Παναγία Προυσιώτισσα: Η αρχόντισσα της Ρούμελης

http://vatopaidi.wordpress.com/2011/08/23/%CF%80%CE%B1%CE%BD%CE%B1%CE%B3%CE%AF%CE%B1-%CF%80%CF%81%CE%BF%CF%85%CF%83%CE%B9%CF%8E%CF%84%CE%B9%CF%83%CF%83%CE%B1-%CE%B7-%CE%B1%CF%81%CF%87%CF%8C%CE%BD%CF%84%CE%B9%CF%83%CF%83%CE%B1-%CF%84%CE%B7-2/
Με αφορμή τον εορτασμό στις 23 Αυγούστου της Παναγίας Προυσιώτισσας σας και της πρόσφατης επίσκεψης μας στον Προυσό σας παρουσιάζουμε φωτογραφίες και βίντεο.Επίσης διαβάστε την ιστορία του μοναστηριού με την βοήθεια της ιστοσελίδας www.evrytan.gr. Πνευματικό κέντρο και αποκούμπι των αρματολών στην Τουρκοκρατία, το μοναστήρι του Προυσού, προσφέρει και σήμερα τις υπηρεσίες του στην Ορθοδοξία και τον τόπο.
Χιλιάδες προσκυνητές οδεύουν εδώ, όλο το χρόνο, για τη Χάρη της. Το μοναστήρι είναι χτισμένο σε μια ατμόσφαιρα που μόνο σαν αποθέωση της ομορφιάς μπορεί να χαρακτηρισθεί.

Βράχοι που κατεβαίνουν σε βαθιές χαράδρες με το μυστικό τραγούδι των νερών, δάση πυκνά που ξεκουράζουν… Πρόκειται για μεγάλο και ιστορικό μοναστηριακό συγκρότημα, κέντρο μιας μεγάλης ομάδας οικισμών, που βλέπουμε διάσπαρτους στις γύρω πλαγιές και παλιότερα κομβικό κέντρο εμπορίου της Ευρυτανίας και του Βάλτου. Κατά την παράδοση η μονή ιδρύθηκε τον 12ο αιώνα για να στεγάσει εικόνα της Παναγίας που είχε σωθεί σε σπηλιά κατά την εικονομαχία, προερχόμενη από την Προύσα της Μικράς Ασίας. Αποτελείται από το καθολικό και από μία πτέρυγα κελιών.

Το καθολικό του τιμάται στην Παναγία Προυσιώτισα, είναι ναός σταυροειδής με τρούλο, χρονολογείται στα 1754, στα δυτικά διασώζει κρύπτη διαμορφωμένη σε παρεκκλήσι, ενώ οι τοιχογραφίες που φιλοτέχνησαν οι ζωγράφοι Γ. Γεωργίου και Γ. Αναγνώστου χρονολογούνται στα 1785. Στην κρύπτη διασώζονται στην εξωτερική δυτική πλευρά τοιχογραφίες του 13ου αιώνα, ενώ εσωτερικά υφίστανται δύο στρώματα, από τα οποία το ένα χρονολογείται στα 1518. Αξιόλογο είναι το ξυλόγλυπτο τέμπλο της κρύπτης που χρονολογείται στα 1810. (Πραγματοποιήθηκαν αναστηλωτικές εργασίες στο καθολικό, όπως και εργασίες συντηρήσεως των τοιχογραφιών).




Το μοναστήρι του Προυσού αποτελεί τόπο προσκυνήματος πιστών από όλη την Ελλάδα, ιδιαίτερα στις 23 Αυγούστου που γιορτάζει, ημερομηνία κατά την οποία βρέθηκε η ιερή εικόνα. Για να πάει κάποιος στον Προυσό πρέπει να φτάσει στο Καρπενήσι και από κει να πάρει τον δρόμο που οδηγεί στην Ποταμιά, την εύφορη περιοχή που διαρρέετε από τον ποταμό Καρπενησιώτη. Στο δρόμο για τον Προυσό υπάρχει το εικόνισμα όπου βρίσκονται τα “πατήματα της Παναγίας”. Είναι ένα αξιοπερίεργο και για πολλούς ανερμήνευτο γεωλογικό φαινόμενο, καθώς στον κάθετο βράχο και ενσωματωμένο σ’ αυτό φαίνονται επτά διαφορετικού χρώματος σχήματα που έχουν την μορφή πατημάτων. Από το σημείο αυτό, σύμφωνα με την παράδοση, πέρασε η Παναγία στο δρόμο της για τον Προυσό Προυσό. Για πολλούς αιώνες η εικόνα βρισκόταν και θαυματουργούσε σε μεγάλο ναό στην Προύσα της Μικράς Ασίας. Κατά την περίοδο της εικονομαχίας, το 829 την πήρε κάποιος επονομαζόμενος Διονύσιος Το πρωί η εικόνα είχε εξαφανιστεί και μια μυστηριώδη φωνή τους είπε ότι επιθυμία της εικόνας ήταν να παραμείνει εκεί που βρέθηκε στην περιοχή που ήταν οι βοσκοί. Κατά την επιστροφή της στον Προυσό, η Παναγία πέρασε από το σημείο που είναι τα “Πατήματα” και τρυπώντας την βουνοκορφή διέσχισε το βουνό, που πήρε την μορφή της εικόνας”).Το ασημένιο κάλυμμα της εικόνας το δώρισε ο Καραϊσκάκης για να θεραπευτεί από τη θέρμη που τον τυραννούσε και εξαιτίας της οποίας έμενε κατά περιόδους στον Προυσό να αναρρώνει. Πριν το μοναστήρι τα δύο κάστρα αριστερά και δεξιά, οι “πύργοι του Καραϊσκάκη”.

ΠΑΝΑΓΙΑ ΠΡΟΥΣΙΩΤΙΣΣΑ Η ΑΡΧΟΝΤΙΣΣΑ ΤΗΣ ΡΟΥΜΕΛΗΣ

▶

 

ΠΗΓΗ: http://www.nafpaktianews.gr

Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός: ο Γέροντας του σκλαβωμένου γένους, ο μέγας αφυπνιστής και εθνεγέρτης!

http://trelogiannis.blogspot.com/2011/08/blog-post_24.html

Αρχιμανδρίτου Λ.Μ.Γ.

Α’.

Κάποτε ο Κύριός μας, παρατηρώντας το πλήθος του λαού που τον ακολουθούσε, τους συμπόνεσε, καθώς τους είδε να είνε «ως πρόβατα μη έχοντα ποιμένα». Γιατί πρόβατα χωρίς ποιμένα μένουν αφρόντιστα, νηστικά και διψασμένα, απροστάτευτα από κινδύνους και επιθέσεις λύκων. Και τότε στους μεν μαθητάς του είπε «Παρακαλέστε τον Κύριο να βγάλη εργάτες για τον θερισμό του» (Ματθ. 9,36-38), ο ίδιος δε «άρχισε να διδάσκη πολλά πράγματα» τον λαό, και τέλος φρόντισε και για την υλική διατροφή τους στο έρημο εκείνο μέρος που βρίσκονταν (Μάρκ. 6,34 κ.ε.).
Ο Χριστός, ο δημιουργός και σωτήρας μας, φροντίζει πάντοτε για όλους. Όταν ήταν στη γη, φρόντιζε ο ίδιος αυτοπροσώπως· εν συνεχεία, από της αναλήψεώς του στους ουρανούς και εξής, ανέθεσε τη φροντίδα αυτή στους αγίους αποστόλους, και αυτοί πάλι στους διαδόχους των.
Έτσι ο Κύριος, διά της Εκκλησίας του και των απεσταλμένων του, συνεχίζει απαύστως να φροντίζη για όλη την ανθρωπότητα, για όλα τα πλάσματά του. Φροντίζει δε για τον όλο άνθρωπο, και ως ψυχή και ως σώμα, αφού με την ενανθρώπησί του τον ανέλαβε ολόκληρο. Τον φωτίζει με την αλήθεια που του αποκαλύπτει, τον κατευθύνει με τις εντολές που του δίνει, τον οδηγεί με το παράδειγμα του επί γης βίου του, τον θεραπεύει από τις ασθένειές του με την θαυματουργό χάρι που του χορηγεί, τον παιδαγωγεί και τον παιδεύει όταν παρεκκλίνη από το δρόμο του, τον προστατεύει με τη σκέπη των αγγέλων του. Εκείνος είνε ο κατ’ εξοχήν φροντιστής και οδηγός, και στα ίχνη του Κυρίου ακολουθούν έπειτα οι εντολοδόχοι του, οι απόστολοι, οι πατέρες και οι διδάσκαλοι, όλοι οι ποιμένες της Εκκλησίας.
Η ιστορία μαρτυρεί, ότι ήλθαν περίοδοι που ορισμένοι εργάτες της Εκκλησίας, όταν το εκάλεσε ειδική και επείγουσα ανάγκη, πέρα από το καθαρώς πνευματικό έργο ανέλαβαν και τη φροντίδα να σώσουν το λαό από δεινές περιστάσεις, εκτεινόμενοι θα έλεγε κανείς πέρα των αυστηρώς εκκλησιαστικών αρμοδιοτήτων τους (λ.χ. ο ι. Χρυσόστομος ως πρεσβύτερος στην Αντιόχεια και ο επίσκοπός του Φλαβιανός όταν έγινε εκεί η καταστροφή των ανδριάντων και μεσολάβησαν να αποτραπή η σκληρή τιμωρία από τον αυτοκράτορα, ή ο πατριάρχης Σέργιος στην Κωνσταντινούπολι όταν έλειπε ο Ηράκλειος και κινδύνευε η Πόλις και ενίσχυσε την άμυνα, κ.ά.).
Και αργότερα, όχι σπανίως αλλά πολύ συχνά, κληρικοί πρωτοστάτησαν σε εθνικούς αγώνες (όπως ο Παπαφλέσσας στο Μοριά, ο Αθανάσιος Διάκος στη Ρούμελη, ο Ρωγών Ιωσήφ στο Μεσολόγγι, ο Καστοριάς Γερμανός Καραβαγγέλης στο Μακεδονικό αγώνα, ο Χρυσόστομος Σμύρνης στη Μικρασιατική καταστροφή, ή επί των ημερών μας ο Σεβαστιανός Κονίτσης για τα δίκαια της Β. Ηπείρου). Κάποτε μάλιστα ωρισμένοι ιεράρχαι ανεδέχθησαν και εθναρχικά ακόμη καθήκοντα (όπως λ.χ. ο πατριάρχης Γρηγόριος ο Ε’ κατά την τουρκοκρατία ή ο αρχιεπίσκοπος και αντιβασιλεύς Δαμασκηνός επί γερμανικής κατοχής), δυστυχώς όμως όχι πάντοτε προσωρινά (όπως ο αρχιεπίσκοπος και πρόεδρος της Κύπρου Μακάριος επί αγγλικής κατοχής). Στις περιπτώσεις αυτές μπορούμε να πούμε, ότι η ποιμαίνουσα Εκκλησία, υπερβαίνουσα τα όρια της αποστολής της, που είνε να οδηγή τις ψυχές στην οδό προς την ουράνιο πατρίδα, ή κάποτε και εκτρεπομένη από αυτήν, υπέστη χάριν του ποιμνίου της μίαν «κένωσιν», όπως έλεγε ο αείμνηστος μητροπολίτης Κοζάνης Διονύσιος (Ψαριανός).
Επρεπε άραγε να γίνη αυτό; Αν ο άνθρωπος έχη και υλικές – βιοτικές ανάγκες, δεν μπορεί ο πνευματικός του πατέρας να αδιαφορήση γι’ αυτές, σύμφωνα με το παράδειγμα του Κυρίου που μνημονεύσαμε. Το ότι τις περισσότερες φορές ήταν ανάγκη κληρικοί να παίξουν και αυτό το ρόλο, το ομολογούν εμμέσως ακόμη και εχθρικώς διακείμενοι προς την Εκκλησία. Μπορεί από το ένα μέρος να τους ακούτε να μιλούν για «διακριτούς ρόλους» και να θέλουν να περιορίσουν την Εκκλησία εντός των ι. ναών μόνο ή να εποφθαλμιούν την εκκλησιαστική περιουσία, από το άλλο όμως μέρος θα τους ακούσετε να της ζητούν πάντοτε να προσφέρη οικονομική βοήθεια και να απαιτούν να δίνη το παρών σε δύσκολες στιγμές της ζωής του λαού. Δεν έθεταν λ.χ. το ερώτημα «Πού ήταν η Εκκλησία τον καιρό της δικτατορίας;…»; Τι σημαίνουν αυτά; ότι σε τέτοιες ώρες επιθυμούν την παρέμβασί της και δεν θεωρούν ότι έτσι εξέρχεται των ορίων της.
Πάντως, εκτός από τις περιπτώσεις αναλήψεως θεσμικής εξουσίας (προέδρου δημοκρατίας ή αντιβασιλέως), που είνε σχετικώς λίγες, σε πάρα πολλές άλλες περιπτώσεις κληρικοί ανέλαβαν τον άτυπο αλλά πολύ ουσιαστικό ρόλο του οδηγού του λαού, χωρίς καθόλου να εκτραπούν από την αποστολή τους αλλά «πληροφορούντες» μάλιστα την διακονία τους (Β’ Τιμ. 4,5). Αντιμετώπισαν τον άνθρωπο στην ολότητά του, όχι μόνο σαν άυλη ψυχή άλλα και ως σωματική ύπαρξι, έσκυψαν πάνω του με στοργή και ήλθαν αρωγοί σε όλες τις ανάγκες του, φροντίζοντας για όλες τις πλευρές της ζωής του.
Μία τέτοια αγνή, αγία και μαρτυρική εκκλησιαστική μορφή, που σπλαχνίστηκε όπως ο Κύριος τους αδελφούς του ως πρόβατα μη έχοντα ποιμένα και ήσκησε το ανεκτίμητο έργο της καθοδηγήσεως του λαού μας στα δύσκολα χρόνια της μακράς δουλείας υπό τους Οθωμανούς, είνε ο άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός, τον οποίο τιμά σήμερα όλη η Όρθοδοξία και ιδιαιτέρως η ι. αυτή μονή, που σεμνύνεται επ’ ονόματί του, πανηγυρίζει τη μνήμη του, και φιλοξενεί το Η’ τούτο Πνευματικό Συμπόσιο με θέμα «Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός, ο Γέροντας του Γένους, τότε και σήμερα».

Β’.

Το Γένος μας, μέσα στη μακροχρόνια εκείνη σκλαβιά, ζητούσε κυβέρνησι να το διοίκηση, ζητούσε δασκάλους να το φωτίσουν, ζητούσε παπάδες να το αγιάσουν, ζητούσε οπλαρχηγούς να το ελευθερώσουν. Κυρίως όμως του χρειαζόταν ένας άγιος Γέροντας, ν’ άνάψη φως μπροστά του, ν’ αναλάβη όλη τη φροντίδα του, να το κατευθύνη· αυτός να το ξυπνήση από το λήθαργο, να το πάρη σαν μικρό παιδί από το χέρι, να το βάλη κάτω από το πετραχήλι του και να το ειρηνεύση, να του ανοίξη τα μάτια με το Ευαγγέλιο, να το διδάξη με τη σοφία του και να το παιδαγωγήση με την πείρα του. Και η θεία Πρόνοια έστειλε τον άγιο Κοσμά τον Αιτωλό· που δεν ήταν βέβαια ο μόνος (βλ. επισκ. Αυγουστίνου Ν. Καντιώτου, Κοσμάς ο Αιτωλός, Αθήναι 200526, σελ. 34, σημ. 7), μπορούμε όμως να πούμε ότι ήταν ο κατ’ εξοχήν απεσταλμένος Της τότε για το λαό μας.
Ο άγιος Κοσμάς ήταν η απάντησι του Θεού στις προσευχές και τα αιτήματα, τα δάκρυα και τους αναστεναγμούς των επί αιώνες σκλάβων. Ήταν ο Γέροντας που ζητούσαν.
Όταν λέμε Γέροντας, στην εκκλησιαστική γλώσσα, δεν εννοούμε τόσο τον γηραλέο, τον μεγάλο στην ηλικία -χωρίς ν’ αποκλείεται να συντρέχη και το στοιχείο τούτο. Στη μοναχική ειδικά ορολογία Γέροντας είνε ο ηγούμενος μιας αδελφότητος ή συνοδείας, αυτός που έχει τη γενική ευθύνη για όλη τη ζωή του κοινοβίου. Στο μοναστήρι ο Γέροντας είνε αυτός που προνοεί για τη διαποίμανσι των μοναχών (την εξομολόγησί τους, την εξαγόρευσι των λογισμών, την παρακολούθησι της πνευματικής πορείας τους, τον έλεγχο της ζωής και της καταστάσεως τους, την στήριξί τους με συμβουλές και οδηγίες στον αγώνα τους, την ενίσχυσι και παρηγοριά τους στις θλίψεις, τη θεραπεία τους από τα πάθη και τα ψυχικά τραύματα, την κατάρτισι και την πρόοδό τους κατά Χριστόν), αυτός δηλαδή που νοιάζεται για την αιώνια σωτηρία τους. Ο Γέροντας όμως δεν αδιαφορεί και για τις υλικές ανάγκες των μοναχών του, την τροφή και το ένδυμά τους, την ασφαλή διαβίωσί τους, την προστασία από κινδύνους, την σωματική υγεία ή τη θεραπεία τους από ασθένειες, πολλές φορές ακόμη και για ανάγκες οικείων και συγγενών τους.
Αλλά στην ορθόδοξο Εκκλησία ο όρος Γέροντας επεκτείνεται, τηρουμένων κάποιων αναλογιών, και στους λαϊκούς που ζουν στον κόσμο, ακούνε την εντολή του Κυρίου «έσεσθε τέλειοι» (Ματθ. 5,48), και έχουν ζωντανό υπόδειγμα τη ζωή αγίων μοναχών, αφού κατά τον πατερικό λόγο οι μοναχοί είνε φως για το λαό όπως γι’ αυτούς φως είνε οι άγγελοι. Έτσι και σ’ εκείνους τους πιστούς που ζουν μεν στον κόσμο αλλ’ αποζητούν ανώτερα στάδια πνευματικής ζωής, χρειάζεται ένας Γέροντας. Ο γέροντας είνε κάτι παραπάνω από τον απλό εξομολόγο· είνε ο πνευματικός γεννήτωρ και τροφεύς, ο φροντιστής και κηδεμών, ο δάσκαλος και παιδαγωγός, ο ιατρός και θεραπευτής, ο έμπειρος οδηγός εκείνων που τον ακολουθούν.
Όλα λοιπόν αυτά ήταν ο άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός για ολόκληρο το Γένος μας την εποχή εκείνη. Το βλέπει κανείς αυτό μελετώντας τον βίο και τη διδασκαλία του. Η αποστολή που ανέλαβε, όπως γράφει ο μητροπολίτης πρ. Φλωρίνης Αυγουστίνος στο σχετικό γνωστό έργο του, ήταν «να πολεμήση τον Εωσφόρον, να πολεμήση το θηρίον εις τα ιδιά του κέντρα. Ν’ αφυπνίση συνειδήσεις βεβαρημένας. Να παρηγορήση. Να σπογγίση δάκρυα. Ν’ αναπτερώση το φρόνημα, να θερμάνη το συναίσθημα των πιστών, να σταματήση το κύμα του εξισλαμισμού, να υψώση κέρας χριστιανών Ορθοδόξων, να πέση επί τέλους μαχόμενος διά την Πίστιν» (Κ. 36-7).
Ο άγιος Κοσμάς, όπως είνε γνωστό, δεν εργάσθηκε σε μία μόνο περιοχή της πατρίδος, αλλά την διέτρεξε όλη με τις περιοδείες του. Κι αυτό όχι σε μία ειρηνική περίοδο αλλά μέσα στα μαύρα χρόνια της επί αιώνες παρατεινομένης οθωμανικής σκλαβιάς, που απειλούσε με αλλαξοπιστία, με πνευματικό θάνατο αλλά και με φυσικό – εθνολογικό αφανισμό τους Έλληνες. Πήρε απ’ το χέρι το γένος μας – το πνευματικοπαίδι του, και το έβγαλε απ’ το σκοτάδι στο φως της ζωής, στον ευλογημένο δρόμο του Χριστού, σ’ ένα νέο στάδιο εθνικού βίου. Δικαίως λοιπόν χαρακτηρίζεται ως «ο Γέροντας του σκλαβωμένου Γένους». Αυτός σαν πατέρας το γέννησε εν Χριστώ, αυτός σαν γιατρός το γιάτρεψε, αυτός σαν δάσκαλος το μόρφωσε, αυτός σαν έμπειρος οδηγός το κυβέρνησε.

Γ’.

Διαβάζοντας λοιπόν τις Διδαχές του μπορεί κανείς να δη τους τομείς στους οποίους εκτάθηκε η μέριμνά του για το λαό.
Πρώτη φροντίδα του βέβαια ήταν να οδηγήση το γένος στην οδό της σωτηρίας. Κήρυττε τη μετάνοια. Καλούσε στην επίγνωσι του μόνου αληθινού εν Τριάδι Θεού και σε επιστροφή σ’ Αυτόν διά μετοχής στην εν Χριστώ απολύτρωσι. «Τι καρτερούμε, αδελφοί μου;» ρωτούσε· «σήμερον αύριον το τέλος του κόσμου· διά τούτο φροντίζετε να διορθωθήτε» (Κ. 272). Για τους βαρέως αμαρτήσαντας επρόβαλλε ως πρότυπο μετανοίας αγίους, όπως την οσία Μαρία την Αιγυπτία, και προέτρεπε επειγόντως· «Ανίσως και είνε κανένας από σας ωσάν την οσίαν Μαρίαν, αυτήν την ώραν να κλαύση και μετανοήση, τώρα όπου έχει καιρόν, και ας είνε βέβαιος ότι θα σωθή καθώς και η οσία Μαρία» (Κ. 142).
Τόνιζε τη μοναδικότητα της Εκκλησίας, αποκλειστικής ταμιούχου της θείας χάριτος, καθώς και την υπεροχή της Ορθοδόξου πίστεως έναντι όλων των άλλων δογμάτων, θρησκευμάτων και πίστεων Ανατολής και Δύσεως (μωαμεθανών – εβραίων, πάπα – ορθολογιστών). Δεν προέβαλλε έναν αδογμάτιστο χριστιανισμό· καλλιεργούσε στους ακροατάς του την ομολογιακή ακρίβεια και την προσήλωσι στα ορθόδοξα δόγματα. «Να ευφραίνεσθε οπού είσθε ορθόδοξοι χριστιανοί», έλεγε, «και να κλαίετε δια τους ασεβείς και αιρετικούς όπου περιπατούν εις το σκότος» (Κ. 132).
Σκοπός του ήταν να μορφωθούν οι ακροαταί του εν Χριστώ και ν’ αποκτήσουν γνήσιο εκκλησιαστικό φρόνημα. Δεν περιωριζόταν στο να διαμορφώνη στις ψυχές τους μία επιφανειακή θρησκευτικότητα, αλλά ύψωνε τον πήχυ καλώντας τους σε ολοένα ανώτερη πνευματική ζωή.
Κέντρο της εν Χριστώ ζωής ώριζε το ναό με τις ακολουθίες του, συνδέοντας αχώριστα το κήρυγμά του με συμμετοχή στη λατρεία και τα ιερά μυστήρια. Γι’ αυτό καλούσε· «Να συμμαζωχθήτε εις τις οχτώ ώρες, να διαβάσωμεν τον Εσπερινόν μας, να ειπούμε και μίαν Παράκλησιν, να βάλωμεν την Δέσποινα μας την Θεοτόκον μεσίτρια, να μεσιτεύση εις τον Χριστόν, επειδή και ο Υιός της είνε ωργισμένος κατά πάνου μας από τις πολλές μας αμαρτίες και θέλει να μας καταποντίση» (Κ. 272). Και κάποια άλλη φορά, έχοντας μιλήσει για το δύσκολο θέμα του τριαδικού δόγματος, που λογικώς δεν κατανοείται, είπε· «Είνε και άλλος τρόπος να καταλάβετε την παναγίαν Τριάδα. Πώς; Να εξομολογηθήτε καθαρά, να μεταλάβετε τα άχραντα μυστήρια με φόβον και με ευλάβειαν, και τότε θα σας φωτίση η χάρις του παναγίου Πνεύματος να καταλάβετε καλύτερα…» (Κ. 107-8). «Με πόσην πίστιν ομιλεί περί της αγίας Τριάδος ο άγιος Κοσμάς!», παρατηρεί ο μητροπολίτης Αυγουστίνος που εξέδωκε τις Διδαχές του και τον έκανε ευρύτερα γνωστό. «Την διδασκαλίαν περί της αγίας Τριάδος θεωρεί θεμελιώδη αλήθειαν της Ορθοδόξου πίστεως. Δεν θέλει καμμίαν πνευματικήν επαφήν με αιρετικούς που δεν παραδέχονται την αλήθειαν ταύτην. Των τοιούτων θεός είνε ο… διάβολος!» (έ.α., σημ. 19).
Έτσι ο άγιός μας απεδείχθη απλανής οδηγός των ορθοδόξων στην πορεία προς τον παράδεισο.
Ωστόσο, βλέποντας την άγνοια που είχαν και το πνευματικό σκοτάδι που κυριαρχούσε, συγκατέβαινε και ερχόταν στο επίπεδο τους. Διότι είνε γεγονός ότι βρήκε τους Έλληνες σε χαμηλή πνευματική στάθμη. Γι’ αυτό άρχιζε από το άλφα, από τα στοιχειώδη, δι¬δάσκοντας ακόμα και πώς θα μπουν στην εκκλησία και πώς θα κάνουν το σταυρό τους. «Εμβαίνετε, αδελ¬φοί μου, άνδρες και γυναίκες, μέσα εις την έκκλησίαν με φόβον και τρόμον και να μη κάμνετε κουβέντες· και να μη εμβαίνετε μέσα εις την έκκλησίαν διά να βλέπετε οι άνδρες τας γυναίκας και αι γυναίκες τους άνδρας, αλλά να κάμνετε τον σταυρόν σας με φόβον και τρόμον, να ακούετε την θείαν λειτουργίαν, να φωτίζεσθε και να καθαρίζεσθε από τας αμαρτίας σας» (Κ. 213). Αλλού πάλι λέει πιο συγκεκριμένα· «Ακού¬σατε, αδελφοί μου, πώς πρέπει να γίνεται ο σταυρός και τι σημαίνει…», και εξηγεί τις κινήσεις του χεριού και τη σημασία τους (Κ. 155). Δεν έμενε όμως στα στοιχειώδη· προχωρούσε. Μυούσε, όλους αδιακρίτως, στη ζωή της προσευχής, της νήψεως και της ασκήσε¬ως λέγοντας· «Σας συμβουλεύω να κάμετε από ένα κομβολόγι (= κομποσχοίνι) μικροί και μεγάλοι και να το κρατήτε με το αριστερό χέρι, και με το δεξιό να κάμνετε τον σταυρόν σας και να λέγετε· Κύριε Ιησού Χριστέ, Υιέ και Λόγε του Θεού του ζώντος, διά της Θεοτόκου και πάντων των αγίων ελέησόν με τον αμαρτωλόν και ανάξιον δούλον σου» (Κ. 154-5).
Εχοντας όμως ο άγιος Κοσμάς το βλέμμα στραμμένο στη βασιλεία των ουρανών δεν αδιαφορούσε για το ηθικό επίπεδο της επιγείου ζωής των συμπατριωτών του, αφού ως γνωστόν από την εδώ διαγωγή εξαρτάται η εκεί καταταγή. Έβλεπε πόση αξεστοσύνη και βαρβαρότης είχε επικρατήσει και, για να τους φέρη σε συναίσθησι, ρωτούσε· «Δεν βλέπετε ότι αγρίωσε το γένος μας από την αμάθειαν και εγίναμεν ωσάν θηρία;» (Κ. 150). Γι’ αυτό ο σοφός Γέροντας φρόντιζε και για τον εξευγενισμό των χαρακτήρων και την ειρηνική κοινωνική συμβίωσι των σκλάβων αδελφών του.
Πώς να μαλάξη τις σκληρές καρδιές; Ένας θεοδίδακτος τρόπος που χρησιμοποιούσε ήταν να ταπεινώνεται ο ίδιος μπροστά τους, δίδοντας έτσι το παράδειγμα. Ποιος μπορούσε να μείνη ασυγκίνητος όταν π.χ. τον άκουγε να λέη δημοσία «Με βλέπετε και εμέ με αυτά τα γένεια; Είνε γεμάτα υπερηφάνειαν, και ο Θεός να την ξερριζώση από την καρδίαν μας»; (Κ. 117).
«Θαυμάζομεν εδώ», σημειώνει ο π. Αυγουστίνος, «όχι μόνον το βάθος της ταπεινώσεως του αγίου Κοσμά, αλλά και τον παιδαγωγικόν τρόπον, με τον οποίον καθοδηγεί τους ακροατάς του, ίνα ανακαλύψουν και τα τελευταία ίχνη της υπερηφάνειας, η οποία κατορθώνει να παρεισδύη παντού…» (Κ. 117, σημ. 21). Αλλά το ύψιστο υπόδειγμα ταπεινώσεως είνε ασφαλώς ο Κύριος μας Ιησούς Χριστός· και ο άγιος Κοσμάς, όταν διδάσκοντας φθάνη στην εξιστόρησι του ιερού νιπτήρος την εσπέρα της Μεγάλης Πέμπτης, λέει· «Ο Κύριος …επήρε και έπλυνε τα πόδια των αγίων αποστόλων, διά να σου δείξη παράδειγμα και εσένα, και βασιλεύς να είσαι, πάντοτε να ταπεινώνεσαι και να τιμάς εκείνον τον πτωχόν…» (Κ. 267). Στηλίτευε την υπερηφάνεια και σκληροκαρδία λέγοντας· «Πρέπει να στοχασθώμεν πως ο πανάγαθος Θεός μισεί τον υπερήφανον και αγαπά τον ταπεινόν. Και όχι μόνον ο Θεός, αλλά και ημείς, όταν ιδούμέν τινα ταπεινόν, τον βλέπομεν ως άγγελον, μας φαίνεται ν’ ανοίξωμεν την καρδίαν μας να τον βάλωμεν μέσα· και όταν ιδούμέν τινα υπερήφανον, τον βλέπομεν ως διάβολον, γυρίζομεν το πρόσωπόν μας εις άλλον μέ¬ρος να μη τον βλέπωμεν (Κ. 116-7). Πόση αλήθεια, πόση ψυχολογική πραγματικότητα κλείνουν τα λόγια αυτά!
Ιδιαίτερη μέριμνα έδειχνε ο άγιός μας για την καταλλαγή και συμφιλίωσι των πιστών μεταξύ τους. Τους προέτρεπε να αλληλοσυγχωρούνται δίνοντας πρώτος αυτός το παράδειγμα. «Παρακαλώ σας, αδελφοί μου, να ειπήτε και δι’ εμέ τον αμαρτωλόν τρεις φοράς· Συγχωρήσατε με και ο Θεός συγχωρήσοι σας. Συγχωρηθήτε και μεταξύ σας (Κ. 133). Επιμένοντας στο δύσκολο τούτο ζήτημα, που δημιουργεί συχνά η αδικία μεταξύ συνανθρώπων, λέει πάλι αλλού·
«Να κλαύσης και να παρακάλεσης να σε συγχωρήση ο Θεός διά τας ιδικάς σου αμαρτίας. Ολοι οι πνευματικοί, πατριάρχαι, αρχιερείς, όλος ο κόσμος να σε συγχωρήση, ασυγχώρητος είσαι. Αμή ποίος έχει την εξουσίαν να σε συγχωρήση; Εκείνος οπού τον αδίκησες» (Κ. 176). Στην ακραία δε και απευκτέα περίπτωσι που η διαφορά μεταξύ δύο ορθοδόξων αδελφών πρέπει να οδηγηθή σε δικαστήριο, ο άγιος Κοσμάς θεωρούσε μεγάλη αμαρτία οι Χριστιανοί να καταφεύγουν στους αλλόθρησκους κατακτητάς και συνιστούσε να καταφεύγουν στον επίσκοπο· «Αν σου πταίση ο αδελφός σου ή άλλος χριστιανός, πήγαινε τον εις τον δεσπότην και μη τον πηγαίνεις εις κρίσιν των Τούρκων, ότι μεγάλην αμαρτίαν έχεις και θέλεις κολασθή αιώνια» (Κ. 294).
Την προσπάθειά του για εξημέρωσι και εξευγενισμό του λαού συνοψίζει σε τρία σημεία λέγοντας· «Τα άλλα οπού έχομεν να είπωμεν ομοιάζουν ωσάν σκεπήν. Ποία είνε η σκεπή; Εγώ βλέπω το Γένος μας οπού έπεσεν εις πολλά κακά· έχουν κατάρες, αφορισμούς, αναθεματισμούς, όρκους, βλασφημίας και άλλα τοιαύτα. [Το πρώτον είνε] να καθαρισθούν οι χριστιανοί, να αγιασθούν τα χωρία των, και να καθαρισθούν ψυχικώς και σωματικώς. Το δεύτερον παρακινώ τους χριστιανούς να φτειάσουν σταυρούς και κομποσχοίνια, και παρακαλώ τον Χριστόν μας και τα ευλογεί, διά να τα έχουν οι χριστιανοί φυλακτήρια. Τρίτον είνε οπού κάμνω τους χριστιανούς όλους και συγχωρούν ζωντανούς και αποθαμένους. Αυτά τα τρία μου λέγει ο λογισμός μου» (Κ. 201). Άλλοτε πάλι τον ακούμε να συνιστά ως αναγκαία τέσσερα πράγματα· εξομολόγησι, αγάπη, εκκλησιασμό, ελεημοσύνη (Κ. 291).
Πάσχιζε να περικόπτη την εγωιστική αυτάρκεια και τις διχαστικές διακρίσεις μεταξύ των συνανθρώπων, αλλά -και τούτο αξίζει να το προσέξουμε ιδιαιτέρως- χωρίς και να εξισώνη συγκρητιστικά την Ορθόδοξο πίστι με τα διάφορα θρησκεύματα, που «αλώνιζαν» τότε στην σκλαβωμένη πατρίδα. Έτερον εκάτερον. «Όλοι οι άνθρωποι», έλεγε, «είνε από ένα πατέρα και από μίαν μητέρα, και διά τούτο είμεθα όλοι οι άνθρωποι αδελφοί· μόνον η πίστις μας χωρίζει» (Κ. 128). Δηλαδή· συμβιώνουμε μεν ανεκτικά και με αλληλοσεβασμό όλοι μαζί στον παρόντα κόσμο -σιτάρι και ζιζάνια κατά την παραβολή του Κυρίου-, αλλά δεν ξεχνάμε ότι με κάποιους διαφέρουμε στην πίστι. Αλλοίμονο αν, εν ονόματι μιας ειρηνικής συνυπάρξεως, είμαστε έτοιμοι να νοθεύσουμε, έστω και λίγο, την πίστι μας. Και αυτό που κήρυττε το εννοούσε και το τηρούσε. Αν δεν υπήρχε πράγματι αυτή η στερεά προσήλωσι στην Ορθόδοξο πίστι, ούτε ο ίδιος ο άγιος Κοσμάς θα ετιμάτο σήμερα ως ιερομάρτυς ούτε το πλήθος των άλλων νεομαρτύρων της τουρκοκρατίας θα είχαν αγιάσει. Θα μπορούσαν και εκείνοι, επικαλούμενοι τις όντως έκτακτες και αφόρητες συνθήκες, να επινοήσουν συναινετικές «φόρμουλες» και άγνωστα ως τότε θρησκευτικά σχήματα και μορφώματα, εκκλησιολογικώς αθεμελίωτα και αστήρικτα, ώστε να δικαιολογούν συμβιβασμούς και υποχωρήσεις, και να μη εμφανίζωνται στους κατακτητάς Οθωμανούς και στους κυριάρχους εβραίους ανυπότακτοι και στους ασύδοτους δυτικούς (παπικούς και προτεστάντες) αντιδραστικοί, διχαστικοί, ασύμβατοι με το κατεστημένο και τελικά οβελιστέοι, ήγουν άξιοι μαρτυρικού θανάτου.
Στα κοινωνικά ζητήματα ο άγιος Κοσμάς δίδασκε την ισότητα ανδρός και γυναικός και χτυπούσε τον αντρικό εγωισμό. «Ανίσως, αδελφοί μου», έλεγε, «και θέλετε να είσθε καλύτεροι οι άνδρες από τας γυναίκας, πρέπει να κάμνετε και έργα καλύτερα από αυτάς· ει δε και αι γυναίκες κάμνουν καλύτερα και πηγαίνουν εις τον παράδεισον και ημείς εις την κόλασιν, τι μας ωφελεί;
Είμεθα άνδρες και κάμνομεν χειρότερα. Εγώ βλέπω εδώ που περιπατώ και διδάσκω· είπα ένα λόγον διά τας γυναίκας και σκέπτονται να ρίψουν τα περιττά σκουλαρίκια, δακτυλίδια, και με ήκουσαν ευθύς» (Κ. 121). «Εδώ ο άγιος κτυπά τον ανδρικόν εγωισμόν και εξαίρει την ευσέβειαν της γυναικός, της οποίας η καρδία ευκολώτερον μαλακώνει και δέχεται τον λόγον του Θεού…», σημειώνει ο μητροπολίτης πρ. Φλωρίνης (Κ. 121, σημ. 22).
Μέσα όμως στην οικογένεια, σύμφωνα με τον θείο νόμο, συνιστά «να είναι ο άνδρας ωσάν βασιλεύς και η γυναίκα ωσάν βεζύρης, ήτοι ο άνδρας ωσάν η κεφαλή και η γυναίκα ωσάν το σώμα» (Μ. 134). Διδάσκει τις γυναίκες να είνε ταπεινές, ολιγόλογες, σκεπασμένες με το φόβο του Θεού. «Αφήσατε την υπερηφάνειαν», τους έλεγε, «και κάμετε ταπεινοσύνην. Μη βάνετε εις την κεφαλήν σας ασήμια και μαλάματα και κόκκινα και κίτρινα μανδήλια, αμή άσπρα μανδήλια και νέες και γερόντισσσες και αρχόντισσες και πτωχές» (Κ. 294). «Να είσθε σκεπασμένες με την εντροπήν, και φαίνεσθε ωσάν μάλαμα» (Κ. 124). Στον γάμο ομως εκήρυττε ότι η Εκκλησία οφείλει -μερίμνη του Ιερέως- να διασώζη την ελευθερία της γυναίκας· δεν πρέπει η γυναίκα να οδηγήται σε γάμο με κάποιον που αυτή δεν θέλει και της τον επιβάλλουν. Προέβαλλε θερμά την πολυτεκνία και εγκωμίαζε την ανεμπόδιστη τεκνογονία. Πολλά δίδασκε γύρω και από την χριστιανική διαπαιδαγώγησι των παιδιών.
Ήλεγχε την πλεονεξία και συνιστούσε την απλότητα, την αυτάρκεια και τον περιορισμό στα αναγκαία. Θερμά προέτρεπε στην ελεημοσύνη, που είνε έμπρακτη αγάπη προς τον πλησίον. Συχνά καυτηρίαζε τη φιλαργυρία λέγοντας· «Ακούετε, αδελφοί μου, τι κακόν πράγμα είνε η φιλαργυρία;… Εκαταλάβατε, αδελφοί μου, το νόημα, όποιος έχει το πάθος της φιλαργυρίας τι παθαίνει; Παθαίνει καθώς έπαθε και ο Ιούδας» (Κ. 271). Ο φιλόλογος Ιωάννης Μενούνος, που εξέδωκε τις Διδαχές του αγίου Κοσμά μετά από πολυετή επιστημονική μελέτη, γράφει· «Η ταπείνωση, που την επαινεί, και η περηφάνεια, που την καταδικάζει, είναι ένα ακόμη από τα θέματά του. Νομίζω ότι η συχνή αναφορά του σ’ αυτό το σημείο γίνεται για να χτυπηθούν οι πλούσιοι καθώς και οι αγέρωχοι κοτσαμπάσηδες και να εξυψωθεί από το άλλο μέρος το φρόνημα της μεγάλης πλειοψηφίας του λαού που ζούσε φτωχικά» (Μ. 85).
Τέλος το ζήτημα της αργίας της Κυριακής, στο οποίο ο άγιος Κοσμάς επέμενε, τον έκανε μισητό στους Εβραίους. Με την επίδρασι του κηρύγματός του τα παζάρια έπαυσαν να γίνωνται Κυριακή -πράγμα που δείχνει και πόσο τον άκουγε ο λαός- και μεταφέρθηκαν το Σάββατο που οι Εβραίοι έχουν αργία. Αυτό όμως έπληττε τα συμφέροντά τους, και γι’ αυτό με τις διαβολές τους στους Τούρκους προκάλεσαν το μαρτυρικό θάνατο του. «Τις Κυριακές να μη δουλέψητε ολότελα. Μήτε να πωλήσετε μήτε να αγοράσητε, ούτε χωράφι ούτε αμπέλι να κοιτάζετε, μήτε να φωκαλίζετε τα αχούρια σας· μονάχα να διαβάζετε βιβλία, να μαθαίνετε το καλόν και το τέλος της ζωής μας, ότι όλοι θέλομεν αποθάνει καθώς το βλέπομεν καθ’ εκάστην» (Κ. 294).
Δεν πρέπει να παραλείψουμε την προσφορά του αγίου μας στην παιδεία του σκλαβωμένου Γένους. «Θερμός φίλος της μορφώσεως των Ελληνοπαίδων ήτο ο άγιος Κοσμάς», γράφει ο μητροπολίτης Αυγουστίνος. «Αλλ’ ως θεμέλιον της μορφώσεως αυτής έθετεν απαραιτήτως τον φόβον του Θεού, την καλλιέργειαν της ευσέβειας, της αρετής…» (Κ. 131, σημ. 25). Τα γράμματα τα έβλεπε άμεσα συνδεδεμένα με την πνευματική κατάρτισι και την εκκλησιαστική ζωή των Χριστιανών. «Καλύτερα», έλεγε, «να έχης εις την χώραν σου σχολείον ελληνικόν παρά να έχης βρύσες και ποταμούς, διατί η βρύσις ποτίζει το σώμα, το δε σχολείον ποτίζει την ψυχήν· το σχολείον ανοίγει τες εκκλησίες, το σχολείον ανοίγει τα μοναστήρια» (Μ. 142, 209).
Είνε γνωστό ότι με δική του μέριμνα, όπως δείχνουν και οι σωζόμενες επιστολές, ιδρύθηκαν στην υπόδουλη πατρίδα πλήθος σχολεία για στοιχειώδη και μέση εκπαίδευσι. Αυτά λειτουργούσαν υπό την επίβλεψι επιτρόπων, που διώριζε εκείνος κατά τόπους, και αυτά καλλιέργησαν τα γράμματα, τη χριστιανική πίστι και την εθνική συνείδησι. Επιμόνως συνιστούσε, να μιλούν όλοι ελληνικά, δημοσίως και κατ’ οίκον. Προκειμένου να πείση τους Έλληνες να σταματήσουν να μιλούν αρβανίτικα, φθάνει στο σημείο να πη τούτο τον τολμηρό λόγο· «Όποιος χριστιανός, άνδρας ή γυναίκα, υπόσχεται μέσα εις το σπίτι του να μην κουβεντιάζη αρβανίτικα, ας σηκωθή απάνου να μου το ειπή, και εγώ να πάρω όλα του τα αμαρτήματα εις τον λαιμόν μου από τον καιρόν όπου εγεννήθη έως τώρα, και να βάλω και όλους τους χριστιανούς να τον συγχωρέσουνε και να λάβη μίαν συγχώρεσιν, οπού, αν έδινε χιλιάδες πουγγιά, δεν την εματάβρισκε» (Μ. 207-8).
Μαζί με τη μέριμνά του για να έχουν οι υπόδουλοι σχολείο και δάσκαλο, ο άγιος Κοσμάς φρόντιζε και για τον ι. κλήρο. Διεζωγράφιζε το αγγελικό ύψος του λειτουργήματος της ιερωσύνης, την ασύγκριτη εξουσία του ιερέως να τελή τα ιερά μυστήρια και να συγχωρή αμαρτήματα, την απαιτουμένη καθαρότητά του, την άψογη προσωπική του ζωή και την υποδειγματική οικογενειακή του κατάστασι. Υπεδείκνυε κριτήρια για την επιλογή των καταλλήλων ως υποψηφίων για χειροτονία και την ανάγκη αυτοί να γνωρίζουν γράμματα.
Απέκλειε την αυτοπροβολή και τη σιμωνία. Στις ψυχές των κληρικών προσπαθούσε να αναζωπυρώνη το χάρισμα που είχαν λάβει, για να εκτελούν τη διακονία τους όχι ως αγγαρεία και βιοπορισμό αλλά με αγάπη στο ποίμνιό τους και όσο το δυνατόν περισσότερο αποδοτικά. Τους ήθελε φιλακόλουθους και εργατικούς, να λειτουργούν καθημερινώς. «Η αγία μας Εκκλησία», έλεγε, «είνε μία πηγή, και ποτίζει όλους τους διψασμένους· και πρέπει κάθε ημέραν να λειτουργούν οι ιερείς, διά να ευλογή ο Χριστός τους ανθρώπους και να φυλάγη την χώραν από πάσαν νόσον και πάσαν μαλακίαν» (Κ. 298). Ως προς την εγκυρότητα, τέλος, των μυστηρίων που τελούν οι ιερείς, ο άγιος Κοσμάς, χωρίς να δικαιολογή και να αμνηστεύη προσωπικά τους αμαρτήματα, την αποσυνδέει από αυτά και την θεωρεί δεδομένη, όπως δείχνει το γνωστό παράδειγμα της βρύσης και του ψόφιου σκύλου.
Ήταν, τέλος, οδηγός και στην πορεία του Γένους προς την εθνεγερσία. Σ’ αυτό συνέβαλε όχι με άμεση ή επιτελική ανάμειξι σε πολεμικές επιχειρήσεις ούτε με ρητές αναφορές και προτροπές επ’ αύτού, αλλά εμμέσως· με την καλλιέργεια της αυτοσυνειδησίας του Γένους, με την υπενθύμισι της αξίας της χριστιανικής ιδιότητος και προ παντός με το ξύπνημα του πόθου για πνευματική απελευθέρωσι από τα πάθη. Ο μελετητής του αγίου μας Ιωάννης Μενούνος γράφει επ’ αυτού·
«Φαίνεται ότι ο Αιτωλός ενθάρρυνε με προφητείες τους υπόδουλους Έλληνες και έκανε λόγο για την απελευθέρωση, “το ποθούμενο”, όπως έλεγε συγκαλυμμένα, καθώς και ότι πρόβλεπε πως οι Χριστιανοί θα κυνηγήσουν τους αντίχριστους ως την Κόκκινη Μηλιά… Υποστηρίχθηκε, χωρίς σοβαρή τεκμηρίωση, ότι ο Αιτωλός πήρε μέρος στην επανάσταση του 1770 και γενικά εμφανίζεται ως κήρυκας της εξεγέρσεως και της ελευθερίας. Το βέβαιο είναι ότι στις επιστολές δεν έγραψε και στις διδαχές δεν είπε τίποτα σχετικά, το αντίθετο μάλιστα, ενώ οι προφητείες κάνουν λόγο για απελευθέρωση στην τρίτη γενεά από την εποχή του. Φαίνεται δηλαδή πως συνιστούσε την υποταγή στην προσωρινή εξουσία των Τούρκων, πρόβλεπε όμως και προφήτευε την Επανάσταση στο μέλλον. Το βέβαιο είναι ότι οι διδαχές, καθώς και τα σχολεία που ίδρυσε, συγκράτησαν και τόνωσαν τη θρησκευτική και εθνική συνείδηση σ’ ένα μεγάλο μέρος των υποδούλων και μ’ αυτό τον τρόπο ο Κοσμάς έγινε πρόδρομος του ’21» (Μ. 86-7).
Μπορούμε να πούμε ότι, όπως το ευαγγελικό κήρυγμα του αποστόλου Παύλου, χωρίς να ωθή τους δούλους σε εξέγερσι κατά των κυρίων, κατήργησε ο¬ριστικά την κοινωνική δουλεία, έτσι και το αποστολικό κήρυγμα του αγίου Κοσμά, χωρίς να ωθή τους υπόδουλους Έλληνες να πάρουν αμέσως τα όπλα, ετοίμασε ουσιαστικά και θεμελίωσε βαθειά την εθνική τους απελευθέρωσι. Ο απόστολος Παύλος, διδάσκοντας κυρίους και δούλους ότι είνε αδελφοί εν Χριστώ, στην πραγματικότητα κατηύθυνε τη μεγαλύτερη κοινωνική επανάστασι· και ο άγιος Κοσμάς, οδηγώντας τους αδελφούς του στην εν Χριστώ ελευθερία από την άγνοια και τα πάθη, τους χάριζε πνευματική υπεροπλία με την οποία έφθασαν κατόπιν και στην εθνική ελευθερία. Γιατί οποίος δε νικά το μίσος και δεν υψώνεται στην αγάπη, δεν είνε άξιος της ελευθερίας. Το είπε και ο εθνικός ποιητής· «Εάν μισούνται ανάμεσό τους, δεν τους πρέπει ελευθεριά» (Διον. Σολωμού, Ύμνος εις την ελευθερίαν, στροφή 147).
Η μεγάλη δύναμις δεν είνε στα όπλα και στο μακελλειό· η μεγάλη δύναμις βρίσκεται στην προστασία του Θεού, την οποία απολαμβάνουν αυτοί που την ελπίδα τους έχουν μόνο σ’ αυτόν. Σε ένα χαρακτηριστικό σημείο των Διδαχών του ο άγιος Κοσμάς ανοίγει εποπτικό διάλογο και λέει- «Δώσετε μου ένα χαντζάρι. Σήκω απάνου η ευγένεια σου οπού βαστάς την πιστόλα. Εγώ τραβάω το μαχαίρι να σε σκοτώσω. Είπε την αλήθειαν: ο νους σου ευθύς που επήγε; -Εις την πιστόλα. -Αφερούμου, κάθισε. Σήκω εσύ οπού δεν βαστάς άρματα. Θέλω να σε σκοτώσω. Είπε μου, τώρα οπού δεν βαστάς άρματα, ο νους σου που επήγε; -Εις τον Θεόν, άγιε του Θεού.
-Λοιπόν έτσι και η ευγένεια σας πάντοτε την ελπίδα σας εις τον Θεόν να την έχετε και έτσι δεν φοβάσθε να πάθετε κανένα κακόν» (Μ. 272-3). Και αλλού λέει επίσης· «Ένας άνθρωπος, αδελφοί μου, οπού φυλάγει τα προστάγματα του Θεού, γίνεται σοφός και δεν φοβείται όλον τον κόσμον· άλλος πάλιν, οπού δεν φυλάγει τα προστάγματα του Θεού, γίνεται μωρός, φοβείται και από τον ίσκιον του, ας είνε και βασιλεύς να ορίζη όλον τον κόσμον» (Κ. 125). «Όστις έχει τον Χριστόν μέσα εις την καρδίαν του, δεν φοβείται όλον τον κόσμον. Ανίσως θέλωμεν και ημείς να μη φοβούμεθα μήτε ανθρώπους μήτε δαίμονας, να έχωμεν τον Θεόν εις την καρδίαν μας» (Κ. 143). «Όστις έχει πίστιν εις τον Χριστόν μας και είνε καθαρός δεν παθαίνει κανέν κακόν» (Κ. 159).
Καλλιεργώντας λοιπόν την αγάπη, την πίστι και την ελπίδα στο Θεό, θωράκιζε τις ψυχές, ώπλιζε το φρόνημα, φώτιζε το νου και ενίσχυε τη θέλησι. Έτσι ετοίμασε, μακροπροθέσμως και με υπομονή, το έδαφος για την παλιγγενεσία. Όπως σημειώνει ο επίσκοπος Αυγουστίνος, οι προφητείες του αγίου Κοσμά, ιδίως οι αναφερόμενες στην απελευθέρωσι του Γένους, «εξήσκουν τεραστίαν επίδρασιν επί των πνευμάτων των υποδούλων, ανεπτέρωνον το ηθικόν αυτών και ως ζωγόνος ήλιος ελπίδων κατηύγαζον το Πανελλήνιον. Είνε δε γεγονός ότι οι ήρωες του 1821 ενεθαρρύνοντο εις τον υπέρ όλων αγώνα ενθυμούμενοι τάς προφητείας του Αγίου, και προς τον Θεόν της δικαιοσύνης απευθυνόμενοι τας πρεσβείας του αγίου Κοσμά επεκαλούντο διά την νικηφόρον έκβασιν του απελευθερωτικού των αγώνος, ως δεικνύει το δίστιχον τούτο·
“Βοήθα μας, άι Γιώργη, και συ, άγιε Κοσμά, να πάρουμε την Πόλι και την Άγια – Σοφιά”»
(Κ. 335).
Μέ ποιους τρόπους τώρα ο άγιος Κοσμάς ωδήγησε το Γένος στην αναγεννητική πορεία του; Πρώτα-πρώτα με το παράδειγμα της ζωής του, που την χαρακτήριζε η αγάπη για το Θεό και τον αδελφό, και την οποία βεβαίωνε με την αυταπάρνησί του. Έπειτα με το χαριτωμένο λόγο και την απλή διδαχή του. «Εκήρυττε τόσον απλά, ώστε και ένα παιδί ακόμη ηδύνατο να εννοήση.
Εκήρυττε με συναίσθησιν. Εκήρυττε με δάκρυα. Εκήρυττε κάτω από την σκιάν του Σταυρού. Έκοπτε τον πνευματικόν άρτον εις μικρά τεμάχια και τον διένεμεν εις όλους, όπως ο ιερεύς με το άγιον κοχλιάριον μεταδίδει την θείαν Κοινωνίαν, το τίμιον Σώμα και Αίμα του Κυρίου. Όντως ιερουργίαν επετέλει κηρύττων το Ευαγγέλιον» (Κ. 38). Ως προς τον χρόνο, το σχέδιο και το περιεχόμενο των διδαχών, ο Ιωάννης Μενούνος λέει· «Το κήρυγμα γινόταν πρωινές ή βραδινές ώρες, πριν δηλαδή οι, χωρικοί συνήθως, ακροατές του αρχίσουν τις εργασίες τους ή μετά την επιστροφή από αυτές… Η πρώτη διδαχή γινόταν βράδυ. Θέμα της ήταν η δημιουργία των αγγέλων και του υλικού κόσμου, η πτώση των Πρωτοπλάστων, η έξωσή τους από τον Παράδεισο και η τιμωρία τους τόσο εδώ στη γη όσο και, μετά το θάνατο τους, στον άλλο κόσμο. Το πρωί που ακολουθούσε διδασκόταν η δεύτερη διδαχή. Περιεχόμενο της η διήγηση για τη γέννηση και τη ζωή της Παναγίας, η γέννηση και η ζωή του Χριστού ως τη Μ. Πέμπτη, η προδοσία και αυτοκτονία του Ιούδα. Το δεύτερο τέλος βράδυ ο Κοσμάς κήρυττε την τρίτη διδαχή. Το θέμα τώρα ήταν η Ανάσταση, το έργο των αποστόλων και η εξάπλωση της χριστιανικής πίστης με κατάληξη τη Δευτέρα Παρουσία, όπου οι αμαρτωλοί τιμωρούνται και οι δίκαιοι αμείβονται. Με τους τρεις αυτούς τύπους διδαχών παρουσιαζόταν ολοκληρωμένη η ιστορία κατά τη χριστιανική διδασκαλία, που αρχίζει από τη δημιουργία του πνευματικού και υλικού κόσμου και καταλήγει στη “συντέλεια του αιώνος”» (Μ. 91-2). Το κήρυγμά του ο άγιος ζωντάνευε συχνά και με την προσωπική επικοινωνία ανοίγοντας διάλογο, όπως είδαμε ανωτέρω.
Γι’ αυτούς τέλος που ήταν μακριά του χρησιμοποιούσε και την αλληλογραφία απευθύνοντάς τους επιστολές, εκ των οποίων σώζονται αρκετές.
Μετά από αυτά ευνόητο είνε το πώς τον έβλεπε ο λαός. Ενώ οι Εβραίοι τον μισούσαν και οι Τούρκοι μόλις τον ανέχονταν, ο απλός λαός τον εμπιστευόταν, ενθουσιαζόταν, κρεμόταν απ’ το στόμα του και τον ακολουθούσε.
Γιατί; Διότι στάθηκε δίπλα στο λαό, όταν άλλοι είχαν φύγει μακριά του στη Δύσι. Ένιωσε τον πόνο και την ανάγκη του. Δεν εκώφευσε. Συγκακουχήθηκε και συγκακοπάθησε με τα σκλαβωμένα παιδιά του.
«Είχε σπλάγχνα πατρικά. Επόνει, συνέπασχε, συνεσταυρούτο με τον καθημερινώς σταυρούμενον επί μυριάδων σταυρών λαόν του Κυρίου. Ησθάνετο τας ανάγκας των χριστιανών, υλικάς και πνευματικάς, ως ιδίας ανάγκας, συνελάμβανε τους ήχους των πόνων των δυστυχούντων της εποχής και, συγκεκινημένος ο ίδιος εκ της θέας της ανθρωπίνης δυστυχίας, με τέχνην ωμίλει, έπληττε τας χορδάς των καρδιών των ακροατών του, προεκάλει την συμπάθειαν, διήγειρεν όσον ουδείς άλλος τα φιλάνθρωπα αισθήματα και με γιγαντιαίαν δύναμιν, την δύναμιν της θείας χάριτος, ώθει τον λαόν προς έργα κοινής αγαθοεργίας. Και τι δεν έπραξεν υπέρ του Γένους ο κοινωφελέστατος ούτος άνθρωπος!» (Κ. 42-3). Δίδαξε τρόπο ζωής και συμπεριφοράς, οικογενειακή αγωγή, αγωγή πολίτου, οικολογική αγωγή, πολιτιστική αγωγή, τα πάντα.
Αν σήμερα η διδαχή του βρίσκη τόση ανταπόκρισι και μιλάη τόσο ζωντανά σ’ εμάς, φαντάζεται κανείς τι απήχησι είχε στους προγόνους και προπάτορές μας. Σαν ποθητή βροχή έπεφταν τα λόγια του και σαν διψασμένη γη τα ρουφούσαν οι ψυχές τους. Μετά τον απόστολο Παύλο και τον ι. Χρυσόστομο μπορούμε να πούμε ότι ο άγιος Κοσμάς είνε εκείνος που μίλησε και μιλάει στην καρδιά του λαού μας. Είνε πράγματι «ο Γέροντας του Γένους».

Δ’.

Αν το Γένος μας ξεχάση τις υποθήκες του αγίου Κοσμά, του Γέροντός του, θα διαπράξη μεγάλη αμαρτία και το περιμένουν δεινά παθήματα, ταλαιπωρίες και τιμωρίες. Αν τις φυλάξη, εκείνος θα συνεχίση να το οδηγή στον ασφαλή δρόμο. Διότι και σήμερα ο λαός μας έχει ανάγκη από Γέροντα, πνευματικό οδηγό και ένθεο εμπνευστή. Οι ορθολογισταί, οι οπαδοί της χειραφετήσεως και του απογαλακτισμού από την Εκκλησία, οι κήρυκες του εχθρικού χωρισμού κράτους και εκκλησίας και θιασώται του μοντέλου ενός λαϊκού κράτους μπορεί να διαφωνούν. Η άποψί τους όμως δεν βρίσκει ιστορική επιβεβαίωσι. Η ιστορία αντιθέτως μαρτυρεί ότι, όσες φορές ο λαός ελεήθηκε από το Θεό ώστε να έχη μπροστά του τέτοια αναστήματα, βγήκε από τον κλοιό, φωτίστηκε, ωρθοπόδησε, ανυψώθηκε, μεγαλούργησε.
[ι. μονή Αγ. Κοσμά του Αιτωλού Αρναίας - Χαλκιδικής
Κυριακή 23 Αυγούστου 2009]
Συντομογραφίες πηγών
Κ. = Κοσμάς ο Αιτωλός (1714-1779) – Συναξάριον -Διδαχαί – Προφητείαι – Ακολουθία, Πρόλογος – σημειώ-σεις επισκόπου Αυγουστίνου Ν. Καντιώτου μητροπολίτου Φλωρίνης, εκδ. «Σταυρός», Αθήναι 200526 (σσ. 426).
Μ. = Ιωάννου Β. Μενούνου, Κοσμά του Αιτωλού Διδαχές – Φιλολογική μελέτη – Κείμενα, εκδ. «Τήνος», Αθήνα 1979 (σσ. 319).

Απολυτίκιον

Ήχος γ’. Θείας πίστεως.

Θείας πίστεως, διδασκαλία, κατεκόσμησας, την Εκκλησίαν, ζηλωτής των Αποστόλων γενόμενος· και κατασπείρας τα θεία διδάγματα, μαρτυρικώς τον αγώνα ετέλεσας, Κοσμά ένδοξε, Χριστόν τον Θεόν ικέτευε, δωρήσασθαι ημίν το μέγα έλεος.

Κοντάκιον

Ήχος δ’. Επεφάνης σήμερον.

Ως φωστήρ νεόφωτος την Έκκλησίαν, καταυγάζεις άπασαν, Ευαγγελίου διδαχαίς, Κοσμά Χριστού Ισαπόστολε· διό αξίως γεραίρει την μνήμην σου.

Μεγαλυνάριον

Ως ο Παύλος πάτερ περιελθών, πόλεις και χωρία, ταις καρδίαις των ευσεβών πίστεως την φλόγα, ανήψας της αγίας, και έφλεξας της πλάνης, άπαν ζιζάνιον.
πηγή

ΕΝΑΣ ΓΕΡΑΚΟΣ 230 ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ.... (ΜΙΑ ΦΑΝΤΑΣΤΙΚΗ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΜΟΥ ΜΕ ΤΟΝ ΠΑΤΡΟΚΟΣΜΑ)

Γράφτηκε και πρωτοαναρτήθηκε στις 29/08/2009 (βλ.αρχείο ιστολογίου)


Του Χρήστου Αλεξόπουλου

Είναι απογευματάκι.
Ο καιρός ζεστός και υγρός στο Μενίδι.
Ένας ανεμιστήρας τι να σου κάνει, όταν έξω έστω κι έτσι, η φύση είναι υπέροχη...
Χωρίς να το πολυσκεφτώ βρέθηκα στην παραλία.
Περπατούσα αργά, χαζεύοντας την Κόπραινα μέσα από το ζουμ του φακού της βιντεοκάμερας που, σχεδόν μηχανικά, κουβαλάω πάντα μαζί μου.
Μετά έστεψα το βλέμμα μου μπροστά μου.
Καθώς περνούσα μπροστά από το τελευταίο παγκάκι κοντοστάθηκα.
Κάποιος καθόταν στην άκρη του.
Τον κοίταξα πιο προσεκτικά, πιο πολύ από περιέργεια, παρά από ενδιαφέρον.
Με κέντρισε η εμφάνισή του.
Πρέπει να ήταν ένας φτωχός γερο-παπάς.
Φορούσε ένα παλιό ράσο, τριμμένο σε πολλά σημεία. Ατημέλητος. Το πρόσωπό του ηλιοκαμένο αλλά χλωμό, η κάτασπρη γενειάδα του έφτανε κάτω από το λαιμό του, στα χέρια του κρατούσε ένα κομποσκοίνι και το έτριβε, λέγοντας πιθανόν κάποια προσευχή από μέσα του.
Φορούσε κάτι σαν πεδιλα, αλλά φαινόταν ότι ήταν τοσο παλιά που σε λιγο δεν θα 'χε διαφορά αν περπατούσε ξυπόλυτος.
Ήταν πολύ αδύνατος.
Πρέπει να' ταν γύρω στα ογδόντα.
Η περιέργειά μου μεγάλωσε και έκατσα ΄διπλα του στο παγκάκι. Δίπλα του είχε ακουμπισμένο ένα ξεθωριασμένη και επίσης τριμμένο καλλιμαύχι.
Δεν μου έδωσε σημασία στην αρχή.
Το βλέμμα του ήταν καρφωμένο απέναντι στα Ακαρνανικά, έτριβε με τα χέρια του το κομποσκοίνι του.
Ακόμα προσεύχεται, σκέφτηκα.
Αποφάσισα να του μιλήσω.
- Καλησπέρα γέροντα, πώς κάθεσαι εδώ, μέσα στον ήλιο;
Γύρισε αργά το κεφάλι του προς το μέρος μου και κάρφωσε το βλέμμα του πάνω μου.
Ένα βλέμμα κουρασμένο, λυπημένο, αλλά καθαρό.
Μου έδειξε απέναντι τα Ακαρνανικά με το χέρι του και άρχισε να μου μιλάει.
- Τα βλέπεις αυτά τα βουνά, μου λέει με μια αδύναμη, αλλά καθαρή φωνή.
Δεν απάντησα, περιμένοντας να συνεχίσει.
- Εγώ κάποτε περπάτησα σε πιο ψηλά και κακοτράχαλα βουνά από αυτά. Πολλές φορές ξυπόλητος, νηστικός, χωρίς να ξέρω πού θα κοιμηθώ το βράδυ. Μ' ένα ραβδάκι, ίσα να με κρατάει όρθιο στα μονοπάτια και να κόβω δρόμο ανάμεσα στην πυκνή βλάστηση.
Γύρισε το κεφάλι του προς την άλλη μεριά και μου έδειξέ προς την πλευρά του Κομποτίου.
- Σ' εκείνα τα βουνά πίσω πέρα απ' το Κομπότι πέρασα μεγάλο μέρος απ' τη ζωή μου, συνέχισε, ενώ εγώ τον κοίταζα αμίλητος. Η περιέργεια άρχισε να δίνει τη θέση της στη συμπάθεια γι' αυτόν τον άνθρωπο.
- Σεργιάνησα πολύ σ' αυτά τα βουνά. Ανάμεσα σε λαγκάδια, ρεματιές, γκρεμούς, χαράδρες. Με βρόχή, με κάμα, με αγέρηδες, με χιόνια. Τίποτα δε με πτούσε. Και ξέρεις συνάντησα πολλούς ανθρώπους. Κάθε λογής ανθρώπους. Μίλησα και με γνωστικούς και με αγράμματους. Με χριστιανούς κι αλλόπιστους. Με αγάδες, με προκρίτους αλλά και με τον απλό κοσμάκη. Αλλά, ρε παιδί μου, μου 'μενε πάντα ένα παράπονο.
- Τι παράπονο γέροντα, τον ρώτησα, θέλοντας να ακούσω τη συνέχεια. Αυτός ο γεράκος μιλούσε με έναν ξεχωριστό τρόπο, χρησιμοποιώντας ίσως "παλιομοδίτικες" λέξεις για μας τους "νεώτερους", αλλά απλά και καθαρά.
Κούνησε το κεφάλι του.
- Να, ξέρεις, οι άλλοι, οι αλλόπιστοι, πολλές φορές με άκουγαν πιο πολύ από τους από δω τους δικούς μας. Έκανα πολλές φορές την ίδια διαδρομή για να τους λέω τα ίδια πράγματα. Απλά πράματα. Αλλά δεν άργησα να καταλάβω το λόγο. Και ξέρεις, πικράθηκα πολύ. Ήταν χριστιανοί αλλά δεν πίστευαν, ήταν Έλληνες αλλά δεν ξέραν από πού κράταγε η σκούφια τους, κουτσομίλαγαν τη γλώσσα τους, αλλά δεν ήξεραν να γράφουν και να διαβάζουν. Τους έλεγα συνέχεια: Σχολειά μωρέ! Φτιάξτε σχολειά να μάθετε πέντε γράμματα, αλλιώς θα τουρκέψετε τελείως! Αποχαυνωθήκατε εντελώς;Ως πότε θα στε ραγιάδες στον τόπο σας; Σχολειά!Χίλιες φορές ένα σχολειό παρά μια εκκλησιά!Τι να τα κάνετε τα βαγγέλια και τα τροπάρια αν δε μπορείτε, αν δεν ξέρετε να τα διαβάσετε; Να τα γράφετε, να πάνε και πιο πέρα να τα μάθουν κι άλλοι; Πως θα υπερασπίσετε την πατρίδα σας που κινδινεύει να χαθεί, αν δεν έχετε μέσα στην καρδιά και το μυαλό σας την ιστορία της, τον πολιτισμό της; Πως θα διαδώσετε το λόγο του Θεού παραπέρα αν δεν μπορείτε να τον διαβάσετε;
Τα μάτια του έλαμπαν, το ύφος του ζωήρεψε.
Πόσο δίκιο έχει, σκέφτηκα, νομίζοντας ότι όλα αυτά τα έλεγε για την εποχή μας μόνο. Για την κατάντια της χώρας μας σε όλα τα επίπεδα, για τους νέους μας που καταρτίζονται χωρίς να εκ-παιδεύονται, για τον πολιτισμό μας που παραπαίει και κλονίζεται, για την οικογένεια σήμερα που χάνεται, για τη γλώσσα μας που φτωχαίνει, που μπασταρδεύεται με τά greeklish και τους ακατανόητους νεολογισμούς, για μένα ακόμα, που πηγαίνοντας μια - δυο φορές το μήνα στην εκκλησία νομίζω ότι "καθάρισα" με το Θεό, που τόσα χρόνια στήνω οχυρά πίσω από την επιστήμη που σπούδασα, αντί να αντιλαμβάνομαι-ίσως και περισσότερο από τους άλλους- ότι είναι μια επιστήμη ΓΙΑ τον άνθρωπο, για τα τόσα χρόνια που έχασα ακυβέρνητος, χωρίς πυξίδα, καταλήγοντας στο τέλος καταχρεωμένος και επαίτης, για...
- Και ξέρεις, λιγο να αργούσα ακόμη θα χάνονταν τα πάντα. Θα 'χαμε τουρκέψει, με διέκοψε ο λόγος του.
"Τουρκέψει", σκέφτηκα και θυμήθηκα το δάσκαλό μου στο δημοτικό, που μας έλεγε πως τη λέξη αυτή τη χρησιμοποιούμε και σήμερα και έχει την έννοια της πνευματικής αλλοτροίωσης, του εκβαρβαρισμού. Α, ρε δάσκαλε, καλή σου ώρα όπου κι αν βρίσκεσαι...
-Ύστερα είναι και τ' αλλο, συνέχισε και ξαναέστρεψα την προσοχή μου στα λόγια του, αφήνοντας πίσω μου την αυστηρή αλλά τόσο οικεία μορφή του δασκάλου μου.
- Αντί να στέκονται στην ουσία αυτών που τους έλεγα, αυτοί ζήταγαν χρησμούς και προφητείες για το μέλλον, λες κι αυτές θα τους έδιωχναν το ζυγό από πάνω τους κι όχι οι πράξεις τους, στηριγμένες στηριγμένες στα προικιά που θα' παιρνε το μυαλό τους από τη γραφή και το διάβασμα. Τους είπα κι εγώ κάποια πράγματα, με τη χάρη του Πανάγαθου, αλλά πιο πολύ για να τους κατευθύνω να τους αφυπνίσω και όχι ως μαντείο των Δελφών. Η χάρη του Θεού είναι πάνω από κάθε Πυθία! Και για την εποχή σας είπα κάποια πράγματα. Αλλά εσείς γινήκατε τέτοιοι διαόλοι που ξεπεράσατε ακόμα και τα λόγια μου! Δεν είπα για τα σαράντα άλογα που θα δένουν σε ένα παλούκι; Κι εσείς βαλθήκατε τα σαράντα να τα κάνετε χίλια και να σκοτώνεστε έτσι, χωρίς αιτία στους δρόμους! Δεν είπα για το διάολο που θα φέρνει βόλτες από πάνω σας με το κολοκύθι του; Εσείς έχετε γιομίσει τον ουρανό με τόσα κολοκύθια, που σε λίγο δεν θα βλέπετε ούτε τον ήλιο!Και μου μου σεργιανάτε στους δρόμους με κείνα τα μικρά κολοκυθάκια με τις κεραίες, τα κινητά! Κάτω από το μαξιλάρι σας δεν τα βάνετε; Και μια εικόνα της Παναγιάς δε βάζετε στο προσκεφάλι σας, παρά την έχετε κρυμμένη στα συρτάρια μη σας μαγαρίσει!Δεν σας είπα ότι θα τα βλέπετε όλα στο τραπέζι σας και δεν θα τα τρώτε; Δεν βλέπεις τι γίνεται με τα μεταλλαγμένα τρόφιμα; Δεν σας αρκεί μωρε η ντοματούλα από τον κήπο σας, μικρή αλλά νόστιμη; Εσείς τη θέλετε σαν γεμάτο καρπούζι, χωρίς γεύση! Αλλά σε τι κήπους να φυτέψετε αυτά που σας δίνει απλόχερα ο Θεός; Έτσι που καταντήστατε το περιβάλλον με τα λιπάσματα, με τα καυσαέρια και με ό,τι άλλο σας σοφίσει ο διάολος, τι άλλο να περιμένετε; Σε λίγο καιρό όχι μόνο δεν θα τα τρώτε, ούτε κάν θα τα βλέπετε! Εγώ δεν προφήτεψα τίποτα! Να σας καθοδηγήσω ήθελα και θέλω, να σας ταρακουνήσω λίγο από τον υλικό και πνευματικό ύπνο σας, να μην τουρκέψετε κι εσείς όπως οι παλιότεροι από σας. Γιατί σας αγαπάω. Και σας αγαπάει κι ο Θεός, μωρέ! Δε βλέπετε που η Ελλάδα κατρακυλάει συνέχεια κι αντί να ρίξει μια φωτιά και να σας κάψει, όλο κάτι κάνει και δεν σας αφήνει να πάτε ολότελα χαμένοι! Αλλά δεν θα το κάνει για πολύ ακόμα! Στο τέλος θα σας αφήσει κι εσάς να αφανιστείτε όπως κι οι άλλοι! Και τότε το κρίμα στο λαιμό σας!

Όσο μίλαγε το άκουγα με προσοχή. Αυτά που έλεγε ήταν γροθιά στο στομάχι! Με έκαναν να σκύβω το κεφάλι από ντροπή! Με έκαναν να νιώθω συνένοχος!
Αλλά στάσου! Εγώ νόμιζα ότι μίλαγε μόνο για την εποχή μου! Αλλά αυτός αναφερόταν και στους "παλιότερους". Είπε "και για την εποχή μου" κάποια πράγματα. Ύστερα είπε κι εκείνο το "τουρκέψει", που λέμε και τώρα, αλλά το λέγαμε και παλιότερα, κυρίως όταν σε τούτο δω τον τόπο "όλα τα 'σκιαζε η φοβέρα και τα πλάκωνε η σκλαβιά".
Ένιωσα μέσα μου λίγο μπερδεμένος.
- Τι εννοείς γέροντα μ' αυτά που λες; ρώτησα χαζά. Εσύ πότε τα 'πες αυτά για το παρόν και το μέλλον. Και ακόμα πιο διστακτικά ρώτησα:
-Ποιος είσαι;
Με κοίταξε λυπημένα, με ένα ύφος θαρρείς πως ξόδεψε τζάμπα το χρόνο του για να μου τα πει όλα αυτά...
- Εγώ νέε μου είμαι αυτός που είμαι. Άσε με εμένα. Εσείς οι νέοι να προσέχετε γιατί σε σας πέφτει το βάρος να σηκώσετε αυτόν τον τόπο από το τέλμα του. Ο Θεός μαζί σας! Και τώρα άσε με σε παρακαλώ. Θέλω να προσευχηθώ λίγο, είπε και έστρεψε το βλέμμα του προς τη μεριά της Κόπραινας.
Είχε αρχίσει να σουρουπώνει και η φύση γύρω μου είχε αρχίσει να αποκτά μια άγρια ομορφιά.
Σεβόμενος την επιθυμία του σηκώθηκα και έφυγα αφήνοντάς τον μόνο, χωρίς να επιμείνω να μάθω ποιος είναι, που θα πάει μετά, αν έχει κάποιον άλλον παρέα...
Περπατούσα προς την καντίνα, σκεφτόμενος όλα αυτά που είχαμε συζητήσει πριν.
Ξαφνικά, λες και κάτι με είχε τσιμπήσει, σταμάτησα.
Άρχισα να φέρνω στο μυαλό μου τη μορφή του παππούλη.
Το τριμμένο ράσο του, το κομποσκοίνι στα χέρια του, το αδύνατο παρουσιαστικό του, το καθαρό βλέμμα του.
Μετά θημήθηκα εικόνες, πολλές εικόνες με τη μορφή του που είχα δει σε πολλές εκκλησίες και ξωκλήσια.
Αμέσως μετά θημήθηκα τα λόγια του.
Θυμήθηκα το χέρι του που έδειχνε προς το Κομπότι.
Τα βουνά πέρα απ' το Κομπότι που σεργιάνισε.
Τις προσπάθειές του να αφυπνίσει τους συμπατριώτες του, τώρα αλλά και ΤΟΤΕ.
Τα σχολειά που έπρεπε να φτιάξουν.
Τα σημάδια που τους έδειχνε για να τους καθοδηγήσει.
Μα αυτός είναι ο...
Όχι, αδύνατον!
Πως γίνεται, τώρα έχουμε 2009, αυτός πέθανε πριν διακόσια τόσα χρόνια!
Όχι, όχι, επέμενε κάτι μέσα μου, αυτός είναι: ο ΠΑΤΡΟΚΟΣΜΑΣ!!!
Χωρίς δεύτερη σκέψη άρχισα να τρέχω προς τα πίσω!
Παρά το μεγάλο βάρος μου, ένιωθα πως είχα φτερά στα πόδια μου!
Άρχισα να διακρίνω το παγκάκι.
Μέσα στο μισοσκόταδο αγωνιούσα να διακρίνω τη μορφή του να κάθεται εκεί στην άκρη του.
Τι απογοήτευση!
Δεν ήταν εκεί!
Τα πόδια μου πάνω που νόμιζα πως είχαν βγάλει φτερά, άρχισα να νιώθω πως δεν με κρατάνε άλλο!
Σωριάστηκα στο παγκάκι, εκεί που καθόταν (ή έστω νόμιζα πως καθόταν) ΑΥΤΟΣ!
Θεέ μου, σκέφτηκα με απόγνωση.
Είδα μπροστά μου τον ΠΑΤΡΟΚΟΣΜΑ!
Πώς είναι δυνατόν; Και χρειάστηκε να απομακρυνθώ πάνω από 500 μέτα πριν συνειδητοποιήσω ότι ήταν ΑΥΤΟΣ!
Έβγαλα από την τσέπη μου το κινητό, αυτό το κολοκυθάκι που μου είπε κι αυτός.
Είδα την ημερομηνία: 24 Σεπτεμβρίου 2009!
Ναι! Ήταν η μέρα που γιορτάζαμε τη μνήμη του!
"Γιορτάζαμε" σκέφτηκα και γέλασα πικρά. Μα εγώ δεν πήγα ούτε ένα κεράκι να ανάψω, έστω στην εκλλησία του Αποστόλου Παύλου του Μενιδίου!
Ύστερα σκέφτηκα και το άλλο που με έκανε να νιώσω ακόμα πιο ένοχος: ο κυριος Κάκης, που επισκεπτόμουν με το πρόγραμμα "Βοήθεια στο Σπίτι", είχε χτίσει ολόκληρη εκκλησιά προς τιμήν του!
Οι Φλωριαδίτες χτίσανε ολόκληρο προσκυνητάρι "στο σταυρό το σιδερένιο", εκεί όπου είχε περάσει ο Πατροκοσμάς!
Κι εγώ δεν έκανα τίποτα απολύτως!
Κι εκείνος εμφανίστηκε μπροστά μου κι εγώ τον πέρασα για έναν αγαθό, μισότρελλο γεράκο!
Πόση ντροπή ένιωσα!

Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός, ο απόστολος της λευτεριάς

http://proslalia.blogspot.com/2011/08/blog-post_24.html

Τη 24η του μηνός Αυγούστου

Απολυτίκιον
Ήχος γ’. Θείας πίστεως.

Θείας πίστεως, διδασκαλία, κατεκόσμησας, την Εκκλησίαν, ζηλωτής των Αποστόλων γενόμενος· και κατασπείρας τα θεία διδάγματα, μαρτυρικώς τον αγώνα ετέλεσας, Κοσμά ένδοξε, Χριστόν τον Θεόν ικέτευε, δωρήσασθαι ημίν το μέγα έλεος.

Κοντάκιον
Ήχος δ’. Επεφάνης σήμερον.

Ως φωστήρ νεόφωτος την Έκκλησίαν, καταυγάζεις άπασαν, Ευαγγελίου διδαχαίς, Κοσμά Χριστού Ισαπόστολε· διό αξίως γεραίρει την μνήμην σου.

Μεγαλυνάριον

Ως ο Παύλος πάτερ περιελθών, πόλεις και χωρία, ταις καρδίαις των ευσεβών πίστεως την φλόγα, ανήψας της αγίας, και έφλεξας της πλάνης, άπαν ζιζάνιον.

Η ΠΤΩΣΗ ΤΟΥ ΔΥΤΙΚΟΥ ΚΟΣΜΟΥ

http://attikanea.blogspot.com/2011/08/blog-post_7670.html

Τά δάνεια δούλους τους ελευθέρους ποιεί.

(Μένανδρος -Αθήνα, 342-292 π.Χ.)

Γράφει ο *Αμφικτύων

Η Δύση βαίνει ολοταχώς σε πτώση και παρακμή. Κανένα ανάχωμα δεν την σώζει πιά. Και μαζί της πέφτει και η λευκή φυλή. Η πτώση της έχει ήδη συμβεί με τον άκρατο δανεισμό. Τώρα βιώνει τα επακόλουθα της πτώσης.  Η Δύση δεν ξέφυγε από το Μεσαίωνα. Ακόμη τον ζει. Τώρα ένας νέος πολιτισμός ανέτειλε  στην Ασία , στα αρχαία κράτη της Κίνας και Ινδίας. 

Τα αίτια της πτώσης :

α/ Η διακοπή της Ελληνικής Αναγέννησης  στην Ευρώπη που άρχισε δειλά-δειλά  να διαλύει τον μαύρο Μεσαίωνα της ...

Ιουδαιοχριστιανικής  Βίβλου.

β/ Η πρόσφατη πλήρης υποδούλωση της Δύσης (πρώτα της Αμερικής και μετά της Ευρώπης) στον υλιστικό τρόπο σκέψεως του διεθνούς Σιωνισμού , μιας  δηλητηριώδους δογματικής ιδεολογίας  χωρίς αρχές, χωρίς συμπαντικό πνεύμα, χωρίς ανθρωπισμό, χωρίς λογική, χωρίς δημοκρατική αντίληψη, χωρίς  οικολογική  αρμονία,   στηριζόμενη στην θεοκρατική  αντίληψη και  στην αύξηση του υλιστικού πλούτου  και της ισχύος των ολίγων, με σκοπό την παγκόσμια επικράτηση και δικτατορία επί των πολλών.

Η παρούσα οικονομική και νομισματοπιστωτική κρίση της Δύσης δεν είναι το αίτιο της πτώσης , αλλά τα επακόλουθα μιας μακράς φθίνουσας  πορείας . Στέρεψαν οι πνευματικοί φάροι    που ανέδιδαν το Ελληνικό Φως σε Βρετανία , Γαλλία, Γερμανία ,  Ιταλία,  ΗΠΑ κλπ . Ήδη η Αμερική  ζει σε μόνιμο κώμα το οποίον θα διαρκέσει επί μακρόν, ενώ η Γερμανία είναι βυθισμένη στην υπαρξιακή αγωνία της ότι λίαν συντόμως θα ξεπερασθεί η τεχνολογία της από την Κινεζική και Ινδική, οπότε θα βρεθεί σε χειρότερη μοίρα και από την Ελλάδα. Γι’ αυτό κάνει αγωνιώδεις προσπάθειες να  ελέγξει τον Ελληνικό πλούτο. Η Ευρώπη  έχει θρυμματισθεί και ο καθένας  εφαρμόζει: «ο σώζων εαυτόν σωθήτω»  Η Δύση έχασε τον Ελληνικό πολιτιστικό της χαρακτήρα  που τις έδινε το πλεονέκτημα της πρωτοβουλίας, εφευρετικότητος, ενότητος  και  ελεύθερης βούλησης, έναντι της αυταρχικής και δογματικής Ανατολής και Ασίας, η οποία όμως διαθέτει πανάρχαια φιλοσοφία για την βγάλει στο προσκήνιο της ιστορίας .  Η Δύση υποδουλώθηκε στην διεθνή κλίκα της πλουτοκρατικής μαφίας των Ασιατών Εβραιοχαζάρων Ασκενάζι και των ομοίων τους.

Αλλά από αλλού ξεκίνησα και αλλού θέλω να καταλήξω: Είναι γνωστόν ότι ο ελληνολάτρης χαλίφης Αλ Μαμούν τον 8^ον αιώνα , είχε συγκεντρώσει στη Βαγδάτη όλα τα Ελληνικά συγγράμματα για να τα σώσει από την καταστροφή των Βυζαντινών χριστιανών αυτοκρατόρων. Από το βιβλίο «Οι Προάγγελοι του Ιησού Χριστού» του κ. Χάρρυ Σκαρλακίδη, πληροφορούμεθα ότι μετά την νικηφόρα μάχη του Χαλίφη  Αλ Μαμούν επί του αυτοκράτορος του  Βυζαντίου Μιχαήλ Β’, μέσα στους όρους ανακωχής  έβαλε και την  παράδοση αντιγράφων  όλων των Ελληνικών συγγραμμάτων της Βιβλιοθήκης  Κωνστ/πόλεως.  Γύρω στα 850μ.Χ  έχουν ήδη μεταφρασθεί στην Αραβική γλώσσα τα περισσότερα ελληνικά συγγράμματα  της φιλοσοφίας, ιατρικής ,   αστρονομίας και των μαθηματικών. Όλος αυτός ο πνευματικός και πολιτιστικός πλούτος βρισκόταν έως το 2003 στην Βιβλιοθήκη της Βαγδάτης .  Όχι όμως και σήμερα!

«Το σύνολο αυτού του ανεκτίμητου θησαυρού γνώσης….απετέλεσε τη μεγάλη λεία για τα Αμερικανικά στρατεύματα κατά την εισβολή τους στη Βαγδάτη τον Απρίλιο του 2003. Ήταν τέτοιο το μέγεθος της καταστροφής και  λεηλασίας της Βιβλιοθήκης (όπως και του αρχαιολογικού Μουσείου   της Βαγδάτης), ώστε σύμφωνα με τις δηλώσεις του διευθυντή της Βιβλιοθήκης , δεν διασώθηκαν  ούτε τα μικροφίλμ στα οποία ήταν αποτυπωμένα τα χιλιάδες χειρόγραφα» Το Αρχαιολογικό Μουσείο της Βαγδάτης, όπου εφυλάσσετο πληθώρα Βαβυλωνιακών και Ελληνικών έργων τέχνης,  βομβαρδίσθηκε αγρίως το 2001 και 2003 από τους Αμερικανούς  και κατεστράφησαν αρκετοί θησαυροί.  Και να σκεφθεί κανείς –όπως δηλώνει ο διευθυντής της Βιβλιοθήκης –στα υπόγεια υπήρχαν ακόμη αταξινόμητα και ανέκδοτα έργα των αρχαίων Ελλήνων. 

Και καταλήγει ο συγγραφέας κ. Χ. Σκαρλακίδης: «ο πόλεμος στο Ιράκ δεν έγινε μόνον για τον έλεγχο του πετρελαίου , αλλά και τον έλεγχο της Παγκόσμιας  Γνώσης από τους Αμερικανούς σιωνιστές».  Η ιστορία επαναλαμβάνεται . Η Δύση δεν βγήκε ακόμη από τον μαύρο Μεσαίωνα της. Η καταστροφή των Βιβλιοθηκών Αλεξανδρείας, Αντιοχείας, Μιλήτου , Περγάμου , Κωνστ/πόλεως και Αθηνών του 4^ου αιώνος  επαναλαμβάνεται τον 21^ον αιώνα από τους ιδίους ανθρώπους, της ίδιας θρησκείας,  που  διαπνέονται  από το ίδιο σύστημα υλιστικών και δογματικών  ιδεοληψιών. Αυτό που οδήγησε τον κόσμο  στην καταστροφή  των παγκόσμιων πολέμων, των κρίσεων , της κλεπτοκρατίας,  αδικίας , του διαίρει και βασίλευε, του αυταρχισμού, ναζισμού  κ.α  

Επομένως,  αν  η Δύση δεν αλλάξει πορεία και δεν ασπασθεί εκ νέου το Ελληνικό Πνεύμα και  την  Ελληνική πολιτιστική της παράδοση , οδεύει προς την  Παγκόσμια Σιωνιστική Δικτατορία.

*Αμφικτύων είναι ο Υποστράτηγος ε.α Κωνσταντίνος Χρ. Κωνσταντινίδης ,

μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών

http://amphiktyon.org/

http://amphiktyon.blogspot.com/

Πηγή

Τι γίνεται με τις χρεώσεις της κινητής τηλεφωνίας;

http://kostasxan.blogspot.com/2011/08/blog-post_5529.html?utm_source=feedburner&utm_medium=feed&utm_campaign=Feed%3A+blogspot%2FvhzE+%28%CE%91%CF%82+%CE%BC%CE%B9%CE%BB%CE%AE%CF%83%CE%BF%CF%85%CE%BC%CE%B5+%CE%B5%CF%80%CE%B9%CF%84%CE%AD%CE%BB%CE%BF%CF%85%CF%82!%29

Η υπόθεση των μεγάλων λογαριασμών κινητών τηλεφώνων είναι κάτι που απασχολεί όλους τους χρήστες της κινητής τηλεφωνίας. Όλοι (ή τουλάχιστον ένα ποσοστό 98%) ισχυρίζονται το ίδιο: «μα δεν έχω κάνει τόσα τηλέφωνα»!!! Λογικό είναι να σκεφτούμε πως το πιθανότερο είναι να έχουν πραγματοποιήσει τις κλήσεις που χρεώθηκαν, όμως… πώς βεβαιώνονται αυτές οι κλήσεις; Με αναλυτικό λογαριασμό. Και ποιος παίρνει αναλυτικό λογαριασμό; Σήμερα, πλέον, κανείς! Αυτό ισχύει σε όλες τις εταιρείες κινητής τηλεφωνίας…

Άρα, αναρωτιόμαστε, μήπως οι χρεώσεις δεν αντιστοιχούν στην πραγματικότητα;

Επειδή μας αρέσει να ψάχνουμε, κάναμε έρευνα. Σε γνωστούς, φίλους, αλλά και σε αγνώστους. Ρωτήσαμε και ξαναρωτήσαμε σχετικά με τις χρεώσεις (χωρίς φυσικά να ζητάμε λεπτομέρειες και πιέζοντας παραβιάσουμε άθελά μας το απόρρητο).

Οι ερωτήσεις μας έφτασαν μέχρι την… Αυστραλία!!! Κι εκεί μάθαμε πως πριν μερικά χρόνια είχε ξεσπάσει ένα σκάνδαλο με παράξενες χρεώσεις (που αποδείχθηκαν μη σύννομες) εις βάρος χρηστών κινητής τηλεφωνίας. Όταν κάποιοι Αυστραλοί (από Βικτώρια και Κουίνσλαντ) διαμαρτυρήθηκαν σε κάποια τηλεοπτική εκπομπή για υπερβολικές χρεώσεις στο κινητό του, οι Αυστραλοί δημοσιογράφοι έκαναν έρευνα και κατέληξαν πως η συγκεκριμένη εταιρεία που ερευνούσαν είχε τη συνήθεια να χρεώνει από το πρώτο κουδούνισμα κλήσης! Η εταιρεία (γνωστότατη και στην Ελλάδα) αναγκάστηκε σε αποζημίωση του πελάτη της, καταβάλλοντάς του μερικές χιλιάδες δολάρια. Οι χρεώσεις της άλλαξαν και (ώ του θαύματος!) άλλαξαν αμέσως μετά οι χρεώσεις και στις υπόλοιπες εταιρείες κινητής τηλεφωνίας… Βλέπετε εκεί υπάρχει κράτος, δικαιοσύνη και… δημοσιογράφοι!

Στην Ελλάδα ουκ ολίγοι πολίτες διαπιστώνουν πως το καρτοτηλέφωνό τους «τρώει» πολύ γρήγορα μονάδες ή «τρώει» μονάδες χωρίς ιδιαίτερη χρήση, ενώ άλλοι διαπιστώνουν πως πολύ γρήγορα καταναλώνεται το 80% του χρόνου ομιλίας τους…!!! Σύμπτωση είναι άραγε πως το ίδιο συνέβαινε και στην Αυστραλία; Σύμπτωση είναι πως στην Ελλάδα συμβαίνει σχεδόν σε όλους συνδρομητές κινητής τηλεφωνίας;

Αναρωτιόμαστε, μήπως πρέπει να γίνει κάποια έρευνα; Δεν μπορεί να επιτρέπουν οι εταιρείες να κυκλοφορούν φήμες και να μην κάνουν τίποτε απολύτως για να τις διαψεύσουν… Δεν μπορεί οι δημοσιογράφοι να μην κάνουν έρευνα σε θέματα που χτυπάνε τους οικογενειακούς προϋπολογισμούς… Εκτός και εάν αποφασίσουμε εμείς -οι πολίτες δηλαδή- να κόψουμε τα κινητά τηλέφωνα και να επιστρέψουμε σε πιο παραδοσιακούς τρόπους επικοινωνίας. Εκτός και αν αποφασίσουμε να απαιτήσουμε αναλυτικούς λογαριασμούς (δεν αποτελεί εκ μέρους των εταιρειών κινητής τηλεφωνίας παραβίαση της σύμβασης η μονομερής απόφαση διακοπής αποστολής των ενημερωτικών αναλυτικών λογαριασμών;).

Και μείναμε μόνο στις χρεώσεις λογαριασμών... και δεν πιάσαμε το θέμα της χρέωσης των... κινητών, που μία σύγκριση τιμών με το εξωτερικό, αφήνει με ανοιχτό το στόμα όποιον την τολμήσει. Εδώ, στην Ελλάδα, οι εταιρείες "προσφέρουν" τηλέφωνα, σε τιμές κυριολεκτικά απλησίαστες...

Ποιος, λοιπόν, θα αποφασίσει να μας προστατέψει από τους λογαριασμούς που δεν ελέγχονται; Δεν θα απευθυνθώ στον υπουργό Προστασίας του Πολίτη, τον κύριο Παπουτσή. Αυτός μάλλον αποφεύγει να επικοινωνεί με το τηλέφωνο, αφού τα βαλιτσάκια συνηθίζουν να κάνουν πολλά λάθη… Απευθύνομαι σε έντιμους δημοσιογράφους που θα αποφασίσουν να κάνουν έρευνα μέχρις εσχάτων… Άραγε μπορούν; Ή να το θέσω ορθότερα... άραγε τολμούν;

Κωνσταντίνος

Αποβάλλονται Καβάλα και Ολ. Βόλου! Απόφαση-κεραυνός της Επιτροπής Επαγγελματικού Αθλητισμού!

http://www.sport-fm.gr/article/495849

Οι πληροφορίες επιβεβαιώθηκαν! Η Επιτροπή Επαγγελματικού Αθλητισμού αποφάσισε την αποβολή της ΠΑΕ Ολυμπιακού Βόλου και της ΠΑΕ Καβάλας από κάθε επαγγελματικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου της χώρας.

Σύμφωνα με την ανακοίνωση της ΕΕΑ, κρίθηκε ότι δεν έχει διαφοροποιηθεί η κατάσταση του ιδιοκτησιακού καθεστώτος των δύο ομάδων.

Άρα παραμένουν υπό τις εντολές των Αχιλλέα Μπέου και Μάκη Ψωμιάδη, οι οποίοι έχουν κριθεί ένοχοι για την υπόθεση με τα στημένα παιχνίδια και έχουν τιμωρηθεί με δια βίου απαγόρευση από κάθε δραστηριότητα που έχει σχέση με το ποδόσφαιρο. «Συνεχίζουν να διοικούνται από παρένθετα πρόσωπα», αναφέρει το σκεπτικό της απόφασης.

Ο Αχιλλέας Μπέος, σε πρώτη φάση έχει κριθεί προφυλακιστέος, την στιγμή που ο Μάκης Ψωμιάδης ακόμη αναζητείται από τις Αρχές για την συμμετοχή του στο «κύκλωμα» των στημένων αγώνων.

Και οι δύο ομάδες υποβιβάζονται αυτόματα στην πρώτη μη επαγγελματική κατηγορία, δηλαδή, στην Δ’ Εθνική. Βάσει της νομοθεσίας έχουν το δικαίωμα για να καταθέσουν έφεση, αλλά μόνο στο Συμβούλιο της Επικρατείας.

Πιστοποιητικό συμμετοχής στο πρωτάθλημα δεν πήρε και η ΑΕΚ. Η Ένωση πρέπει μέχρι την Πέμπτη να τακτοποιήσει ένα συμπληρωματικό έγγραφο για την φορολογική ενημερότητα. Δεν τίθεται για κάτι ανησυχητικό, όπως ξεκαθαρίζουν και οι υπεύθυνοι της ομάδας, πολύ σύντομα το έγγραφο αυτό θα βρίσκεται στα χέρια των υπευθύνων.

HUMAN BARCODE.... ΚΑΙ ΟΜΩΣ Ο ΕΦΙΑΛΤΗΣ ΕΓΙΝΕ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ !!!

http://anti-ntp.blogspot.com/2011/08/human-barcode.html

Επιστήμονες εμφύτευσαν Ετικέτες με Bar Code σε έμβρυα μίας ημέρας. Σειρά έχουν τα ανθρώπινα έμβρυα...

Αυτό ακριβώς έκαναν οι ερευνητές στο αυτόνομο πανεπιστήμιο της Βαρκελώνης (Autonomous University of Barcelona - UAB), μαζί με
τους συναδέλφους τους από Ισπανικό Εθνικό Ερευνητικό Συμβούλιο (Spanish National Research Council) χρησιμοποιώντας κύτταρα από έμβρυα και ωάρια ποντικιών, οι επιστήμονες ανέπτυξαν μια διαδικασία που περιλαμβάνει την εμφύτευση μικροσκοπικών Bar Codes από πυρίτιο σε ένα χάσμα μεταξύ της μεμβράνης κυττάρων και μιας εξωτερικής μεμβράνης που ονομάζεται προστατευτική ζώνη (pellucida zona).

Το επόμενο βήμα είναι να δοκιμαστεί αυτή η τεχνική σε ανθρώπινα έμβρυα.
Αυτός θα συμβεί σύντομα, καθώς το Τμήμα Υγείας της Κυβέρνησης της Καταλονίας (Government of Catalonia’s Department of Health) έχει εγκρίνει ήδη τη μέθοδο για τη χρήση στο γενετικό υλικό που παρέχεται από τις ισπανικές κλινικές γονιμοποίησης.
Η τεχνική ισχυρίζονται θα βοηθήσει στην Ταυτοποίηση των εμβρύων ώστε να αποφύγουν λάθη στην εξωσωματική γονιμοποίηση, όπως αυτό του 2002, που μπέρδεψαν το γενετικό υλικό, με αποτέλεσμα ζευγάρι λευκών να γεννήσει μαύρα δίδυμα!
Πηγη

Διάσταση απόψεων Γαλλίας – Γερμανίας για τις αποφάσεις της 21ης Ιουλίου

http://www.antinews.gr/2011/08/23/118792/

Το Γερμανό υπουργό των Οικονομικών Βόλγκανγκ Σόιμπλε συνάντησε σήμερα το πρωί στο Παρίσι, ο Γάλλος υπουργός Οικονομίας Φρανσουά Μπαρουέν.
Ήταν μια συνάντηση εργασίας προκειμένου να οργανώσουν στην πράξη τις αποφάσεις που πήραν στις 16 Αυγούστου για την ενίσχυση του ευρώ, η Καγκελάριος Αγκελα Μέρκελ και ο Πρόεδρος Νικολά Σαρκοζί.
Μετά το τέλος της συνάντησης δεν έγιναν δηλώσεις, αλλά η Καγκελάριος και ο κ. Σόιμπλε πρόκειται να απευθυνθούν το απόγευμα στη γερμανική Βουλή προκειμένου να πείσουν για τις αποφάσεις της 21ης Ιουλίου για την αντιμετώπιση της κρίσης.
Τα συμπεράσματα της σημερινής συνάντησης εργασίας, οι δύο υπουργοί πρόκειται να τα υποβάλουν υπό μορφή προτάσεων στους Ευρωπαίους ομολόγους τους, στις αρχές Σεπτεμβρίου.
Από τη γαλλική σκοπιά, το ζήτημα που θεωρείτο ως το πλέον επείγον αφορά στη φορολόγηση των χρηματοοικονομικών συναλλαγών. Ζήτημα για το οποίο η Αγκελα Μέρκελ και ο Νικολά Σαρκοζί υπήρξαν αρκετά ασαφείς, μη έχοντας καθορίσει ούτε τα επιτόκια, ούτε τη φορολογική βάση, ούτε το γεωγραφικό πεδίο εφαρμογής, ενώ παράλληλα δεν έθεσαν σε ισχύ το όποιο χρονοδιάγραμμα.
Το άλλο μεγάλο θέμα, με πολιτική αλλά και τεχνική διάσταση, για το οποίο οι δύο χώρες πρέπει να συνεργασθούν, είναι το θέμα του «χρυσού κανόνα» στον προϋπολογισμό.
«Το φρένο χρέους», όπως ονομάζεται και όπως εφαρμόζεται στη Γερμανία, διαφέρει από την αντίληψη του «χρυσού κανόνα» που έχει η Γαλλία.
Ο προβληματισμός γύρω από το θέμα εντείνεται και από το γεγονός ότι η Γαλλία δεν έχει πολλές ελπίδες να πετύχει την ένταξή του στο Σύνταγμα, λόγω της αρνητικής θέσης της αντιπολίτευσης, ενώ απαιτούνται τα 3/5 από τα δύο σώματα Βουλή και Γερουσία. Παράλληλα και η Πορτογαλία έχει εκφράσει επιφυλάξεις για το θέμα.
Στους δύο υπουργούς ανήκει επίσης, η προσπάθεια διαμόρφωσης κοινών οικονομικών προτάσεων, για την επίτευξη ενός είδους εναρμόνισης των προϋπολογισμών των δύο χωρών, όπως ζήτησαν οι ηγέτες τους.
Δύσκολη προσπάθεια για τη Γαλλία, που αναμένεται να ανακοινώσει αύριο νέα αυστηρά μέτρα και περικοπές, επιχειρώντας να πείσει ότι είναι ικανή να ανταποκριθεί στις υποχρεώσεις της, παρά την προβλεπόμενη μείωση των ρυθμών ανάπτυξης.
Το χάσμα των δημοσιονομικών της Γαλλίας σε σύγκριση με αυτών της Γερμανίας αναμένεται να διευρυνθεί ακόμα πιο πολύ. Η Γερμανία ανακοίνωσε χθες ότι το έλλειμμά της για το 2011 θα φθάσει μόλις το 1,5% του ΑΕΠ ενώ η Γαλλία αγωνίζεται να το κρατήσει στο 5,7%, ήτοι σχεδόν τετραπλάσιο από αυτό της γείτονος χώρας. Για δε το 2012 η Γαλλία δεν ελπίζει για την ώρα να καταφέρει να κατεβάσει το έλλειμμά της χαμηλότερα από 4,6% του ΑΕΠ.
http://www.skai.gr/

Είναι πια επίσημο. Οι Έλληνες είναι Κορόϊδα και Πολίτες Β’ Κατηγορίας με Υπουργική Απόφαση

http://olympia.gr/2011/08/23/%CE%B5%CE%AF%CE%BD%CE%B1%CE%B9-%CF%80%CE%B9%CE%B1-%CE%B5%CF%80%CE%AF%CF%83%CE%B7%CE%BC%CE%BF-%CE%BF%CE%B9-%CE%AD%CE%BB%CE%BB%CE%B7%CE%BD%CE%B5%CF%82-%CE%B5%CE%AF%CE%BD%CE%B1%CE%B9-%CE%BA%CE%BF%CF%81/

Πλέον είναι και επίσημο. Μας έχουν χεσμένους. Μας θεωρούν “δευτεράτζες” μέσα στη χώρα μας. Είμαστε κορόϊδα και πολίτες β’ κατηγορίας εκεί που ζούμε και φορολογούμαστε. Είμαστε άβουλα, ηλίθια και υποκινούμενα ανθρωπάκια που έχουν φιλοσοφία τους τον ωχαδελφισμό, την προσωπική βόλεψη και την δειλία να μην χάσεις κάτι περισσότερο.
Και ξέρεις κάτι; Το έχουν καταλάβει. Το έχουν πάρει γραμμή ακόμα και ο πλέον μικρόνους εξ αυτών, και μαζί με τους τροϊκανούς το εκμεταλλεύονται στο έπακρο.


Θες απόδειξη; 13% ΦΠΑ για τους αλλοδαπούς στις επισιτιστικές επιχειρήσεις τουρισμού, 23% για τους ημεδαπούς ιθαγενείς. Η επόμενη απόφαση θα είναι για φθηνό νερό της φωτιάς και καθρεπτάκια στους πρωτόγονους που ζουν εδώ στο Ellada. Δεν είναι πλάκα. Είναι η απόφαση της πάνσοφης κυβέρνησης -προφανώς κατ’επιβουλή στα ευήκοα ώτα των “έτοιμων να δεχτούν τα πάντα” κυβερνώντων. Είναι η απόδειξη το πόσο γραμμένους μας έχουν και ποιό είναι το -ξεκάθαρο πια-
σχέδιο τους για αφελληνισμό και την εξομοίωση των γηγενών με τους οικονομικούς μετανάστες.
Θες κι’άλλη απόδειξη; Δωρεάν περίθαλψη για τους πάσχοντες από AIDS παράνομους μετανάστες, ενώ ο νόμιμος Έλληνας φορολογούμενος χρειάζεται ελάχιστο αριθμό ενσήμων για την περίθαλψη. Χεσμένους κανονικά μας έχουν και που’σαι ακόμα. Το σχέδιο “Κίσσινγκερ” επιτέλους μπήκε σε εφαρμογή. Και μετά αφού παρέχουν δωρεάν περίθαλψη στους παράνομους μετανάστες, εξαγγέλουν εργόσημο για την πάταξη της εισφοροδιαφυγής. Ρεκόρ Γκίνες (στο ειδικό τμήμα των αυτιστικών).
Και ξέρεις τι με στενοχωρεί και με λυπεί περισσότερο; Όχι…όχι τα προφανή. ΕΣΥ ΚΑΙ ΕΓΩ. Ναι περήφανε, παντογνώστη – ξερόλα, βολεψεματάκια και φωνακλά άνευ δράσης Έλληνα. Εσύ και Εγώ που καθόμαστε και τα υπομένουμε και που δεν ξέρω και εγω τι περιμένουμε πριν αντιδράσουμε ΚΑΤΑΛΥΤΙΚΑ και πριν στείλουμε μήνυμα που δεν θα επιδέχεται παρερμηνίας και που δεν θα “ξεφτύσει” μετά από 3-4 μέρες. ΚΑΘΟΛΙΚΟ.
Ε ναι. Αυτό με στενοχωρεί. Στο κάτω κάτω, αυτοί την δουλειά τους κάνουν. Εσύ;
Loutraki One

Η ΚΟΝΙΤΣΑ ΤΙΜΑ ΤΟΝ ΚΟΣΜΑ ΑΙΤΩΛΟ

http://www.agioritikovima.gr/2011-07-14-22-28-56/2969

ΑΥΡΙΟ ΚΑΙ ΜΕΘΑΥΡΙΟ ΣΤΟΝ ΟΜΩΝΥΜΟ ΝΑΟ ΣΤΗΝ ΚΟΝΙΤΣΑ ΕΟΡΤΑΖΟΥΝ ΤΟΝ ΜΕΓΑΛΟ ΔΙΔΑΣΚΑΛΟ!  Είναι, πραγματικά, αξιοθαύμαστο το γεγονός, ότι ένας απλός ιερομόναχος, ο Κοσμάς ο Αιτωλός, πέτυχε να αφυπνίση το Έθνος και να του δώση αυτά που σχεδόν του είχαν αφαιρέσει οι Τούρκοι κατακτητές: την Εθνική και την Ορθόδοξη χριστιανική συνείδησή του. Και τώρα μεν, εύκολα το λέμε αυτό. Αν, όμως, σκεφθούμε σε ποιά εποχή έζησε ο Άγιος και ποιές ήταν οι συνθήκες κάτω από τις οποίες έδρασε, τότε, πραγματικά θα αναφωνήσουμε με βαθειά συγκίνηση : «μέγας ει, Κύριε, και θαυμαστά τα έργα σου». Γιατί μόνο με την χάρη του Χριστού μπόρεσε ο θεοφώτιστος καλόγηρος Κοσμάς να πραγματοποιήση τόσες περιοδείες και να εκφωνήση τόσες ομιλίες, με περιεχόμενο όχι απλώς τολμηρό, αλλά θα μπορούσε να πη κανείς επαναστατικό. -Β-   Δέκα εννιά χρόνια (1760-1779) περιώδευε ο Άγιος του Θεού στον Ελλαδικό χώρο, ιδιαίτερα δε στην Βορειοηπειρωτική Γη, που τότε εδοκίμαζε πολύ περισσότερα δεινά από άλλες περιοχές, με ορατό τον κίνδυνο να εξισλαμισθή και να χάση την Ελληνικότητά της. Δέκα εννιά χρόνια με λιοπύρια, με βροχές και χιόνια, με υποτυπώδεις δρόμους γεμάτους πέτρες, σκόνες και λάσπες. Δέκα εννιά χρόνια, με τους Τούρκους πάντοτε καχύποπτους, με τους εβραίους να βάζουν συχνά παγίδες, με τους σκληρούς και αδίστακτους ληστές να παραμονεύου.  Δέκα εννιά χρόνια να πεζοπορή σε βουνά και σε λαγκάδια, να περνάη ρέματα και ποτάμια, ακούραστος, φλογερός, για να μεταφέρη το μήνυμα ότι ο Χριστός σώζει και ότι η Ελλάδα έπρεπε να σωθή και να ελευθερωθή. Στον Άγιο Κοσμά ιδιαίτερα βρίσκει εφαρμογή ο λόγος του προφήτου Ησαΐα: «Ως ωραίοι οι πόδες των ευαγγελιζομένων ειρήνην, των ευαγγελιζομένων τα αγαθά» (Ρωμ. ι  15). -Γ-   Αυτά τα ευλογημένα πόδια του Αγίου μας είχε υπ’ όψει του και ο φοβερός Αλή πασάς των Ιωαννίνων, ο οποίος, όταν κάποιοι Τούρκοι τον ειρωνεύτηκαν πως τιμά και προσκυνάει •/• -2- ένα γκιαούρη, εκείνος απάντησε : «βρέστε μου δέκα μουσουλμάνους σαν κι’ αυτόν τον γκιαούρη, κι’ εγώ να τους φιλήσω τα πόδια».  Αν σκεφθούμε, χριστιανοί μου, ότι σήμερα που ταξιδεύουμε άνετα με τα μέσα μεταφοράς της εποχής μας, κουραζόμαστε εύκολα, πόσο εξαντλητικές ήταν οι περιοδείες του Αγίου Κοσμά, με συνακόλουθους τους κινδύνους που πρωτύτερα αναφέραμε. Όμως, αυτός ο κόπος ο ανιδιοτελής και γεμάτος από την χριστιανική αγάπη, προκαλούσε αληθινό συναγερμό στον λαό, που έσπευδε να ακούση το φλογερό κήρυγμά του. -Δ-   Και το κήρυγμα αυτό, ξαναζωντάνευε τα όσα έλεγε στην προς Ρωμαίους επιστολή του ο απόστολος Παύλος, στο ιβ  κεφάλαιο και στους στίχους 9 μέχρι 21. Επειδή το Γένος μας, τότε, «αγρίανε», κατά τον Άγιο Κοσμά, είχε δηλαδή αγριέψει με τις εκδικήσεις και τις αντεκδικήσεις, το σύνθημα του αποστόλου Παύλου «μη νικώ υπό του κακού, αλλά νίκα εν τω αγαθώ το κακόν» (Ρωμ. ιβ  21), ήταν το επιστέγασμα σε όλες σχεδόν τις Διδαχές του Κοσμά, κάτι που, χωρίς αμφιβολία, το έχουμε μεγάλη ανάγκη και στην εποχή μας.   Η Μητρόπολή μας, που τιμά ιδιαίτερα τον Εθναπόστολό μας, έχοντας ανιδρύσει και περίλαμπρο Ναό στην ακριτική Κόνιτσα, οργανώνει και φέτος τις σχετικές εορταστικές εκδηλώσεις, κατά το ακόλουθο Πρόγραμμα:   α) Την παραμονή της Εορτής του Αγίου, Τρίτη, 23 Αυγούστου 2011, θα ψαλή Μέγας Πανηγυρικός Εσπερινός στον ομώνυμο Ναό, ο οποίος θα αρχίση στις 7 μ.μ. Στην συνέχεια θα επακολουθήση η καθιερωμένη Λιτανεία της Εικόνος και του Ιερού Λειψάνου του Αγίου.   β) Την κυριώνυμη ημέρα της εορτής, Τετάρτη, 24 Αυγούστου 2011, 7-10 π.μ., θα τελεσθή πολυαρχιερατική Θεία Λειτουργία. Ο Κύριος, δια πρεσβειών του Αγίου Κοσμά, να σας χαριτώνη όλους και να σας ευλογή. Διάπυρος προς Χριστόν ευχέτης Ο   ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ †  Ο Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανής και Κονίτσης  Α Ν Δ Ρ Ε Α Σ

Η «απογύμνωση» των μιντιο-πρόβλητων !

http://maxitikoi-polites.blogspot.com/2011/08/blog-post_9034.html

Ο Βενιζέλος ανήκε από την αρχή της πολιτικής του καριέρας σε εκείνη τη μερίδα των βουλευτών που έχαιραν πάντα της προνομιακής προβολής και «εκτίμησης» των διαπλεκόμενων ΜΜΕ. Οι δεινές ρητορικές του ικανότητες, οι περίπλοκες διανοητικές διαδρομές της σκέψης του, η ευκολία στους επικοινωνιακούς ελιγμούς, τον μετέτρεψαν σε αγαπημένο «παιδί» των μίντια, γεγονός που εκφράστηκε και με την αναφανδόν συνολική τους στήριξη στο πρόσωπο του, την περίοδο των εσωκομματικών εκλογών στο ΠΑΣΟΚ, απέναντι στο σημερινό πρωθυπουργό.

Τα τελευταία γεγονότα με τις εξελίξεις σε εσωτερικό (ύφεση, ανεργία, αποτυχία προϋπολογισμού) και εξωτερικό επίπεδο («γκάφα» εγγυήσεων, συμμετοχή ιδιωτών στη μετακύλιση χρέους) αποδεικνύουν περίτρανα ότι δεν αρκεί η υψηλή νοημοσύνη και τα επικοινωνιακά χαρίσματα για να διαχειριστείς εξαιρετικά περίπλοκες και λεπτές καταστάσεις. Η ένδεια εξειδικευμένων γνώσεων αλλά και η αδυναμία ανάληψης πολιτικών ευθυνών αποκαλύπτουν την ουσιαστική «γύμνια» που κρύβεται πίσω από την επίπλαστη και εν πολλοίς κατασκευασμένη τηλεοπτική εικόνα.

Η πολιτική του διαδρομή κινήθηκε κυρίως σε θέσεις σημαντικής μεν προβολής, περιορισμένης όμως «επικινδυνότητας» ως προς τη διαχείριση των κοινωνικών συνεπειών των όποιων αποφάσεων του (υπ. Πολιτισμού και Εθν. Άμυνας. Άλλωστε το παραδέχτηκε εμμέσως με τις χθεσινές του δηλώσεις για το πόσο πλήττονται οι φιλοδοξίες του από την ανάμειξη του με τα οικονομικά του τόπου! Πολλοί από αυτούς που κατά καιρούς εποφθαλμιούσαν αρχηγικές εξουσίες επιδίωκαν ανάλογα πόστα, ώστε να απέχουν των ιδεολογικών μαχών και της πολιτικής φθοράς που αυτή συνεπάγεται.

Η πρόσφατη ανάληψη του υπ. Οικονομικών, εν μέσω καταιγιστικών εξελίξεων τόσο για την εθνική μας οικονομίας, όσο και για το μέλλον της Ευρωζώνης και των παγκόσμιων οικονομικών ισορροπιών, ανέδειξαν εντονότατα τις εγγενείς αδυναμίες του. Η διαχείριση κι ανάταξη της οικονομίας απαιτεί ταυτόχρονα στρατηγικό μακροπρόθεσμο σχεδιασμό αλλά και ταχύτατες κι εύστοχες άμεσες παρεμβάσεις επί των διαρκώς μεταβαλλόμενων γεγονότων.

Με την εμφάνιση των πρώτων δυσκολιών η συνήθης αντίδραση των ευθυνόφοβων είναι να αναζητούν τη ρίζα του «κακού» σε εξωγενείς παράγοντες. Για τον εκτροχιασμό του προϋπολογισμού ευθύνεται ο λαθεμένος προγραμματισμός Παπακωνσταντίνου (όπως ήδη αναπαράγουν κάποια ΜΜΕ)! Λες και η βαθιά ύφεση δεν είναι εξίσου έργο και των δικών του νέων φορομπηχτικών πολιτικών που ήρθαν σαν επιστέγασμα της αρχικής συμπονετικής ρητορικής του για τα πολλάκις ταλαιπωρημένα χαμηλά και μεσαία εισοδήματα.

Ακόμα και για τον πρόσφατο «εξευτελισμό» των παλινωδιών στο θέμα των Φιλανδικών εγγυήσεων που κινδυνεύουν να ακυρώσουν το νόημα της κεντρικής απόφασης για περαιτέρω δανειακή στήριξη στη χώρα μας, η ευθύνη δεν βαρύνει τον ίδιο που μετέτρεψε ένα Ευρωπαϊκό ζήτημα σε διμερές και μάλιστα εν κρυπτώ! Ούτε αισθάνεται την απαξίωση του να αναγκάζεται να εκλιπαρεί τους Ευρωπαίους αξιωματούχους να επέμβουν, ως από μηχανής θεοί, για να διευθετήσουν τις συνέπειες μιας πρωτοφανούς προσωπικής «γκάφας».

Σε μια προσπάθεια να διαχειριστεί και πάλι καθαρά επικοινωνιακά το ζήτημα, έφθασε στο σημείο να ηθικολογήσει εναντίον του Αντώνη Σαμαρά. Πόσο θράσος πρέπει να διαθέτει αυτός που οδηγεί τη νεολαία στη μετανάστευση και την ίδια στιγμή θρηνεί δημοσίως το πληγωμένο πολιτικό του μέλλον, να εγκαλεί για δήθεν μη υπεύθυνη εθνική στάση εκείνον που εξαρχής έκρουε τον κώδωνα του κινδύνου για το αδιέξοδο της μνημονιακής πολιτικής και πρότεινε επανειλημμένα λύσεις για την ταχύτερη δυνατή έξοδο από την κρίση;

Το πέπλο της «μιντιόφτιαχτης» πολιτικής εγκυρότητας και ικανότητας που περιέβαλλε τον Βενιζέλο κατέπεσε με κρότο, αποκαλύπτοντας τη χαρακτηριστική γύμνια όσων αρκούνται στην ανάλωση γύρω από επικοινωνιακές διευθετήσεις και ισορροπιστικές ανευθυνότητες.

Κων/νος Μανίκας

Οικονομολόγος – Ψυχολόγος

RTE: H Φιλανδία εξασφάλισε δέσμευση από την Ελλάδα ότι, το δάνειο της θα είναι εξασφαλισμένο με περιουσιακά στοιχεία του κράτους !!!!

http://exomatiakaivlepo.blogspot.com/2011/08/rte-h.html

Δεν υπάρχει τίποτα..

Υποθήκη κρατικής περιουσίας-εμπράγματες εγγυήσεις, ερήμην του κοινοβουλίου για ακόμα μία φορά.

Το πολίτευμα έχει καταλυθεί

Διαβάστε τι αναφέρει σε χθεσινό άρθρο του το Ireland's National Television and Radio Broadcaster
RTE .

Η εφημερίδα ξεκαθαρίζει ότι δεν ζητούνται εγγυήσεις από τα διμερή  δάνεια της Ιρλανδίας.

Το Υπουργείο Οικονομικών της Ιρλανδίας έχει πει ότι, καμία από τις χώρες που παρέχουν διμερή δάνεια στην Ιρλανδία, στο πλαίσιο της διάσωσης της επεδίωξαν εγγυήσεις .

Προσέξτε τώρα τι γράφει στην συνέχεια το άρθρο...

Η Φινλανδία την περασμένη εβδομάδα εξασφάλισε μια δέσμευση από την Ελλάδα ότι, το διμερές δάνειο της ύψους € 2 δισ., θα είναι εξασφαλισμένο με περιουσιακά στοιχεία του κράτους !!!!

Υ.Γ
Προσέξτε που είναι τοποθετημένο το ευρώ στο χάρτη της φωτογραφίας...

Είδατε την διαφορά κρατών και κυβερνήσεων σοβαρών, όπως της Ιρλανδίας ;;

Όπως καταλάβατε η εξασφάλιση εγγυήσεων και μάλιστα εμπράγματων αφορά μόνο στην Ελλάδα...

Γιατί άραγε ;;

Μας προετοιμάζουν για το μεγάλο ξεπούλημα ;;

Που είναι αυτό το περίφημο σχέδιο συμφωνίας, τι ακριβώς προβλέπει, ποιος το υπέγραψε, γιατί δεν πέρασε από την Βουλή ;; 
Μήπως μπορεί να μας απαντήσει κανείς σε όλα τα πιο πάνω;