Συνολικές προβολές σελίδας


Απ' τα κόκαλα βγαλμένη των Ελλήνων τα ιερά, και σαν πρώτα ανδρειωμένη, χαίρε, ω χαίρε, Ελευθεριά!
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΚΕΙΜΕΝΑ ΚΟΙΝΩΝΙΟΛΟΓΙΑΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΚΕΙΜΕΝΑ ΚΟΙΝΩΝΙΟΛΟΓΙΑΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Παρασκευή, 20 Απριλίου 2018

"Μια μικρή άγνωστη λύπη" Του Ηλία Γκότση (Κοινωνιολόγος - Οικογενειακός Ψυχοθεραπευτής & Επιστημονικά Υπεύθυνος Τμήματος Εκπαίδευσης ΟΚΑΝΑ)



Ηλίας Γκότσης Κοινωνιολόγος - Οικογενειακός Ψυχοθεραπευτής & Επιστημονικά Υπεύθυνος Τμήματος Εκπαίδευσης ΟΚΑΝΑ, αφηγείται στην Κρυσταλία Πατούλη και το Tvxs.gr, τη δημιουργική εμπειρία –από την ιδέα μέχρι το τυπογραφείο- της συγγραφής του βιβλίου του «Μια μικρή άγνωστη λύπη» που μόλις κυκλοφόρησε από την εκδόσεις Αρμός.

Τρίτη, 13 Φεβρουαρίου 2018

Πέθανε ο καθηγητής κοινωνιολογίας Βασίλης Φίλιας

http://www.iefimerida.gr/news/396068/pethane-o-kathigitis-koinoniologias-vasilis-filias
φωτογραφία: eurokinissiΈφυγε από τη ζωή σε ηλικία 91 ετών ο καθηγητής Kοινωνιολογίας Βασίλης Φίλιας.
Ο Βασίλης Φίλιας γεννήθηκε στις 22 Οκτωβρίου 1927 και τις γυμνασιακές σπουδές του ολοκλήρωσε στο 5ο Γυμνάσιο Αρρένων Αθηνών.

Τρίτη, 28 Νοεμβρίου 2017

Ποιος θα υποστηρίξει -και- ψυχολογικά τους πλημμυροπαθείς; (της Κρυσταλίας Πατούλη)


Από στατιστικά στοιχεία η Πολιτεία γνωρίζει πως οι θάνατοι από πλημμύρες αποτελούν τη δεύτερη αιτία θανάτου από μαζικές καταστροφές στη χώρα μας, όπως και ότι οι επιζώντες από φυσικές καταστροφές έρχονται αντιμέτωποι με το μετατραυματικό στρες.

Κυριακή, 12 Νοεμβρίου 2017

Διανοητική μόλυνση και τα αντίδοτά της (του Παναγιώτη Λιάκου)

http://www.dimokratianews.gr/content/80021/dianoitiki-molynsi-kai-ta-antidota-tis

Για να μείνει κάποιος απρόσβλητος από τη νοσογόνο ευπιστία των μαζών, πρέπει να έχει κατάλληλα αντισώματα: βούληση και λογική!

Ο φαύλος κύκλος της εγκληματικότητας…

http://www.antinews.gr/action.read/antitheseis/o-faulos-kuklos-tis-egklimatikotitas-/10.119328

Του Strange Attractor

Δεν χρειάζεται να είναι κανείς ειδικός εγκληματολόγος ή κοινωνιολόγος για να καταλάβει ότι στο ζήτημα της εγκληματικότητας και της διαχείρισής της, κάτι πολύ σάπιο υπάρχει στο βασίλειο της Δανιμαρκίας.

Παρασκευή, 30 Ιουνίου 2017

Τα ναρκωτικά, ξανά, στην επικαιρότητα!.. Γράφει ο Καθηγητής Γιώργος Πιπερόπουλος

Καλοκαίρι του 2017 στην Ελλάδα που, ενώ πνίγεται στα σκουπίδια, περιμένει τον πρώιμο Αφρικανικό καύσωνα o οποίος σίγουρα θα μας ταλανίσει αλλά για μερικές μόνο ημέρες, αντίθετα με τον άλλο συμβολικό «καύσωνα» που μας τσουρουφλίζει συστηματικά και ανελέητα σε οικονομικό, πολιτικό, κοινωνικό, ψυχολογικό επίπεδο επί 7 συναπτά χρόνια μετά το Καλοκαίρι του 2010 και το Καστελόριζο του τότε Πρωθυπουργού κ Γεωργίου Ανδρέα Παπανδρέου και του τότε «Αρχηγού» του ΔΝΤ (αλήθεια πού είναι και τι κάνει τώρα;) κ Dominique Strauss Kahn.

Ανιχνεύοντας 4 κίνητρα της συμπεριφοράς μας. Γράφει ο Καθηγητής Γιώργος Πιπερόπουλος

Σε μια σύνθεση θεωρίας και εμπειριών 4 έννοιες, αναγνώριση, ανταπόκριση, ασφάλεια και νέες εμπειρίες, μπορούν να μας δώσουν ένα χρήσιμο ερμηνευτικό πλαίσιο της συμπεριφοράς μας συμπληρώνοντας ότι, μολονότι διαφέρουμε ως άτομα παραμένει κοινός ο παρονομαστής της ανθρώπινης φύσης μας…

Τετάρτη, 15 Φεβρουαρίου 2017

Ο Σχετικισμός ως εμπειρική μεθοδολογία της κοινωνικής μάζας: Μελέτες περιπτώσεων και χαρακτηριστικά παραδείγματα.

ΠΗΓΗ:  INTERNATIONAL HELLENIC ASSOCIATION

Νικόλαος Λ. Μωραίτης. Ph.D.

Αποτέλεσμα εικόνας για κοινωνικής μάζας
Mέσα από τον διεπιστημονικό κλάδο των Διεθνών Σχέσεων και της Συγκριτικής Πολιτικής, μελέτησα, ερμήνευσα και ανάλυσα, το θέμα της θεωρίας της διεθνούς πολιτικής. Απο μια σφαιρική οπτική, και αντλώντας από πολλά επίπεδα αναλύσεις, διαπίστωσα, ανάμεσα στα άλλα, το κομβικό σημείο της σημαντικότερης διάκρισης μεταξύ του επιστημονικά απολύτου και της σχετικής προσέγγισης, αναφορικά με την μελέτη πολιτικών, οικονομικών και κοινωνικών φαινομένων. Η έρευνά μου κατέληξε στην υιοθέτηση μιας πρακτικής μεθόδου, σε παγκόσμια κλίμακα. Μετά από μια επισκόπηση της γενικής θεωρίας της σχετικότητας, η έρευνα αυτή επικεντρώθηκε στην διαφορά μεταξύ της θεωρίας της σχετκότητας και της θεωρίας του επιστημονικού απολύτου.

Τρίτη, 27 Σεπτεμβρίου 2016

27 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 1831…. «Όστις δολοφόνησε τον Καποδίστρια, δολοφόνησε την πατρίδα του. Συμφορά για την Ελλάδα»

https://hellasforce.com/2016/09/27/27-%CF%83%CE%B5%CF%80%CF%84%CE%B5%CE%BC%CE%B2%CF%81%CE%B9%CE%BF%CF%85-1831-%CF%8C%CF%83%CF%84%CE%B9%CF%82-%CE%B4%CE%BF%CE%BB%CE%BF%CF%86%CF%8C%CE%BD%CE%B7%CF%83%CE%B5-%CF%84%CE%BF%CE%BD/
%ce%b4%ce%bf%ce%bb%ce%bf%cf%86%ce%bf%ce%bd%ce%b9%ce%b1-%ce%b9%cf%89%ce%b1%ce%bd%ce%bd%ce%b7%cf%83-%ce%ba%ce%b1%cf%80%ce%bf%ce%b4%ce%b9%cf%83%cf%84%cf%81%ce%b9%ce%b1Δολοφονία Καποδίστρια σαν σήμερα 27 Σεπτεμβρίου 1831 γράφει ο Π.Καρύκας
του συγγραφέα Παντελη Καρύκα
Ο Ιωάννης Καποδίστριας υπήρξε ένας από τους μεγαλύτερους Έλληνες. Ίσως αυτό ήταν και η αιτία που τόσο νωρίς, τόσο άδοξα και καταστροφικά για το έθνος κατέληξε στον τάφο. Από τη στιγμή που αποδέχτηκε να κυβερνήσει την ρημαγμένη καθόλα Ελλάδα, έθεσε όλο του το είναι στη διάθεση της Πατρίδας. Στο έργο του αυτό ήρθε αντιμέτωπος με ντόπια και ξένα συμφέροντα, τα οποία συνασπίστηκαν εναντίον του και εν πολλοίς συνεργάστηκαν στην δολοφονία του.

Τετάρτη, 24 Ιουλίου 2013

Κείμενα Κοινωνιολογίας: Δομική Ανομία και 5 πιθανές προσαρμογές του υποκειμένου στο κοινωνικό γίγνεσθαι

http://olympia.gr/2013/07/24/%CE%B4%CE%BF%CE%BC%CE%B9%CE%BA%CE%AE-%CE%B1%CE%BD%CE%BF%CE%BC%CE%AF%CE%B1-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-5-%CF%80%CE%B9%CE%B8%CE%B1%CE%BD%CE%AD%CF%82-%CF%80%CF%81%CE%BF%CF%83%CE%B1%CF%81%CE%BC%CE%BF%CE%B3%CE%AD/

Anomie

Η τυπολογία του Μέρτον

Ο κοινωνιολόγος Ρόμπερτ Μέρτον (Robert K. Merton) σημειώνει χαρακτηριστικά στο έργο του Social Structure and Anomie (1938): “συγκεκριμένες μορφές της κοινωνικής κατασκευής παράγουν τις συνθήκες εκείνες στις οποίες η παράβαση των κοινωνικών κανόνων αποτελεί μία φυσιολογική αντίδραση… Στόχος μία συνεκτική, συστηματική προσέγγιση της μελέτης των κοινωνικοπολιτισμικών πηγών της παρεκκλίνουσας συμπεριφοράς.” Θα μπορούσαμε να πούμε ότι ο συνδυασμός τους οδηγεί στην εκδήλωση συγκεκριμένων τύπων ανθρώπινης δράσης. Πρόκειται για πέντε πιθανές δράσεις ή προσαρμογές του υποκειμένου στο κοινωνικό γίγνεσθαι. (Πιο κάτω εξηγούνται οι διαστάσεις του κοινωνικού κατασκευάσματος.)
Πριν αναλύσουμε αυτές τις αντιδράσεις, θα εστιάσουμε σε δύο κύρια στοιχεία του κοινωνικού κατασκευάσματος που θα μας βοηθήσουν να εξηγήσουμε στη συνέχεια και αυτές τις αντιδράσεις. Ο λόγος γίνεται για:
  • στόχους, σκοπούς και ενδιαφέροντα
  • αποδεκτούς τρόπους επιτυχίας αυτών των στόχων
Προσαρμογές:
  • Οι συμμορφούμενοι: το υποκείμενο υιοθετεί τις παραδεδεγμένες αξίες της κοινωνίας και τα συμβατικά μέσα πραγμάτωσης. Βρίσκεται σε απόλυτησυμφωνία με το σύστημα. Η συμφωνία αυτή είναι η πιο συχνά παρατηρούμενη μορφή συμπεριφοράς μέσα σε μία κοινωνία.
  • Οι καινοτόμοι: το υποκείμενο σέβεται και ακολουθεί τις παραδεκτές από την κοινωνία αξίες, χρησιμοποιεί όμως παράνομα ή μη νόμιμα μέσα για να τις πραγματώσει. Στην περίπτωση αυτή, οι ρυθμιστικοί κανόνες και οι ηθικές επιταγές δεν συμπίπτουν απαραίτητα με τα αποτελεσματικά μέσα και τις αποδοτικές νόρμες. Η κλοπή και η απάτη αποτελούν χαρακτηριστικά παραδείγματα αυτού του είδους προσαρμογής. Συγκεκριμένα, σε μία προσπάθεια ανάλυσης τέτοιων παρεκκλίσεων θα λέγαμε ότι η ίδια η κοινωνία ανάγοντας τη συσσώρευση πλούτου σε σύμβολο επιτυχίας συνηγορεί ενάντια στον αποτελεσματικό έλεγχο των θεσμικά επιτρεπτών μέσων απόκτησης αυτού του πλούτου. Έτσι η παρεκκλίνουσα συμπεριφορά γίνεται όλο και πιο διαδεδομένη όταν η έμφαση στην επίτευξη του πολιτισμικά καθορισμένου στόχου -π.χ πλούτος- διαχωριστεί από την έμφαση που δίνεται στο θεσμικά ορθό τρόπο προσέγγισης του στόχου αυτού. Πιο συγκεκριμένα, “όταν ένα σύστημα αξιών εκθειάζει, σχεδόν πάνω από όλα, ορισμένα κοινά σημεία επιτυχίας για τον πληθυσμό στο σύνολό του ενώ παράλληλα η αυστηρότητα αυτού του κοινωνικού κατασκευάσματος περιορίζει ή εξαλείφει εντελώς την πρόσβαση στα παραδεκτά μέσα κατάκτησης αυτών των σημείων για ένα σημαντικό μέρος του ίδιου πληθυσμού, τότε η αντικοινωνική συμπεριφορά εμφανίζεται σε μεγάλο βαθμό.” (R. K. Merton)
Η συμπεριφορά της πλειοψηφίας των αθλητών εντάσσεται σ’ αυτήν την κατηγορία. Ο στόχος του αθλητή είναι η νίκη χωρίς αυτό να σημαίνει απαραίτητα ότι η απόκτηση της θα γίνει με νόμιμες διαδικασίες. Τα μέσα μπορούν κατά την κρίση του υποκειμένου να είναι παράνομα αρκεί τεχνικά να είναι αποτελεσματικά. Εδώ οι θεσμοθετημένοι κανόνες είναι γνωστοί στους παραβάτες, ωστόσο η συναισθηματική υποστήριξη αυτών των κανόνων ακυρώνεται από την πολιτισμική υπερβολή στην επίτευξη του στόχου.
  • Οι τυπολάτρες: το υποκείμενο από τη μία λησμονεί τις παραδεκτές αξίες της κοινωνίας, από την άλλη πάλι συμμορφώνεται απόλυτα με τα συμβατικά μέσα πραγμάτωσής τους. Πρόκειται, δηλαδή, για μία υπακοή στη νομιμότητα χωρίς απαραίτητη πίστη σε κάποια θεωρία. Οι διαδικασίες που χρησιμοποιούνται ως μέσα μετατρέπονται σε αυτοσκοπό ενώ η εφαρμογή των κοινωνικά αποδεκτών μέσων γίνεται σχεδόν εμμονή για το άτομο. Στην περίπτωση αυτή, οι εναλλακτικές συμπεριφορές είναι περιορισμένες. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της προσαρμογής είναι η συμπεριφορά ενός γραφειοκράτη που εμφανίζεται απόλυτα προσηλωμένος στις λειτουργίες που του επιβάλλει το επάγγελμά του και αδιαφορεί ως προς ο,τιδήποτε βρίσκεται εκτός των θεσμοθετημένων καθηκόντων του.
  • Οι αναχωρητές: το υποκείμενο προβάλλει άρνηση τόσο ως προς τις αξίες-στόχους που θέτει η κοινωνία όσο και ως προς τα συμβατικά μέσα πραγμάτωσής τους. Στην περίπτωση αυτή, οι πολιτισμικοί στόχοι εξομοιώνονται με τα κοινωνικά παραδεκτά μέσα. Το άτομο αποτυγχάνει να κατακτήσει το στόχο με νόμιμο τρόπο ενώ παράλληλα δυσκολεύεται να ακολουθήσει την παράνομη οδό εξαιτίας εσωτερικευμένων απαγορεύσεων. Ωστόσο, ο στόχος εξακολουθεί να υπάρχει. Η σύγκρουση λοιπόν που προκαλείται τότε λύνεται με άρνηση από το υποκείμενο και των δύο στοιχείων, και το στόχο δηλαδή και τα μέσα.
Τέτοιου τύπου συμπεριφορές εκδηλώνουν οι αλλοδαποί, οι εθισμένοι στα ναρκωτικά, οι ψυχωτικοί, οι αυτιστικοί και γενικά οι αυτοσυντηρούμενες κοινότητες. Πρόκειται για υποκείμενα που αδυνατώντας να διαχειριστούν τη σύγκρουση ενεργοποιούν την ηττοπάθεια, την αδιαφορία και την παραίτηση ως μηχανισμούς διαφυγής ώστε να αποδράσουν από τις απαιτήσεις της κοινωνίας.
  • Οι αντάρτες: το υποκείμενο δεν αποδέχεται τις αξίες και τα μέσα που έχουν καθιερωθεί από την κοινωνία, όμως δεν σταματά εκεί αφού στόχος του γίνεται η αντικατάστασή τους από νέα. Ο τύπος αυτός προσαρμογής εμφανίζεται όταν η χειραφέτηση από τους υψηλούς στόχους, εξαιτίας της ματαίωσης ή της περιθωριοποίησης, οδηγεί το άτομο στην προσπάθεια να παράγει μία καινούργια κοινωνική επιταγή.
Συνοψίζοντας, αξίζει να επισημανθεί ότι το ξεχωριστό για κάθε άτομο “υπόβαθρο” είναι αυτό που καθορίζει ποιον τύπο προσαρμογής θα υιοθετήσει το υποκείμενο. Ολοκληρώνοντας την αναφορά μας στη θεωρία του Μέρτον για το έγκλημα θα ήταν μεγάλη αμέλεια αν δεν τονίζαμε, έστω και συντόμως, τη σχέση παρέκκλισης-κοινωνικής αλλαγήςΗ παρέκκλιση μπορεί να οδηγήσει στην κοινωνική αλλαγή. Αυτό, όμως, δεν είναι απόλυτο. Δεν παράγουν όλες οι μορφές παρέκκλισης δομικές αλλαγές. Μάλιστα, ορισμένοι τύποι παρεκκλίνουσας συμπεριφοράς είναι σταθεροί και αναπαράγουν τις υπάρχουσες δομές. Παραδείγματα τέτοιας συμπεριφοράς είναι οι τυπολάτρες, οι αναχωρητές αλλά και κάποιες μορφές σκόπιμης παρεκκλίνουσας συμπεριφοράς (π.χ κλέφτες). Με τη δράση τους προκαλούν την αποστροφή του κοινωνικού συνόλου και σε ορισμένες περιπτώσεις την ενεργοποίηση των κοινωνικών ποινών με αποτέλεσμα τελικά να ενδυναμώνουν την καθεστηκυία τάξη και τις αξίες βέβαια που τη χαρακτηρίζουν. Αντίθετα, μορφές συμπεριφοράς που επιφέρουν την κοινωνική δημιουργία είναι οι καινοτόμοι, οι αντάρτες καθώς και οι μη συμμορφούμενοι. Ωστόσο, κάθε μία από αυτές οδηγεί με διαφορετικό τρόπο στην κοινωνική αλλαγή.

Anomie1

Δομική ανομία

Η Δομική ανομία είναι έννοια που χρησιμοποιεί ο Μέρτον προκειμένου να περιγράψει και να εξηγήσει την παρεκκλίνουσα συμπεριφορά. Σε αδρές γραμμές, θα λέγαμε ότι πρόκειται για την ένταση που προκαλείται στο άτομο όταν οι παραδεδεγμένοι κανόνες συγκρούονται με την κοινωνική πραγματικότητα. Αναπτύσσοντας τις θέσεις του περί ανομίας ο Μέρτον έγινε ο εισηγητής της τυπολογικής προσέγγισης της εγκληματικής συμπεριφοράς, εκθέτοντας τους πέντε πιθανούς τρόπους αντίδρασης του κοινωνικού υποκειμένου, που είδαμε παραπάνω. Αντικείμενο των ενδιαφερόντων του ήταν η μελέτη θεμάτων κοινωνικοποίησης, η κοινωνική κανονικότητα και η παρέκκλιση, καθώς και η έννοια της πνευματικής ευελιξίας στην απάτη.

Κοινωνική δομή

Μία άλλη θεμελιώδη έννοια που συναντάται ευρέως στο έργο του Αμερικανού κοινωνιολόγου, είναι αυτή της κοινωνικής δομής. Κοινωνική δομή για τον Μέρτον είναι ένα πρότυπο δίκτυο κοινωνικών σχέσεων που συντίθεται από μία βαθιά κρυμμένη διάσταση της κοινωνικής πραγματικότητας και περιορίζει ή διευκολύνει την επίδραση στην κοινωνική ζωή. Τα άτομα έχουν μία συγκεκριμένη θέση μέσα σε αυτό το δίκτυο των κοινωνικών σχέσεων και αυτή η θέση συνιστά το ιδιαίτερο status καθενός υποκειμένου. Το status έχει τρεις διαστάσεις:
  • η διάσταση των νορμών, των κανόνων δηλαδή που χαρακτηρίζουν το status.
  • η διάσταση των ευκαιριών (δικαιωμάτων), παραδείγματος χάρη οι ευκαιρίες ζωής, οι εναλλακτικές οδοί και οι διευκολύνσεις που έχει στη διάθεσή του το άτομο.
  • η διάσταση των ιδεών, παραδείγματος χάρη οι πεποιθήσεις, οι ιδέες ή τα πιστεύω του κοινωνικού υποκειμένου.
Ο συνδυασμός αυτών των διαστάσεων του status καθορίζει τη διαφορετική πρόσβαση κάθε μέλους της κοινωνίας ξεχωριστά σε αυτό που ορίσαμε παραπάνω ωςκοινωνική δομή ή κοινωνικό κατασκεύασμα. Προβάλλοντας, λοιπόν, το status των ατόμων στη διάρθρωση ολόκληρης της κοινωνίας, εύλογα εξάγεται το συμπέρασμα πως και το κοινωνικό κατασκεύασμα με τη σειρά του αποτελείται από τις ίδιες διαστάσεις: α)νόρμες, β)ευκαιρίες και γ)ιδέες.

Οι τέσσερις εκδοχές της ανομίας

Μία από τις ιδέες που υποστήριζε θερμά ο Μέρτον ήταν πως: οι εντάσεις, οι αντιθέσεις, οι διαμάχες και οι συγκρούσεις μέσα στο κοινωνικό κατασκεύασμα είναι ο κανόνας και όχι η εξαίρεση. Δεν μπορούσε να το φανταστεί ποτέ σε απόλυτη ισορροπία. Άλλωστε οι όροι που χρησιμοποιεί για να περιγράψει τα κοινωνικά φαινόμενα είναι κατά κύριο λόγο συγκρουσιακοί -π.χ ανομία-. Δικαίως, λοιπόν, αποκαλείται θεωρητικός της σύγκρουσης. Ο Μέρτον, όπως άλλωστε αναφέρθηκε παραπάνω, έρχεται να διευρύνει την έννοια της ανομίας, της οποίας πρώτος εισηγητής υπήρξε ο Εμίλ Ντιρκέμ. Ο τελευταίος πίστευε ότι στις σύγχρονες κοινωνίες οι παραδοσιακοί κανόνες και πρότυπα ατονούν χωρίς να αντικαθίστανται από άλλους. Υποστήριζε, μάλιστα, ότι η ανομία υπάρχει όταν δεν υπάρχουν σαφή πρότυπα που να προσδιορίζουν τη συμπεριφορά σε μία συγκεκριμένη περιοχή της κοινωνικής ζωής. Σε αυτήν την περίπτωση, οι άνθρωποι αισθάνονται αποπροσανατολισμένοι και αγχώνονται.
Ο Durkheim, στα τέλη του 19ου αιώνα επέλεξε έναν ελληνικό όρο για να περιγράψει μία νέα κοινωνική κατάσταση στη δυτική Ευρώπη, αυτόν της ανομίας (anomie). Σύμφωνα με το Γάλλο κοινωνιολόγο, σε καταστάσεις ανομίας εκλείπουν οι σαφείς ρυθμίσεις, οι κανόνες και τα πρότυπα που καθορίζουν τον τρόπο λειτουργίας της κοινωνίας. Οι πολίτες δυσκολεύονται να συμμορφωθούν με κανόνες τους οποίους κρίνουν ανίσχυρους και ως συνέπεια αυτού αισθάνονται αποπροσανατολισμένοι και διακατέχονται από άγχος. Το φαινόμενο της ανομίας -δηλαδή της μη εφαρμογής των νόμων- αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα προβλήματα ενός λαού, εφόσον πιθανόν είναι να επιφέρει τον κοινωνικό κατακερματισμό και τη διάσπαση της συλλογικής συνείδησης. Καταστάσεις ανομίας βιώνει η ανθρωπότητα σε περιόδους οικονομικής κρίσης, διαπίστωσε ο Ντιρκέμ. Όμως, φαινόμενα ανομίας παρουσιάζονται και σε εποχές ευδαιμονίας, όταν η επαναστατικότητα τείνει να ταυτιστεί με την καταπάτησή των κανόνων και των νόμων.
Στα πλαίσια της ανάλυσής του ο Μέρτον αναπτύσσει τέσσερις εκδοχές της ανομίας:
  • Ανομία 1: η ανομία ορίζεται ως μία ρήξη των κοινωνικών κανόνων που χαρακτηρίζουν τη συμπεριφορά του ατόμου και κατ’ επέκταση οδηγεί στη διασάλευση της κοινωνικής συνοχής. Η εμφάνιση της ανομίας συνεπάγεται την έκπτωση της σημασίας που αποδίδει το άτομο στους θεσμοθετημένους κανόνες και τις κοινωνικά συμβατές μορφές συμπεριφοράς. Το γεγονός αυτό έχει σαν αποτέλεσμα τα μέλη της ίδιας κοινωνίας να μη μοιράζονται την ίδια αίσθηση για το τί είναι σωστό και τί δεν είναι, τί πρέπει και τί δεν πρέπει.
Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτού του τύπου ανομίας όπου ακολουθούνται διαφορετικοί κανόνες κάτω από την ίδια εντολή είναι αυτό που συναντάμε στο χώρο της εκπαίδευσης. Τόσο το σχολείο όσο και το πανεπιστήμιο είναι δομές που υπηρετούν τον ίδιο θεσμό, αυτόν της εκπαίδευσης. Στόχος και των δύο είναι να μορφώσουν, να εκπαιδεύσουν… Όπως, λοιπόν, είναι φυσικό μοιράζονται πολλές κοινές αξίες και νόρμες, παράλληλα όμως διαφοροποιούνται και σε άλλες. Έτσι από τη μία στο σχολείο υπηρετείται η αξία της συμμόρφωσης, ενώ στο πανεπιστήμιο η αξία της πρωτοτυπίας. Επομένως, πράγματι αξίες που αναφέρονται στην ίδια εντολή είναι δυνατόν να συγκρούονται.
  • Ανομία 2: η δεύτερη εκδοχή της ανομίας αναφέρεται στη σχέση ανάμεσα στις νόρμες και τις αξίες που ρυθμίζουν την ίδια μορφή συμπεριφοράς. Οι κανόνες-νόρμες μπορεί να είναι σύμφωνες με τις αξίες στην περίπτωση που η συμπεριφορά βοηθάει στην κατάκτηση του στόχου. Αντίθετα, οι κανόνες δε συμβαδίζουν με τις αξίες όταν η οριζόμενη συμπεριφορά δεν εξυπηρετεί στην επίτευξη των στόχων ή ακόμη χειρότερα παρεμποδίζει την επίτευξή τους.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η συμπεριφορά που εκδηλώνουν οι αθλητές σ’ έναν αγώνα. Στόχος τους είναι η νίκη με ό,τι μπορεί να συνεπάγεται αυτή και όχι η νίκη μέσω κοινωνικά παραδεκτών διαδικασιών ή πιο απλά μέσω νομίμων μέσων. Μία επίσης υπερβολική μορφή αυτής της ασυμφωνίας είναι όταν οι αρχικοί στόχοι που θέτει το υποκείμενο παραβλέπονται (ή ακυρώνονται) ενώ η χρησιμοποίηση των σύμφωνων με το νόμο μέσων ανάγεται σε αυτοσκοπό του υποκειμένου και γίνεται εμμονή (π.χ οι γραφειοκράτες ή οι θρησκευτικά φανατισμένοι). Ως προς τα μέσα, τέλος, σε αυτήν την περίπτωση μπορούν να διαφοροποιηθούν οι τεχνικές αλλά όχι οι θεσμοί-κανόνες από τις οποίους εκπορεύονται.
  • Ανομία 3: η εκδοχή αυτή της ανομίας αναφέρεται στη διάσταση ανάμεσα στο θεσμικό κατασκεύασμα και στο κατασκεύασμα των ευκαιριών. Χαρακτηριστική είναι η φράση του Μέρτον στην περιγραφή αυτού του είδους ανομίας: “Θεωρήσεις της ηθικής και της σκοπιμότητας σπάνια συμπίπτουν” (Μέρτον 1973:427). Συνοπτικά, θα λέγαμε ότι η ανομία αυτή εμφανίζεται όταν υπάρχει δυσλειτουργικότητα ανάμεσα στους πολιτισμικούς κανόνες και στόχους και στις κοινωνικά κατασκευασμένες ικανότητες των μελών της κοινωνίας να δράσουν σε συμφωνία με αυτούς. Η πρόσβαση των ατόμων στη χρησιμοποίηση κοινωνικά συμβατών μέσων θα καθορίσει την πρόκληση ή μη της ανομίας.
  • Ανομία 4: η τέταρτη μορφή ανομίας γεννιέται μέσα από τη σχέση ανάμεσα στο κατασκεύασμα των νορμών και σ’ αυτό των ιδεών. Μιλώντας για ιδέες αναφερόμαστε στις πεποιθήσεις του υποκειμένου για τις νόρμες και τις αξίες, τους ρόλους και τους θεσμούς. Έτσι, προκύπτουν δύο μορφές αντίδρασης: α)αυτοί που πραγματικά υιοθετούν συγκεκριμένα πιστεύω και β)αυτοί που δεν το κάνουν (αν και υπάρχουν περιπτώσεις όπου τα άτομα αυτά τηρούν τις δεδομένες αρχές μόνον όταν εκτίθενται δημόσια ή μετέχουν σε τελετές). Αυτό το είδος ανομίας, λοιπόν, εμφανίζεται καθώς μεγάλος αριθμός ανθρώπων αρχίζει να αποξενώνεται από την κοινωνία, η οποία τους υπόσχεται στην αρχή αυτό που στη συνέχεια τους αρνείται στην πραγματικότητα. Τότε η παραίτηση από την υποταγή στην καθεστηκυία τάξη είναι αυτό που στο τέλος ονομάζουμε ανομία.

Ανομική αυτοκτονία

Ο Emile Durkheim, στις αρχές του αιώνα, με το έργο του Le Suicide (1897), παρουσίασε για πρώτη φορά μια σημαντική σχετική κοινωνιολογική μελέτη. Σύμφωνα με τον Durkheim η συμπεριφορά του ατόμου καθορίζεται από τη σχέση του με την κοινωνία.
Όσο πιο συγκροτημένη και ασφαλής είναι αυτή η σχέση, τόσο μικρότερη είναι η πιθανότητα να αποπειραθεί να αυτοκτονήσει.
Ο Durkheim διέκρινε τρία είδη αυτοκτονίας: την «αλτρουιστική», στην οποία το άτομο τελεί σε μια σχέση συγχώνευσης και ταύτισης με την κοινωνία και νιώθει «υποχρεωμένο» να υπακούει στις επιβολές της, ακόμη και να θυσιαστεί γι’ αυτή. Σε αυτή την περίπτωση το άτομο νιώθει ότι δεν έχει δική του άποψη και ακολουθεί τυφλά τους κανόνες του συνόλου. To ιαπωνικό τελετουργικό του χαρακίρι αποτελεί ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα αλτρουιστικής αυτοκτονίας.
Στη συνέχεια, αναφέρεται η «εγωιστική αυτοκτονία», που είναι και η πιο χαρακτηριστική της σύγχρονης εποχής. Σε αυτή την περίπτωση το άτομο νιώθει αποκομμένο από την κοινωνία και βιώνει σημαντική απουσία κοινωνικών δεσμών. Η ανάγκη τού να ζήσει και να αντεπεξέλθει απλά δεν το αφορούν. Μέσα σε ένα τέτοιο πλαίσιο όλο και περισσότεροι άνθρωποι σήμερα, που νιώθουν μόνοι και απομονωμένοι, αποπειρώνται να αυτοκτονήσουν, μην έχοντας άλλους τρόπους να αντεπεξέλθουν στην απόσταση που τους διαχωρίζει από τα υπόλοιπα μέλη της κοινωνίας.
Τέλος, ο Durkheim ανέφερε την «ανομική αυτοκτονία» σε περιπτώσεις κατά τις οποίες το άτομο βρίσκεται απρόσμενα σε μια κατάσταση όπου η καθιερωμένη σχέση του με την κοινωνία και τους θεσμούς της «καταρρέει». Η ανεργία, η πτώχευση, η μετανάστευση κ.ά. αποτελούν καταστάσεις που θέτουν εξαιρετικά απότομες αλλαγές στη σχέση του ατόμου με τις κοινωνικές δομές, δημιουργώντας αποδιοργάνωση, έντονο στρες και πιθανή απώλεια ελέγχου.
Υπό αυτές τις συνθήκες μπορεί να προκύψει η ανομική αυτοκτονία.

Πέμπτη, 5 Ιανουαρίου 2012

Τα διαγγέλματα της υποτέλειας - του καθηγητή Κοινωνιολογίας κ. Βασίλη Φίλια, πρώην Πρύτανη Παντείου Πανεπιστημίου

http://olympia.gr/2012/01/05/%CF%84%CE%B1-%CE%B4%CE%B9%CE%B1%CE%B3%CE%B3%CE%AD%CE%BB%CE%BC%CE%B1%CF%84%CE%B1-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CF%85%CF%80%CE%BF%CF%84%CE%AD%CE%BB%CE%B5%CE%B9%CE%B1%CF%82/

Τα πρωτοχρονιάτικα μηνύματα των «κεφαλών του έθνους» από εκείνα του Προέδρου της Δημοκρατίας, του Πρωθυπουργού και του Διευθυντού της Τράπεζας της Ελλάδος ως αυτά των «αρμοδίων υπουργών» και κάποιων σοφολογιοτάτων βουλευτών, αποδεικνύουν ότι η χώρα ποδηγετείται από άσχετους και ημιμαθείς, που ως μοναδικό στόχο τους έχουν θέσει να εξασφαλίσουν στους ξένους «σωτήρες» μας ελεύθερο πεδίο δράσης, εξουδετερώνοντας τις λαϊκές αντιδράσεις με την ανάπτυξη φοβικών συνδρόμων περί ολικής οικονομικής καταστροφής αν δεν ακολουθήσουμε πειθήνια τις μνημονιακες εντολές.
Πρόκειται για τη «λογική» του Δ.Ν.Τ. , της τρόικας και των τοποτηρητών [gauleiter, όπως ελέγοντο επί χιτλερισμού] της Κας Μέρκελ. Μια «λογική» κάθετης συρρίκνωσης των λαϊκών εισοδημάτων και εξώνησης αντί πινακίου φακής όλων των πλουτοπαραγωγικών πηγών της χώρας σε ξένους «επενδυτές».
Για μία ακόμη φορά οι ανεγκέφαλες «κεφαλές του έθνους» απέδειξαν ότι δεν έχουν ίχνος πολιτικής εντιμότητας και προσωπικής αξιοπρέπειας, διότι αν είχαν θα έπρεπε να μας εξηγήσουν με τα «ελπιδοφόρα» μηνύματα τους γιατί η πολιτική που ακολουθήθηκε απέτυχε παταγωδώς σε όλα ανεξαιρέτως τα σημεία και γιατι παρ όλα αυτά συνεχίζουν ακάθεκτοι την ίδια τακτική.
Τουλάχιστον να μας έδιναν και ένα έστω παράδειγμα στον πλανήτη όπου το μίγμα αυτής της πολιτικής πέτυχε και να μας εξηγήσουν πώς και γιατί η η αποτίναξη αυτής της πολιτικής όπου εφαρμόστηκε [ κλασσικό παράδειγμα η γειτονική μας Τουρκία] οδήγησε σε ανάκαμψη.
Οι περίφημοι «τεχνοκράτες» ενώπιον των οποίων ευλαβώς υποκλίνονται οι πολιτικοί της πενταροδεκάρας απεδείχθη ό,τι δεν γνωρίζουν ότι και ένας  πρωτοετής φοιτητής οικονομικών γνωρίζει, δηλαδή ότι ο στραγγαλισμός των εισοδημάτων επιταχύνει και βαθαίνει αναπόδραστα την ύφεση.
Αγνοούν οι κύριοι αυτοί , διότι διδάχθηκαν τα οικονομικά ως economics και όχι ως Πολιτική Οικονομία και στη διάρκεια της θητείας τους  στη Διεθνή της ληστρικής κερδοσκοπίας , ότι στην κρίση του 29-30’ ο ντόκτορ Σαχτ, ο λόρδος Κέυνς, ο Ρούσβελτ με το New Deal- ακόμα και ο Ομπάμα σήμερα – ακολούθησαν  τον δρόμο της αναθέρμανσης της οικονομίας με ενίσχυση της αγοραστικής δύναμης των μαζών.
Οι σημερινοί «τεχνοκράτες» στην πλειοψηφία τους αντίθετα , ταγμένοι στην υπηρεσία του διεθνούς τραπεζικού και χρηματοπιστωτικού παρασιτικού κεφαλαίου, αφού στάθηκαν ανίκανοι να αντιληφθούν ότι η λεγόμενη παγκοσμιοποίηση, που τόσο ύμνησαν , οδηγεί αναπόφευκτα όχι μόνο σε παγκόσμια κρίση, αλλά και σε κατάργηση της αυτονομίας  της πολιτικής σε διεθνή κλίμακα, που την καθιστά όλο και περισσότερο υποχείρια των κέντρων αποφάσεων και χειρισμών του υπερεθνικού παρασιτικού κεφαλαίου.
             * * *
Στη χώρα μας ιδιαίτερα κυριάρχησαν πολιτικά ανθρωπάρια του τύπου Γ. Παπανδρέου, που σε σύμπραξη με άλλα «ηγετικά» στελέχη είδαν την κρίση μόνο ως δημοσιονομικό πρόβλημα, που μπορεί να αντιμετωπισθεί με πτώχευση του λαού και μαζική ανεργία, μία αντιμετώπιση που συνιστά υποθήκη του μέλλοντος του έθνους για απροσδιόριστο χρονικό διάστημα.
Μία υποθήκευση οικονομική στη βάση της, που όμως συνεπάγεται μια τεράστια αιμορραγία λόγω της μετανάστευσης του αξιολογότερου δυναμικού της χώρας [την Τρίτη μέσα σε έναν αιώνα!!] και συνεπακόλουθα την ακόμη μεγαλύτερη πτώση της γεννητικότητας.
Βρισκόμαστε κατά συνέπεια σε μια μειοδοτική και αντεθνική άσκηση πολιτικής και γι αυτό η οργανωμένη αντίδραση απέναντί της συνιστά υπέρτατο και άμεσο πατριωτικό καθήκον.
Ποίες όμως κατευθύνσεις πρέπει να πάρει η αντίδραση αυτή;;;
Τις ακόλουθες:
Πρώτο, την καταγγελία  και την κατάργηση του μνημονίου, που καθιερώνει ένα είδος ληστρικού δανεισμού σε βάρος της χώρας, χωρίς να διευκολύνεται στο παραμικρό η οικονομία της χώρας,
Δεύτερο, την άμεση και επίσημη στάση πληρωμών των ξένων δανείων ως επαχθών, όπως έκανε ο Ισημερινός.
Τρίτο, την αναζήτηση άλλων πηγών δανειοδότησης με απείρως ευνοϊκότερους όρους, που είναι διαθέσιμες, αλλά οι αγοραίες «κεφαλές» του έθνους θέλουν να αγνοούν,
Τέταρτο, Την άμεση κήρυξη της ελληνικής Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης με ταχύτατη εκπόνηση των όρων αξιοποίησής της όπως έκανε η Κύπρος,
Πέμπτο, Την επαναφορά της απαίτησης εξόφλησης των γερμανικών πολεμικών αποζημιώσεων.
Έκτο, την ταχύτατη επενδυτική δραστηριοποίηση του κράτους σε έργα υποδομής,
Έβδομο, τη δικαστική διερεύνηση όλων ανεξαιρέτως των ελληνικής ιδιοκτησίας οφσορ εταιριών και το άνοιγμα των λογαριασμών Ελλήνων καταθετών στην  Ελβετία, την Κύπρο ή όπου αλλού,
Όγδοο,  την ενίσχυση του ρόλου και των αρμοδιοτήτων των οικονομικών εισαγγελέων.
                   * * *
Ορθώς τονίζεται ότι ο πολιτικός κόσμος της μεταπολίτευσης εξόφλησε οριστικά και οι όποιοι δουλόφρονες δηλώσεις υποτέλειας προς τους ευρωπαίους και διεθνείς επικυρίαρχους δεν τον σώζουν,
Η κρίση έχει και τα καλά της , διότι αποκαλύπτει το πόσο ανήμπορα και δειλά ανδρείκελα λυμαίνονται την εξουσία και αναγκάζει τους πρωτεργάτες της κλεπτοκρασίας να μιλάνε για πρώτη φορά για την αναγκαιότητα μεταρρυθμίσεων , που οι ίδιοι αυτοί επί δεκαετίες απέφυγαν επιμελώς να κάνουν.
Ο ελληνικός λαός απέδειξε ήδη ότι δεν τελεί «εν υπνώσει» όπως πίστευαν οι λυμεώνες της εξουσίας και του πλούτου της χώρας’ αυτά που θα ακολουθήσουν δεν πρόκειται να ανασχεθούν από τις τρομολαγνικές δηλώσεις των πολιτικών «αρχόντων» της χώρας. Αυτοί έχασαν την έξωθεν καλή μαρτυρία και η απώλεια αυτής είναι οριστική.

Κυριακή, 17 Ιουλίου 2011

Συναινεσίες, συμβιβασίες και άλλοι ......... «διανοούμενοι», του κ. Βασίλη Φίλια, καθηγητή Κοινωνιολογίας

http://www.antibaro.gr/node/3165

Η κυβέρνηση υποτέλειας, εθνικής μειοδοσίας και λαϊκής καταλήστευσης αφού εξήντλησε όλο το οπλοστάσιο των ψευδολογιών της εξαπάτησης και της ασύδοτης κινδυνολογίας προσφεύγει στο εφεδρικό σώμα κάποιων υποτιθέμενων προσωπικοτήτων ευρύτερου κοινωνικού κύρους.

«Προσωπικοτήτων, χωρίς πρόσωπο, αλλά με λιγότερο ή περισσότερο βαρύγδουπους τίτλους και αντίστοιχα κατασκευασμένη πνευματική «ακτινοβολία».

Γνωστοί μας – άγνωστοι εκ του παρελθόντος τους, έρχονται άλλοτε να μας συνετίσουν, άλλοτε να μας νουθετίσουν.

Αναφερόμαστε στο κείμενο των 32 της 2/6/2011 και στο κείμενο των 11 της 15/6/2011.

Στόχος τους – target group αγγλιστί - οι μάζες των ανθρώπων των πλατειών, που αναπάντεχα τολμούν να παρεμβαίνουν στο παιχνίδι της εξουσίας και των μέχρι τώρα αμετακίνητων κατεστημένων πολιτικών ισορροπιών.

Αριθμητικά ελάχιστοι οι κύριοι αυτοί, αλλά «εκλεκτοί», επιχειρούν να λειτουργήσουν ως καθοδηγητές της κοινής γνώμης, την οποία θέλουν να εγκλωβίσουν και να ευνουχίσουν.

Χωρίς ιστορία, χωρίς κοινωνική προσφορά, χωρίς στην πλειοψηφία τους να έχουν εκπληρώσει τα στοιχειώδη καθήκοντά τους απένταντι στη χώρα τους παίρνουν αυθαίρετα το δικαίωμα να παρέμβουν καταγγελτικά σε βάρος του ελληνικού λαού, σε βάρος των ενεργών πολιτών.

Επιεικές το «χωρίς ιστορία», δεδομένου ότι πολλοί από αυτούς έχουν χάσει την έξωθεν καλή μαρτυρία ανεπιστρεπτί ως διαπρύσιοι υποστηρικτές του σχεδίου Ανάν και εθνικοί μειοδότες όλων των επιπέδων (συγκεκριμένα: Χ. Ρόζενστάιν-Ροζάκης, Ν. Αλιβιζάτος, Θ. Βερέμης, Γ. Θεοδωρόπουλος, Δ. Σαββόπουλος, Ο. Καλογήρου, Γ. Παγουλάτος, Κ. Παπαγεωργίου, Λ. Τσούκαλης).

Χωρίς κομματική ταυτότητα, αλλά με σαφή πολιτική πρόσδεση με την κυβερνητική παράταξη οι περισσότεροι δεν δίστασαν να καταλάβουν υπουργικούς θώκους και αξιώματα όπως ο Μ. Σταθόπουλος, ο Ν. Αλιβιζάτος, ο Χ. Ροζάκης ως εξ’ απορρήτων του αρχιιερέως της εθνικής μειοδοσίας Κ. Σημίτη.





Ακόμα «προσωπικότητες» που επιχειρούν να βγουν στο προσκήνιο (όπως π.χ. ο κ. Θ. Διαμαντόπουλος, δια της αντιδικίας του με τον «άρχοντα της νύχτας» κ. Στηβ Κακέτση) ή άνθρωποι που αντιλαμβάνονται την ανάληψη πανεπιστημιακών αξιωμάτων ως εφαλτήριο για να μεταπηδήσουν στην πολιτική όπως ο νεόκοπος πρύτανης του Παντείου Πανεπιστημίου κ. Γ. Τσάλτας.

Τέλος, Ακαδημαϊκοί που έχουν λάμψει δια της απουσίας τους σε όλα τα κρίσιμα πνευματικά θέματα: το γλωσσικό, τη στρεβλή διερμηνεία της ιστορίας, τον πολιτισμικό εκβαρβαρισμό.

Και τα δύο κείμενα στα οποία αναφερόμαστε είναι δόλια και ως προς τη διατύπωση και ως προς τη στοχοθέτηση. Δόλια διότι ενώ υποτίθεται ότι απευθύνονται σε όλους τους Έλληνες, στηλιτεύουν μόνο τους αντιμνημονιακούς, όσους δεν ευθυγραμμίζονται με τη γραμμή της υποτέλειας και του εθνικού ξεπουλήματος που ακολουθεί η κυβέρνηση.

Συναίνεση την οποία βαφτίζουν «εθνική ομοψυχία» και γαία πυρί μιχθήτω.

Μονόδρομος το μνημόνιο που ψηφίστηκε αδιάβαστο, αδιάφορο αν κονιορτοποιεί τα λαϊκά εισοδήματα και συνιστά κατάλυση της εθνικής κυριαρχίας.

Μοναδική λύση το μνημόνιο και ας έχει οδηγήσει τη χώρα σε πλήρες οικονομικό, κοινωνικό και εθνικό αδιέξοδο.

Αρκεί, που το υποστηρίζουν οι ημίθεοι αυτοί που καταδέχονται να κατέβουν από τις κορυφές του Ολύμπου για να συνετίσουν τους κοινούς θνητούς. Σ’αυτούς - ημίθεοι γαρ - δεν χρειάζονται οικονομικές γνώσεις, πληροφορίες, δεν χρειάζονται καν επιχειρήματα, αυτοί γνωρίζουν τα πάντα με θεϊκή επιφοίτηση.

Νουθετούν, λοιπόν, τους παρασυρμένους και παραπλανημένους των πλατειών, που τα κίνητρά τους είναι φθηνά και ταπεινά. Όσο και αν συμπάσχουν μαζί τους οι ημίθεοι οφείλουν να τους κάνουν να συνειδητοποιήσουν:

ότι ο ίδιος ο λαός έχει βαρύτατη συνευθύνη για την κρίση (άλλη διατύπωση του παγκάλειου «μαζί τα φάγαμε»),

ότι οι ξένοι καταβάλλουν «επώδυνο τίμημα» για να μας σώσουν οι ξένοι πολίτες -αφήνουν να εννοηθεί- και όχι η διεθνής των τοκογλύφων, των παγκόσμιων οικονομικών δολοφόνων και των κέντρων καταλήστευσης των φτωχών και αδύνατων λαών,

ότι ο άνθρωπος του πεζοδρομίου ευθύνεται για το ότι «χάσαμε τη μάχη της ειρήνης» και δεν υπήρξε οικονομική ανάπτυξη στη χώρα μας. Όχι βέβαια -προς θεού- το διεθνές και ντόπιο παρασιτικό κεφάλαιο και οι μίσθαρνες ηγεσίες όλων των κατηγοριών.

Ούτε λέξη βεβαίως για τη «χρεοκρατία» που συνεπάγεται το κατάπτυστο μνημόνιο. Ούτε λέξη για την πώληση των δημόσιων επιχειρήσεων και του εθνικού πλούτου της χώρας αντί πινακίου φακής. Ούτε λέξη για την οσφυοκαμπτική στάση της κυβέρνησης σε όλα τα μείζονα εθνικά ζητήματα (ΑΟΖ, Κυπριακό, Ελληνοτουρκικό, ενέργεια κλπ. κλπ.).

Και όλα αυτά χωρίς να αναφέρεται πουθενά ότι ανάλογη με την ακολουθούμενη πολιτική (Δ.Ν.Τ., τρόικα κλπ.) όπου και αν εφαρμόστηκε, οδήγησε σε καταβαράθρωση και όχι σε ανόρθωση των εθνικών οικονομιών (Αργεντινή, Ισημερινός, Βενεζουέλα, Μεξικό, κλπ. κλπ.).

Χωρίς επίσης να θίγεται καν το θέμα των γερμανικών αποζημιώσεων (162 δισεκατομμυριών ευρώ τουλάχιστον) και το γεγονός ότι οι φιλάνθρωποι «εταίροι μας» που σε τόσες θυσίες υποβάλλονται για χάρη μας κέρδισαν και κερδίζουν συνεχώς από τη λεόντειο αυτή σχέση σε βάρος μας δεκάδες και εκατοντάδες δισεκατομμύρια με τη μορφή τόκων, τοκοχρεωλυσίων και τη μονοπωλιακή σχέση με τεράστιους τομείς της αγοράς μας.

Τι άλλο να πει κανείς για τον κυκεώνα αυτών των προαναφερθεισών «προσωπικοτήτων». Πάρα πολλά, τα υπόλοιπα όμως θα τα πει ο ελληνικός λαός, όπου τολμήσουν να ξεμυτίσουν. Εμείς θα προσθέσουμε δύο φράσεις «Αιδώς Αργείοι» και «Εσετ’ ήμαρ».




Καθηγητής Βασίλης Φίλιας

Τρίτη, 7 Ιουνίου 2011

1821 - Η Ιστορία των ανιστόρητων - του καθηγητή Κοινωνιολογίας κ. Βασίλη Φίλια

http://www.antibaro.gr/node/3041

Καθηγητής Βασίλης Φίλιας,

πρώην Πρύτανης Παντείου Πανεπιστημίου

Ενας αποτελεσματικός τρόπος - ίσως ο αποτελεσματικότερος - για να αποφύγεις να κριθεί μια επιστημονική εργασία επί της ουσίας, δηλαδή με ποιοτικά κριτήρια, είναι να επιτύχεις να χαρακτηρισθεί ως «προοδευτική προσέγγιση» σαν αντιπαράθεση και κατ’ αντιδιαστολή με τις «λοιπές», που συλλήβδην στιγματίζονται ως «ξεπερασμένες», «πεπαλαιωμένες», ακόμη και αντιδραστικές.

Με τον τρόπο αυτό επέρχεται μια μετάθεση από το επίπεδο των επιχειρημάτων στο επίπεδο των ηχηρών λόγων και των εντυπώσεων.

Γνωστή μεθοδολογία από την πολιτική του πεζοδρομίου και των ηγετικών παλκοσένικων εφαρμόζεται πλέον κατά κόρο τόσο στην ιστορική έρευνα κυρίως, αλλά και σε όλες τις επιστήμες του ανθρώπου προκειμένου να διαστρεβλωθούν τα γεγονότα και να συγκαληφθεί η πραγματικότητα. Η πραγματικότητα, η οποία διερμηνεύεται μέσω διαφόρων ψυχολογουμένων και ψυχολογιοποιήσεων με στόχο τελικά να διαμφισβητηθεί η δυνατότητα ανάλυσης του ιστορικοκοινωνικού γίγνεσθαι με αντικειμενικούς όρους και να επέρχεται σχετικοποίηση και υποκειμενικοποίηση του υπό διερεύνηση πραγματικού υλικού.

Σχετικοποίηση η οποία βαφτίζεται ως ερευνητική αντικειμενικότητα και ψυχρή αποστασιοποίηση κάτω από το πέπλο της οποίας υποκρύπτεται και αποκρύπτεται η υποκειμενικότητα της προσέγγισης, δηλαδή η υπολανθάνουσα αυθαιρεσία του τρόπου διεξαγωγής της έρευνας και της αντίστοιχης συναγωγής συμπερασμάτων.

Αφορμή για τη διατύπωση των σκέψεων αυτών μου έδωσε η τηλεοπτική σειρά «1821» στον τηλεοπτικό σταθμό «Σκάϊ» όπου επιχειρήθηκε, υποτίθεται, μια επανατοποθέτηση της επανάστασης του 1821 με κατάρριψη όλων των αυτοκολακευτικών στερεοτύπων και μύθων, που έχουν συστηματικά καλλιεργηθεί στη συνείδηση του ελληνικού λαού.

Αξιόλογη και αξιάρεστη στοχοθέτηση, αν θα γινόταν όμως σε πλήρη και σε βάθος γνώση του ιστορικού υλικού και «απροϋπόθετα», κατά την περίφημη διατύπωση του Μεγάλου Μαξ Βέμπερ, δηλαδή χωρίς εξ’ υπαρχής και εκ των προτέρων πρόθεση κατεύθυνσης της έρευνας προς ορισμένα συμπεράσματα με επιλεκτικό υπερτονισμό ή (και) αντίστροφα ηθελημένη υποβάθμιση ορισμένων πλευρών και απόψεων των ιστορικών γεγονότων.

Η επιστημονική ανεπάρκεια των επιστημονικών «συμβούλων» και κατασκευαστών αυτής της τηλεοπτικής σειράς καταφαίνεται από την ερμηνευτική αδυναμία των ιστορικών γεγονότων, δηλαδή από την αδυναμία απάντησης στο «γιατί», η οποία δεν συγκαλύπτεται από την αφηγηματική τους διάνθηση και το λογοτεχνικό οίστρο των επιφορτισμένων με την παρουσίαση. Η αφήγηση δεν σημαίνει ερμηνεία, δεδομένου ότι ερμηνεία σημαίνει αναζήτηση των πραγματικών αιτίων. Αναζήτηση, η οποία προϋποθέτει εντοπισμό και ανάλυση του τρόπου σύνθεσης παραγόντων: οικονομικών, κοινωνικών, πολιτικών, ιδεολογικών, θρησκευτικών κοκ.

Ιστορικός χωρίς τη δυνατότητα αυτής της αναζήτησης, δεν είναι καν ιστορικός. Μπορεί στην καλλίτερη περίπτωση να είναι ιστοριοδίφης, τίποτα περισσότερο. Ακριβώς γιαυτό και όλη η παρουσίαση του 1821 από τους ανιστόρητους ιστορικούς της τηλεοπτικής σειράς του «Σκάϊ» εκφυλίζεται σε επίπεδο διαμαχών προσωπικού χαρακτήρα και κινήτρων ευτελούς χαρακτήρα τόσον όσον αφορά στην ηγεσία όσο και όσον αφορά στο λαό.

Οι όποιες επαναστατικές εξάρσεις κατά τους παραποιητές αυτής της Ιστορίας δεν έχουν ηρωϊκό υπόβαθρο, αλλά είναι υποστασιοποιήσεις ταπεινών ελατηρίων (π.χ. λαφυραγωγία) ή αδιεξοδικών συγκυριών (π.χ. Μεσολόγγι) - σε τελευταία ανάλυση συντίθενται σε κυρίαρχο βαθμό από μυθοπλαστικές κατασκευές και διανοουμενίστικες ωραιοποιήσεις.

Εννοείται ότι όλα αυτά δεν εκφράζονται κατά τρόπο άμεσο, αλλά με μια σειρά ασαφών εμμεσοποιήσεων, που συνθέτουν ένα κλίμα και μια ατμόσφαιρα γενικευμένης υποβάθμισης των γεγονότων της επανάστασης του 1821.

Τα όσα μέχρι τώρα αναφέρθηκαν δεν εξαντλούν ασφαλώς το θέμα, αλλά χρειάζονται συγκεκριμενοποιήσεις και εξειδικεύσεις.

Η τηλεοπτική αυτή σειρά εσκεμμένα αποφεύγει να απαντήσει στα ακόλουθα ερωτήματα:

Πρώτον, γιατί η ελληνική επανάσταση εκδηλώνεται πρώτη και με διαφορά 30-50 ετών από εκείνες των άλλων χριστιανικών χωρών της Βαλκανικής;

Δεύτερον, ποιό είναι το ιδιαίτερο βάρος της ελληνικής επανάστασης όσον αφορά στη διάρρηξη του αντιδραστικού ιστού της Ιερής Συμμαχίας, που είχε δημιουργήσει ο Μέττερνιχ;

Τρίτον, ποιές κοινωνικές δυνάμεις του υπόδουλου ελληνισμού και για ποιούς λόγους ήταν υπερ και ποιές κατά της επαναστατικής εξέγερσης;

Τέταρτον, ποιά ήταν η ακριβής έννοια της φράσης «δια του Χριστού την πίστην των αγίων και της πατρίδος την ελευθερίαν» και πως στη βάση αυτή καθορίζεται η σχέση του εθνικού και του θρησκευτικού;

Πέμπτον, πως μεταξιώνονται οι βασικές παραδοχές της Γαλλικής Επανάστασης με άξονα την ελληνική οικονομικό-κοινωνική πραγματικότητα;

Εκτον, ποιές οι συνέπειες της αντιπαλότητας των κοινωνικών συμφερόντων στην εκδήλωση και την εξέλιξη της ελληνικής επανάστασης;

Εβδομον, γιατί και πως το λεγόμενο «Πολιτικόν» εκπροσωπούσε την άρχουσα τάξη της ελληνικής κοινωνίας (κοτσαμπάσηδες – Φαναριώτες) και το «Στρατιωτικόν» τα λαϊκά συμφέροντα (αγροτοποιμένες, αλιείς);

Ογδοον, τι επεδίωξαν και ποιό ρόλο έπαιξαν τα αγγλικά δάνεια όσον αφορά τη συνοχή των επαναστατικών ηγεσιών και την εξέλιξη των στρατιωτικών επιχειρήσεων;

Ενατον, πως συσχετίζεται το λεγόμενο «ανατολικό ζήτημα» (η αποσύνθεση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας) με τη στάση των ευρωπαϊκών δυνάμεων απέναντι στην ελληνική επανάσταση του 1821;

Δέκατον, ποιός ο ρόλος της Αγγλίας στη διαμόρφωση του αντικαποδιστριακού κλίματος, που οδήγησε στη δολοφονία του Κυβερνήτη;

Δεν είναι μόνο αυτά τα αναπάντητα ερωτήματα, αλλά τα βασικότερα.

Η παράλειψη της απάντησής τους δεν είναι τυχαία και ασφαλώς οδηγεί στη μονομερή διαστρεβλωτική οπτική, που χαρακτηρίζει το εν λόγω σήριαλ. Ακριβώς γι’αυτό και η προσέγγιση του είναι επιδερμική και δημοσιογραφική, όχι επιστημονική, όπως π.χ. είναι σε ιστορικές σειρές του BBC.

Aυτή όμως είναι η μια πλευρά του ζητήματος. Η άλλη συντίθεται από εννοιολογικές συγχύσεις και ασάφειες όλων των κατηγοριών.

Η κορυφαία είναι εκείνη, που αναφέρεται στο Εθνος. Στην ελληνική περίπτωση η έννοια του Εθνους δεν είναι «αστικογενής» όπως στην δυτική Ευρώπη, αλλά προέρχεται από μια αντίληψη ταυτότητας, που ξεκινάει πολύ παλαιότερα από εκείνη της Δύσης και θεμελιώνεται πρωτογενώς σε στοιχεία όχι οικονομικά, αλλά πολιτιστικά, που ανάγονται στην κλασική αρχαιότητα, το Βυζάντιο, στη αδιάπτωτη συνέχεια της γλώσσας και σε κοινά έθιμα και παραδόσεις. Ακριβώς γιαυτό και η εθνική συνείδηση των Ελλήνων δεν κατασκευάζεται στον 19ο αιώνα, όπως αφήνουν να εννοηθεί οι φωστήρες του επίμαχου σήριαλ, αλλά ενυπάρχει τουλάχιστον από την εποχή της αυτοκρατορίας της Νίκαιας (1261).

Επόμενη συγκεχυμένη ασάφεια αναφέρεται στην παρουσίαση του ρόλου της εκκλησίας. Το κρίσιμο ερώτημα δεν είναι αν υπήρξε ή όχι το «κρυφό σχολιό» αλλά το εάν και κατά πόσο η εκκλησία συνέβαλε αποφασιστικά στην διατήρηση καίριων πολιτισμικών στοιχείων του ελληνισμού, όπως κατά κύριο λόγο της γλώσσας, δεδομένο που δεν μπορεί να αμφισβητηθεί από κανένα. Το συγκλονιστικό κήρυγμα του Κοσμά του Αιτωλού για «Παιδεία και γλώσσα» πως είναι δυνατό να λησμονήθηκε από τους κυρίους αυτούς; Αλλο βέβαια το ζήτημα της αντεπαναστατικής στάσης της εκκλησιαστικής ιεραρχίας σε αντίθεση με την στάση του κατώτερου κλήρου και των μοναχών, όπου και πάλι τα πράγματα παραμένουν στο σήριαλ αδιευκρίνιστα και ανεξήγητα.

Η τρίτη ελλειματικότητα του σήριαλ αναφέρεται στα κοινωνικά αίτια της επανάστασης. Το εάν ή όχι και μέχρι ποιού σημείου η άνοδος ισχυρών αστικών κατηγοριών έπαιξε ρόλο στην επαναστατική ζύμωση είναι ένα ζήτημα, όπου μπορεί να υπάρξουν αντιπαρατιθέμενες απόψεις. Σε καμμία περίπτωση όμως δεν μπορεί να αγνοηθεί, όπως συνέβη με την κρινόμενη τηλεοπτική σειρά. Ακόμα περισσότερο δεν μπορεί να αγνοηθεί η σημαντικότητα των φορολογικών επιβαρύνσεων των λαϊκών στρωμάτων, συνακόλουθα των Ορλωφικών και της επιδημίας της χολέρας. Επ’ αυτού ούτε λέξη ειπώθηκε. Οπως είναι γνωστό η Θεσσαλοηπειρώτικη εξέγερσις του 18ου αιώνα ξεκίνησε ακριβώς με αίτημα τη μείωση των φορολογικών βαρών.

Επί βάσει αυτών των τριών «ασαφειών» βρισκόμαστε μπροστά στο πρωτοφανές φαινόμενο μιας επανάστασης χωρίς αίτια: Το εθνικό-εθνοτικό στοιχείο ανύπαρκτο, το ιδεολογικό-θρησκευτικό σε κλίμα ανοχής και ύφεσης, το οικονομικό-κοινωνικό αμελητέο.

Τότε γιατί έγινε η επανάσταση; Προφανώς – όπερ έδει δείξαι – για να υποκατασταθούν οι Τούρκοι εξουσιαστές και τα προνόμια τους από εκείνα φιλόδοξων Ελλήνων τοπαρχών, οπλαρχηγών και καπεταναίων, που δεν είχαν άλλα στο νου τους από τη λαφυραγωγία και την καταλήστευση του διαθέσιμου πλούτου. Γιαυτό και οι ηγέτες της επανάστασης παρουσιάζονται στο σήριαλ εμμέσως πλην σαφώς ως άθλιοι και ευτελείς πλιατσικολόγοι σε διαρκή διαμάχη μεταξύ τους με κίνητρο το ατομικό όφελος και τη λεία.

Δεν αρκεί όμως αυτή η δια της τεθλασμένης απαξίωση του νοήματος της επανάστασης και του ευτελισμού των ηγεσιών της από το σήριαλ. Πρέπει να υπογραμμιστεί και να υπερτονιστεί ο αιμοσταγής χαρακτήρας της.

Εσφάγησαν οι Τούρκοι στην Τρίπολη. Ναι, κακώς – κάκιστα, αλλά ποιά επανάσταση, έστω και μια, έγινε χωρίς ακρότητες, και βιαιότητες; Και γιατί οι σφαγές- π.χ.της Χίου- από τους Τούρκους πέρασαν «στα μαλακά» από το σήριαλ.

Οι εκατόμβες του αίματος και μάλιστα μεταξύ ομοεθνών προσδίδουν μήπως το χαρακτήρα σφαγείου στη Γαλλική Επανάσταση, όπως ισχυριζόταν η χιτλερική προπαγάνδα;

Οι τρεις χιλιάδες Τούρκοι, που εξετέλεσε ο Ναπολέων μετά την κατάληψη της Ακρας ή οι 32.000 εργάτες, που εκτελέστηκαν (1870-71 !!!) μετά την καταστολή της Κομμούνας στο Παρίσι είναι μήπως δείγματα ανθρωπισμού σε αντιπαράθεση με την εξόντωση των Τούρκων στη Τριπολιτσά, που στο κάτω-κάτω της γραφής, εξέφραζε το συμπυκνωμένο μίσος πέντε αιώνων δουλείας και καταπίεσης;

Πέραν τούτου, συνεχίζουν οι «σηριαλιστές» ιστορικοί μας, οι εσωτερικές έριδες και οι εμφύλιες συγκρούσεις στην διάρκεια της επανάστασης αποδεικνύουν ότι τα προσωπικά ωφελιμιστικά κίνητρα ήταν τα κυρίαρχα και ο στόχος της απελευθέρωσης γινόταν αντιληπτός στο πλαίσιο και σε αναφορά με τα κίνητρα αυτά.

Το ότι αυτής της κατηγορίας κίνητρα εμπλέκονται παντού και πάντοτε στην Ιστορία είναι δεδομένο, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι αυτά υπερκαλύπτουν την ετοιμότητα θυσίας χάριν υπέρτερων συλλογικών σκοπών και αυτό το γνωρίζουμε από την Ιστορία όλων ανεξαίρετα των λαών της γης.

Οσον αφορά, όμως στην Ελληνική Επανάσταση ούτε η εξήγηση αυτή είναι επαρκής, δεδομένου ότι το βαθύτερο υπόστρωμα των εσωτερικών συγκρούσεων ήταν υποκείμενες ταξικής φύσεως αντιθέσεις, που οι «σηριαλιστές» θέλουν να αγνοούν, προφανώς και διότι η έννοια «κοινωνική τάξη» είναι εντελώς αντίθετη προς τη λογική τους.

Ισχυρίζονται περαιτέρω οι φωστήρες του «Σκάϊ», ότι το επίπεδο διαβίωσης των Χριστιανικών πληθυσμών βελτιώθηκε σημαντικά στην αρχική φάση της τουρκικής κατάκτησης για να πέσει προς το τέλος, ακολουθώντας τις φάσεις ακμής και παρακμής της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

Η αλήθεια σχετικά με αυτό είναι ότι οι Οθωμανική κυριαρχία ιδιαίτερα όσον αφορά τον ελλαδικό χώρο ήταν αρχικά λιγότερο ληστρική από εκείνη των Βενετσιάνων και των Γενοβέζων, όπου αυτοί επικράτησαν. Ωστόσο, όταν τελικά οι Τούρκοι επικράτησαν σε ολόκληρη την ελλαδική χερσόνησο και στο Αιγαίο το επίπεδο διαβίωσης των λαϊκών στρωμάτων έπεσε κάθετα, ενώ συστηματικά οι Τούρκοι, δημιούργησαν και στήριξαν παντού φιλικές προς αυτούς τοποτηρητικές δυνάμεις εξουσίας (τα «τζάκια», οι κοτζαμπάσηδες, οι φαναριώτες), που μαζί με τους κατακτητές απομυζούσαν οικονομικά με πολλούς τρόπους τα λαϊκά στρώματα, γεγονός, που επιβεβαιώνεται από όλους ανεξαίρετα τους ξένους περιηγητές διαχρονικά.

Αμφισβητούν επίσης «δι’ αποσιωπήσεως» οι «ερευνητές» του Σκάϊ, την έκταση του εξισλαμισμού και του παιδομαζώματος. Η απάντηση δίνεται από τον καθηγητή Βακαλόπουλο τον πρεσβύτερο, ο οποίος εξηγεί πως δια της καταφυγής στα ορεινά και τα δύσβατα ημιορεινά απέφυγαν – όσοι απέφυγαν – τον βίαιο εξισλαμισμό και συνακόλουθα τον αφελληνισμό τους.

Ισχυρίζονται επίσης οι «αντικειμενικοί αναλυτές» μας ότι με την κατάκτηση οι Ελληνες απέβαλαν σχεδόν ολοκληρωτικά τα δυτικά (;) πρότυπα διαβίωσης, ότι π.χ. ξέχασαν τις καρέκλες και τα τραπέζια και άλλα τινά ευτράπελα και συνήθησαν στους οντάδες, το φαγητό από κοινό τσουκάλι κλπ. κλπ., όλα χωρίς επαρκή ανάλυση των λαογραφικών δεδομένων και των συνθηκών της καθημερινής ζωής.

Παράλληλα οι κύριοι αυτοί ελαχιστοποιούν ή δεν αναφέρονται καθόλου στις γηγενείς θεσμικές ρυθμίσεις, που αναπτύχθησαν στον υπόδουλο Ελληνισμό, σε ένα κοινό δίκαιο παρά το γεγονός ότι επ’ αυτών υπάρχουν οι εξαίρετες μελέτες του αείμνηστου καθηγητή Πανταζόπουλου.Το θέμα αυτό είναι νευραλγικής σημασίας, διότι παρασύρει τους «αναλυτές» μας όταν φτάνουν στην εισαγωγή του Ευρωπαϊκού δικαιακού συστήματος από τους Βαυαρούς στο ατόπημα να υποστηρίζουν ότι στον ελλαδικό χώρο υπήρχε θεσμικό κενό και ανυπαρξία αξιόλογων θεσμικών ρυθμίσεων.

Χαρακτηριστικό του τρόπου προσέγγισης της επανάστασης του 21 από τον «Σκαϊ» είναι η πλήρης αποσιώπηση του γεγονότος ότι από την άλωση και πέρα καταγράφονται πάνω από εξήντα εξεγέρσεις στον ελλαδικό χώρο, τοπικές οι περισσότερες, αλλά εξεγέρσεις. Δεν υπήρχαν αίτια γιαυτές αναγόμενα στην κατάκτηση, την καταπίεση και την υποδούλωση; Φαίνεται όχι και μάλλον επρόκειτο για ένα είδος πολεμικού σπορ των Ελλήνων ! ! !

Αλλά ας προχωρήσουμε:

Το 1805-6 γίνονται τεράστιας κλίμακας εκκαθαριστικές επιχειρήσεις από συνδυασμένες τουρκικές δυνάμεις και τους Ελληνες κοτσαμπάσηδες εναντίον της κλεφτουριάς της Πελοποννήσου όπου χάνονται εκατοντάδες οπλαρχηγοί. Γιατί αυτό το καθοριστικής σημασίας γεγονός αποκρύπτεται από το «σήριαλ» και με τον τρόπο αυτό δεν έρχονται στην επιφάνεια τα βαθύτερα κοινωνικά αίτια των συγκρούσεων μεταξύ των ελληνικών ηγεσιών;

Γιατί ούτε λέξη για το κίνημα των «καρμανιόλων» στη Σάμο και του Οικονόμου στα νησιά του Αργοσαρωνικού;

Γιατί καμμιά ανάλυση σε επίπεδο δημοτικών τραγουδιών των διαχρονικών πόθων και προσδοκιών του ελληνικού λαού για ελευθερία και δικαιοσύνη;

Με το να εμφανίζεται μετά από κάθε συγκεχυμένη και αοριστολογική παρουσίαση των γεγονότων ο κ. Βερέμης και να «συμπεραίνει» σε στυλ «η θεία Ολγα ξέρει» δεν καλύπτονται τα κενά, οι παρερμηνείες, οι διαστρεβλώσεις, οι παραλείψεις και οι ανακολουθίες.

Ανάλογα ισχύουν και για τον τρόπο που παρουσιάζονται τα «προφιλ» των μεγάλων ηγετών του αγώνα.

Επί παραδείγματι:

Ο Κολοκοτρώνης ένας φιλόδοξος και ηθικά αδίστακτος «κατσαπλιάς» που κατέφυγε στη Ζάκυνθο και ανασύρθηκε από την αφάνεια τις παραμονές της επανάστασης. Αποσιωπάται εντελώς το γεγονός ότι του είχε απονεμηθεί από τον Αγγλο διοικητή των Επτανήσων ο βαθμός του ταγματάρχη και υπηρέτησε επι μια δεκαετία τουλάχιστον στον αγγλικό στρατό.

Ο Καραϊσκάκης μια σκοτεινή φυσιογνωμία της Αιτωλοακαρνανίας, που άλλαζε συνεχώς στρατόπεδα και συμμαχίες..... Ανευ αξίας ν’ αναφερθεί το γεγονός ότι η μάχη της Αράχωβας διδάσκεται ακόμα και σήμερα ως κλασικό μεγάλης αξίας στρατιωτικό εγχείρημα τόσο στο Γουέστ Πόϊντ των ΗΠΑ, όσο και στην ρωσική στρατιωτική Ακαδημία Σουβορόφσκι.

Ο Παπαφλέσσας, του οποίου ο ρόλος ήταν καθοριστικός στις ζυμώσεις για τον ξεσηκωμό στην Πελοπόννησο ουσιαστικά αγνοείται στο σήριαλ.

Ο Καποδίστριας ο μέγας αυτός μεταρρυθμιστής ηγέτης εμφανίζεται ως μια μορφή, που δεν είχε επαρκή αντίληψη της ελληνικής πραγματικότητας και δεν παρέχονται στον τηλεθεατή παρά ελάχιστα στοιχεία για να εκτιμηθεί το τεράστιο έργο του, παρά τις εσωτερικές και εξωτερικές αντιξοότητες.

Επίσης, όσον αφορά στο θέμα του Φιλελληνισμού, το σήριαλ καλλιεργεί την απολύτως λαθεμένη εντύπωση ότι οι Φιλέλληνες ήταν φαντασιοκόποι ιδιεαλιστές και αρχαιολάτρες, που όταν έβλεπαν από κοντά τις μικρότητες και τα χάλια των επαναστατών, ετρέποντο εις φυγήν.

Οι επιστημονικοί συμβουλάτορες του σήριαλ, αν θα είχαν κάνει πρωτογενή έρευνα στον ευρωπαϊκό τύπο της εποχής, θα ήξεραν ότι δεν είχαν έτσι τα πράγματα, αλλά και από την δευτερογενή βιβλιογραφία δεν προκύπτει κάτι τέτοιο. Αντίθετα η ελληνική επανάσταση, παρά τις όποιες αρνητικές και σκοτεινές της πλευρές λειτούργησε ως σύμβολο και σημείο αναφοράς, όχι μόνο στον τύπο, αλλά και πηγή έμπνευσης στη Λογοτεχνία της Ευρώπης για δεκαετίες.

Ενα χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι εκείνο του Νικολάϊ Γκόγκολ στις «Νεκρές Ψυχές» όπου εμφανίζει έναν από τους γαιοκτήμονες να έχει στολισμένο το σαλόνι του σπιτιού του με πορτραίτα των ηρώων της Ελληνικής Επανάστασης και να τα δείχνει στους επισκέπτες, σε μια υπόθεση που διαδραματίζεται μετά το 1850.

Ο προκρούστειος και μηδενιστικός τρόπος προσέγγισης του σήριαλ συνεχίζεται και ως προς τα μετά τον θάνατο του Καποδίστρια γεγονότα:


Η διαπλοκή της ντόπιας ολιγαρχίας με τα πλοκάμια της ξενοκρατίας δεν διευκρινίζονται.

Ο ρόλος των Αγγλων στην έξωση του Οθωνα δεν αναφέρεται.

Τα αίτια και οι επιπτώσεις της διαμόρφωσης της Οικονομίας μετεπαναστατικά, με κύριο χαρακτηριστικό τον μονοκαλλιεργητικό χαρακτήρα της, δεν αναλύονται.

Στα γεγονότα του Κιλελέρ δεν αποδίδεται η δέουσα σημασία.

Αγνοείται συστηματικά η οικονομική κοινωνική πλευρά του εξωτερικού προσανατολισμού και του μεγαλοϊδεατισμού της ελληνικής πολιτικής με αποτέλεσμα το κρίσιμο αυτό θέμα, να εμφανίζεται ως απόρροια ενός υπερφίαλου ελληνικού εθνικισμού.

Δεν συνδέεται η ενδημική οικονομική υπανάπτυξη που κορυφώνεται με την κρίση του 1892 με την υπερχρέωση προς τους ξένους δανειοδότες.

Δεν ερμηνεύεται κοινωνιολογικά ο παρασιτισμός, η αντιπαραγωγικότητα και ο «κομπραντορισμός» της νεοπαγούς αστικής τάξης στη μετεπαναστατική Ελλάδα.

Δεν επιχειρείται σύγκριση με τις εξελίξεις στις άλλες χώρες της Βαλκανικής, που θα αποκάλυπταν παραλληλότητες, που δεν ερμηνεύονται με αναγωγές στις υποτιθέμενες αρνητικές ιδιαιτερότητες του λεγόμενου «χαρακτήρα του Ελληνα».

Αγνοείται προκλητικά η άνθιση στα Γράμματα και τις Τέχνες στην Ελλάδα του 19ου αιώνα.

Η στροφή προς την αρχαιότητα τοποθετείται ως δευτερογενές και «ανακλαστικό» φαινόμενο σύμφωνα με το αρχαιολατρικό πρόσωπο του Βαυαρού Βασιλιά Λουδοβίκου.

Δεν εξετάζονται οι συνέπειες και οι λόγοι μια παθολογικής «δυτικοφρένειας» τμημάτων της ελληνικής ιντελιγκέντσιας που οδήγησε σε μακρόχρονη περιφρονητική απαξίωση του αυτόχθονος λαϊκού πολιτισμού.

Αυτά και μόνο αρκούν για να καταδειχθεί ο ελλειματικός και διαστρεβλωτικός χαρακτήρας του συγκεκριμένου σήριαλ, που εμφανίστηκε με αξιώσεις αντικειμενικότητας και πρωτοτυπίας.

Η «φιλοσοφία» του σε τελευταία ανάλυση αποτελεί την ελληνική συγκλίνουσα του βιβλίου του θρυλικού για την αμάθειά του Τούρκου Υπουργού των Εξωτερικών Νταβούτογλου. Τούτο, διότι αν γίνουν δεκτά τα όσα ψευδεπίγραφα και λαθεμένα παρουσιάζονται στο σήριαλ, η νεοοθωμανική «λύση» αποτελεί σε τελευταία ανάλυση την αναγκαστική διέξοδο.

Αυτό είναι το υποκρυπτόμενο ιδεολόγημα του σήριαλ, παρά τις όποιες διαμαρτυρίες των εμπνευστών και ταγών του.

Δεν είναι η πρώτη φορά άλλωστε, που προωθείται οργανωμένα η εφελκυστική λογική από τα ίδια κυκλώματα. Ο κ. Θάνος Βερέμης, «ψυχή» του σήριαλ και πρωτεργάτης του λεγόμενου ΕΛΗΑΜΕΠ, είχε ταχθεί και πάλεψε λυσσωδώς για την αποδοχή του σχεδίου Ανάν στην Κύπρο μαζί με όλους τους ομοϊδεάτες του.

Ως γεφυροποιός της ελληνο-τουρκικής προσέγγισης ακολουθεί μια αντίληψη αποδόμησης και αποκαθήλωσης όλων των στοιχείων της ελληνικής «ετερότητας», τα οποία υποτίθεται δεν είναι τίποτα περισσότερο από κατασκευασμένες μυθοπλασίες.

Ελευθερόφρων και «προοδευτικός», ο κ. Βερέμης και οι συν αυτώ επιχειρεί να μας συνετίσει, διδάσκων τον λόγο της ορθής ιστορικής αλήθειας δια της τηλεοράσεως. Ενα εγχείρημα ανάλογο με εκείνο της κ. Ρεπούση με το βιβλίο της 6ης Δημοτικού.

Είναι τυχαίο ότι αυτό γίνεται σε μια φάση όπου στο όνομα της οικονομικής κρίσης ακολουθείται μια γραμμή «εφεκτικότητας» στα εθνικά ζητήματα από την Κυβέρνηση; Οχι βέβαια, υπάρχει κατά την γνώμη μας μια σχέση συγκοινωνούντων δοχείων ανάμεσα σε όλες αυτές τις τάσεις καλπονοθευτικής «επαναγραφής» της σύγχρονης Ελληνικής Ιστορίας.

Πέμπτη, 15 Οκτωβρίου 2009

Βία στο χώρο του αθλητισμού...

Συνέβη πριν από κάμποσες μέρες σε ποδοσφαιρικό αγώνα νέων(!) ΠΑΟΚ-Άρη: ο προπονητής του ΠΑΟΚ δέχτηκε επίθεση με μαχαίρι από οπαδό του Άρη.
Αμέσως μου ήρθαν στο μυαλό οι συμπλοκές στο Μαρκόπουλο μεταξύ των οπαδών Ολυμπιακού - Παναθηναϊκού και η στυγερή δολοφονία του Μ.Φιλόπουλου, πριν από τελικό βόλλεϋ γυναικών(!) το 2006 ή 2007 (δεν θυμάμαι ακριβώς).
Κοινά στοιχεία των 2 ανωτέρω σοβαρών περιστατικών:
  1. Οδήγησαν σε σοβαρό τραυματισμό ή θάνατο ενός συνανθρώπου μας
  2. Δεν συνέβησαν σε κάποιο αγώνα μεγάλου πρεστίζ και γοήτρου, αλλά σε σε αγώνα μικρότερου επιπέδου, που δε συγκεντρώνει πάνω του τους προβολείς της δημοσιότητας, ούτε το ενδιαφέρον που θα είχε ας πούμε ένα ντέρμπι Παναθηναϊκού - Ολυμπιακού στο Ολυμπιακό Στάδιο.

Μια εξήγηση θα μπορούσε να είναι η μικρότερη αστυνόμευση ενός αγώνα νέων ή ενός αγώνα βόλλεϋ γυναικών σε σχέση με έναν αγώνα που θα έφερνε στο γήπεδο 60.000 θεατές της μιας ομάδας.

Μια τέτοια εξήγηση όμως θα ήταν ανεπαρκής και θα συγκάλυπτε τα βαθύτερα αίτια που οδηγούν σε τόσο αιματηρές συμπλοκές και είναι σαφέστατα η κοινωνική κρίση και η οικονομική ασφυξία που πνίγει ολοένα και περισσότερους νέους ανθρώπους.

Τους πνίγει και τους σπρώχνει στο περιθώριο της κοινωνίας, οδηγώντας τους στην αναζήτηση όλο και πιο "παθολογικών" διεξόδων από τη δύσκολη κατάσταση στην οποία βρίσκονται: χρήση και κατάχρηση ναρκωτικών ουσιών, εγκληματικότητα, εκδηλώσεις βίας στο κοινωνικό πεδίο, έκφανση του οποίου είναι η βία μέσα κι έξω από τα γήπεδα.

Βία που δεν είναι απαραίτητο να εκδηλωθεί σε ένα ντέρμπι ποδοσφαίρου, όπου συγκεντρώνεται και το μεγαλύτερο ενδιαφέρον των φιλάθλων, αλλά και σε μικρότερης σημασίας αγώνες, ακόμα και αγώνες μεταξύ παιδιών κάτω των 19 ετών!

Ακόμα και τη φανέλα της αγαπημένης του ομάδας να φοράει κάποιος, κινδυνεύει να δεχτεί επίθεση από οπαδούς άλλης, αντίπαλης ομάδας, αν έχει την ατυχία να βρεθεί στο διάβα τους!

Έτυχε να είμαι παρών σε περιστατικό σε παραλία(1), όπου παραλίγο να υπάρξει συμπλοκή μεταξύ οπαδών αντιπάλων ομάδων γιατί οι μεν ενοχλήθηκαν που οι δε είχαν μαζί τους πετσέτα με τα χρώματα της αγαπημένης τους ομάδας!!!

Έχουμε δηλαδή να κάνουμε με περιστατικά βίας πέρα κι έξω υποτίθεται από κάθε λογική, που όμως εκφράζουν την κρίση συνολικά μιας κοινωνίας και την έκπτωση και κατάρρευση των αξιών.

Από τα τέλη του 19ου αιώνα ο Μαξ Σέλερ, Γερμανός κοινωνιολόγος μιλούσε για κατολίσθηση αξιών.

Ο μεγάλος Έλληνας δημοσιογράφος, ο αείμνηστος Κώστας Καλλιγάς μιλούσε για "ιζηματοποίηση" της κοινωνίας.

Αν δεν δούμε πρώτα το "δάσος" της γενικευμένης κοινωνικής κρίσης και αρκεστούμε στο "δέντρο" της απλής κατασταλτικής αντίληψης και της (πάντα υπαρκτής σίγουρα) αντιπαλότητας μεταξύ των οπαδών, τότε φοβάμαι πως χάνουμε το παιγνίδι.

Νόμοι υπάρχουν για την αντιμετώπιση αυτών των φαινομένων (το αν εφαρμόζονται και πόσο είναι άλλη συζήτηση).

Σε μια γενικευμένη κατάσταση ανομίας στο ευρύτερο κοινωνικό πεδίο όμως δεν επαρκεί μια στενή νομικίστικη ή οπαδίστικη ερμηνεία, αλλά μια συνολική θεώρηση με ανθρωπιστική ματιά και εμπλοκή επιστημόνων όλου του φάσματος των κοινωνικών επιστημών (κοινωνιολόγων, ψυχολόγων κλπ.).

Και καλό θα ήταν όι κοινωνικές επιστήμες να πάψουν να σνομπάρουν ως πεδίο έρευνας το χώρο του αθλητισμού, διαπνεόμενες από έναν αρτηριοσκληρωτικό διανουμενίστικο ελιτισμό...

Αλλά εδώ από τον ίδιο το χώρο του αθλητισμού (και ειδικά από το χώρο των αθλητικών ΜΜΕ) υποτιμάται η δυναμική μιας σύγχρονης κοινωνιολογικής ανάλυσης των φαινομένων βίας (και ρατσισμού και άλλων φαινομένων κοινωνικής παθολογίας)...

Θα περιμέναμε μια διαφορετική αντιμετώπιση από το χώρο των κοινωνικών επιστημών; (και μιλώ εδώ ως κοινωνιολόγος...ετεροαπασχολούμενος!)

Δευτέρα, 17 Αυγούστου 2009

Κατάθλιψη: Η μάστιγα του 21ου αιώνος

πηγή: www.oodegr.gr

Αναδημοσίευση από: http://www.parembasis.gr/2009/09_02_07.htm

Η κατάθλιψη είναι μια ασθένεια της εποχής μας και, όπως υποστηρίζεται, θα είναι η μάστιγα του 21ου αιώνα και μάλιστα επώνυμη.
Υπάρχει διαφορά μεταξύ θλίψεως και καταθλίψεως. Θλίψη είναι η άσχημη ψυχολογική διάθεση, η δυσφορία, ο φόβος και η ενοχή, που προκαλούνται από κάποιο χωρισμό η την απώλεια ενός αγαπητού προσώπου, από κάποιο προσωπικό, οικογενειακό και κοινωνικό γεγονός. Ως κατάθλιψη, από ψυχιατρικής πλευράς, χαρακτηρίζεται μια μονιμότερη κατάσταση που δείχνει μια μεγάλη διαταραχή στον εσωτερικό κόσμο του ανθρώπου, η οποία δημιουργεί πολλά σωματικά συμπτώματα, όπως δυσκολία στον ύπνο, ανορεξία, αδιαφορία για την ζωή, αίσθηση κόπωσης, απώλεια δυνάμεων, ανησυχία, απαισιοδοξία, απόγνωση κλπ.
Τέτοιες καταθλιπτικές καταστάσεις συναντούμε πολύ συχνά σε ανθρώπους της εποχής μας. Τα αίτια της νόσου αυτής είναι πολυπαραγοντικά, δηλαδή οφείλονται σε βιολογικούς μηχανισμούς, σε γενετικές προδιαθέσεις, στην πίεση και το άγχος, στις ατομικές ενοχές και τις τύψεις της συνειδήσεως κλπ. Ακόμη, η έλλειψη νοήματος για την ζωή και η προχωρημένη ηλικία δημιουργούν έντονες καταθλιπτικές καταστάσεις, που θεραπεύονται και με φαρμακευτική αγωγή, κυρίως όμως με την αλλαγή στάσης ζωής, με το να αποκτήση ο άνθρωπος νόημα ζωής και σε αυτό βοηθά πολύ η πίστη στον Θεό και η όλη εκκλησιαστική ζωή.
Νεότερες έρευνες έδειξαν ότι η κατάθλιψη θα είναι μάστιγα της εποχής μας. Από την κατάθλιψη σήμερα προσβάλλονται οι επώνυμοι και ισχυροί άνδρες και γυναίκες. «Διάσημοι συγγραφείς, ζωγράφοι, πολιτικοί, ηθοποιοί και τραγουδιστές έχουν κατά καιρούς αναμετρηθεί μαζί της». Η κατάθλιψη δεν κάνει διακρίσεις και κτυπά εξίσου επώνυμους και ανώνυμους. «Από την μάστιγα δεν έχουν ξεφύγει ούτε διάσημοι κωμικοί» (Ελεύθερος Τύπος, 9-2-2009).
Είναι τρομερό να σκέπτεται κανείς ότι όλοι αυτοί που εξασκούν ένα δημιουργικό ρόλο, και κατά βάση η δημιουργία είναι αντίθετη με την κατάθλιψη, να πάσχουν από αυτήν την νόσο. Και το εκπληκτικότερο είναι το να υποφέρουν από την κατάθλιψη και οι κωμικοί ηθοποιοί που προκαλούν το γέλιο στους άλλους η και εκείνοι που ψυχαγωγούν το ευρύ κοινό. Και διερωτάται κανείς: Πως είναι δυνατόν να προκαλή κανείς γέλιο στους άλλους και ο ίδιος να πάσχη από κατάθλιψη, η παρά το γέλιο να οδηγήται ο ίδιος στην κατάθλιψη;
Φαίνεται ότι, όταν κανείς έχη έναν κακό ψυχολογικό κόσμο, αυτό εκδηλώνεται με σπασμωδικές εξωτερικά κινήσεις και με διάφορα ξεσπάσματα, λόγων, γέλιου, κινήσεων, και ιδιόρρυθμης συμπεριφοράς.
Τα βιολογικά αίτια παίζουν έναν ρόλο, αλλά τον βασικότερο ρόλο τον διαδραματίζουν τα ψυχολογικά και τα πνευματικά αίτια. Γιατί, όταν ο άνθρωπος φροντίζη να έχη έναν καλό ψυχολογικό και πνευματικό κόσμο, τότε μπορεί με μεγαλύτερη ευκολία να αντιμετωπίση τις ψυχολογικές καταστάσεις, που προέρχονται ακόμη και από νευρολογικά αίτια, και τις κακές βιολογικές καταστάσεις.
Πολλοί άνθρωποι φορτώνουν την ζωή τους με πολλά «μπάζα», κουράζουν υπέρμετρα το σώμα τους και μαστιγώνουν βάναυσα την ψυχή τους, στηρίζονται αποκλειστικά στην ηδονή και την ευδαιμονία, με αποτέλεσμα να καταλήγουν στην θλίψη και την κατάθλιψη που είναι όντως φοβερές καταστάσεις, χειρότερες από τις σωματικές ασθένειες.
Μερικοί καλοτυχίζουν τους επώνυμους ανθρώπους, αυτούς που φαίνεται ότι χαίρονται την ζωή, αλλ’ όμως σε αυτές τις κατηγορίες κυριαρχεί η νόσος της εποχής μας, η κατάθλιψη, η οποία όπως φαίνεται μπορεί να χαρακτηρισθή και ως επώνυμη και καλλιτεχική ασθένεια!

Το "Δημογραφικό Πρόβλημα"

πηγή: www.oodegr.gr

Του Φιλόλογου Κώστα Γανωτή

Το λεγόμενο δημογραφικό πρόβλημα στην Ελλάδα δεν είναι τόσο δημογραφικό όσο ηθικό, πνευματικό, πρόβλημα. Ξεκινάει από καθαρά πνευματικό και καταλήγει να είναι δημογραφικό.
Η αφετηρία του βρίσκεται στο πολιτιστικό μοντέλο που προβάλλει και καλλιεργεί η κοινωνία. Σήμερα όλα τα μέσα ενημέρωσης και ψυχαγωγίας και γενικότερα η περιρρέουσα ατμόσφαιρα ευνοεί τον άνθρωπο καταναλωτή ποικίλων και απείρων ηδονών, χρήστη του κόσμου και άχρηστον για όλους.

Όσο καλλιεργείται και προβάλλεται αυτή η φιλοσοφία μέσα στην κοινωνία μας, δεν υπάρχει η παραμικρή ελπίδα να λυθεί το δημογραφικό πρόβλημα. Οι γυναίκες κατέχονται από ανασφάλεια γιατί οι άντρες είναι με το ένα πόδι στη οικογένεια και με το άλλο έξω. Η μοιχεία θεωρείται της μόδας και η συζυγική πίστη καθυστέρηση, ηθική προκατάληψη. Αποτέλεσμα αυτής της κατάπτωσης είναι να θεωρούνται τα παιδιά εμπόδιο στην ελευθερία και των δύο γονέων. Άρα τα παιδιά πρέπει να αποφεύγονται. Αυτό είναι το σκεπτικό και είναι απλό.

Όπως ο σημερινός άνθρωπος παραμελεί το μέλλον της ψυχής του και απωθεί τη μεταφυσική αγωνία του, έτσι και για το επίγειο μέλλον του αδιαφορεί και περισσότερο βέβαια για το μέλλον του έθνους του. Βλέπομε άλλωστε με πόση απερισκεψία οι σημερινοί άνθρωποι συνάπτουν δάνεια και υπογράφουν γραμμάτια κι επιταγές για να ικανοποιήσουν τις ανάγκες του παρόντος και μάλιστα όχι πάντοτε πραγματικές ανάγκες.

Προβάλλονται βέβαια προβλήματα οικονομικά και, όταν προβάλλονται, είμαστε υποχρεωμένοι να τα θεωρήσουμε σεβαστά, πλην όμως όλοι ξέρουμε ότι ο λόγος της ατεκνίας (ή της ολιγοτεκνίας) δεν είναι στην ουσία του οικονομικός. Απόδειξη αυτού είναι ότι το ύψος του οικογενειακού εισοδήματος κινείται με λόγο αντίστροφο απέναντι στον αριθμό γεννήσεων στη συντριπτική πλειοψηφία των οικογενειών. Άλλωστε είναι σε όλους γνωστό ότι ο υψηλότερος βαθμός γεννήσεων ανήκει στα φτωχότερα έθνη.

Ο οικονομικός παράγων όμως είναι πολύ πειστικός σε μία εποχή, που τα έθνη εξετάζονται κάτω από το πρίσμα το οικονομικό. Είναι τόσο πειστικός αυτός ο παράγων, ώστε τον πιστεύουν κι αυτοί που τον επικαλούνται ψευδώς. Γι' αυτό και ορισμένα ημίμετρα οικονομικά που εφαρμόζονται, επιδόματα κυρίως, φέρνουν προσωρινά θεαματικά αποτελέσματα. Δεν μπορώ να φανταστώ πως ένα επίδομα σαράντα χιλιάδων δραχμών θα πείσει ένα αντρόγυνο να κάνει τρίτο παιδί, γιατί δεν μπορώ να φανταστώ ότι για σαράντα χιλιάρικα το στερούνται. Αν εφτήνηνε τόσο πολύ η γενική αγάπη, αυτό με ανησυχεί τόσο όσο και το δημογραφικό πρόβλημα.

Πολύ συχνά οι πολύτεκνοι στην εποχή μας, μία εποχή εξόντωσης των εμβρύων, κρυφοκαμαρώνουν για τη γενναιότητα τους και με μία παιδική αφέλεια αναζητούν μία αναγνώριση, έναν έπαινο που άλλωστε είναι και δίκαιος. Γι' αυτό, νομίζω, επιδρούν κάποια 'μέτρα' όπως τα επιδόματα και οι συντάξεις. Επιδρούν σε σχέση με τη συγγνωστή έστω ανωριμότητα τους.

Οι προοδευτικές κατά κανόνα κυβερνήσεις των τελευταίων χρόνων δεν αγκαλιάζουν ειλικρινά τις πολύτεκνες οικογένειες, γιατί η πολυτεκνία συνοδεύεται από κάποιο συντηρητισμό. Η πολύτεκνη μητέρα δεν μπορεί να είναι μοντέρνα στην εμφάνιση ούτε στην ιδεολογία. Κι όμως χάρη σε τέτοιες ηρωίδες υπάρχει ακόμα το έθνος μας. Η μισή νεολαία της Ελλάδος έχει γεννηθεί από το ένα δέκατο των μητέρων. Αν είχαν παραιτηθεί από τον ηρωισμό της πολυτεκνίας οι γυναίκες πριν από 2-3 δεκαετίες, σήμερα δεν θα υπήρχε Ελλάδα, όπως δεν πρόκειται να υπάρχει μετά μία γενεά.

Οι πολύτεκνοι δεν αξίζουν τον έπαινο μόνο γιατί γεμίζουν την Ελλάδα με καινούργιους πολίτες, αλλά και γιατί τη γεμίζουν με πολίτες παραγωγικούς, λιγότερο καταναλωτικούς από το σύνολο των πολιτών και περισσότερο και καλύτερα προσανατολισμένους στις εθνικές και πνευματικές γενικότερα αξίες. Κι αυτό γιατί υπόκεινται λιγότερο στη φθοροποιό επίδραση του υλικού πλούτου και της ακοινωνησίας του μοναχοπαιδισμού.

Η λύση λοιπόν του προβλήματος, που γίνεται αισθητό στον κόσμο ως δημογραφικό, αλλά για την Εκκλησία και τις συνειδήσεις των ανθρώπων είναι πνευματικό, βρίσκεται στη μετάνοια και στην πάλη για υψηλότερα επίπεδα ωριμότητας. Άλλωστε αυτό μας δείχνει η χειροπιαστή πραγματικότητα.

Σήμερα στην Ελλάδα τουλάχιστον (ένα χώρο που τον ξέρουμε) είναι ελάχιστες οι πολύτεκνες οικογένειες, που δεν έχουν στενές και θερμές σχέσεις με την Εκκλησία. Με τη στήριξη της Εκκλησίας γίνονται πολύτεκνες οι οικογένειες.

Γι' αυτό, ότι άλλο κι αν κάνουμε για το δημογραφικό πρόβλημα, θα ματαιοπονούμε.

Πέμπτη, 25 Ιουνίου 2009

Στο όνομα της "κρίσης"...

Έγινε κι αυτό.
Μια ιστορική εφημερίδα(+ένα ραδιοφωνικό σταθμό), με προσωπικό 450 άτομα και στα χέρια του πλουσιότερου ανθρώπου της Ελλάδας και της συζύγου, της κυρίας "Αθήνα 2004", έκλεισε οριστικά.
Ήταν λένε ζημιογόνα η περαιτέρω λειτουργία της(κι εγώ που νόμιζα ότι 70-80.000.000 ευρώ ζημιάς για τα δεδομένα του Θ.Αγγελόπουλου είναι...φιλοδώρημα...).
Το βασικό ζήτημα είναι όμως άλλο.
Αν ένα "επώνυμο" μαγαζί, μια ιστορική εφημερίδα, η ναυαρχίδα(επί εποχής Δ.Ρίζου τουλάχιστον) της δεξιάς παράταξης βάζει λουκέτο, τότε τι έχει να γίνει με τα πιο "ανώνυμα" μαγαζιά, που δεν είναι γωνιακά, που δεν έχουν 450 άτομα προσωπικό, που δεν είναι και τόσο συνεπή με τις πληρωμές και τις ασφαλιστικές εισφορές του προσωπικού τους, που,που,που....
Μήπως αυτό μεταφράζεται περίπου στη φράση: "τα χειρότερα είναι μπροστά μας";
Μήπως;
Κι όλα αυτά στο όνομα της "κρίσης"...

Δευτέρα, 16 Μαρτίου 2009

Πώς και γιατί σπούδασα Κοινωνιολογία!

Σε αυτό το post θα σας παραθέσω κάποια "βιογραφικά" στοιχεία, που αφορούν τα κίνητρα που με οδήγησαν να σπουδάσω Κοινωνιολογία. Θα καταλάβετε, σε επόμενο post, ότι αυτό συνδέεται, με τον τρόπο του, με το θέμα της εγκληματικότητας και όλα αυτά τα παρανοϊκά που ακούω και βλέπω τις τελευταίες μέρες....

Όπως μπορείτε να δείτε στην ταυτότητα του blog μου, έχω σπουδάσει Κοινωνιολογία στην Πάντειο.
Το να σπουδάσω Κοινωνιολογία ήταν για μένα κάτι που προκλήθηκε από τα ίδια τα βιώματά μου ως έφηβος.
Όταν ήμουν ακόμα μαθητής γυμνασίου, το 1985, μόλις 14 ετών τότε, συνέβη κάτι συγκλονιστικό στη γειτονιά μου, στο κέντρο του Αγρινίου: τέσσερις νέοι άνθρωποι βρέθηκαν νεκροί μέσα σε ένα μήνα λίγα μέτρα έξω από το σπίτι μου, ύστερα από "υπερβολική χρήση ναρκωτικών"!
Ήταν κάτι που με συγκλόνισε, όπως συγκλόνισε και όλη τη γειτονιά μου. Οι γονείς μας φύλαγαν κυριολεκτικά σκοπιά στην πόρτα για να μην ξεμυτίσουμε. Τόσο είχαν φοβηθεί!
Ήταν όμως μια υπερβολική αντίδραση, όσο ισχυρό κι αν ήταν το σοκ.
Αν ήταν έτσι, τότε δεν θα έπρεπε να μας άφηναν να πάμε ούτε στο σχολείο μας, γιατί εκεί να δείτε βαποράκια που σουλάτσαραν εντός κι εκτός του σχολείου...
Όλα αυτά λοιπόν γέννησαν μέσα μου κάποια ερωτήματα: γιατί τόσο νέοι άνθρωποι να παίρνουν ναρκωτικά; Γιατί επίσης νέα παιδιά να γίνονται πλασιέ του θανάτου στα σχολεία μας; Γιατί σε πολλές καφετέριες να γίνεται διακίνηση ναρκωτικών (πολλοί διέδιδαν τότε ότι ακόμα και στην...πορτοκαλάδα που πίναμε έριχναν "κάτι");
Έτσι σκεφτόμουν τότε και αυτό ήταν που γέννησε μέσα μου την επιθυμία, την ανάγκη θα έλεγα, να σπουδάσω Κοινωνιολογία.
Ήταν τότε στα "ντουζένια" της ως σχολή Δέσμης, είχε πολύ μεγάλη βάση εισαγωγής, άρα και υψηλό "γόητρο", και, τότε βέβαια γιατί μετά όλα ήρθαν τούμπα, είχε την προοπτική άμεσης απορρόφησης των πτυχιούχων κοινωνιολόγων ως καθηγητών στη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση.
Εμένα όμως αυτό που με "ιντριγκάριζε" να σπουδάσω αυτή την επιστήμη ήταν το να δώσω μια απάντηση στα ερωτήματα που σας παρέθεσα παραπάνω.
Δεν έβλεπα τόσο την προοπτική της άμεσης επαγγελματικής αποκατάστασης (χωρίς να το προσπερνάω, έτσι;), ήθελα να ακολουθήσω ερευνητική καριέρα, να γίνω ας πούμε καθηγητής πανεπιστημίου.
Έτσι τα έβλεπα τουλάχιστον τότε...
Τελικά ο στόχος επετεύχθη. Το 1990 πέρασα, έχοντάς το ως πρώτη επιλογή, στο τμήμα Κοινωνιολογίας του Παντείου Πανεπιστημίου.
Μπορώ να πω ότι στάθηκα αρκετά τυχερός.
Είχα την μεγάλη τιμή να έχω καθηγητές μου τον Βασίλη Φίλια, τεράστιο πανεπιστημιακό δάσκαλο και αγωνιστή (με 5,5 χρόνια φυλακής επί χούντας τα οποίαδεν εξαγόρασε στα χρόνια της μεταπολίτευσης για χάρη της πολιτικής, παρά έμεινε συνεπής στα ακαδημαϊκά του καθήκοντα), τον Ιάκωβο Φαρσεδάκη, καθηγητή Εγκληματολογίας, που από τα χέρια του βγήκε μια νέα φουρνιά σημαντικών Εγκληματολόγων (Ανθοζωή Χάιδου, Έφη Λαμπροπούλου, Χριστίνα Ζαραφωνίτου και άλλους), Μιχάλη Ψαλιδόπουλο, καθηγητή Πολιτικής Οικονομίας, Αλέξανδρο Χρύση, καθηγητή πολιτικής φιλοσοφίας, Φωτεινή Τσαλίκογλου, καθηγήτρια Ψυχολογίας, τον αείμνηστο Παύλο Πετρίδη, καθηγητή σύγχρονης Ελληνικής Ιστορίας, που έπαιρνε κάθε Παρασκευή πρωί το αεροπλάνο από τη Θεσσαλονίκη να έρθει για το μάθημα και αμέσως μετά έφευγε (χάθηκε τόσο πρόωρα και άδικα σε ηλικία μόλις 51 ετών το 2000), την Αγλαΐα Καλαματιανού, καθηγήτρια Στατιστικής, την Νότα Κυριαζή, καθηγήτρια Κοινωνιολογικής Έρευνας.
Θα μπορούσα να αναφέρω πολλά ακόμα ονόματα καθηγητών μου στο Πάντειο, που είχα την τιμή να είμαι φοιτητής τους.
Πέρα από τους καθηγητές μου όμως, είχα την τύχη να προλάβω, έστω στα τελευταία τους (ελέω πανεπιστημιοποίησης...), τα πρωτοποριακά προγράμματα σπουδών, που έστησαν ο Βασίλης Φίλιας και ο αείμνηστος Σάκης Καράγιωργας, που είχαν καταστήσει την πρώην ΠΑΣΠΕ (Πάντειος Ανώτατη Σχολή Πολιτικών Επιστημών) πρότυπο, σε πανευρωπαϊκό επίπεδο, σχολής κοινωνικών και πολιτικών επιστημών.
Ακόμα και τώρα, εν έτει 2009, με τα πράγματα να έχουν έρθει τούμπα και την Κοινωνιολογία να είναι τελείως παραγκωνισμένη και περιθωριοποιημένη στην Ελλάδα και την κοινωνιολογική έρευνα σε πλήρη αφασία, αν κάποιος με κάποιο μαγικό τρόπο με γύριζε πίσω στο 1990 και με έβαζε να επιλέξω ποια επιστήμη να σπουδάσω, εγώ πάλι την Κοινωνιολογία θα διάλεγα!
Και αυτό το λέω με κάθε επίγνωση του...τι λέω!
Θα αναρωτηθείτε γιατί έγραψα όλο αυτό το κατεβατό σχετικά με τις σπουδές μου στην Πάντειο.
Όπως σας προανέφερα, σπούδασα Κοινωνιολογία δηλώνοντας στο μηχανογραφικό το τμήμα Κοινωνιολογίας του Παντείου Πανεπιστημίου ως πρώτη επιλογή μου.
Είχα την τύχη να έχω ως καθηγητές αυτά τα "μεγαθήρια" που επίσης σας προανέφερα.
Όλα αυτά ήταν αρκετά εφόδια για μένα ώστε ότι βλέπω γύρω μου να το αναλύω κοινωνιολογικά. Κι ας ήμουν άνεργος κι ας έψαχνα για δουλειά σε τομείς και επαγγέλματα που καμιά σχέση δεν είχαν με την Κοινωνιολογία κι ας απασχολούμαι, προς το παρόν, σε μια δουλειά που επίσης δεν έχει σχέση με την Κοινωνιολογία.
Πάντοτε έβλεπα τα πράγματα γύρω μου με κοινωνιολογική ματιά. Και έτσι θα συνεχίσω να κάνω!
Έτσι, και στο καυτό θέμα των ημερών, την έξαρση της εγκληματικότητας, θέλω να διατηρώ αυτόν τον κοινωνιολογικό θέασης του φαινομένου.
Ας είναι καλά ο καθηγητής μου Ιάκωβος Φαρσεδάκης και η σπουδαία φουρνιά εγκληματολόγων που έβγαλε, που εξόπλισαν με τα κατάλληλα εφόδια!
Γι αυτό ακριβώς το θέμα της εγκληματικότητας θα αναφερθώ σε επόμενο post...

Agriniopestcontrol

Το κανάλι μου στο YouTube

Το κανάλι μου στο YouTube: https://www.youtube.com/channel/UCZBMrEHAv1uMF9S-7t7fMIQ

ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ, ΤΑΜΑ ΤΟΥ ΕΘΝΟΥΣ ΑΠΑΙΤΕΙΤΑΙ ΦΙΛΟΠΑΤΡΙΑ ΤΩΝ ΙΘΥΝΟΝΤΩΝ,ΤΡΑΧΥΣ-ΔΙΗΝΕΚΗΣ ΑΓΩΝ ΤΟΥ ΛΑΟΥ

http://www.fotgrammi.gr/index.php/2009-07-31-01-00-24/2009-07-02-14-53-06/2009-07-31-01-19-02/1282-------------16618 ΑΠΑΙΤΕΙΤΑΙ ΦΙΛΟΠΑΤΡ...