μας, γιατι στις μερες μας, το ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΟ ΠΟΥ ΥΠΟΤΙΘΕΤΑΙ ΟΤΙ ΓΝΩΡΙΖΕΙ εχει μεταλλαχτει σε ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΟ ΠΟΥ ΥΠΟΤΙΘΕΤΑΙ ΟΤΙ ΝΙΩΘΕΙ.

ΟΤΙ ΑΙΣΘΑΝΕΤΑΙ.

Μεταβιβασαμε τη Πιστη μας σε καποιους αλλους που την ενσαρκωναν, με αποτελεσμα ολα αυτα τα χρονια να πιστευουν εκεινοι αντι για εμας. Να πιστευουν και να δρουν.

Σημερα, με την εξαπλωση της Τηλεορασης, του Κινηματογραφου αλλα ακομα και του Διαδικτυου, η μεταβιβαση της Πιστης εξελιχτηκε σε μεταβιβαση ακομα και των ιδιων μας των συναισθηματων.

Ολες αυτες οι ΕΙΚΟΝΕΣ που βλεπουμε, οι τηλεοπτικοι αστερες, οι κινηματογραφικοι ηρωες, οι αναλυτες των γεγονοτων, οι μπλογκερς, οι δημοσιογραφοι, οι μουσικοι,

δε σκεφτονται μονο αντι για εμας, αλλα και νιωθουν αντι για εμας.

Παρατηρουμε εναν πολιτικο η δημοσιογραφο που συμπαθουμε, τον παρατηρουμε να εκρηγνυται και να τα χωνει στην αναλγητη Κυβερνηση, και γεμιζουμε απο ευχαριστηση που τους "τα εχωσε για τα καλα"

Παρατηρουμε τον Λαζοπουλο να γελοιοποιει τον Γιωργακη, "ΤΙ ΩΡΑΙΑ" σκεφτομαστε,

"ΡΟΜΠΑ ΤΟΝ ΕΚΑΝΕ" και πεφτουμε ικανοποιημενοι για υπνο.

Και το κακο συνεχιζεται..Παρατηρουμε ενα ωραιο κινηματογραφικο love story, με το ζευγαρι να περναει τα πανδεινα αλλα στο τελος να ενωνεται ευτυχισμενο, και γεμιζουμε ευτυχια κι εμεις, βλεποντας τους να απολαμβανουν τον ερωτα τους, αδειαζοντας απο συναισθηματα διχως να το καταλαβαινουμε. Πραγματικη ζωη, εικονικη ζωη, ειδησεις και κινηματογραφικα σεναρια μπερδευονται γλυκα στο μυαλο μας, κι εμεις, ταυτιζομαστε με τους ηρωες μας, ταυτιζομαστε ακαταπαυστα με αυτους για να νιωσουμε λιγο ηρωες κι εμεις,

εχοντας πεισει τους εαυτους μας οτι ηρωες δε προκειται να γινουμε ποτε.

Σε μια ΑΕΝΑΗ ΑΝΑΠΑΡΑΣΤΑΣΗ βυθιζεται η ζωη μας, ειναι σα να "καταφεραμε" επιτελους να μπουμε στον καθρεπτη του Αυτοθαυμασμου μας, σα να καταφεραμε να αλλαξαμε πλευρα

κι απο κει που ειμαστε, εχοντας τη ψευδαισθηση οτι δε μετακινηθηκαμε,

αγναντευουμε σα θεατες την Αλλη Πλευρα,

σαν παραμυθι και σαν αφηγηση,

μολο που ξεχναμε οτι πια αυτο που κοιταζουμε ειναι η η πραγματικη ζωη μας, 

οτι γιναμε Θεατες στη ζωη μας απο Δρωντες, δρωντες δεν ημασταν ποτε, γεννηθηκαμε θεατες, γεννηθηκαμε να παρατηρουμε ακαταπαυστα, 

κι εκει, στον γυαλινο κοσμο που παγιδευτηκαμε, η πραγματικη ζωη εκτυλισσεται,

με εμας οχι πρωταγωνιστες, ουτε καν δευτεραγωνιστες,

αλλα υπνωτισμενους κομπαρσους.

Υπνωτισμενα ζομπι που νανουριστηκαν απο τη Καπιταλιστικη Αφηγηση.

Πισω απο το τηλεοπτικο γυαλι, το Χολυγουντ, τα βιντεο γκεημς ,την μικρη οθονη και το σελιλοιντ, παρατηρουμε αυνανιστικα παραμυθια που μας αφαιρουν τη λιμπιντο, την ορμη, τη δημιουργια και τη καταστροφη. Μας αυνανιζουν και μας κοιμιζουν, μας χαιδευουν και μας υποκαθιστουν.

Μια ΑΕΝΑΗ ΑΝΑΠΑΡΑΣΤΑΗ καταντησε η ζωη μας. Καποιοι δε σκεφτονται απλως αντι για εμας,

καποιοι νιωθουν αντι για εμας

και το χειροτερο,

το ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΟ ΠΟΥ ΥΠΟΤΙΘΕΤΑΙ ΟΤΙ ΑΙΣΘΑΝΕΤΑΙ ΑΝΤΙ ΓΙΑ ΕΜΑΣ, ειναι ενα Υποκειμενο που εμεις οι ιδιοι εχουμε επιλεξει. Γιατι, φτασαμε πια στο σημειο που βαριομαστε να το κανουμε.

Ακομα κι αυτη την υψιστη ανθρωπινη λειτουργια, τη μεταθεσαμε σε υπεργολαβους συναισθηματων.

Σοβαρα, πιστευει κανεις οτι λαος που βλεπει τηλεοραση τις ωρες του ελευθερου χρονου του,

λαος που παιζει video games, που εχει μεγαλωσει σκοτωνοντας κακους στις παιχνιδομηχανες του,

που παρακολουθει Κινηματογραφο και σερφαρει ολη μερα στο Διαδικτυο,

αυτος ο λαος μπορει να επαναστατησει;

( Κι εδω η αθεραπευτα αισιοδοξη φωνη μεσα μου κραυγαζει πως ΝΑΙ ΜΠΟΡΕΙ, ΑΡΚΕΙ ΝΑ ΤΟ ΘΕΛΗΣΕΙ)

Σαν επιλογο της αναρτησης, θα παραθεσω στιχους απο ενα ποιημα μου του 2003 ονοματι ΑΝΤΑΝΑΚΛΑΣΗ.

Συγγνωμη προκαταβολικα για την αυτοαναφορικοτητα, αλλα νομιζω οτι κολλαει γαντι εδω.

......Θα κλεψω μιαν αντηχηση,

θα μιμηθω τα αγριμια,

θα καταβροχθισω τη καρδια της ΑΕΝΑΗΣ ΑΝΑΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ

μες στην αεναη αναπαρασταση αντανακλαται οχι η ζωη μου αλλα η σκεψη μου,

αντηχουμενος

μιμουμενος

υποκρινομενος

η Αεναη Αναπαρασταση ειναι τα πραγματα που δεν εζησα

στην ως τωρα ζωη μου

ενω αποτυχημενα προσπαθουσα ακριβως αυτα τα πραγματα να ζησω........

Read more: http://celinathens.blogspot.com/2011/08/blog-post_25.html#ixzz1WEvNK3pb

ΑΝ ΜΠΟΡΕΙΤΕ ΛΥΣΤΕ ΜΑΣ ΤΗΝ ΑΠΟΡΙΑ ΣΑΣ ΠΑΡΑΚΑΛΟΥΜΕ...

http://anergoidimosiografoi.blogspot.com/2011/08/blog-post_3636.html

Την ώρα που η κρίση στο δημοσιογραφικό επάγγελμα στέλνει κατά δεκάδες τους συναδέλφους στα ταμεία ανεργίας και στην ανέχεια, κάποιοι καλοί συναδελφοι, όπως οι εικονιζόμενοι στην παραπάνω φωτογραφία, υπόσχονται να διδάξουν -με το αζημίωτο- τα μυστικά του επαγγέλματος, σε όσους και όσες θελήσουν να σπουδάσουν τη δημοσιογραφία.

Όχι σε κάποια πανεπιστημιακή σχολή, γιατί εκεί για να διδάξεις πρέπει να έχεις διδακτορικό. Σε ιδιωτικά εκπαιδευτικά ιδρύματα, τα γνωστα μας ΙΕΚ. Σεπτέμβριος πλησιάζει και η αγωνία χιλιάδων οικογενειών για το μέλλον του παισδιού τους κορυφώνεται. Πολύ περισσότερο μετά και απο την ανακοίνωση των βάσεων την ερχόμενη Δευτέρα.

Τα ερωτήματα που θα πρέπει να απαντήσουν στον εαυτό τους όμως όλοι αυτοί οι επίδοξοι μελλοντικοί δημοσιογράφοι, είναι αμείλικτα:

• Που θα εργαστούν όταν τελειώσουν την διετή -συνήθως- φοίτησή τους;

• Τι αποδοχές και τι ωράριο εργασίας θα έχουν;

• Πόσο ικανοποιημένοι θα είναι απο την πληθώρα υποχρεώσεων που θα έχουν σε συνδυασμό με την πλήρη έλλειψη δικαιωμάτων;

Αφού τα μελετήσουν όλα αυτά προσεκτικά και με ψυχραιμία θα πρέπει να είναι σχεδόν σίγουρη η αλλαγή πλεύσης αναφορικώς με το επαγγελματικό τους ορίζοντα. Την ώρα που τα 3/4 των επιχειρήσεων Τύπου και Media κινδυνεύουν με χρεωκοπία, την ώρα που ο μέσος μισθός ενός δημοσιογράφου έχει κατρακυλήσει στα 1000 ευρώ, οι μόνοι που θα κερδίσουν σίγουρα απο την επιλογή των επίδοξων μελλοντικών δημοσιογράφων, είναι οι ιδιοκτήτες των σχολών και οι "διδάσκοντες".

Αλήθεια να διδάξει ο Σωτήρης Δανέζης το καταλαβαίνουμε. Η εμπειρία του στο πεδίο της μάχης και του ρεπορτάζ είναι σημαντική. Να διδάξει ο Κουβαράς επίσης το καταλαβαίνουμε καθώς είναι απο τους πρωτοπόρους στη δημοσιογραφική έρευνα. Ο Χατζηνικολάου και η Στάη να διδάξουν τεχνικές συνεντεύξεων και παρουσίασης εδήσεων και εμπομπών επίσης το καταλαβαίνουμε. Αντε να καταλάβουμε ακόμα και την εμπειρία Πολίτη, Αυτιά, Κώνστα στο ρεπορτάζ τους.

Εκείνο που δεν καταλαβαίνουμε όμως με ΤΙΠΟΤΑ είναι ΤΙ ΣΚΑΤΑ ΘΑ ΤΟΥΣ ΔΙΔΑΞΕΙ Ο ΠΕΤΡΟΣ ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ;;;

Σενάρια για εκλογές στις 13 Νοεμβρίου

http://anatropi2020.blogspot.com/2011/08/13.html

Τη συμφωνία με την Ε.Ε. για την εφαρμογή των αποφάσεων της 21ης Ιουλίου και τις εγγυήσεις αναμένει η κυβέρνηση προκειμένου να προκηρύξει εκλογές. Αιτία;

Οι άδειες τσέπες των πολιτών, που δεν αφήνουν καμία αισιοδοξία για την επίτευξη των οικονομικών στόχων και η αδυναμία του ΠΑΣΟΚ να προχωρήσει σε μεταρρυθμίσεις χωρίς τη βοήθεια της ΝΔ.
Είναι χαρακτηριστικό ότι σε τρεις ημέρες το Μέγαρο Μαξίμου ζήτησε τρεις φορές χείρα βοηθείας από την αξιωματική αντιπολίτευση, για την Παιδεία και τα αυθαίρετα.
Τούτων δοθέντων, παρά την ισχυρή ομάδα στο περιβάλλον του πρωθυπουργού, που θέλουν να συνεχίσουν και όσο πάει, η πιθανότερη ημερομηνία για να στηθούν οι κάλπες είναι η 13η του Νοέμβρη. Πριν το Πολυτεχνείο και πριν την οριστικοποίηση της κατάθεσης του προϋπολογισμού για το 2012.

Πηγή: newpost.gr

Οι πρίγκιπες της ανομίας και της ατιμωρησίας απειλούν -τάχα μου-την Siemens με πρόστιμο 200 εκατ. ευρώ!

http://www.kourdistoportocali.com/default.aspx?pageid=7310

Στην κύρωση διά υπουργικής υπογραφής μιας απόφασης για επιβολή στη Siemens προστίμου ύψους 220 εκατ. ευρώ προσανατολίζεται η κυβέρνηση, προκειμένου να βρεθεί σε θέση να διεκδικήσει από τη γερμανική επιχείρηση αποζημίωση για την πολιτική των δωροδοκιών που ακολούθησε στην Ελλάδα το διάστημα 1997-2007.
Ο υπουργός Εσωτερικών και πρώην υπουργός Δικαιοσύνης κ. Χάρης Καστανίδης δεν είχε προλάβει να ολοκληρώσει την υπογραφή της απόφασης μετά την ακρόαση της ελληνικής Siemens, σύμφωνα με την οποία για ένα σύνολο 110 συμβάσεων ανάμεσα σε φορείς του ελληνικού Δημοσίου και της γερμανικής εταιρείας το διάστημα 1997-2007 επιβαλλόταν πρόστιμο 2 εκατ. ευρώ ανά σύμβαση.
Η δυνατότητα αυτή δίνεται από το ν. 3691/2007 για το ξέπλυμα του χρήματος. Το ποσό προέκυπτε από την αναγωγή ποσοστού 10% επί του συνόλου των συμβάσεων στο συνολικό τίμημα των συμβάσεων μιας δεκαετίας. Στη γερμανική δικογραφία, πάντως, δεν προκύπτει ότι το ποσοστό αυτό αφορούσε και συμβάσεις εκτός του κλάδου των τηλεπικοινωνιών, όπου αποδείχθηκε ότι η πρακτική των δωροδοκιών ήταν ευρέως διαδεδομένη.
Ο διάδοχος του κ. Καστανίδη, σημερινός υπουργός κ. Μιλτιάδης Παπαϊωάννου φαίνεται ότι θα υπογράψει την απόφαση για την οποία η γερμανική εταιρεία έχει ήδη προσφύγει στα δικαστήρια. Η Siemens από την πλευρά της υποστηρίζει ότι σε πολλές συμβάσεις επιβάλλεται πρόστιμο 2 εκατ. ευρώ όταν το συμβατικό τίμημα δεν ξεπερνάει τα 200.000 ευρώ (ΟΑΕΔ μηχανογράφηση), με αποτέλεσμα να παραβιάζεται η αρχή της αναλογικότητας. Η θυγατρική της γερμανικής εταιρείας επισημαίνει ότι επειδή δεν έχουν αποδειχθεί δωροδοκίες σε κανένα κλάδο -ούτε στις τηλεπικοινωνίες- για την Ελλάδα, δεν είναι δυνατόν να εφαρμοστεί ο νόμος για το ξέπλυμα χρήματος, καθώς ο όποιος συμβιβασμός πρέπει να κυρωθεί από τα όργανα της διεθνούς εταιρείας.
Εκτός των άλλων προβλημάτων, η κυβέρνηση αντιμετωπίζει και ένα επιπλέον, ίσως το σοβαρότερο, που δείχνει ότι δεν έχει μελετήσει αρκετά το πρόβλημα της νομικής αντιπαράθεσης με τη γερμανική εταιρεία. Αν η Siemens «στηλώσει τα πόδια» και η υπόθεση καταλήξει στα δικαστήρια, ακόμα και αν αυτά δικαιώσουν την κυβέρνηση, η ίδια δεν έχει τη δυνατότητα να εκτελέσει την απόφαση στην Ελλάδα, καθώς το καλοκαίρι του 2010 η γερμανική εταιρεία πούλησε το τελευταίο της περιουσιακό στοιχείο, που ήταν τα κεντρικά της γραφεία στο Μαρούσι. Το εργοστάσιο τηλεπικοινωνιών της Θεσσαλονίκης και το αντίστοιχο οικόπεδο έχουν εκποιηθεί από το 2008, όταν η γερμανική εταιρεία πούλησε ολόκληρο τον κλάδο των τηλεπικοινωνιών σε αμερικανική εταιρεία. Οπως έμαθε η «Κ», και οι Αμερικανοί πούλησαν με τη σειρά τους το μεγάλο αυτό ακίνητο στην ανατολική Θεσσαλονίκη, σε εταιρεία ακινήτων.
Χωρίς αντίκρισμαΣυνεπώς, η ελληνική διεκδίκηση με όλα της τα νομικά ελαττώματα είναι χωρίς αντίκρισμα εφόσον αφορά τη θυγατρική εταιρεία. Σύμφωνα με πληροφορίες της «Κ», οι τρεις εφέτες ανακριτές που διενεργούν την τακτική ανάκριση στο εφετείο της Αθήνας για τις δωροδοκίες στελεχών του ΟΤΕ, θα διατυπώσουν κατηγορίες και κατά στελεχών του κλάδου σταθερών δικτύων της μητρικής εταιρείας (ICN/Siemens), θεωρώντας τους ηθικούς αυτουργούς σε δωροδοκίες, που έκαναν υφιστάμενοί τους στην Ελλάδα. Σε αυτή τη λογική φαίνεται να προσανατολίζεται η ηγεσία του υπουργείου Δικαιοσύνης για την αστική διαφορά.
Αν προχωρήσει στην υπογραφή της απόφασης ο κ. Μ. Παπαϊωάννου θα αντιμετωπίσει ακόμα ένα πρόβλημα: τις συνομιλίες με τη γερμανική εταιρεία που είχε ο πρώην υπουργός Επικρατείας κ. Χάρης Παμπούκης, ο οποίος παραιτήθηκε προχθές.

Ιδού γιατί δεν θα γίνει ποτέ κάθαρση για τη Siemens.
(ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΟ ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΟ)

http://www.antinews.gr/2011/07/07/111285/#more-111285

Ζήμενς - 100 χρόνια

Προπαραμονή τής Παναγίας με τον γ.Παΐσιο

http://trelogiannis.blogspot.com/2011/08/blog-post_3120.html

Πέμπτη 13 Αυγούστου, προπαραμονή της Παναγίας. Πάντα με το παλαιό ημερολόγιο. Ξύπνησα στις 6 το πρωΐ. Βαρεια μέρα σήμερα. Συννεφιά, ζέστη, υγρασία. Το πρωϊνό μας, πλούσιο: τσάϊ, καφές, ψωμί, μαρμελάδα, μέλι, γλυκό κερασάκι. Πολύ γεμάτο από πηγαία φιλόξενα αισθήματα. Oτι είχαν οι άνθρωποι, τα βγαλαν. Ο.τι είχαν στα ντουλάπια τους, ό,τι είχαν στις καρδιές τους. Μαζί με την ευλογία παίρνουμε την ευγνώμονα άνάμνηση τής αβραμιαίας φιλοξενίας του π. Χρυσοστόμου καί αναχωρούμε στίς 9:30 π,μ.

Συγκινήθηκα αλλά δεν αναπαύθηκα.Κάτι άλλο περίμενα. Ό καιρός ελαφρώς ξεμπούκωσε.Αμυδρός ήλιος καί ατμοσφαιρική θολουρα. Στόχος μας ό π. Παΐσιος. Τα μάτια αχόρταγα ρουφούν. Το μυαλό άκατάπαυστα δουλεύει. Σήμερα θά δούμε αυτό που ως τώρα φανταζόμασταν. Θεέ μου! τί γλυκεία αίσθηση δεν μου δημιουργούσε αυτός ό πόθος του αυθεντικού ασκητισμού μέσα μου! Πέρασαν τρία τέταρτα πορείας. "Ηδη είμαστε αρκετά κοντά. Θέλω φοβερά να δω, αλλά δεν θελω καθόλου να μιμηθώ. Αυτό είναι μόνο για να το θαυμάσω- όχι για να το κάνω. Αρνούμαι να το δεχθώ, έστω καί ως υποψία ή απόμακρο ενδεχόμενο μέσα μου. Αυτό αποκλείεται. Εγώ θα γίνω επιστήμονας! Θέλω να κατακτήσω αυτήν τήν ζωή. Αυτήν πού βλέπω. Για την άλλη ...; «έχει ό Θεός»!

Σε λίγο, να 'σου καί φαντάζει το ταπείνό καλυβάκι του π. Παϊσίου. Απέχει περίπου δεκαπέντε λεπτά. Ή στέγη του από λαμαρίνα. Ένα κυπαρίσσι ακριβώς δίπλά του σε υποβάλλει. Είναι κάπως πιο χαμηλά από μας. Μπορεί όμως καί να 'ναι το ψηλότερο σημείο της γης! ...; Κατεβαίνουμε το μονοπάτι με τα πόδια καί τό ανεβαίνουμε με την ψυχή. Δεν μιλούμε μεταξύ μας. Σάν κάτι μυστηριακό να προσδοκούμε. Κι εδώ έχει απόλυτη ησυχία κι ας ακούγονται πουλάκια ή τζιτζίκια ή το θρόισμα των φύλλων. Αυτή ή ησυχία δεν είναι παράξενη ή ασυνήθιστη μόνο, αλλά αναδίδει μια βαθειά αίσθηση μυστηρίου. Δεν σε προκαλεί για απόλαυση, αλλά σου δημιουργεί κατάνυξη. Δεν ξεκουράζει, αλλά αφυπνίζει. Σιωπάς καί τα πάντα μέσα σου λειτουργούν τόσο έντονα όσο ποτέ. Αγωνιάς, αλλά εΐσαι πρωτόγνωρα ειρηνικός. Προσδοκάς ...;

Όχι, ή ησυχία εδώ δεν έχει καμμία σχέση με την ησυχία των Καρυών μετά την δύση του ηλίου, ούτε πολύ περισσότερο με την ησυχία της Δάφνης μετά την αναχώρηση του λεωφορείου. Οι άλλες ησυχίες σε κάνουν να μην ακούς τίποτε. Αυτή σου γεννά νέες ακοές, σου φέρνει μηνύματα καί μελωδίες πού είναι του άλλου κόσμου. Μέσα σ' αυτήν την ησυχία ακούς τους χτύπους της καρδιάς σου, κατανοείς τα βάθη σου- αντιλαμβάνεσαι τα βάθη Του, ακούς αυτά πού «ους ουκ ήκουσε»(Α' Κορ. β' 9), «άρρητα ρήματα» (Β' Κορ. ιβ' 4). Κάτι ακούγεται εδώ πού δεν ακούγεται πουθενά άλλου.

Να! Βρισκόμαστε κιόλας έξω από την πόρτα της καλύβης. Της καλύβης του Τιμίου Σταυρού. Έξω από το άσκητήριο του π. Παϊσίου. Έχω φόβο. Αυτό κυριαρχεί μέσα μου. Το καταλαβαίνω. Άλλα απροσδιόριστο φόβο. "Ανομολόγητο δέος καί ανέκφραστο θαυμασμό. Χτυπάμε διακριτικά, αν καί κάπως επίμονα, την πόρτα της αυλής. Ένα σίδερο κάνει πολύ καλύτερη δουλειά από τα σύγχρονα ηλεκτρικά κουδούνια. Περνούν πέντε λεπτά. Απόκριση καμμία. Μπορεί καί να μη μας ανοίξει. Αυτό, λένε, είναι το πιο πιθανό. Συνήθως δεν διακόπτει την συνομιλία του με τον Θεό. Εμείς πάντως ελπίζουμε. Ψιθυρίζουμε μεταξύ μας. Δεν τολμούμε να μιλήσουμε πιο δυνατά άπ' όσο χρειάζεται για να ακουγόμαστε. Ούτε αποφασίζουμε να ξαναχτυπήσουμε. Χωρίς αμφιβολία το πρώτο χτύπημα ακούστηκε μέσα στην υποβάλλουσα ησυχία. Ή επανάληψη του θα την μόλυνε με τον εγωισμό καί την ανυπομονησία μας. Ό γέροντας σίγουρα προσεύχεται, αφού αδιαλείπτως αυτό κάνει.

Το χτύπημα δεν είναι για να ακούσει αυτός, αυτός ακούει. Είναι για να ζητιανέψουμε έμεϊς. Να ζητήσουμε πριν εκείνος δώσει, όχι να λάβουμε χωρίς την ταπείνωση της αιτήσεως. Προκρίνουμε την αναμονή. Περιμένουμε άλλο ένα πεντάλεπτο. Μόλις αποφασίζουμε να ξαναδοκιμάσουμε, να, κάτι ακούγεται, μια πόρτα πού ανοίγει. Καί κάποιος φαίνεται. Εΐναι αυτός πού κρύβεται καί μόλις τώρα φανερώνεται.

«Δόξα σοι, ό Θεός», ακούν τ' αυτιά μου την φωνή του. «Δόξα σοι, ό Θεός», ακούει κι ή καρδιά μου την φωνή της. Μας άνοιξε, είπα ανακουφιστικά, αν καί με κάποιον φόβο, μέσα μου. Έρχεται αργά καί σταθερά, σιωπηλός. Ανοίγει την πορτούλα. Στόν χαιρετισμό μας «ευλογείτε», ή τρεμάμενη από την κατάνυξη καί ασθενική από την σπάνια χρήση φωνή του απαντά: Ό Κύριος. Περάστε.

Ρίχνω μια βαστική ματιά επάνω του. Ούτε άντεξα, ούτε τόλμησα για δεύτερη. Ή καρδιά μου χτυπά γρήγορα. Έχω περιέργεια να ανακαλύψω το μυστήριο της άγιωσύνης του. Και φόβο,να μην άποκαλύψει το μυστικό της άμαρτωλότητός μου. Αυτός κρύβεται από ταπείνωση,εγώ απο εγωισμό. Μπαίνουμε στο απέριττο καλυβάκι, τον. Ολα μικρά. Οί πόρτες στενές καί χαμηλές.Τα ταβάνια επίσης χαμηλά. Άκομη καί οι γεωμετρικές διαστάσεις έχουν ταπείνωση εδώ. Προχωροϋμε στο έκκλησάκι του. Το τέμπλο απλό, σανιδένιο. Εικόνες ρώσικες αναγεννησιακές, από σκέτο χαρτί, στερεωμένες με πινέζες και καρφιά στο πλαίσιο πού δημιουργεί το σανίδι του τέμπλου, δίχως ξύλινη πλάτη. Με λίγη πίεση σχίζονται. Όλα στα όρια της φυσικής αντοχής καί άναγκαιότητος,

Εμείς προσκυνούμε καί ό π. Παϊσιος συνοδεύει ισοκρατώντας:«Δόξα σοι ό Θεός», «Κύριε έλέησον». Μου έκανε εντύπωση ότι, ενώ σ' όλες σχεδόν τις εικόνες τα χέρια των αγίων ήταν λειωμένα, στην εικόνα του Κυρίου, τα πόδια Του ήταν σβησμένα. Κάποια άλλη φορά, έκλεψα την ευκαιρία καί του φανέρωσα την παρατήρηση μου. Μου είπε τότε: «Στό πρόσωπο φιλούμε με αγάπη, στα χέρια από σεβασμό, στα πόδια φιλούμε μόνο με συντριβή. Τον Θεό δεν Τον άσπαζόμεθα στο πρόσωπο, όταν υπάρχουν τα πόδια Του. Τους αγίους τολμούμε να τους φιλήσουμε στα χέρια. Τον Χριστό όμως μόνο στα πόδια αντέχουμε να Τον ασπασθούμε. Καί έτρεχαν τα μάτια του ...;»

Έξω από το καλύβι ό τάφος του παπα-Τύχωνα, γέροντος του π. Παϊσίου, πού είχε κοιμηθεί προ τριετίας. Δύο-τρείς ρίζες δενδρολίβανο. ένα κλήμα κι ένα κυπαρίσσι από αυτά πού μόνο πού τα βλέπεις σου ανεβάζουν την ψυχή στον ουρανό.

Μπαίνουμε στο άρχονταρίκι του, στο καθιστικό του, δύο επί δυόμισυ περίπου μέτρα. Όχι μεγαλύτερο. Μια φυσική προεξοχή στην ρίζα του τοίχου, με μια καφέ στρατιωτική κουβέρτα έπάνω της.παίζει το ρόλο του καναπέ. Το κέρασμα του, νερό καί λουκούμι. Περιμένουμε κάτι να μας πει. Αυτός τίποτε, ήρεμα σκυμμένος, πλέκει ένα κομποσχοίνι χωρίς να βγάλει λέξη για αρκετή ώρα. Κάποιος σπάει την σιωπή. Δεν θυμάμαι τί ακριβώς ρώτησε. Θυμάμαι μόνο το πώς ό γέροντας με την τρεμουλιαστή φωνή του περιέγραφε την αγάπη του Θεού πρώτα, καί πώς ή αίσθηση της γεννά καί την δική μας αγάπη σ'Αυτόν. Όλα τα παρουσίαζε τόσο γλυκά. Μιλούσε για τα γλυκίσματα του Θεού, την λιακάδα της παρουσίας Του, την αρχοντιά των αγίων, την λεβεντιά των μαρτύρων καί το δικό μας φιλότιμο.

Μέσα σ' αυτήν την ατμόσφαιρα, μι ανάλογο τόνο, ρυθμό καί λεξιλόγιο, περιέγραφε το μεγαλείο της προσευχής ως αίσθησης της παρουσίας του Θεού καί κίνησης της δικής μας αγάπης προς Αυτόν. Εγώ μόνο άκουγα. Ρουφούσα με μάτια, αυτιά καί σκέψη ο,τι μπορούσα, κυρίως πέραν από όσα έλεγε ή έδειχνε. Το υφός του εννοούσε, ασφαλώς, περισσότερο από τον λόγο του. Αυτό έλεγε όσα αυτός έκρυβε. Οί ερωτήσεις γίνονταν έτσι για τις ερωτήσεις. Εγώ δεν άνοιξα το στόμα μου, πήρα όμως την απόφαση να ξαναπάω με συγκεκριμένο ρεπερτόριο έρωτήσεων. Διψούσα για το πέραν του συμβατικού, του ηθικά σωστού, του μετρίου. Είχα βαρεθεί τους τσελεμεντέδες της πνευματικής ζωής. Εδώ ήταν εμφανές το αυθεντικό και μερακλίόικο. "Εφτιαχνε δικά του φαγητά, πού έγλειφες τα δάχτυλα σου. Δεν άκουγε μόνο τα «άρρητα ρήματα» της ησυχίας, αλλά μέσα στην αφάνεια του ό άνθρωπος αυτός φανέρωνε. Εδώ άκούς τα άρρητα καί βλέπεις τα αθέατα. Κάθε ασκητήριο είναι σαν ένα βαθύ πηγάδι. Από κει μέσα το εξηγούν οί Φυσικοί- μπορεί καταμεσήμερο να δείς καί τ'άστρα. Όπως τα τοιχώματα του πηγαδιού απορροφούν τίς ανακλώμενες επάνω τους ακτίνες του ηλίου, έτσι καί ό τόπος της ασκήσεως απορροφά κάθε ήχο, εικόνα ή μέριμνα, δίνοντας στον ασκητή την δυνατότητα να ακούει, να βλέπει καί να σκέπτεται καθαρά καί απερίσπαστα. Πολύ ευγενικά καί χαριτωμένα, μας έδωσε να καταλάβουμε ότι έπρεπε να πηγαίνουμε. Ήδη εμείς βιαζόμασταν. Βγήκαμε στην αυλή. Εκείνος επιστρέφει να μας φέρει ως ευλογία από ένα κομποσχοινάκι πού ό ίδιος έπλεξε. Δίπλα μας, στην κουφάλα ενός δένδρου, διακρίνω ένα γυάλινο βάζο με φουντούκια ωμά. Επάνω έγραφε «ευλογία». Τα πάντα εδώ προσφέρονται ως ευλογία.

Έρχεται μαζί μας να μας δείξει ένα μονοπάτι για να συντομεύσουμε τον δρόμο μας. Τον άποχαιρετούμε. Παίρνουμε την ευχή του κα ξεκινούμε. Σκέψεις πολλές ζάλιζαν τον νου μου. Μήπως πήγαμε φιλοπερίεργα καί όχι από δίψα; Μήπως τελικά έχασε τον χρόνο του μαζί μας; Από την δική μας ζωή εξαρτάται ή αξία του δικού του χρόνου. Γύρισα πίσω να κλέψω μια ματιά, να δω εστω την ράχη του. Εΐχε εξαφανισθεί. Βιαζόταν να επιστρέψει στην προσευχή του!

Στόν π. Πάίσιο πήγα καί το 1976 με έναν συμφοιτητή μου. Καί τότε θυμάμαι την χάρη καί την γλύκα των λόγων του.

-Τί σπουδάζετε, παλληκάρια; μας ρώτησε.

-Φυσική, του απαντούμε.

-Καί οί δύο φυσικοί είστε;

-Ε, τότε πρέπει να μάθετε καί την φυσική της μεταφυσικής. Ξέρετε για την πνευματική διάσπαση του ατόμου; Όταν γνωρίσουμε τον εαυτό μας, όταν δηλαδή φθάσουμε σε αυτογνωσία, τότε γίνεται ή διάσπαση του ατόμου μας. Αν δεν ταπεινωθούμε ωστέ να διασπάσουμε το άτομο μας. δέν θά βγεί ή πνευματική ενέργεια πού χρειάζεται για να ξεπεράσουμε την βαρύτητα ης φύσεως μας. Μόνον έτσι, παλληκάρια, θά μπορέσουμε να διαγράψουμε πνευματική τροχιά.

Τι ωραίος αιφνιδιασμός! Μας μίλησε τήν γλώσσα μας με την γλώσσα του.

Η πνευματική ζωή είναι εύκολη, μας είπε. «Ό ζυγός μου χρηστός καί το φορτίον μου έλαφρόν εστί» (Ματθ. ια' 30), λέγει ό Κύριος.

Μα «στενή ή πύλη καί τεθλιμμένη η οδός» (Ματθ. ζ' 14), του αντιλέγει ο φίλος μου χαριτωμένα καί ευγενικά.

Τα ξίγγια, ευλογημένε, την κάνουν στενή. Πέταξε τα καί θα δεϊς πόσο εύκολα είναι τα πράγματα. Ή αγάπη μας πρέπει να είναι ίδια πρός όλους. Μόνο τότε είναι αγάπη Θεού.Αν αγαπούμε κάποιους περισσότερο καί άλλους λιγότερο, πρέπει να ύποψιασθούμε εγωισμό. Όσο ξεχνούμε τον εαυτό μας, τόσο αγνωρίζουμε στην ζωή μας τίς εύλογίες του Θεού. Καί τί δεν μας δίνει ό πανάγαθος Θεός! (Τί ζεστά καί γλυκά πού το είπε αυτό το «πανάγαθος»!) Ώρες ώρες νοιώθουμε τα κόκκαλα της υποστάσεως μας σαν κέρινα, να μην αντέχουν το βάρος των δωρεών Του. Κάτω από την αγάπη του Θεού τα πάντα λυγίζουν. Δίπλα της όλα λειώνουν.

Μας μίλησε καί για τα θαυμαστά της προσευχής καί της χάριτος του Θεου, πώς γνώρισε κάποιον μοναχό πού με απλότητα, βασιζόμενος στην αγιογραφική ρήση καί στον λόγο του Κυρίου ότι έχει δώσει στους δικούς Του την εξουσία «του πατεΐν επάνω οφεων καί σκορπιών» (Λουκ. ι' 19), αυτός έπιανε δηλητηριώδη φίδια με τα χέρια του καί τα πετούσε έξω από την μάνδρα δίχως κανέναν φόβο.

Επίσης για κάποιον πού ή χάρις του Θεοϋ κατά τίς στιγμές της προσευχής του τον μετέφερε σε μάκρυνα μέρη, οπού έπιτελοϋσε θαυμαστά έργα καί φανέρωνε την δύναμη του Θεού, καί μετά τον επέστρεφε. Αυτός κάποτε, όταν ξύπνησε, βρήκε ένα λουλούδι πού μόνο στην Κασπία φύεται. Εκεί τον είχε πάει ό Θεός.

Μ' όλα αυτά έσπαζε ό γέροντας το κέλυφος του ορθολογισμού μας. Δημιουργούσε υποψίες άλλου φρονήματος ζωής. Μια υποψία όμως δεν κατάφερε να γεννήσει μέσα του. Την υποψία της κλήσεως μου. Εγώ επίμονα αρνιόμουν να δω προς αυτήν την κατεύθυνση ...; Ύστερα από δώδεκα χρόνια, το 1988, βρέθηκα στο Όρος με σύμμαχο την κλήση μου αυτήν την φορά. Είχε ένα κατάξερο καλοκαίρι. Για μήνες δεν είχε πέσει ούτε μία σταγόνα βροχής. Οι πηγές, τα ρυάκια είχαν στερέψει,οι βρύσες είχαν στεγνώσει. Κανενός τα κηπευτικά δέν μπορούσαν να αναπτυχθούν. Έβλεπες τίς ντοματιές καί καμμιά δέν ξεπερνούσε το ένα μέτρο ύψος. Σάν φυματικές κοπέλλες κρέμονταν από τα στηρίγματα τους δημιουργώντας ένα θέαμα αποκαρδιωτικό. Το ίδιο καί χειρότερα οι πιπεριές, οί κολοκυθιές καί οί αγγουριές. Εξαίρεση ο κήπος του π. Παϊσίου. Αυτός δεν φιύτευε άπ' όλα τα λαχανικά. Μόνον αυτά πού δέν χρειάζονταν μαγείρεμα, μια πού το ασκητικό του πρόγραμμα δεν μπορούσε να συμπορευθεί με κάτι τέτοιο. Έβαζε εννέα ρίζες ντοματιές και μια αγγουράκια. Οί απότιστες ντοματιές του, την χρονιά εκείνη, ξεπερνούσαν τα δυο μέτρα- όσο τους έλειπε το νερό, τόσο κέρδιζαν σε ύψος. Οί δέ ντομάτες του ήταν σαν μικρά πεπόνια. Έκθαμβος άντίκρυζα το θαύμα. Το ζών ύδωρ της θεϊκής χάριτος αντικαθιστούσε την αναγκαιότητα του νεροϋ της φύσεως. Με το ελάχιστο νεράκι καί την πολλή μας προσδοκία στον Θεό. Τον παρακαλούμε πνευματικά καί μεταμορφώνει την φύση.

Όσο ή λογική αύτού του κόσμου καί η παχύτητα της επιγειότητος συστέλλονται μέσα μας, τόσο ζωντανότερος καί αληθινότερος προκύπτει ό Θεός καί στην ατμόσφαιρα της ψυχής μας καί στο περιβάλλον της ζωής μας.

Αστειευόμενος μ' έβαζε ανάμεσα στα φυτά καί μου έλεγε: - Κρίμα, καί νόμιζα πώς είσαι ψηλός. Εδώ σε ξεπερνούν καί οί ντοματιές μου. Καί πού να τις πότιζα κιόλας!

Από τις ντοματιές του π. Παϊσίου παρηγορήθηκε ολόκληρη ή περιοχή, όλα τα κελλιά. Δεν ξέρω τελικά αν τρεφόμασταν με ντομάτες, σίγουρα όμως γευόμασταν την ευλογία του Θεού. Αυτός πού ήθελε τα λίγα, απολάμβανε τα πολλά. Μια τέτοια εμπειρία πώς κανείς να την ξεχάσει; Αυτά τα βιώματα αρδεύουν καί τις πιο χέρσες ψυχές των Αγιορειτών καί τις αναγκάζουν στους άνυδρους καιρούς μας να παράγουν με θαυμαστό τρόπο τους πιο χυμώδεις καί ευγευστούς καρπούς της εποχής μας. «Αυτών ή πίστις καί ζωή την οικουμένην στηρίζει».

Μου έλεγε συχνά ότι, όταν επισκέπτεται ό Θεός την καρδιά, ό άνθρωπος γίνεται τόσο λεπτός καί απαλός στην σχέση του με την φύση, πού δεν την ενοχλεί, οΰτε αμύνεται απέναντι της, δεν σπάει ένα λουλουδάκι, δεν πατάει μια τσουκνίδα, δεν σκοτώνει ένα μυρμήγκι, δεν διώχνει απότομα μια μύγα, αλλά σέβεται το σπασμένο κλαδάκι, το άκαρπο δένδρο, το ενοχλητικό ζωύφιο, το απειλητικό ζώο. Όταν συναντήσεις ένα θηρίο ή ένα φίδι, αν το αγαπάς έτσι, δεν θα σε πειράξει, σε αγαπά κι εκείνο. Γίνεσαι φίλος της κτίσης καί αυτή σου ανταποδίδει την αγάπη καί την εμπιστοσύνη. Την σέβεσαι στον στεναγμό καί στην αδυναμία της,την ποτίζεις με προσευχή καί αυτή σου άπαντα με θαυμαστούς καρπούς.

Οι ντομάτες, η συγκομιδή πού παίρνεις, δεν είναι συνέπεια μιας φυσικής νομοτέλειας, αλλά απόδειξη της ευλογίας του Θεου. Έτσι μεταμορφώνεται το περιβάλλον σε ναό καί οί νόμοι αντικαθίστανται από το θαύμα καί την θεϊκή παρέμβαση. Αυτή είναι ή ασκητική οικολογία. Ό π. Παΐσιος του 1988 καί οί ντοματιές του επαλήθευαν τα λόγια της γλυκόηχης διδασκαλίας του, του 1976 και επιβεβαίωναν τις βαθειές εντύπωσεις πού χάραξαν την υπόσταση μου κατά τι ευλογημένη εκείνη συνάντηση του 1971

Θυμάμαι, τότε, δεν είχα ανάγκη να τον βλέπω ούτε ακόμη καί να τον άκούω. Μου αρκούσε ή αίσθηση ότι βρέθηκα δίπλα σ' έναν υπερβατικό άνθρωπο, γνώρισα έναν ασκητή, αντάμωσα έναν άγιο.

(Από το βιβλίο:"'Άγιον "Ορος, το ύπέρτατο σημείο της γης" Έκδ। Καστανιώτη, Αθήνα 2000)

πηγή

Αποκαλύψεις-σοκ για τον Κεμάλ (γιατί καθυστερεί ο Μπουνταλάρης τον ανδριάντα;;;)

http://www.blogger.com/post-create.g?blogID=6184497081086517277

Λιάνα Μυστακίδου

Μέσα στην πληθώρα των δημοσιευμάτων για τη Λιβύη και την πτώση του καθεστώτος Καντάφι, παραμελήσαμε μια ενδιαφέρουσα είδηση που αφορά την ημερομηνία θανάτου του Κεμάλ.
Ο εγγονός της αδελφής της Λατιφέ χανίμ (σύζυγος του Κεμάλ) κ. Μεχμέτ Σαντίκ Οκέ έγραψε μαζί με τον Φατίχ Μπαϊχάν ένα βιβλίο με τίτλο «Η θεία μου η Λατιφέ», στο οποίο κάνει χειμαρρώδεις αποκαλύψεις για τη ζωή του Ατατούρκ.
Ο κ. Οκέ μιλά για το γάμο και το διαζύγιο της αδελφής της μητέρας του με τον Κεμάλ. Αποκαλύπτει τη δολοφονία της Φικριγέ χανίμ, του μεγάλου έρωτα του Κεμάλ, από τον Ρουσουχί εφέντι. Ο θάνατος της Φικριγέ που την είχε εγκαταλείψει ο Κεμάλ για να παντρευτεί τη Λατιφέ χανίμ, είχε παρουσιαστεί επίσημα ως αυτοκτονία.  Το βιβλίο έχει σκανδαλιστικά στοιχεία για τη ζωή του Ατατούρκ στο Τσάνκαγια, στην προεδρία της Δημοκρατίας.
Εκεί έζησαν ένα διάστημα η χορεύτρια οριεντάλ Ρεφάτ
Σουρεγιά χανίμ και η Γαλλίδα τραγουδίστρια Υβόν Βινσέτ.
Επίσης, ένας σερβιτόρος της Προεδρίας ο Σαϊπ ντυνόταν γυναίκα και χόρευε το χορό της κοιλιάς για να διασκεδάζει τον Κεμάλ.
Πέρα από τα στοιχεία για την ιδιωτική ζωή του ηγέτη των Τούρκων υπάρχει και μια σημαντική αποκάλυψη για την πολιτική ζωή της Τουρκίας.
Ο κ. Οκέ υποστηρίζει ότι ο Κεμάλ δεν πέθανε στις 10 Νοεμβρίου, αλλά μια μέρα πριν.
Κάποτε ο παλαίμαχος δημοσιογράφος Τσετίν Αλτάν είχε γράψει ότι ο Ατατούρκ πέθανε στις 7 το πρωί και όχι στις 9 και 5΄ όπως τιμάται επίσημα η μνήμη του.
Οι γραφειοκράτες – προπαγανδιστές έκριναν ότι στις 9 και 5΄ ο κόσμος που θα βρίσκεται στο δρόμο ή στους χώρους εργασίας του θα μπορεί να τηρεί καλύτερα ενός λεπτού σιγή στη μνήμη του Κεμάλ.
Είναι γνωστό ότι ακόμα και σήμερα ολόκληρη η Τουρκία νεκρώνει κάθε χρόνο στις 10 Νοεμβρίου στις 9 και 5΄ το πρωί. Οι συγκοινωνίες σταματούν, ο κόσμος βγαίνει από τα αυτοκίνητα του και ακινητοποιούνται τα πάντα.
Τώρα, ο κ. Οκέ αναστατώνει τα πιστεύω ενός ολόκληρου έθνους. Η ανακοίνωση του θανάτου καθυστέρησε μια μέρα για πολιτικούς λόγους. Επικρατέστεροι διάδοχοι του ήταν ο Ισμέτ Ινονού και ο Τζελάλ Μπαγιάρ.
Η διαμάχη μεταξύ τους έληξε με την παρέμβαση του Στρατάρχη και στενού συνεργάτη του Κεμάλ Φεβζί Τσακμάκ, ο οποίος είπε στον Μπαγιάρ πως «μπορείς να περιμένεις να έρθει η σειρά σου».
Οι ιστορικοί επιμένουν στην ορθότητα της ημερομηνίας που ανακοινώθηκε επικαλούμενοι ιατρικές βεβαιώσεις.
Ο κ. Οκέ, όμως, ισχυρίζεται ότι την πληροφορία του την έδωσε η θεία του πατέρα του Μπενάλ Νεβζάτ χανίμ που ήταν μια από τις πρώτες βουλευτίνες που έβαλε ο Κεμάλ στην Εθνοσυνέλευση.
Η Λατιφέ χανίμ παρά το χωρισμό της με το σύζυγό της, καλούσε κάθε χρόνο στην επέτειο του θανάτου του τους συγγενείς και έτρωγε μαζί τους.
Παρόλο ότι δεν κατανάλωνε ποτέ αλκοόλ, εκείνη την ημέρα έκανε μια εξαίρεση και έπινε ένα ποτήρι ούζο στη μνήμη του.
Πόσα ψέματα θα αποκαλυφθούν ακόμα για τον Κεμάλ;
Φυσικά η απόκρυψη της ημερομηνίας του θανάτου ή η παρουσίαση ψευδών στοιχείων για το σπίτι που γεννήθηκε δεν είναι σημαντικά γεγονότα, αλλά δείχνουν την προσπάθεια μυθοποίησης ενός ηγέτη.

Έλληνες: το Εγώ ή το… Εμείς; Του καθηγητή Γιώργου Πιπερόπουλου.

http://koukfamily.blogspot.com/2011/08/blog-post_26.html 

Η τρέχουσα οικονομική, κοινωνική, πολιτική και μαζί πολιτιστική πραγματικότητα και η εμφανής σε απελπιστικά επίπεδα έλλειψη κάθε θετικής προοπτικής καθώς μπαίνουμε στο δεύτερο φθινόπωρο της Ελλάδας της τρόικα και μπροστά μας θα αναδυθεί απειλητικά ο δεύτερος «χειμώνας της δυστυχίας μας» κάνει επιτακτική, πλέον, την ανάγκη για μια προσεκτική ψυχοκοινωνική αξιολόγηση των δεδομένων χωρίς προκαταλήψεις, χωρίς φόβο και πάθος και χωρίς υστερικές αντιδράσεις.
Μήπως, θα αναρωτηθεί ο υποψιασμένος αναγνώστης, τα παραπάνω αποτελούν πικρόχολες διαπιστώσεις πίσω από τις οποίες ενδέχεται να υποκρύπτονται κάποιες μικροπολιτικές σκοπιμότητες;
Κατηγορηματικά ΟΧΙ!
Είναι πλέον διάχυτη η διαπίστωση ότι Βρισκόμαστε ως κοινωνία, Λαός και Έθνος, στο μάτι ενός κυκλώνα, στη δίνη προβληματισμών, με κλυδωνισμό θεσμών και δομών, με ακύρωση παραδοσιακών προτύπων συμπεριφοράς και πλαισίων αναφοράς.
Έχουμε τελματώσει σε έναν απίστευτα βρώμικο και δύσοσμο βούρκο...
Κολλήσαμε!
Εάν με τα δεδομένα που βιώνουμε από τον Μάη του 2010 και όσα εξυφαίνονται εις βάρος μας σε Ευρωπαϊκό και παγκόσμιο επίπεδο περάσει τελικά στο συλλογικό, εθνικό μας υποσυνείδητο η αίσθηση ότι ΔΕΝ υπάρχει πια ΚΑΜΙΑ ελπίδα να βρεθεί στέρεο, υγιές, ηθικό κομμάτι γης για να σταθούμε και να σπρώξουμε το Εθνικό μας όχημα, τότε το επόμενο βήμα μας θα είναι στον ΚΥΝΙΣΜΟ…
Θα ακολουθήσει, νομοτελειακά, η απώλεια της ιδεολογίας, η προσφυγή στην απάθεια και την άρνηση που συνθέτουν το ικρίωμα θανάτωσης της κοινωνικής αλληλεγγύης, καθώς το δημιουργικό ΕΜΕΙΣ υποκαθίσταται από το άρρωστο, μικροπρεπές...ΕΓΩ!
Επιτρέψαμε στους επιτήδειους να μας πείσουν ότι το νόημα της επιτυχίας είναι ταυτόσημο με το ΕΓΩ και λησμονήσαμε τόσο απερίσκεπτα ότι το ΕΓΩ χρειάζεται και άλλα ΕΓΩ για να εδραιώσει την αυθεντική του ύπαρξη και ότι μέσα στο ΕΜΕΙΣ άνετα διατηρεί τη δημιουργική αυτοτέλειά του!
Καιρός να...ξυπνήσουμε, να θυμηθούμε το ΕΜΕΙΣ…
Πράσινοι, μπλε, κόκκινοι και πολύχρωμοι πολιτικοί ηγέτες και μαζί οι ψηφοφόροι τους ας απαγκιστρωθούμε από την εκφυλιστική αντίληψη του πολιτικού κόστους και του πολιτικού οφέλους!
Να προσπαθήσουμε ΟΛΟΙ μαζί ως Έλληνες κοιτώντας μπροστά μας, να δημιουργήσουμε, έστω αμυδρά, την αίσθηση ότι ακόμη υπάρχει ΕΛΠΙΔΑ…
Αλλιώς, ο τελευταίος ας φροντίσει, παρακαλώ, να ρίξει την αυλαία και να σβήσει τα φώτα και… Καληνύχτα Ελλάδα!
Αυτό θέλουμε εμείς ή σε αυτό μας έχουν σπρώξει βήμα-βήμα καθώς διαπιστώνανε την ανυπαρξία ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ οι ανθέλληνες εκτός, και μαζί οι διάφοροι μισέλληνες συνεργάτες τους, εντός Ελλάδος;
Επισκεφθείτε το ιστολόγιο του κ. Πιπερόπουλου
Επικοινωνώ άρα Υπάρχω

Η Σύγκλητος του Α.Π.Θ καλεί μέσω e-mail όλους τους φοιτητές σε διεξαγωγή συνελεύσεων.

http://kafeneio-gr.blogspot.com/2011/08/e-mail.html

Η Σύγκλητος του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης ,η οποία πραγματοποιήθηκε στις 24-8-2011 με αφορμή το  νομοσχέδιο για την Παιδεία απέστειλε  e-mail σε όλους τους φοιτητές του Α.Π.Θ καθώς και τα υπόλοιπα μέλη της πανεπιστημιακής κοινότητας όπου καλεί στην άμεση διεξαγωγή συνελεύσεων . Παρακάτω ακολουθεί το e-mail με την απόφαση της Συγκλήτου,το οποίο πυροδοτεί τα σενάρια καταλήψεων στις σχολές του A.Π.Θ:

Αγαπητά μέλη της Πανεπιστημιακής Κοινότητας,

Σας κοινοποιούμε την απόφαση της Συγκλήτου του ΑΠΘ (αριθμός συνεδρίασης 2838), η οποία πραγματοποιήθηκε στις..... 24-8-2011.

Με εκτίμηση,

Ο Πρύτανης του ΑΠΘ, Καθηγητής Γιάννης Α. Μυλόπουλος

Οι Αντιπρυτάνεις:
Καθηγητής Γιάννης Δ. Παντής
Καθηγήτρια Δέσπω Αθ. Λιάλιου
Καθηγήτρια Σοφία Α. Κουίδου-Ανδρέου


ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΗΣ ΣΥΓΚΛΗΤΟΥ ΤΟΥ Α.Π.Θ.

Θεσσαλονίκη, 24/8/2011

Η Σύγκλητος του Α.Π.Θ. εκφράζει την πλήρη αντίθεσή της στο νόμο για την Τριτοβάθμια Εκπαίδευση που ψηφίζεται σήμερα από τη Βουλή των Ελλήνων διότι:

1. Υπονομεύει το δημόσιο χαρακτήρα των πανεπιστημίων.
2. Εγείρει σοβαρά ζητήματα αντισυνταγματικότητας που αναφέρονται στην αυτοδιοίκηση και το δημοκρατικό χαρακτήρα των πανεπιστημίων.
3. Υποβαθμίζει τα πτυχία των Τμημάτων και τα αποσυνδέει από τα επαγγελματικά δικαιώματα, οδηγώντας τους μελλοντικούς πτυχιούχους στην ανεργία και την υποαπασχόληση.
4. Δε διασφαλίζει τη δημόσια χρηματοδότηση των Ιδρυμάτων, της έρευνας και της φοιτητικής μέριμνας, μετακυλίοντας το κόστος σπουδών στην ελληνική οικογένεια.
5. Αποσυνδέει την έρευνα από την αποστολή του Πανεπιστημίου.
6. Προκαλεί μεγάλα προβλήματα στην ακαδημαϊκή λειτουργία των Ιδρυμάτων.
7. Διαγράφει φοιτητές που στις σημερινές αντίξοες οικονομικές συνθήκες προσπαθούν να ολοκληρώσουν τις σπουδές τους.

Η Σύγκλητος του Α.Π.Θ. συναισθανόμενη τις ευθύνες της ως κορυφαίο ακαδημαϊκό και δημοκρατικά εκλεγμένο όργανο του μεγαλύτερου Πανεπιστημίου της χώρας έναντι του Συντάγματος και των πανεπιστημιακών δασκάλων και φοιτητών που εκπροσωπεί, δεν έχει άλλο δρόμο παρά να προβάλει ως άμεσο και βασικό στόχο της πανεπιστημιακής κοινότητας την με κάθε νόμιμο τρόπο κατάργηση των αντισυνταγματικών διατάξεων του νόμου, που πλήττουν ευθέως τα ιδανικά της Παιδείας και διαλύουν την ανώτατη εκπαίδευση της χώρας.

Η Σύγκλητος καλεί τις Σχολές και τα Τμήματα να διευκολύνουν την άμεση διεξαγωγή συνελεύσεων προκειμένου να ενημερωθούν τα μέλη της πανεπιστημιακής κοινότητας για τις καταλυτικές αλλαγές.